Supreme Court dismisses retrial request for new evidence failing to prove innocence of the convicted defendant.

Απόφαση 1931 / 2010 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ) Αριθμός 1931/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ε' Ποινικό Τμήμα - Σε Συμβούλιο

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Μιχαήλ Θεοχαρίδη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Νικόλαο Ζαΐρη, Γεώργιο Αδαμόπουλο, Αικατερίνη Βασιλακοπούλου-Κατσαβριά και Κυριακούλα Γεροστάθη - Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

Με την παρουσία και του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αναστασίου Κανελλόπουλου (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Αικατερίνης Φωτοπούλου.

Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 8 Οκτωβρίου 2010, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση του αιτούντος Χ, κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Άγγελο Νεστορίδη, για επανάληψη της διαδικασίας που περατώθηκε με την υπ' αριθμ. 4/2008 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θράκης.

Το Τριμελές Εφετείο Θράκης, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αιτών ζητεί τώρα την επανάληψη της διαδικασίας, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 1η Μαρτίου 2010 αίτησή του, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 337/2010.

Έπειτα ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρόταση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γεωργίου Κολιοκώστα με αριθμό 161/3-5-2010, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα:

Εισάγω, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 525 παρ. 1 περ. 2, 527 παρ. 1, 3 και 528 παρ. 1 του ΚΠΔ, την από 4.3.2010 αίτηση του Χ, κατοίκου ..., περί επαναλήψεως της ποινικής διαδικασίας που περατώθηκε αμετακλήτως με την 4/2008 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θράκης, με την οποία ο αιτών καταδικάστηκε σε ποινή φυλακίσεως δυο (2) ετών, μετατρεπόμενη σε χρηματική προς 5 ευρώ ημερησίως και χρηματική ποινή 15.000 ευρώ, για διευκόλυνση μεταφοράς και προώθησης αλλοδαπών στο εσωτερικό της Χώρας με σκοπό το παράνομο κέρδος και εκθέτω τα ακόλουθα:

Ι. Κατά τη διάταξη του άρθρου 525 παρ. 1 του ΚΠΔ η ποινική διαδικασία που περατώθηκε με αμετάκλητη απόφαση επαναλαμβάνεται προς το συμφέρον του καταδικασμένου για κακούργημα ή πλημμέλημα σε ορισμένες, περιοριστικώς αναφερόμενες περιπτώσεις, μεταξύ των οποίων και εκείνη, κατά την οποία, μετά την οριστική καταδίκη του, αποκαλύφθηκαν νέα, άγνωστα στους δικαστές που τον καταδίκασαν, γεγονότα ή αποδείξεις, τα οποία μόνα τους ή σε συνδυασμό με εκείνα που είχαν προσκομισθεί προηγουμένως, κάνουν φανερό ότι αυτός που καταδικάστηκε είναι αθώος ή καταδικάσθηκε άδικα για έγκλημα βαρύτερο από εκείνο που πραγματικά τέλεσε.

Κατά την έννοια της διατάξεως αυτής "νέα γεγονότα ή αποδείξεις" είναι εκείνες που δεν υποβλήθηκαν στο δικαστήριο και έτσι ήταν άγνωστες στους δικαστές που εξέδωσαν την καταδικαστική απόφαση, ανεξαρτήτως αν υπήρχαν πριν από την καταδίκη ή προέκυψαν μεταγενέστερα, την κρίση του δε αυτή σχηματίζει το δικαστήριο, που επιλαμβάνεται της αιτήσεως για επανάληψη της διαδικασίας, από την έρευνα των πρακτικών της προηγούμενης δίκης, καθώς και από τα έγγραφα της δικογραφίας.

Τέτοιες αποδείξεις μπορεί να είναι οποιεσδήποτε, όπως καταθέσεις νέων μαρτύρων αλλά και ήδη εξετασθέντων, συμπληρωματικές ή τροποποιητικές ή διευκρινιστικές εκείνων που είχαν τεθεί υπόψη του δικαστηρίου, νέα έγγραφα ή άλλα στοιχεία που διευκρινίζουν αμφίβολα σημεία της υποθέσεως, με την προϋπόθεση, όμως, ότι οι αποδείξεις αυτές, εκτιμώμενες είτε μόνες τους, είτε σε συνδυασμό με εκείνες που είχαν προσκομισθεί στο δικαστήριο, καθιστούν φανερό, δηλαδή σε σημείο που εγγίζει τη βεβαιότητα και όχι απλώς πιθανό ότι ο καταδικασμένος είναι αθώος ή καταδικάστηκε άδικα για έγκλημα βαρύτερο από εκείνο που πραγματικά διέπραξε (ΑΠ 1879/2009, ΑΠ 95/2009).

Η ανάκληση, ωστόσο, της καταθέσεως μάρτυρα δεν αποτελεί αμάχητο λογικό τεκμήριο περί του ότι η παλαιά κατάθεση είναι ψευδής, διότι οι ανακλήσεις αυτές είναι προδήλως αναξιόπιστες και δεν καθιστούν φανερή την αθωότητα του κατηγορουμένου (ΑΠ 1301/2007, ΑΠ 759/2003). Δεν μπορούν να αποτελέσουν λόγο επαναλήψεως της διαδικασίας γεγονότα, τα οποία δεν ήταν άγνωστα στους δικαστές που εξέδωσαν την καταδικαστική απόφαση, αλλ' αντιθέτως ερευνήθηκαν αμέσως ή εμμέσως από αυτούς και απορρίφθηκαν, έστω και κατ' εσφαλμένη κρίση, καθώς και εκείνα με τα οποία επιδιώκεται, ο έλεγχος της προσβαλλόμενης αποφάσεως, από νομική και ουσιαστική άποψη και ο επανέλεγχος της υποθέσεως, επί τη βάσει του ίδιου αποδεικτικού υλικού που έλαβαν υπόψη τους οι δικαστές που εξέδωσαν την προσβαλλόμενη απόφαση, δεδομένου ότι η αίτηση επαναλήψεως της διαδικασίας, ως στρεφόμενη κατ' αμετακλήτου αποφάσεως, δεν αποτελεί ένδικο μέσο, αλλά έκτακτη διαδικασία (ΑΠ 1086/2009, ΑΠ 1034/2009, ΑΠ 746/2009, Μπουρόπουλος ΕρμΚΠοινΔ, άρ. 535 σ. 310).

Εξάλλου, κατά τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 527 παρ. 1, 3 και 528 παρ. 1 του ίδιου Κώδικα, η αίτηση για την επανάληψη της διαδικασίας, υποβάλλεται από τον ίδιο τον καταδικασθέντα ή ορισμένους συγγενείς του, τον συνήγορό του ή τον εισαγγελέα του δικαστηρίου που τον καταδίκασε, στον εισαγγελέα εφετών, αν η αμετάκλητη καταδίκη ή αθώωση απαγγέλθηκε από πλημμελειοδικείο και στον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, σε κάθε άλλη περίπτωση, ο οποίος την εισάγει στο (αρμόδιο) Δικαστικό Συμβούλιο ή Δικαστήριο που υπηρετεί.

Κατά τις ίδιες διατάξεις η αίτηση για επανάληψη της διαδικασίας, πρέπει να περιέχει τους λόγους για τους οποίους ζητείται η επανάληψη, καθώς και τα στοιχεία που τους βεβαιώνουν, διαφορετικά είναι απαράδεκτη (ΑΠ 1086/2009, ΑΠ 445/2009).

ΙΙ. Η κρινόμενη αίτηση, με την οποία ο αιτών επιδιώκει την επανάληψη της ποινικής διαδικασίας, που περατώθηκε αμετακλήτως με την 4/2008 καταδικαστική απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θράκης, για το λόγο ότι από τις νέες αποδείξεις που αναφέρονται στην αίτηση αυτή και οι οποίες, όπως διατείνεται, ήταν άγνωστες στους δικαστές που τον καταδίκασαν, γίνεται φανερό ότι ήταν αθώος της παραπάνω πράξεως, για την οποία καταδικάστηκε, είναι νόμιμη, στηριζόμενη στις προαναφερθείσες διατάξεις των άρθρων 525 παρ. 1 περ. 2, 527 παρ. 1 και 3 και 528 παρ. 1 ΚΠΔ και πρέπει να εξετασθεί περαιτέρω κατ' ουσία.

ΙΙΙ. Από τα έγγραφα της δικογραφίας προκύπτει ότι ο αιτών καταδικάστηκε με την 4/2008 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θράκης για τις αξιόποινες πράξεις: α) της διευκόλυνσης μεταφοράς και προώθησης αλλοδαπών στο εσωτερικό της Χώρας με σκοπό το παράνομο κέρδος και β) της παράβασης του άρθρου 349 παρ. 3 του ΠΚ, σε ποινή φυλακίσεως δύο (2) ετών και χρηματική ποινή 15.000 ευρώ για την πρώτη πράξη και δεκαοχτώ (18) μηνών και 3000 ευρώ για τη δεύτερη πράξη και συνολική ποινή φυλακίσεως δύο (2) ετών και έξι (6) μηνών και συνολική χρηματική ποινή 16.000 ευρώ.

Κατά της αποφάσεως αυτής άσκησε την από 11.3.2008 αίτηση αναιρέσεως η οποία έγινε εν μέρει δεκτή με την 1889/2008 απόφαση του Αρείου Πάγου και ειδικότερα ως προς τη διάταξη με την οποία κηρύχθηκε ένοχος και καταδικάστηκε για την παράβαση του άρθρου 349 παρ. 3 του ΠΚ και ως προς τη διάταξή της για τη συνολική ποινή και παραπέμφθηκε η υπόθεση για νέα κρίση κατά το αναιρούμενο αυτό μέρος στο ίδιο δικαστήριο.

Ακολούθως, εκδόθηκε η 252/2009 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θράκης, με την οποία ο αιτών κηρύχθηκε αθώος της παραβάσεως του άρθρου 349 παρ. 3 του ΠΚ. Έτσι, κατέστη αμετάκλητη η 4/2008 απόφαση του παραπάνω δικαστηρίου ως προς την πράξη της διευκόλυνσης μεταφοράς και προώθησης αλλοδαπών στο εσωτερικό της Χώρας με σκοπό το παράνομο κέρδος και τις επιβληθείσες γι' αυτήν ποινές, ήτοι ποινής φυλακίσεως δύο (2) ετών, μετατρεπόμενης προς 5 ευρώ ημερησίως και χρηματικής ποινής 15.000 ευρώ.

Όπως αναφέρεται και στην 1889/2008 απόφαση του Αρείου Πάγου, το Τριμελές Εφετείο Θράκης, που εξέδωσε την παραπάνω (4/2008) απόφαση, δέχθηκε, κατά την αναιρετικώς ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του, μετ' εκτίμηση και αξιολόγηση των αναφερόμενων κατ' είδος αποδεικτικών μέσων, όπως προκύπτει τόσο από το σκεπτικό όσο και το διατακτικό της, τα εξής πραγματικά περιστατικά, σε σχέση με την προαναφερόμενη αξιόποινη πράξη, για την οποία αυτός καταδικάστηκε αμετακλήτως: "Ο κατηγορούμενος, στις 2 Αυγούστου 2001, με βάρκα την οποία οδηγούσε ο ίδιος, πέρασε την αλλοδαπή Σ, η οποία δεν είχε άδεια εισόδου στην Ελλάδα και ο ίδιος γνώριζε, από την Τουρκία μέσω του ποταμού Έβρου, πλησίον της ...

περιοχής των ... και την προώθησε στο εσωτερικό της Χώρας με προορισμό τις ... και με σκοπό να την απασχολήσει στο κέντρο διασκεδάσεως με την επωνυμία "Κ" που ο ίδιος διατηρούσε και την αποκόμιση κέρδους από την εργασία της σ' αυτόν....Τα ανωτέρω, αποδείχθηκαν από την άνω ένορκη κατάθεση της μάρτυρος και τα έγγραφα που αναγνώστηκαν, χωρίς να αναιρούνται από άλλα αποδεικτικά μέσα".

ΙV. Ο αιτών, με την υπό κρίση αίτησή του, επικαλείται ως "νέα στοιχεία", υπέρ της αθωότητάς του την ενώπιον του Τριμελούς Εφετείου Θράκης ένορκη εξέταση της Σ, κατά την εκδίκαση μετ' αναίρεση της υποθέσεως για την παράβαση του άρθρου 349 παρ. 3 του ΠΚ, η οποία κατέθεσε τα εξής: "Όταν ήρθα στην Ελλάδα ήταν Αύγουστος του 2000.

Με έφερε ένας Τούρκος. Δούλευα στον κατηγορούμενο. Όταν πήγα εκεί είχα μια γνωστή κοπέλα την Όλγα και έμεινα μαζί της στις .... Δούλεψα εκεί τρεις μήνες. Αυτός έκανε τα χαρτιά και με βοήθησε. Δε με εξανάγκασε να πάω με άνδρες, όχι με το ζόρι. Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε, αλλά θυμάμαι. Δεν με υποχρέωνε να πάω με άλλους.

Τα είπα αυτά στην αστυνομία γιατί μου είπαν ότι έτσι θα έκανα πιο εύκολα χαρτιά. Αυτός ήταν μακριά και γι' αυτό είπα το όνομά του....Τρεις μήνες έμεινα στον κατηγορούμενο και μετά έφυγα για .... Ένας άνθρωπος μετά έκανε χαρτιά για μένα αλλά δεν κατάλαβε και ήρθε η αστυνομία εκεί που δούλευα και με έπιασε. Ότι έκανα το έκανα μόνη μου".

Με την παραπάνω κατάθεσή της η μάρτυς Σ ανακάλεσε εν μέρει την από 29.12.2001 κατάθεσή της ενώπιον του Υ/Α' του Τ.Α. Καβάλας ..., κυρίως ως προς το αδίκημα της μαστροπείας από κερδοσκοπία κατ' εξακολούθηση, για το οποίο ο αιτών κηρύχθηκε αθώος με την 252/2009 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Ξάνθης. Αντίθετα, για το αδίκημα της διευκόλυνσης μεταφοράς και προώθησης αλλοδαπών στο εσωτερικό της Χώρας με σκοπό το παράνομο κέρδος, για το οποίο αυτός καταδικάστηκε αμετάκλητα, η κατάθεση της μάρτυρος ότι "την έφερε στην Ελλάδα ένας Τούρκος", χωρίς ωστόσο να καταθέσει κανένα άλλο στοιχείο περί του προσώπου αυτού και του μέσου που χρησιμοποιήθηκε για την παράνομη είσοδό της στη Χώρα, ανακαλώντας κατά τούτο την αρχική από 19.12.2001 κατάθεσή της, στην οποία με σαφήνεια και πληρότητα ανέφερε ότι "πέρασε τα Ελληνοτουρκικά σύνορα στον ...

με τη βοήθεια μιας βάρκας που οδηγούσε ο Χ, που έχει το μπαρ "Κ στον ...", δεν καθιστά φανερή την αθωότητα του κατηγορουμένου. Και τούτο διότι, η ανάκληση της καταθέσεως της άνω μάρτυρος ως προς το στοιχείο αυτό, εκτός του ότι είναι εντελώς αόριστη, δεν δημιουργεί τη βεβαιότητα ότι η λεπτομερής κατά τα άνω παλαιά κατάθεσή της ήταν ψευδής, αλλά ούτε και αλλάζει τα πράγματα, αφού στην ίδια εξέτασή της στο ακροατήριο επανέλαβε ότι "δούλευε στον κατηγορούμενο....

τρεις μήνες... (και ότι)... αυτός έκανε τα χαρτιά (για παραμονή της στην Ελλάδα) και τη βοήθησε...", επιβεβαιώνοντας έτσι ότι αυτός διευκόλυνε την παράνομη παραμονή της στο εσωτερικό της Χώρας, με την απασχόλησή της στο Κέντρο διασκεδάσεως του ίδιου με την επωνυμία "Κ". Τα περιστατικά δε αυτά δεν αναιρούνται από κάποιο άλλο αποδεικτικό μέσο, ούτε και αμφισβητήθηκαν από τον συνήγορο του κατηγορουμένου που τον εκπροσώπησε στη δίκη.

Επομένως, τα προσκομιζόμενα με την κρινόμενη αίτηση και επικαλούμενα ως νέα αποδεικτικά στοιχεία, δεν είναι ουσιωδώς διαφορετικά από εκείνα που είχαν τεθεί υπόψη των δικαστών που δίκασαν την υπόθεση, εκτιμώμενα δε αυτά είτε μόνα τους, είτε σε συνδυασμό με εκείνα που έλαβε υπόψη του προηγουμένως στο Δικαστήριο της ουσίας, που εξέδωσε την ως άνω αμετάκλητη απόφαση, δεν καθίσταται φανερό ότι ο αιτών είναι αθώος της πράξεως της διευκόλυνσης μεταφοράς και προώθησης αλλοδαπών στο εσωτερικό της Χώρας με σκοπό το παράνομο κέρδος, για την οποία καταδικάσθηκε.

Προκύπτει δε ότι με τα παραπάνω αποδεικτικά στοιχεία, επιδιώκεται ο έλεγχος της προσβαλλόμενης απόφασης, από νομική και ουσιαστική άποψη και ο επανέλεγχος της υπόθεσης, επί τη βάσει του ίδιου αποδεικτικού υλικού που έλαβαν υπόψη τους οι δικαστές που εξέδωσαν την προσβαλλόμενη απόφαση. Κατ' ακολουθία των προεκτεθέντων, η κρινόμενη αίτηση πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη και να καταδικασθεί ο αιτών στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ. 1 του ΚΠΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Να απορριφθεί η από 4.3.2010 αίτηση του Χ, κατοίκου ..., για επανάληψη της ποινικής διαδικασίας που περατώθηκε αμετακλήτως με την 4/2008 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θράκης (για τα πλημμελήματα). Και Να καταδικασθεί ο αιτών στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια είκοσι (220) ευρώ.

Αθήνα, 28 Απριλίου 2010 Ο Αντεισαγγελεύς του Αρείου Πάγου Γεώργιος Ν. Κολιοκώστας

Αφού άκουσε τον πληρεξούσιο του αιτούντος, καθώς και τον Αντεισαγγελέα, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και έπειτα αποχώρησε,

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 525 παρ. 1 περ. 2 του ΚΠΔ, η ποινική διαδικασία που περατώθηκε με αμετάκλητη απόφαση επαναλαμβάνεται προς το συμφέρον του καταδικασμένου για πλημμέλημα ή κακούργημα, αν μετά την οριστική καταδίκη του, αποκαλύφθηκαν νέα, άγνωστα στους δικαστές που τον καταδίκασαν γεγονότα ή αποδείξεις, τα οποία μόνα τους ή σε συνδυασμό με εκείνα που είχαν προσκομιστεί προηγουμένως κάνουν φανερό ότι αυτός που καταδικάστηκε είναι αθώος ή καταδικάστηκε άδικα για έγκλημα βαρύτερο από εκείνο που πραγματικά τέλεσε.

Νέες αποδείξεις, κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, είναι εκείνες που δεν υποβλήθηκαν στο δικαστήριο και ως εκ τούτου ήταν άγνωστες στους δικαστές που εξέδωσαν την καταδικαστική απόφαση, την κρίση του δε αυτή σχηματίζει το δικαστήριο που επιλαμβάνεται της αιτήσεως για επανάληψη της διαδικασίας, από την έρευνα των πρακτικών της προηγούμενης δίκης, καθώς και από τα έγγραφα της δικογραφίας.

Νέες αποδείξεις μπορεί να είναι οποιεσδήποτε, όπως καταθέσεις νέων μαρτύρων ή νεότερες καταθέσεις συμπληρωματικές ή διευκρινιστικές ή και τροποποιητικές εκείνων που τέθηκαν υπόψη του δικαστηρίου, νέα έγγραφα ή δικαστικές αποφάσεις ή πρακτικά ή άλλα στοιχεία που διευκρινίζουν αμφίβολα σημεία της υποθέσεως, με την προϋπόθεση όμως ότι οι αποδείξεις αυτές, εκτιμώμενες, είτε μόνες τους είτε σε συνδυασμό με εκείνες που είχαν προσκομιστεί στο δικαστήριο που εξέδωσε την καταδικαστική απόφαση, καθιστούν φανερό και όχι απλώς πιθανό ότι ο καταδικασμένος είναι αθώος ή καταδικάστηκε άδικα για έγκλημα βαρύτερο από εκείνο που πραγματικά τέλεσε.

Η ανάκληση, ωστόσο, της καταθέσεως μάρτυρα δεν αποτελεί αμάχητο λογικό τεκμήριο περί του ότι η παλαιά κατάθεση είναι ψευδής, διότι οι ανακλήσεις αυτές είναι προδήλως αναξιόπιστες και δεν καθιστούν φανερή την αθωότητα του κατηγορουμένου. Δεν μπορούν να αποτελέσουν λόγο επαναλήψεως της διαδικασίας γεγονότα, τα οποία δεν ήταν άγνωστα στους δικαστές που εξέδωσαν την καταδικαστική απόφαση, αλλά .αντιθέτως, ερευνήθηκαν αμέσως ή εμμέσως και απορρίφθηκαν απ' αυτούς, καθώς και εκείνα με τα οποία επιδιώκεται ο από ουσιαστικής και νομικής πλευράς έλεγχος της προσβαλλόμενης αποφάσεως, με βάση το αποδεικτικό υλικό που έλαβαν υπόψη τους οι δικαστές, που την εξέδωσαν, εφόσον η αίτηση επαναλήψεως της διαδικασίας, στρεφόμενη κατά αμετάκλητης δικαστικής αποφάσεως, δεν αποτελεί ένδικο μέσο αλλά έκτακτη διαδικασία.

Στην προκειμένη περίπτωση, η κρινόμενη από 4-3-2010 αίτηση για επανάληψη της ποινικής διαδικασίας που περατώθηκε με την 4/2008 αμετάκλητη καταδικαστική απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θράκης, με την οποία ο αιτών καταδικάστηκε σε ποινή φυλακίσεως δύο (2) ετών και χρηματική ποινή 15.000 ευρώ για την αξιόποινη πράξη της διευκόλυνσης μεταφοράς και προώθησης αλλοδαπών στο εσωτερικό της Χώρας με σκοπό το παράνομο κέρδος, η οποία στηρίζεται σε νέες αποδείξεις, που κατά τον αιτούντα αποκαλύφθηκαν μετά την καταδίκη του, από τις οποίες, κατά το περιεχόμενο της αιτήσεως, καθίσταται φανερό ότι ο αιτών είναι αθώος για την πράξη για τη οποία καταδικάστηκε, είναι νόμιμη, σύμφωνα με την παραπάνω διάταξη, παραδεκτώς δε εισάγεται ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου (σε συμβούλιο), κατά τις διατάξεις των άρθρων 527 παρ. 3 και 528 παρ. 1 του ΚΠΔ και πρέπει να εξεταστεί και κατ' ουσίαν.

Από τα στοιχεία της δικογραφίας προκύπτουν τα εξής : Ο αιτών Χ καταδικάστηκε με την 4/2008 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θράκης για τις αξιόποινες πράξεις: α) της διευκόλυνσης μεταφοράς και προώθησης αλλοδαπών στο εσωτερικό της Χώρας με σκοπό το παράνομο κέρδος και β) της παράβασης του άρθρου 349 παρ. 3 του ΠΚ, σε ποινή φυλακίσεως δύο (2) ετών και χρηματική ποινή 15.000 ευρώ για την πρώτη πράξη και 18 μηνών και 13.000 ευρώ για τη δεύτερη πράξη και συνολική ποινή φυλακίσεως δύο (2) ετών και έξι (6) μηνών και συνολική χρηματική ποινή 16.000 ευρώ.

Κατά της αποφάσεως αυτής άσκησε την από 11-3-2008 αίτηση αναιρέσεως, η οποία έγινε εν μέρει δεκτή με την 1889/2008 απόφαση του Αρείου Πάγου και ειδικότερα ως προς τη διάταξη με την οποία κηρύχθηκε ένοχος και καταδικάστηκε για την παράβαση του άρθρου 349 παρ. 3 του ΠΚ και ως προς τη διάταξη της για τη συνολική ποινή και παραπέμφθηκε η υπόθεση για νέα κρίση κατά το αναιρούμενο αυτό μέρος στο ίδιο δικαστήριο.

Ακολούθως, εκδόθηκε η 252/2009 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θράκης, με την οποία ο αιτών κηρύχθηκε αθώος της παραβάσεως του άρθρου 349 παρ. 3 του ΠΚ. Έτσι, η 4/2008 απόφαση του παραπάνω δικαστηρίου κατέστη αμετάκλητη ως προς την πράξη της διευκόλυνσης μεταφοράς και προώθησης αλλοδαπών στο εσωτερικό της Χώρας με σκοπό το παράνομο κέρδος και τις επιβληθείσες γι' αυτήν ποινές, ήτοι ποινή φυλακίσεως δύο (2) ετών, μετατρεπομένης προς 5 ευρώ ημερησίως και χρηματικής ποινής 15.000 ευρώ.

Όπως αναφέρεται και στην 1889/2008 απόφαση του Αρείου Πάγου, το Τριμελές Εφετείο Θράκης, που εξέδωσε την παραπάνω 4/2008 απόφαση δέχθηκε, κατά την αναιρετικώς ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του, μετ' εκτίμηση και αξιολόγηση των αναφερόμενων κατ' είδος αποδεικτικών μέσων, όπως προκύπτει τόσο από το σκεπτικό όσο και το διατακτικό της, τα εξής πραγματικά περιστατικά, σε σχέση με την πιο πάνω αξιόποινη πράξη, για την οποία αυτός καταδικάστηκε αμετακλήτως: "Ο κατηγορούμενος, στις 2 Αυγούστου 2001, με βάρκα την οποία οδηγούσε ο ίδιος, πέρασε την αλλοδαπή Σ, η οποία δεν είχε άδεια εισόδου στην Ελλάδα και ο ίδιος γνώριζε, από την Τουρκία μέσω του ποταμού ..., πλησίον της ...

περιοχής των ..., και την προώθησε στο εσωτερικό της χώρας με προορισμό της ... και με σκοπό να την απασχολήσει στο κέντρο διασκεδάσεως με την επωνυμία "Κ", που ο ίδιος διατηρούσε και την αποκόμιση κέρδους από την εργασία της σ' αυτόν ....Τα ανωτέρω αποδείχθηκαν από την άνω ένορκη κατάθεση της μάρτυρος και τα έγγραφα που αναγνώσθηκαν, χωρίς να αναιρούνται από άλλα αποδεικτικά μέσα".

Το νέο στοιχείο που επικαλείται ο αιτών υπέρ της αθωότητας του είναι η ενώπιον του Τριμελούς Εφετείου Θράκης ένορκη εξέταση της Σ, κατά την εκδίκαση μετ' αναίρεση της υποθέσεως για την παράβαση του άρθρου 349 παρ. 3 του ΠΚ, η οποία κατέθεσε τα εξής: "Όταν ήρθα στην Ελλάδα ήταν Αύγουστος του 2000. Με έφερε ένας Τούρκος .Δούλευα στον κατηγορούμενο.

Όταν πήγα εκεί είχα μία γνωστή κοπέλα την Όλγα και έμεινα μαζί της στις .... Δούλεψα εκεί τρεις μήνες. Αυτός έκανε τα χαρτιά και με βοήθησε. Δε με εξανάγκασε να πάω με άνδρες, όχι με το ζόρι. Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε, αλλά θυμάμαι. Δεν με υποχρέωνε να πάω με άλλους. Τα είπα αυτά στην αστυνομία γιατί μου είπαν ότι έτσι θα έκανα πιο εύκολα χαρτιά.

Αυτός ήταν μακριά και γι' αυτό είπα το όνομά του....Τρεις μήνες έμεινα στον κατηγορούμενο και μετά έφυγα για .... Ένας άνθρωπος μετά έκανε χαρτιά νια μένα αλλά δεν κατάλαβε και ήρθε η αστυνομία εκεί που δούλευα και με έπιασε. Ότι έκανα το έκανα μόνη μου". Με την παραπάνω κατάθεσή της η μάρτυς Σ ανακάλεσε εν μέρει την από 29.12.2001 κατάθεση της ενώπιον του Υ/Α' του Τ.Α.

Καβάλας ..., κυρίως ως προς το αδίκημα της μαστροπείας από κερδοσκοπία κατ' εξακολούθηση, για το οποίο ο αιτών κηρύχθηκε αθώος με την 252/2009 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Ξάνθης. Αντίθετα, για το αδίκημα της διευκόλυνσης μεταφοράς και προώθησης αλλοδαπών στο εσωτερικό της Χώρας με σκοπό το παράνομο κέρδος, για το οποίο αυτός καταδικάστηκε αμετάκλητα, η κατάθεση της μάρτυρος ότι "την έφερε στην Ελλάδα ένας Τούρκος", χωρίς ωστόσο να αναφέρει, κανένα άλλο στοιχείο περί του προσώπου αυτού και του μέσου που χρησιμοποιήθηκε για την παράνομη είσοδο της στη Χώρα, ανακαλώντας κατά τούτο την αρχική από 19.12.2001 κατάθεση της, στην οποία με σαφήνεια και πληρότητα ανέφερε ότι "πέρασε τα Ελληνοτουρκικά σύνορα στον ...

με τη βοήθεια μιας βάρκας που οδηγούσε ο Χ, που έχει το μπαρ "Κ στον ...", δεν καθιστά φανερή την αθωότητα του κατηγορουμένου. Και αυτό διότι, η ανάκληση της καταθέσεως της άνω μάρτυρος ως προς το στοιχείο αυτό, εκτός του ότι είναι εντελώς αόριστη, δεν δημιουργεί τη βεβαιότητα ότι η λεπτομερής κατά τα άνω παλαιά κατάθεση της ήταν ψευδής, αλλά ούτε και αλλάζει τα πράγματα, αφού στην ίδια εξέτασή της στο ακροατήριο επανέλαβε ότι "δούλευε στον κατηγορούμενο...τρεις μήνες...(και ότι)..αυτός έκανε τα χαρτιά (για παραμονή της στην Ελλάδα) και τη βοήθησε...", επιβεβαιώνοντας έτσι ότι αυτός διευκόλυνε την παράνομη παραμονή της στο εσωτερικό της χώρας με την απασχόληση της στο Κέντρο διασκεδάσεως του ίδιου με την επωνυμία "Κ".

Τα περιστατικά αυτά δεν αναιρούνται από κάποιο άλλο αποδεικτικό μέσο, ούτε και αμφισβητήθηκαν από το συνήγορο του κατηγορουμένου που τον εκπροσώπησε στη δίκη. Επομένως, τα προσκομιζόμενα με την κρινόμενη αίτηση και επικαλούμενα ως νέα αποδεικτικά στοιχεία, δεν είναι ουσιωδώς διαφορετικά από εκείνα που είχαν τεθεί υπόψη των δικαστών που δίκασαν την υπόθεση, εκτιμώμενα δε αυτά είτε μόνα τους, είτε σε συνδυασμό με εκείνα που έλαβε υπόψη του προηγουμένως το δικαστήριο της ουσίας, που εξέδωσε την πιο πάνω αμετάκλητη απόφαση, δεν καθιστούν φανερό ότι ο αιτών είναι αθώος της πράξεως της διευκόλυνσης μεταφοράς και προώθησης αλλοδαπών στο εσωτερικό της χώρας, με σκοπό το παράνομο κέρδος, για την οποία καταδικάστηκε.

Προκύπτει δε ότι με τα παραπάνω αποδεικτικά στοιχεία επιδιώκεται ο έλεγχος της προσβαλλόμενης απόφασης, από νομική και ουσιαστική άποψη, και ο επανέλεγχος της υπόθεσης, με βάση το ίδιο αποδεικτικό υλικό που έλαβαν υπόψη τους οι δικαστές που εξέδωσαν την προσβαλλόμενη απόφαση. Επομένως, η κρινόμενη αίτηση επαναλήψεως της διαδικασίας πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη και να καταδικαστεί ο αιτών στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ. 1 του ΚΠΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 4-3-2010 αίτηση του Χ, κατοίκου ..., για επανάληψη της διαδικασίας που περατώθηκε με την έκδοση της 4/2008 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Θράκης. Και

Καταδικάζει τον αιτούντα στα δικαστικά έξοδα, τα οποία ανέρχονται στο ποσό των διακοσίων είκοσι (220) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 8 Οκτωβρίου 2010. Και,

Εκδόθηκε στην Αθήνα στις 9 Δεκεμβρίου 2010.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ