Supreme Court annuls acquittal due to lack of specific and detailed reasoning under Article 510 of Criminal Procedure Code.

Απόφαση 1928 / 2010 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ) Αριθμός 1928/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ε' Ποινικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Μιχαήλ Θεοχαρίδη Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Νικόλαο Ζαΐρη, Γεώργιο Αδαμόπουλο, Αικατερίνη Βασιλακοπούλου-Κατσαβριά και Κυριακούλα Γεροστάθη - Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 8 Οκτωβρίου 2010, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αναστασίου Κανελλόπουλου (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Αικατερίνης Φωτοπούλου, για να δικάσει την αίτηση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, περί αναιρέσεως της 362/2010 αποφάσεως του Μονομελούς Πλημ/κείου Πύργου.

Με κατηγορούμενο τον Χ, κάτοικο ..., που παρέστη με την πληρεξούσια δικηγόρο του Ανδριανή Παπανδριανού.

Με πολιτικώς ενάγοντες τους: 1. Ψ1, σύζυγο Ψ2 και 2. Ψ2, κάτοικοι ..., που παρέστησαν με τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Θεόδωρο Κριθαρά. Το Μονομελές Πλημ/κείο Πύργου, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου ζητεί τώρα την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην με αριθμό και ημερομηνία 12 της 19ης Μαρτίου 2010 έκθεση αναιρέσεως, η οποία συντάχθηκε ενώπιον της Γραμματέως του Ποινικού Τμήματος του Αρείου Πάγου Γεωργίας Στεφανοπούλου και καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 411/2010.

Αφού άκουσε Τον Αντεισαγγελέα, που ζήτησε να γίνει δεκτή η έκθεση αναίρεσης και τους πληρεξούσιους δικηγόρους των διαδίκων, που ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τη διάταξη του άρθρου 505 παρ. 2 του ΚΠΔ, προκύπτει ότι ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, μπορεί, μέσα στην προθεσμία που ορίζεται από το άρθρο 479 παρ. 2 του ίδιου Κώδικα, να ζητήσει την αναίρεση οποιασδήποτε καταδικαστικής ή αθωωτικής αποφάσεως οποιουδήποτε Ποινικού Δικαστηρίου και για όλους τους λόγους που αναφέρονται στη διάταξη του άρθρου 510 παρ. 1 του ίδιου κώδικα, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται και εκείνος της από το άρθρο 93 του Συντάγματος ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας. Ειδικά, προκειμένου για αθωωτική απόφαση, ενόψει του τεκμηρίου αθωότητας, που θεσπίζεται και από τη διάταξη του άρθρου 6 παρ. 2 της ΕΣΔΑ (ν.δ. 53 /1974) και δεδομένου, ότι αντικείμενο αποδείξεως στην ποινική δίκη αποτελεί η ενοχή και όχι η αθωότητα του κατηγορουμένου, τέτοια έλλειψη αιτιολογίας, που θεμελιώνει λόγο αναιρέσεως, υπάρχει, όταν στην απόφαση δεν εκτίθενται καθόλου τα πραγματικά περιστατικά της πράξεως, είτε όταν το δικαστήριο δεν αιτιολογεί με σαφήνεια και πληρότητα γιατί δεν πείστηκε για την ενοχή του κατηγορουμένου από τα αποδεικτικά μέσα που προσδιορίζονται στα πρακτικά της αποφάσεως και τα οποία έλαβε υπόψη για το σχηματισμό της κρίσης του.

Στην προκειμένη περίπτωση, το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Πύργου, με την 362/2010 απόφασή του κήρυξε αθώο τον κατηγορούμενο Χ των πράξεων της φθοράς ξένης ιδιοκτησίας, της αυτοδικίας και των άρθρων 15, 23 της ΥΙΒ 2002 της 29-3/4-5-95 Υγειονομικής διατάξεως με την εξής αιτιολογία: "Από όλη τη σχετική με την απόδειξη κύρια διαδικασία, τα έγγραφα που αναγνώστηκαν, τις καταθέσεις στο ακροατήριο των μαρτύρων κατηγορίας και υπεράσπισης που εξετάστηκαν, την απολογία του κατηγορουμένου και από όλη τη συζήτηση της υπόθεσης, το δικαστήριο δεν πείστηκε για την ενοχή του κατηγορουμένου για τις αξιόποινες πράξεις που του αποδίδονται με το κατηγορητήριο και γι' αυτό το λόγο πρέπει να κηρυχθεί αθώος". Με βάση τις παραδοχές αυτές, το δικαστήριο κήρυξε αθώο τον κατηγορούμενο για τις αποδιδόμενες σ' αυτόν αξιόποινες πράξεις. Όμως, από τα παραπάνω καθίσταται σαφές ότι η οριστική αυτή απόφαση του δικαστηρίου στερείται όχι μόνο ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας με την έννοια που αναπτύχθηκε παραπάνω, την οποία οφείλει να περιέχει κατά τα άρθρα 139 ΚΠΔ και 93 παρ. 3 του Συντάγματος, αλλά δεν έχει καν αιτιολογία, αφού δεν αναφέρει καθόλου τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από τα αναφερόμενα στην απόφαση αποδεικτικά μέσα, τα οποία και δικαιολογούν την αθώωση του κατηγορουμένου.

Συνεπώς, ο προβαλλόμενος με την υπό κρίση αναίρεση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του ΚΠΔ, λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση για έλλειψη της κατά τα άνω επιβαλλόμενης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, είναι βάσιμος.

Επομένως, κατά παραδοχή του ως άνω λόγου αναίρεσης, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση για νέα συζήτηση στο ίδιο δικαστήριο, εφόσον είναι δυνατή η συγκρότησή του από άλλους δικαστές (άρθρο 519 ΚΠΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ' αριθμ. 362/2010 απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Πύργου. Και

Παραπέμπει την υπόθεση για νέα συζήτηση στο ίδιο ως άνω δικαστήριο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που είχαν δικάσεις προηγουμένως.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 18 Νοεμβρίου 2010. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 9 Δεκεμβρίου 2010.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ