1924/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1924 / 2007 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1924/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

B1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Αναστάσιο - Φιλητά Περίδη, Αντιπρόεδρο, Μάριο - Φώτιο Χατζηπανταζή, Ειρήνη Αθανασίου, Αλέξανδρο Νικάκη και Βαρβάρα Κριτσωτάκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 2 Οκτωβρίου 2007, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ....., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Νικόλαο Αναγνωστόπουλο. Του αναιρεσιβλήτου: ...., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Κοντογιάννη, βάσει δηλώσεως του άρθρου 242 § 2 Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 20-9-2002 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 548/2004 του ίδιου Δικαστηρίου και 590/2005 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 1-11-2005 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Βαρβάρα Κριτσωτάκη, διάβασε την από 25-1-2007 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση του Δικαστηρίου αυτού Αρεοπαγίτη Χρήστου Αλεξόπουλου, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Οι αναιρετικοί λόγοι των αριθμ. 1 εδ. α' και 19 του άρθρου 559 ιδρύονται, ο μεν πρώτος, αν το δικαστήριο της ουσίας προέβη σε εσφαλμένη ή μη υπαγωγή των πραγματικών διαπιστώσεων του στο εννοιολογικό περιεχόμενο του εν λόγω κανόνα, ο δε δεύτερος, όταν στο αιτιολογικό της αποφάσεως του δικαστηρίου της ουσίας δεν περιέχονται καθόλου ή δεν περιγράφονται με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά εκείνα γεγονότα που είναι αναγκαία για να κριθεί αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συντρέχουν ή όχι οι προϋποθέσεις εφαρμογής του εφαρμοσθέντος κανόνα ουσιαστικού δικαίου ή αν έγινε ή όχι ορθός νομικός χαρακτηρισμός των κρίσιμων πραγματικών γεγονότων, όχι όμως όταν πρόκειται για εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα στην ανάλυση, στάθμιση και αξιολόγηση του συναχθέντος από αυτές και με σαφήνεια διατυπωμένου αποδεικτικού πορίσματος.

Η θεμελίωση του τελευταίου λόγου προϋποθέτει ελλείψεις σε ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, όπως είναι οι αυτοτελείς ισχυρισμοί που συνθέτουν την ιστορική βάση της αγωγής και άρα στηρίζουν το αίτημα της αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως. Δεν υπάρχει δε έλλειψη αιτιολογιών όταν η απόφαση περιέχει συνοπτικές μεν, αλλά πλήρεις αιτιολογίες.

Στην προκείμενη περίπτωση το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφαση του δέχτηκε κατά κρίση ανέλεγκτη τα εξής πραγματικά περιστατικά: Ο αναιρεσείων ενάγων ο οποίος είναι επαγγελματίας οδηγός, προσλήφθηκε από τον αναιρεσίβλητο εναγόμενο με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου στις 10-10-2000, προκειμένου να προσφέρει τις υπηρεσίες του ως οδηγός φορτηγού αυτοκινήτου στην επιχείρηση διεθνών μεταφορών που διαθέτει ο τελευταίος, αντί του προβλεπόμενου από τις οικείες συλλογικές συμβάσεις νομίμου μισθού.

Βάσει της συμβάσεως αυτής προσέφερε έκτοτε τις υπηρεσίες του στον εναγόμενο μέχρι 28-3-2001, οπότε και καταγγέλθηκε η σύμβαση εργασίας του από τον εναγόμενο, πραγματοποιώντας μεταφορές σε χώρες του εξωτερικού, κυρίως στην Ιταλία, στη Γαλλία, αλλά και στο εσωτερικό ...... Ότι ο εναγόμενος κατέβαλε στον ενάγοντα έναντι της αμοιβής του για την παρασχεθείσα απ' αυτόν εργασία κατά το προαναφερόμενο χρονικό διάστημα, καθώς και για την κάλυψη των δαπανών συντήρησης και κίνησης του οδηγούμενου από αυτόν φορτηγού αυτοκινήτου και χρήσεως κινητού τηλεφώνου, κατά το διάστημα από 19-10-2000 έως 23-10-2000, τα παρακάτω ποσά:

Α) 1.480.000 δρχ. με την κατάθεση του εν λόγω ποσού στον τραπεζικό λογαριασμό του ενάγοντος στην ΑLFΑ ΒΑΝΚ, όπως σαφώς προκύπτει από τα σχετικά αποδεικτικά καταθέσεως της ως άνω τράπεζας (εντός παρενθέσεως αναφέρονται τα επί μέρους ποσά και οι ημερομηνίες καταθέσεως). Β) 2.459.000 δρχ. με την παράδοση μετρητών στα χέρια του όπως ρητώς συνομολογείται από τον ενάγοντα με τις προτάσεις του (εντός παρενθέσεως αναφέρονται τα επί μέρους ποσά και οι ημερομηνίες καταβολής) και Γ) α) 247.519 πεσέτες Ισπανίας, που είναι ισόποσες με 1487 ευρώ, β) 7605 φράγκα Γαλλίας, που είναι ισόποσα με 1161.06 ευρώ και γ) 2.695.00 λιρέτες Ιταλίας, που είναι ισόποσα με 1.417,67 ευρώ, με την παράδοση των εν λόγω αλλοδαπών νομισμάτων στα χέρια του όπως ρητά συνομολογείται από τον ενάγοντα με τις προτάσεις του.

Από τα παραπάνω καταβληθέντα ποσά: 1) 1.407.000 δρχ. αντιστοιχούν στις νόμιμες αποδοχές που δικαιούνταν ο ενάγων κατά το χρονικό διάστημα της απασχολήσεως του στον εναγόμενο (19-10-2000 έως 28-3-2001), 2) 316.756 αφορούν δαπάνες κινητού τηλεφώνου, που κατά τη συμφωνία των διαδίκων βάρυναν τον εναγόμενο, 3) 97844 δρχ. που καταβλήθηκε έναντι της εκ δρχ. 302.985 αμοιβής του ενάγοντος για υπερεργασία του κατά το χρονικό διάστημα που απασχολήθηκε στον εναγόμενο και 4) 72 509 δρχ.

που καταβλήθηκαν στον ενάγοντα για δαπάνες εισιτηρίου πλοίου του φορτηγού αυτοκινήτου, τέλη κινητού τηλεφώνου και καύσιμα αυτοκινήτου. Εν συνεχεία το Εφετείο, αφού απέρριψε ως αόριστο τον ισχυρισμό του ενάγοντος, ότι από τα καταβληθέντα σ' αυτόν πιο πάνω ποσά, ένα μέρος αυτών συνολικού ποσού 9.730,03 ευρώ αντιστοιχούσε σε έξοδα για την αντιμετώπιση των αναγκών των ταξιδιών που πραγματοποίησε με τα φορτηγά του εναγομένου και ως εκ τούτου θα πρέπει να αφαιρεθεί από το ποσό των χρημάτων που του κατέβαλε ο εναγόμενος, με την αιτιολογία ότι δεν αναφέρεται (στην αγωγή) το είδος των ταξιδιών και το ποσό της δαπάνης που αντιστοιχεί σε κάθε συγκεκριμένη ανάγκη, κατέληξε ότι από το συνολικό ποσό των 4.417.445 δρχ.

ή το ισόποσο των 12.171,52 ευρώ, το οποίο δικαιούνταν ο ενάγων να λάβει ως αμοιβή του, για α) υπερεργασία, β) παράνομη υπερωριακή απασχόληση, γ) νυκτερινή εργασία, δ) εργασία κατά τις Κυριακές και αργίες και ε) εργασία εκτός έδρας και το οποίο ποσό επιδικάστηκε σ' αυτόν με την εκκαλούμενη απόφαση (η οποία δεν προσβάλλεται από τον εναγόμενο ως προς την εν λόγω διάταξή της), πρέπει να αφαιρεθεί το ποσό των 10066,87 ευρώ, (εντός παρενθέσεως γίνεται η ανάλυση των καταβολών και η αντιστοιχία αυτών με το ευρώ), απομένοντας έτσι υπολοίπου εκ δραχμών 2.104,65 ευρώ.

Ακολούθως το εφετείο εξαφάνισε κατά παραδοχή της εφέσεως την απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου με την οποία είχε επιδικαστεί στον ενάγοντα το ποσό των 12.171,52 ευρώ και αφού δέχτηκε ως κατ' ουσίαν βάσιμη την ένσταση μερικής εξοφλήσεως του εναγομένου επιδίκασε στον αναιρεσείοντα το ποσό των 2.104,65 ευρώ.

Με τις παραδοχές αυτές το Εφετείο δεν παραβίασε με εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή τις διατάξεις ουσιαστικού δικαίου των άρθρων 416, 422, 424 και 200 ΑΚ, διέλαβε δε επαρκείς και χωρίς αντίφαση αιτιολογίες που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο ως προς την ορθότητα ή μη των διατάξεων αυτών και κυρίως ως προς την ένσταση μερικής καταβολής.

Επομένως οι περί του αντιθέτου πρώτος και δεύτερος, εκ του άρθρου 559 αριθμ. 1 και 19 Κ.Πολ.Δ. απορρέοντες, λόγοι της αναιρέσεως είναι αβάσιμοι.

Με τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 11 του Κ.Πολ.Δ, ορίζεται ότι αναίρεση επιτρέπεται και αν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη του αποδείξεις που δεν προσκομίστηκαν, όπως είναι η δικαστική ομολογία (άρθρο 352 Κ.Πολ.Δ.). Ο αναιρεσείων, με τον τρίτο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως, υπό την επίκληση του άρθρου 559 αρ. 11 Κ.Πολ.Δ, αποδίδει στο Εφετείο την πλημμέλεια ότι, παρά το νόμο, δέχτηκε πως υφίσταται ρητή ομολογία του αναφορικά με την καταβολή σ' αυτόν από τον αναιρεσίβλητο ποσών 2.459.000 δρχ. 247.519 πεσετών Ιταλίας, μολονότι αυτός είχε αρνηθεί τις εν λόγω καταβολές.

Ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος, διότι όπως προκύπτει από την επισκόπηση των κατά την εφετειακή δίκη εγγράφων προτάσεων του, ο αναιρεσείων ομολόγησε ρητά και ειδικά την είσπραξη των ανωτέρω χρηματικών ποσών, υποστηρίζοντας απλώς ότι μέρος αυτών διατέθηκε προς κάλυψη των εξόδων των ταξιδιών του. Οι από τον ίδιο αριθμό του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ.

τέταρτος και πέμπτος λόγοι του αναιρετηρίου, με τους οποίους ο αναιρεσείων αποδίδει στο Εφετείο τις αντίστοιχες αιτιάσεις: α) ότι παρά το νόμο έλαβε υπόψη του έγγραφα και συγκεκριμένα το ημερολόγιο του ίδιου (αναιρεσείοντος) και τις αποδείξεις χρηματικών καταθέσεων στον τηρούμενο στην τράπεζα ΑLFΑ ΒΑΝΚ λογαριασμό του, μολονότι τα έγγραφα αυτά δεν τα είχε νόμιμα επικαλεστεί ο αναιρεσίβλητος με τις προτάσεις που κατέθεσε στην κατ' έφεση δίκη και β) ότι παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη του το ως άνω ημερολόγιο του, είναι αβάσιμοι, διότι ως προς μεν τον πρώτο, ανεξαρτήτως της νομότυπης επικλήσεως ή μη των παραπάνω εγγράφων από τον αναιρεσίβλητο, από την επισκόπηση των εγγράφων προτάσεων αυτού τούτου του αναιρεσείοντος, προκύπτει ότι τα εν λόγω έγγραφα είχαν προσκομιστεί με ειδική επίκληση από τον ίδιο και ως εκ τούτου είχαν καταστεί κοινά αποδεικτικά μέσα, ενώ ο ίδιος ρητά είχε συνομολογήσει τις γενόμενες από τον αναιρεσίβλητο χρηματικές καταβολές στον τραπεζικό λογαριασμό του, ως προς δε τον δεύτερο, διότι ανεξαρτήτως της αντιφατικότητας του σε σχέση με τον πρώτο, από τη βεβαίωση του Εφετείου ότι προκειμένου να καταλήξει στο αποδεικτικό του πόρισμα ως προς την απόδειξη της αγωγής και την παραδοχή της ενστάσεως μερικής εξοφλήσεως του αναιρεσιβλήτου, έλαβε υπόψη του όλα τα έγγραφα τα οποία επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, σε συνδυασμό και με τις αιτιολογίες της προσβαλλόμενης αποφάσεως, προκύπτει, χωρίς καμιά αμφιβολία, ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη και το αναφερόμενο ως άνω έγγραφο (ημερολόγιο).

Με τον έκτο λόγο του αναιρετηρίου ο αναιρεσείων, υπό την επίκληση του άρθρου 559 αρ. 13 Κ.Πολ.Δ., αποδίδει στο Εφετείο την πλημμέλεια ότι εσφαλμένα εφάρμοσε τους ορισμούς του νόμου ως προς το βάρος της αποδείξεως του απορριφθέντος λόγω αοριστίας ισχυρισμού του, ότι από το καταβληθέν σ' αυτόν συνολικό ποσό των 15.625,52 ευρώ, ένα μέρος από 9.730,03 ευρώ αντιστοιχούν σε έξοδα για την αντιμετώπιση των αναγκών των ταξιδιών που πραγματοποίησε με τα φορτηγά αυτοκίνητα του αναιρεσιβλήτου και επομένως πρέπει να μην υπολογιστεί. Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως επί ανακριβούς προϋποθέσεως ερειδόμενος, ενόψει του ότι, επί απορρίψεως ισχυρισμού ως αορίστου, δεν τίθεται θέμα αποδείξεώς του, επομένως και θέμα περί του ποίος θα βαρύνεται με την απόδειξή του.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ.

Απορρίπτει την από 1-11-2005 αίτηση αναιρέσεως του ..... κατά της υπ' αριθμ. 590/2005 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στην δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου την οποία ορίζει στο ποσό των επτακοσίων εβδομήντα (770) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 17 Οκτωβρίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στην Αθήνα στις 6 Νοεμβρίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ