Supreme Court dismisses divorce appeal for failing to specify facts and common sense teachings violated.

Απόφαση 1924 / 2006 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1924/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Χλαμπουτάκη, Αντιπρόεδρο, Νικόλαο Κασσαβέτη, Ιωάννη Παπανικολάου, Δημήτριο Δαλιάνη και Χαράλαμπο Ζώη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 25 Σεπτεμβρίου 2006, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας:.... η οποία δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Του αναιρεσιβλήτου: ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημητρίου Τσοβόλα, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 15-6-1999 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Άρτας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 5/2004 του ίδιου Δικαστηρίου και 281/2004 του Εφετείου Ιωαννίνων. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 18-1-2006 αίτηση της. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνο ο αναιρεσίβλητος, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Χαράλαμπος Ζώης ανέγνωσε την από 13 Σεπτεμβρίου 2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινομένης αιτήσεως αναιρέσεως.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

I. Oπως προκύπτει από την υπ' αριθμ. 8.818/27.6.2006 έκθεση επίδοσης του αρμοδίου δικαστικού επιμελητή Αρτας ...., την οποία επικαλείται και προσκομίζει ο παριστάμενος αναιρεσίβλητος, ακριβές αντίγραφο της κρινόμενης από 18 Ιανουαρίου 2005 αίτησης για αναίρεση της υπ' αριθμ. 281/2004 απόφασης του Εφετείου Ιωαννίνων, με την κάτω από την αίτηση αυτή πράξη κατάθεσης και ορισμού δικασίμου και κλήση για συζήτηση κατά την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο (25.09.2006) του δικαστηρίου τούτου, επιδόθηκε με εντολή του πληρεξουσίου δικηγόρου του αναιρεσιβλήτου που επισπεύδει τη συζήτηση της αναίρεσης, στην αναιρεσείουσα νομίμως και εμπροθέσμως. Επομένως, αφού η αναιρεσείουσα δεν εμφανίστηκε ενώπιον του δικαστηρίου τούτου, κατά την παραπάνω αναφερόμενη δικάσιμο, κατά την οποία εκφωνήθηκε για συζήτηση η υπόθεση με τη σειρά από το πινάκιο πρέπει να συζητηθεί η υπόθεση σαν να ήσαν παρόντες οι διάδικοι, σύμφωνα με το άρθρο 576 παρ. 2 ΚΠολΔ.

ΙΙ. Με το άρθρο 1439 παρ. 1 ΑΚ ορίζονται τα εξής: "Καθένας από τους συζύγους μπορεί να ζητήσει διαζύγιο, όταν οι μεταξύ τους σχέσεις έχουν κλονισθεί τόσο ισχυρά από λόγο που αφορά το πρόσωπο του εναγομένου ή και των δύο συζύγων, ώστε βάσιμα η εξακολούθηση της έγγαμης σχέσης να είναι αφόρητη για τον ενάγοντα.

Εφόσον ο εναγόμενος δεν αποδεικνύει το αντίθετο, ο κλονισμός τεκμαίρεται σε περίπτωση διγαμίας ή μοιχείας του, εγκατάλειψης του ενάγοντα ή επιβολής της ζωής του από τον εναγόμενο". Με τη διάταξη αυτή καθιερώνεται ως λόγος διαζυγίου ο αντικειμενικός κλονισμός της έγγαμης σχέσης, χωρίς να απαιτείται και το στοιχείο της υπαιτιότητας για να μπορεί να ζητηθεί το διαζύγιο.

Ετσι ο ενάγων, για τη θεμελίωση και παραδοχή της αγωγής του, θα πρέπει να επικαλεσθεί και αποδείξει, ότι ο γάμος έχει κλονισθεί από ορισμένα γεγονότα, που αναφέρονται στο πρόσωπο του εναγομένου ή και των δύο συζύγων, με την έννοια της ύπαρξης αιτιώδους συνδέσμου ανάμεσα στα αντικειμενικώς πρόσφορα κλονιστικά της έγγαμης σχέσης γεγονότα αυτά και ότι ο κλονισμός είναι τόσο ισχυρός, ώστε βασίμως η εξακολούθηση της συμβίωσης έχει καταστεί για τον ενάγοντα αφόρητη.

Αν τα κλονιστικά γεγονότα αφορούν και τους δύο συζύγους, το δικαίωμα προς διάζευξη γεννιέται ανεξαρτήτως από το ποιόν από τους δύο συζύγους βαρύνει περισσότερο η ύπαρξη τους και από το εάν υπάρχει υπαιτιότητα στο πρόσωπο του ενός μόνο εξ αυτών. Αν όμως τα κλονιστικά γεγονότα συνδέονται αποκλειστικά με το πρόσωπο του ενάγοντος - ισχυρισμός που συνιστά άρνηση της αγωγής και πρέπει να αποδείξει ανταποδεικτικώς ο μαχόμενος για την απόρριψη αυτής εναγόμενος - δεν γεννιέται υπέρ του ενάγοντος δικαίωμα διαζεύξεως, με βάση την προαναφερόμενη διάταξη του άρθρου 1439 παρ. 1 ΑΚ.

Το ότι για τη λύση του γάμου, κατά την παραπάνω διάταξη, είναι πλέον αδιάφορο αν ο κλονισμός οφείλεται σε υπαίτιο ή ανυπαίτιο γεγονός, σημαίνει ότι στη δίκη διαζυγίου δεν ερευνάται αν τα κλονιστικά γεγονότα είναι υπαίτια ή ανυπαίτια, αλλά αν αυτά, αναφερόμενα στο πρόσωπο του εναγομένου ή και των δύο συζύγων, αντικειμενικώς επέφεραν τόσο ισχυρισμό κλονισμό της έγγαμης σχέσης, ώστε η εξακολούθησή της να είναι αφόρητη για τον ενάγοντα, το δε δεδικασμένο που παράγεται από την τελεσίδικη διαπλαστική απόφαση που απαγγέλει τη λύση του γάμου, δεν εκτείνεται σε ζητήματα υπαιτιότητας σε καμία περίπτωση, Η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, ότι τα ανελέγκτως γενόμενα δεκτά από αυτό ως αποδειχθέντα κλονιστικά της έγγαμης σχέσης γεγονότα, τελούν σε αιτιώδη σύνδεσμο με τον επελθόντα ισχυρό κλονισμό, με την έννοια ότι αντικειμενικώς λαμβανόμενα και με βάση τα διδάγματα της κοινής πείρας και τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων, ήσαν πράγματι ικανά να επιφέρουν και επέφεραν τον ισχυρό κλονισμό, ελέγχεται αναιρετικά με τον προβλεπόμενο από το άρθρο 559 αρ. 1 ΚΠολΔ λόγο αναίρεσης, για ευθεία ή εκ πλαγίου παραβίαση, κατά την υπαγωγή των κλονιστικών γεγονότων στην αόριστη νομική έννοια της αιτιώδους συναφείας.

Εξ άλλου από τις διατάξεις των άρθρων 118 αρ. 4, 566 παρ. 1 και 577 παρ. 3 ΚΠολΔ συνάγεται, ότι, αν η αγωγή κρίθηκε βάσιμη κατ' ουσίαν, για να είναι ορισμένος και επομένως παραδεκτός λόγος αναίρεσης, με τον οποίο προσάπτεται στο δικαστήριο της ουσίας ευθεία παραβίαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας, κατά την υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων στον κανόνα δικαίου, πρέπει να καθορίζονται στο δικόγραφο της αναίρεσης, εκτός των άλλων, τα πραγματικά γεγονότα που έγιναν δεκτά ως αποδειχθέντα από το δικαστήριο της ουσίας και κατά την υπαγωγή των οποίων στον κανόνα δικαίου συντελέστηκε η προβαλλόμενη παραβίαση και ποία είναι τα διδάγματα της κοινής πείρας, τα οποία δεν χρησιμοποιήθηκαν ενώ έπρεπε να χρησιμοποιηθούν ή χρησιμοποιήθηκαν εσφαλμένα, ώστε από το αναιρετήριο να προκύπτει η προβαλλόμενη νομική πλημμέλεια, διότι η αοριστία του λόγου αναίρεσης δεν μπορεί να συμπληρωθεί με τις προτάσεις ή άλλα διαδικαστικά έγγραφα, ούτε με αναφορά στην προσβαλλόμενη απόφαση (Ολ.

ΑΠ 20/2005). Στην προκειμένη περίπτωση, η αναιρεσείουσα, με τον μοναδικό λόγο αναίρεσης ζητεί την αναίρεση της προσβαλλόμενης απόφασης του εφετείου, κατ' επίκληση παραβίασης από το άρθρο 559 αρ. 1 ΚΠολΔ, αποδίδοντας σ' αυτό την αιτίαση, ότι με το να δεχθεί την αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου κατ' αυτής και να απαγγείλει τη λύση του γάμου τους για τον προβλεπόμενο από το άρθρο 1439 παρ. 1 ΑΚ λόγο διαζυγίου (ισχυρό κλονισμό), χωρίς να ερευνήσει την ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ των κλονιστικών γεγονότων και της δικής της συμπεριφοράς, εσφαλμένα ερμήνευσε και εφάρμοσε την ουσιαστικού δικαίου αυτή διάταξη.

Ο μοναδικός αυτός λόγος αναίρεσης είναι απορριπτέος ως αόριστος, διότι η αναιρεσείουσα δεν αναφέρει στην αίτησή της τα πραγματικά περιστατικά τα οποία δέχτηκε το εφετείο ανελέγκτως ως αποδειχθέντα, και κατά την υπαγωγή των οποίων στον παραπάνω κανόνα ουσιαστικού δικαίου συντελέστηκε η επικαλούμενη παραβίαση.

Για τους λόγους αυτούς

Απορρίπτει την από 18 Ιανουαρίου 2005 αίτηση της .... για αναίρεση της υπ' αριθμ. 281/2004 απόφασης του Εφετείου Ιωαννίνων. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου από χίλια εκατόν εβδομήντα (1.170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 20 Νοεμβρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στο ακροατήριό του στις 11 Δεκεμβρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ