Supreme Court dismisses appeal on sale by sample, ruling later agreement under contract freedom overrides trial sale claims.

Απόφαση 1930 / 2006 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1930/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Χλαμπουτάκη, Αντιπρόεδρο, Νικόλαο Κασσαβέτη, Ιωάννη Παπανικολάου, Δημήτριο Δαλιάνη και Ρένα Ασημακοπούλου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 13 Νοεμβρίου 2006, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: ...., η οποία παραστάθηκε μετά του πληρεξούσιου δικηγόρου της Δημητρίου Σπυράκου.

Της αναιρεσίβλητης: Ετερόρρυθμη εταιρείας με την επωνυμία "....", που εδρεύει .... και εκπροσωπείται νόμιμα, την οποία εκπροσώπησε ο πληρεξούσιος δικηγόρος Ιωάννης Κώτσος.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 3-3-2003 αγωγή τα της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 586/2004 του ίδιου Δικαστηρίου και 4251/2005 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητά η αναιρεσείουσα με την από 7-11-2005 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης Παπανικολάου ανέγνωσε την από 30-10-2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινομένης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Βάσει της αρχής της ελευθερίας των συμβάσεων, προκύπτουσας από τους ορισμούς της ΑΚ 361, παρέχεται δυνατότητα τροποποίησης ή κατάλυσης της ενοχής με διαφόρου περιεχομένου νεώτερη συμφωνία των μερών, δηλαδή με σύμβαση τροποποιητική ή καταργητική της υφιστάμενης ενοχικής σχέσης. Υπό την έννοια αυτή της ΑΚ 361, δεν εμπίπτουν στη ρύθμιση των ΑΚ 534 επ. οι αξιώσεις του αγοραστή κατά του πωλητή που στηρίζονται σε μεταγενέστερο συμβιβασμό ή οποιασδήποτε μορφής μεταγενέστερο συμβατικό διακανονισμό με τον πωλητή και τούτο γιατί οι αξιώσεις αυτές δε στηρίζονται άμεσα στο ελάττωμα ή την έλλειψη της ιδιότητας, αλλ' έχουν μεταγενέστερο συμβατικό θεμέλιο.

Εν προκειμένω, το Εφετείο δέχθηκε στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφασή του, ακυρωτικά ανελέγκτως, τα εξής: Σε εκτέλεση σύμβασης, που καταρτίστηκε μεταξύ των διαδίκων στην Αθήνα την 26-12-2001, η εναγομένη, εφεσίβλητη και τώρα αναιρεσείουσα, εισαγωγέας και έμπορος φωτογραφικών ειδών, εισήγαγε από την Ελβετία και πώλησε στην ενάγουσα, εκκαλούσα και τώρα αναιρεσίβλητη εταιρεία, η οποία διατηρούσε στα Μελίσσια Αττικής στούντιο επαγγελματικής φωτογράφησης προσώπων και προϊόντων προς διαφήμιση, μία ψηφιακή φωτογραφική "πλάτη" 44 Light με λογισμικό και πλακέττα προσαρμογής ΙΚΝΑ της ελβετικής εταιρίας SINAR, την οποία αντιπροσώπευε η πωλήτρια στην Ελλάδα, αντί καταβληθέντος τιμήματος, με ΦΠΑ, 9.062.400 δραχμών, για το οποίο εκδόθηκε το 299/26-12-2001 δελτίο αποστολής-τιμολόγιο της πωλήτριας.

Η πώληση αυτή ήταν πώληση με δοκιμή και ειδικότερα πώληση υπό διαλυτική αίρεση (άρθρο 563 σε συνδ. με 202 ΑΚ), αφού συμφωνήθηκε μεταξύ των διαδίκων ότι, εάν η αγοράστρια δε μείνει ευχαριστημένη από τη λειτουργία και την εν γένει απόδοση του πωληθέντος πράγματος, θα εδικαιούτο να επιστρέψει τούτο στην πωλήτρια και να αναλάβει το καταβληθέν τίμημα.

Ακολούθησε η εγκατάσταση της συσκευής στο στούντιο της αγοράστριας με επιμέλεια της πωλήτριας και με τη βοήθεια ελβετού τεχνικού της κατασκευάστριας εταιρίας, ενόψει του ότι αυτή (εγκατάσταση) παρουσίασε ορισμένες δυσκολίες και στη συνέχεια έγινε η δοκιμή της συσκευής, που όμως δεν είχε καλό αποτέλεσμα.

Και τούτο γιατί διαπιστώθηκε ότι η ποιότητα της παραγόμενης φωτογραφίας ήταν πολύ χαμηλή, ενώ εμφανίστηκαν και λειτουργικά προβλήματα (οι φωτογραφίες είχαν πολύ έντονο κόκκινο χρώμα, ενώ τα δύο από τα τέσσερα κανάλια δε λειτουργούσαν). Αμέσως ειδοποιήθηκε η αναιρεσείουσα πωλήτρια, προς την οποία επιδείχθηκαν τα ελαττώματα, τα οποία αυτή παραδέχτηκε, και στη συνέχεια της δηλώθηκε από τον εκπρόσωπο της εκκαλούσας αγοράστριας ότι, πληρωθείσας της προαναφερθείσας αίρεσης, αναστρέφει την πώληση της φωτογραφικής "πλάτης" και την κάλεσε να την παραλάβει και να της επιστρέψει το τίμημα της πώλησής της.

Εκείνη (αναιρεσείουσα) συμφώνησε και την 7-2-2002 παρέλαβε την "πλάτη" με όχημά της εκδοθέντος προς τούτο του 613/7-2-2002 δελτίου αποστολής της εκκαλούσας αγοράστριας, επί του οποίου υπάρχει η ένδειξη "επιστροφή λόγω ακαταλληλότητας", στη συνέχεια δε εξέδωσε η πωλήτρια το 1/1-3-2002 πιστωτικό προς την αγοράστρια τιμολόγιό της, όπου αναφέρεται το επιστραφέν μηχάνημα και το τίμημα της πώλησής του, δηλαδή 9.062.400 δραχμές.

Παρά ταύτα η αναιρεσείουσα αρνήθηκε έκτοτε να αποδώσει στην αναιρεσίβλητη το εν λόγω τίμημα, παρά τα μεταξύ τους συμφωνηθέντα, ήτοι τη γενομένη συμβατική αναστροφή της πώλησης (ΑΚ 361). Με τις σκέψεις αυτές το Εφετείο δέχθηκε την έφεση της αναιρεσίβλητης, εξαφάνισε την εκκαλουμένη που είχε απορρίψει την αγωγή στην ουσία της και κατά παραδοχή της αγωγής υποχρέωσε την αναιρεσείουσα να καταβάλει στην ενάγουσα και ήδη αναιρεσίβλητη το ποσό του άνω τιμήματος (20.665 ευρώ) νομιμοτόκως από την επομένη της συμφωνημένης δήλης ημέρας καταβολής του, που ήταν η 7-2-2002 κατά την οποία η πωλήτρια παρέλαβε το επιστραφέν σ' αυτή πράγμα, ήτοι από 8-2-2002.

Από τα παραπάνω προκύπτει ότι το διατακτικό της αναιρεσιβαλλομένης στηρίζεται στις παραδοχές της και μόνο ότι μεταξύ των διαδίκων καταρτίστηκε υστέρως σύμβαση αναστροφής της μεταξύ τους καταρτισθείσας προηγουμένως σύμβασης πώλησης υπό δοκιμή με διαλυτική αίρεση, δυνάμει της οποίας (νεώτερης συμφωνίας κατά την ΑΚ 361), αφού αναγνωρίσθηκαν από αμφότερα τα μέρη ελαττώματα στο πωληθέν και παραδοθέν κινητό πράγμα, συμφωνήθηκε μεταξύ τους η μεν αγοράστρια αναιρεσίβλητη να επιστρέψει το πωληθέν πράγμα στην πωλήτρια αναιρεσείουσα (συμβατική υποχρέωση που εκπλήρωσε η αγοράστρια), η δε πωλήτρια να καταβάλει (επιστρέψει) το τίμημα στην αγοράστρια, συμβατική υποχρέωση που αρνείται να εκπληρώσει η τελευταία, παρόλο που εξέδωσε (η πωλήτρια) σχετικό πιστωτικό τιμολόγιο υπέρ της αγοράστριας.

Οι παραδοχές αυτές της αναιρεσιβαλλομένης είναι σαφείς, πλήρεις και όχι αντιφατικές, σε σχέση με την εφαρμογή από το Εφετείο του άρθρου 361 ΑΚ, κατά τρόπο που επιτρέπουν τον αναιρετικό έλεγχό της. Επομένως, ο πρώτος λόγος αναίρεσης, από τον αριθμό 19 της ΚΠολΔ 559 με τον οποίο (πρώτο μέρος) η αναιρεσείουσα μέμφεται την αναιρεσιβαλλομένη για ασαφείς και αντιφατικές αιτιολογίες σε σχέση με τις, πάντοτε κατά την αναιρεσείουσα, εφαρμοσθείσες από το Εφετείο διατάξεις των άρθρων 563 και 202 Α.Κ., είναι αβάσιμος, ως στηριζόμενος σε εσφαλμένη προϋπόθεση, αφού το Εφετείο δεν στήριξε το διατακτικό του στην αρχική σύμβαση των διαδίκων, στην οποία (αρχική σύμβαση) αναφέρεται απλώς και μόνον για την κατανόηση της νεώτερης συμφωνίας, αλλά στον ύστερο μεταξύ τους συμβατικό διακανονισμό περί της τελικής τύχης της σύμβασης πώλησης (ΑΚ 361).

Ο ίδιος αναιρετικός λόγος, πάντοτε από τον αριθμό 19 του ΚΠολΔ 559, κατά το δεύτερο μέρος του, είναι επίσης αβάσιμος γιατί και πάλι στηρίζεται σε εσφαλμένη προϋπόθεση, αφού το Εφετείο δεν στήριξε την υποχρέωση της αναιρεσείουσας να επιστρέψει το τίμημα στην αναιρεσίβλητη με βάση "συμφωνία πώλησης υπό δοκιμή" ή λόγω "ματαίωσης συμφωνίας πώλησης υπό δοκιμή" ή λόγω "αναστροφής της πώλησης εξ αιτίας ελαττωμάτων του πωληθέντος πράγματος κατά τα άρθρα 540 επ.

ΑΚ", αλλά την στήριξε στην προαναφερόμενη νεώτερη νόμιμη, κατά την ΑΚ 361, σύμβαση μεταξύ των διαδίκων. Ο δεύτερος λόγος αναίρεσης, από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ., με τον οποίο (πρώτο μέρος) προβάλλεται η αιτίαση, περί ευθείας παραβιάσεως από το Εφετείο των άρθρων 563 και 202 ΑΚ, είναι αβάσιμος, γιατί το Εφετείο δεν εφάρμοσε τις ΑΚ 563 και 202 για να στηρίξει το διατακτικό του, ούτε αυτές ήταν εφαρμοστέες μετά την παραδοχή από το Εφετείο της προαναφερόμενης νεώτερης σύμβασης μεταξύ των διαδίκων, η κατάρτιση της οποίας, σύμφωνα με την ΑΚ 361, δεν προϋποθέτει σύμβαση πώλησης με δοκιμή, αλλά αρκεί και απλή σύμβαση πώλησης χωρίς εξουσιαστική αίρεση (αναβλητική ή διαλυτική) υπέρ του αγοραστή.

Περαιτέρω, ο αυτός δεύτερος λόγος αναίρεσης (δεύτερο μέρος) με τον οποίο η αναιρεσείουσα αιτιάται την αναιρεσιβαλλομένη για παραβίαση ευθεία, άλλως εκ πλαγίου, της ΑΚ 547, με βάση την οποία, κατά την αναιρεσείουσα, δέχθηκε ότι αυτή υποχρεούται να καταβάλει στην ενάγουσα το ποσό των 20.665 ευρώ με το νόμιμο τόκο από την επομένη της επιστροφής του πράγματος, ήτοι από 8-2-2002, δηλαδή για πλημμέλεια από τον αριθμό 1, άλλως 19, του άρθρου 559 ΚΠολΔ, είναι αβάσιμος, ως στηριζόμενος, ως προς αμφότερα τα μέρη του, σε εσφαλμένη προϋπόθεση.

Πράγματι, όπως προκύπτει από τις άνω παραδοχές της αναιρεσιβαλλομένης, το Εφετείο επιδίκασε τόκους από την επομένη της συμφωνημένης δήλης ημέρας απόδοσης (επιστροφής) του τιμήματος που ήταν η 7-2-2002, ήτοι από της 8-2-2002, σύμφωνα με τις ΑΚ 341 και 345 και όχι με βάση την ΑΚ 547, την οποία εκ παραδρομής αναφέρει, εν όψει μάλιστα του ότι από την τελευταία αυτή διάταξη (που το Εφετείο δεν εφάρμοσε ούτε ήταν εφαρμοστέα κατά τις παραδοχές του) το τίμημα αποδίδεται έντοκα από την ημέρα της εισπράξεώς του.

Για τους λόγους αυτούς

Απορρίπτει την από 7-11-2005 αίτηση της ... για αναίρεση της 4251/2005 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, την οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων εκατόν εβδομήντα (1170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 4 Δεκεμβρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στην Αθήνα στις 11 Δεκεμβρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ