Supreme Court quashes appellate judgment for ambiguous evidence assessment violating labor law principles.

Απόφαση 1932 / 2008 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1932/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ηλία Γιαννακάκη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Αθανάσιο Θεμέλη, Ειρήνη Αθανασίου, Βαρβάρα Κριτσωτάκη και Νικόλαο Πάσσο, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 4 Nοεμβρίου 2008, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΑΤΕΒΕ", που εδρεύει στην Κομοτηνή και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Στυλιανό Σταματόπουλο, που δεν κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Χ, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αντώνιο Βγόντζα.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 18-5-2005 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ροδόπης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 127/2006 του ίδιου Δικαστηρίου και 554/2007 του Εφετείου Θράκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 28-10-2007 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Νικόλαος Πάσσος διάβασε την από 16-10-2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη του πέμπτου και την παραδοχή των υπολοίπων τεσσάρων λόγων της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Ο λόγος αναίρεσης από το άρ. 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ δημιουργείται και όταν το πόρισμα που προέκυψε από την εκτίμηση των αποδείξεων σε σχέση με ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης δεν διατυπώνεται στην απόφαση με βεβαιότητα αλλά ενδοιαστικά και τον τύπο της αμφιβολίας όπως υποδηλώνει και η έκφραση "θα πρέπει να ....", αφού στην περίπτωση αυτή δεν καθίσταται βέβαιο τί δέχθηκε το δικαστήριο ότι αποδείχθηκε πραγματικά, ώστε το τελικό πόρισμά του δεν είναι αναμφίβολο.

Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο Θράκης με την προσβαλλομένη με αριθ. 554/2007 απόφασή του κρίνοντας ύστερ' από έφεση του ενάγοντος και ήδη αναιρεσιβλήτου και αντέφεση της εναγομένης και τώρα αναιρεσείουσας, με την οποία ζήτησε να του καταβληθούν οφειλόμενες διαφορές από την μεταξύ τους σύμβαση εργασίας, δέχθηκεν, ότι ο ενάγων προσελήφθη από την εναγομένη τεχνική εταιρεία την 1-6-1998 με προφορική σύμβαση εργασίας αορίστου χρόνου ως βοηθός χειριστής "ταμπερ" προκειμένου να εργασθείς την κατασκευή της ....., ότι ύστερ' από αλλεπάλληλες απολύσεις και επαναπροσλήψεις απολύθηκε οριστικά την 25-8-2004, ότι από το 2000 και μετά εργάσθηκεν ως χειριστής διατρητικών, ότι καθόλο το χρονικό διάστημα της απασχόλησής του στην εναγομένη εργάσθηκεν υπερωριακά τόσο κατά τις καθημερινές όσο και κατά τα Σάββατα και τις Κυριακές και ότι από τον Οκτώβριο του 2002 παρέσχε και εργασία εκτός έδρας.

Στην συνέχεια ως προς το ζήτημα του αριθμού των ωρών της υπερωριακής εργασίας, της εργασίας κατά τα Σάββατα και τις Κυριακές, των εκτός έδρας διανυκτερεύσεων, της στέρησης της εβδομαδιαίας ανάπαυσης, άμεσα αναρτώμενο από οφειλόμενες για τις αιτίας αυτές αμοιβές, το Εφετείο, αφού παρέθεσεν επακριβώς στην προσβαλλομένη απόφασή του τα επιμέρους ποσά που σύμφωνα με τους αγωγικούς ισχυρισμούς εδικαιούτο ο ενάγων, δέχθηκεν ότι με βάση την καλή πίστη και τα συναλλακτικά ήθη και κατά κρίση αγαθού ανδρός ο ενάγων "θα πρέπει να πραγματοποίησε τουλάχιστον το 75%" από τις αναφερόμενες στην αγωγή εργασίες και ότι επομένως ο ενάγων εδικαιούτο το 75% του συνολικού ζητηθέντος με την αγωγή ποσού των 33.940,49 ευρώ για όλες τις παραπάνω αιτίες, δηλ.

το ποσό των 25.455,37 ευρώ. Με βάση τις παραδοχές αυτές το Εφετείο εξαφάνισε την απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου που είχεν απορρίψει την αγωγή του αναιρεσιβλήτου, την οποία στην συνέχεια δέχθηκεν εν μέρει επιδικάζοντας σ' αυτόν το ως άνω ποσό. Με την ενδοιαστική, όμως, αυτή διατύπωση που εκφράζει αμφιβολία δεν καθίσταται βέβαιο τί δέχθηκε το δικαστήριο της ουσίας ότι αποδείχθηκε πραγματικά, ώστε το αποδεικτικό πόρισμά του δεν είναι αναμφίβολο αλλά αυθαίρετο.

Με την κρίση του αυτή το Εφετείο παραβίασε εκ πλαγίου τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρ. 1 και 7 ν. 435/1976, αρ. 6 της από 14-2-1984 ΕΓΣΣΕ (δημοσιευθείσα με την ΥΑ 11770/20-3-1984, 29 ν. 1346/1983, 4 ν. 2874/2000, 8 παρ. 4 ν. 4070/1959, 4 και 10 Β.Δ. 748/1966, 890/1946 και 25825/1951 αποφάσεων των Υπουργών Οικονομικών και Εργασίας, 21091/1946 Α.Υ. Οικονομικών και Εργασίας, 648, 649, 653, 655, 904 ΑΚ.

Επομένως, πρέπει να γίνει δεκτός ως βάσιμος ο τρίτος λόγος αναίρεσης από τον αριθ. 19 του άρ. 559 ΚΠολΔ καις την συνέχεια, παρελκούσης της έρευνας των λοιπών λόγων αναίρεσης, να γίνει δεκτή η κρινόμενη αίτηση, ν' αναιρεθεί η προσβαλλομένη απόφαση, να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές (αρ. 580 ΚΠολΔ), και να καταδικασθεί ο αναιρεσίβλητος στην δικαστική δαπάνη της αναιρεσείουσας, κατά τα ειδικότερα στο διατακτικό οριζόμενα.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 554/2007 απόφαση του Εφετείου Θράκης.

Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο Εφετείο Θράκης συντιθέμενο από άλλους δικαστές.

Καταδικάζει τον αναιρεσίβλητο στην δικαστική δαπάνη της αναιρεσείουσας, την οποία ορίζει σε χίλια (1.000) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 18 Νοεμβρίου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 16 Δεκεμβρίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ