Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds due to lack of proper service and inadmissible substantive arguments.

Απόφαση 1932 / 2009 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1932/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές:Δημήτριο Δαλιάνη, Αντιπρόεδρο, Ρένα Ασημακοπούλου, Ιωάννη Ιωαννίδη, Χαράλαμπο Ζώη και Ελένη Σπίτσα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 27 Απριλίου 2009, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων-καθών η κλήση: 1. ..., 2. ... και 3. ..., οι οποίοι δεν παραστάθηκαν στο ακροατήριο.

Της αναιρεσίβλητης-καλούσας: Ανώνυμης Εταιρίας με την επωνυμία "ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΕ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Κωνσταντίνο Φραγκανδρέα.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την 3-7-2002 ανακοπή, την 28-6-2002 ανακοπή και τους 9-6-2003 πρόσθετους λόγους της ήδη αναιρεσίβλητης-καλούσας, που κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 123/2004 του ίδιου Δικαστηρίου η οποία παρέπεμψε την υπόθεση στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών λόγω αρμοδιότητας, 4314/2002 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών και 4609/2005 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησαν οι αναιρεσείοντες με την από 10-7-2006 αίτησή τους. Την υπόθεση επαναφέρει προς συζήτηση η καλούσα-αναιρεσίβλητη με την από 29-9-2008 κλήση της. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνο η αναιρεσίβλητη-καλούσα όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ελένη Σπίτσα ανέγνωσε την από 16-1-2008 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης. ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και τη καταδίκη των αντιδίκων της στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, νόμιμα φέρεται προς συζήτηση, με την από 29-9-2008 κλήση της αναιρεσίβλητης τραπεζικής εταιρίας με την επωνυμία "Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος ΑΕ", η από 10-7-2006 αίτηση των αναιρεσειόντων για αναίρεση της 4609/2005 απόφασης του Εφετείου Αθηνών, μετά την επ' αυτής έκδοση της 999/2008 απόφασης του Δικαστηρίου τούτου, με την οποία κηρύχθηκε απαράδεκτη η σχετική συζήτηση.

Από τις επικαλούμενες και προσκομιζόμενες από την αναιρεσίβλητη με αριθμούς 9173Γ, 9171Γ, και 9169Γ/21-1-2009 εκθέσεις επίδοσης του αρμοδίου δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Πειραιώς ... προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της παραπάνω από 29-9-2008 κλήσης, με την επ' αυτής πράξη του αρμοδίου Προέδρου του Α2 Πολιτικού Τμήματος του Αρείου Πάγου, με την οποία ορίστηκε δικάσιμος για την εκδίκαση της προκειμένης υπόθεσης η αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας απόφασης, καθώς και με κλήση προς εμφάνιση κατ' αυτήν, επιδόθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα για τους αναιρεσείοντες στον υπογράψαντα την ένδικη αίτηση αναίρεσης πληρεξούσιο δικηγόρο τους και εκ του νόμου αντίκλητό τους (άρθρο 143 παρ. 1 και 3 ΚΠολΔ) Δημήτριο Παπαθανάση, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 128 παρ. 4 του ΚΠολΔ.

Περαιτέρω, από τα ταυτάριθμα προς την παρούσα πρακτικά συνεδρίασης του Δικαστηρίου τούτου προκύπτει ότι οι αναιρεσείοντες δεν εμφανίσθηκαν κατά την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο, κατά την οποία εκφωνήθηκε και συζητήθηκε η υπόθεση με τη σειρά από το οικείο πινάκιο, ούτε παρουσιάσθηκαν, κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, με δήλωση.

Πρέπει, συνεπώς, να συζητηθεί η υπόθεση παρά την απουσία τους (άρθρο 576 παρ. 2 ΚΠολΔ).

Επειδή, κατά το άρθρο 559 αριθμός 17 του ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση περιέχει αντιφατικές διατάξεις. Η αντίφαση μεταξύ των διατάξεων πρέπει να εντοπίζεται, στο διατακτικό της απόφασης και δεν ιδρύεται ο αναιρετικός λόγος όταν η ύπαρξη αντίφαση εντοπίζεται στο αιτιολογικό της ή μεταξύ του αιτιολογικού και του διατακτικού.

Συνεπώς, ο πρώτος λόγος της αίτησης αναίρεσης, με τον οποίο οι αναιρεσείοντες αποδίδουν στο Εφετείο την αιτίαση ότι, με την προβαλλόμενη και στο αιτιολογικό της αποφάσεως του υπάρχουσα αντίφαση, υπέπεσε στην από τον αριθμό 17 του άρθρου 559 ΚΠολΔ απορρέουσα πλημμέλεια, είναι απαράδεκτος. Ο ίδιος (πρώτος) λόγος κατά το μέρος που με αυτόν οι αναιρεσείουσες υπό την επίκληση του αριθμού 17 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλήττουν την ανέλεγκτη εκ μέρους του Εφετείου εκτίμηση των αποδεικτικών στοιχείων και την αιτιολόγηση του σαφώς διατυπωθέντος αποδεικτικού πορίσματος, είναι απαράδεκτος (άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ).

Επειδή, η αναιρεσιβαλλομένη δέχεται κατά λέξη ότι "η εκκαλουμένη απόφαση κατά παραδοχή του έκτου λόγου της ανακοπής, δέχτηκε για τις αξιώσεις του συμβολαιογράφου από τις λοιπές ως άνω συμβολαιογραφικές πράξεις την ένσταση της καταχρηστικής άσκησης του δικαιώματος (281 AK), στηρίζοντας το διατακτικό της και σε αυτήν και ακύρωσε και για τις αξιώσεις αυτές την προσβαλλόμενη διαταγή πληρωμής. Η κρίση αυτή της εκκαλουμένης δεν πλήττεται ειδικώς με λόγο έφεσης και συνεπώς δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο της παρούσας κατ' έφεση δίκης". Επομένως, ο δεύτερος λόγος της αίτησης αναίρεσης, με τον οποίο οι αναιρεσείοντες προσάπτουν στην προσβαλλόμενη απόφαση αιτιάσεις από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, ισχυριζόμενοι ότι το Εφετείο, με το να δεχτεί την με τον έκτο λόγο ανακοπής προβληθείσα εκ του άρθρου 281 ΑΚ ένσταση της αναιρεσίβλητης, στέρησε την απόφασή του από νόμιμη βάση, λόγω έλλειψης αιτιολογίας, άλλως διότι διέλαβε αντιφατικές αιτιολογίες ως προς το ανωτέρω ουσιώδες ζήτημα, είναι αβάσιμος, ως στηριζόμενος σε εσφαλμένη προϋπόθεση, αφού το Εφετείο, σύμφωνα με την εκτεθείσα περικοπή της αποφάσεώς του, δεν ερεύνησε κατ' ουσίαν την προβληθείσα με λόγο ανακοπής ένσταση εκ του άρθρου 281 ΑΚ.

Επειδή, με τον τρίτο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως οι αναιρεσείοντες μέμφονται το Εφετείο ότι με το να δεχτεί α) ότι η αναιρεσίβλητη Τράπεζα δεν αναγνώρισε την ύπαρξη της απαντήσεως του αρχικώς καθ' ού η ανακοπή, παραμόρφωσε το περιεχόμενο του υπ' αριθμ. 22210/2-7-1986 εγγράφου της αναιρεσίβλητης κατά το οποίο" ..... διατάσσονται οι υπηρεσίες να μην καταβάλουν τις απαιτήσεις στον συμβολαιογράφο Ιωάννη Καβαλέκα", υπέπεσε έτσι στην πλημμέλεια του αριθμού 20 του άρθρου 559 ΚΠολΔ και β) ότι το ανωτέρω έγγραφο δεν επισυνάφθηκε στην αίτηση για την έκδοση της διαταγής πληρωμής, υπέπεσε στην από τον αριθμό 11 του άρθρου 559 του ίδιου Κώδικα πλημμέλεια. Όπως όμως προκύπτει από την επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων και ιδία της από 15-3-2002 αιτήσεως για έκδοση διαταγής πληρωμής του ... απευθυνόμενης στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών, καθώς και της από 3-7-2002 (αριθ. Κατ. 5619/2002) ένδικης ανακοπής της αναιρεσίβλητης κατά της 4314/2002 διαταγής πληρωμής του Δικαστή του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, ούτε η αίτηση προς έκδοση διαταγή πληρωμής στηρίχθηκε σε αναγνώριση χρέους, ούτε προβλήθηκε σχετικός λόγος ανακοπής, η πληττόμενη δε συναφής αιτιολογία της προσβαλλόμενης αποφάσεως εκ περισσού εκφέρεται.

Συνεπώς, ο τρίτος ερευνώμενος λόγος, με τον οποίο αποδίδονται στην προσβαλλόμενη απόφαση οι ανωτέρω πλημμέλειες, είναι αλυσιτελής.

Κατ' ακολουθίαν, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης (άρθρα 176, 183, 191 παρ. 2 ΚΠολΔ) κατά το περί τούτου σχετικό αίτημα της τελευταίας.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 10-7-2006 αίτηση των 1. ... για αναίρεση της 4609/2005 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 24 Ιουνίου 2009.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 3 Αυγούστου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ