Supreme Court dismisses appeal against conviction for bodily harm by negligence due to failure to secure a loading ramp.

Απόφαση 1922 / 2010 (Ζ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ) Αριθμός 1922/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ζ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Θεοδώρα Γκοΐνη Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Φράγκο, Ιωάννη Παπαδόπουλο-Εισηγητή, Ιωάννη Γιαννακόπουλο και Ανδρέα Ξένο, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 20 Οκτωβρίου 2010, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γεωργίου Χατζίκου (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος-κατηγορουμένου Α. Π. του Ν., κατοίκου ..., που παρέστη με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αθανάσιο Σαραντόπουλο, για αναίρεση της υπ' αριθ.1885/2010 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Με πολιτικώς ενάγοντα τον Γ.Α. του Χ., κάτοικο ..., που δεν παραστάθηκε.

Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 28 Απριλίου 2010 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 803/2010.

Αφού άκουσε

Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από το συνδυασμό της διατάξεως του άρθρου 314 παρ. 1 εδ. α' του ΠΚ, στην οποία ορίζεται ότι όποιος από αμέλεια προκαλεί σωματική κάκωση ή βλάβη της υγείας άλλου τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι τριών ετών, προς τη διάταξη του άρθρου 28 του ίδιου Κώδικα, στην οποία ορίζεται ότι από αμέλεια πράττει όποιοί από έλλειψη της προσοχής, την οποία όφειλε κατά τις περιστάσεις και μπορούσε να καταβάλει, είτε δεν πρόβλεψε το αξιόποινο αποτέλεσμα που προκάλεσε η πράξη του, είτε το πρόβλεψε ως δυνατό, πίστεψε όμως ότι δεν θα επερχόταν, συνάγεται ότι προς θεμελίωση του εγκλήματος της σωματικής βλάβης από αμέλεια, απαιτείται:

α) να μη καταβλήθηκε από το δράστη η επιβαλλόμενη κατ' αντικειμενική κρίση προσοχή, την οποία κάθε μέσος συνετός και ευσυνείδητος άνθρωπος οφείλει κάτω από τις ίδιες πραγματικές καταστάσεις να καταβάλει με βάση τους νομικούς κανόνες, τις συνήθειες που επικρατούν στις συναλλαγές και την κοινή, κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων, πείρα και λογική, β) να είχε αυτός τη δυνατότητα, με βάση τις προσωπικές του περιστάσεις, ιδιότητες, γνώσεις και ικανότητες και κυρίως εξαιτίας της υπηρεσίας του ή του επαγγέλματος του, να προβλέψει και να αποφύγει το αξιόποινο αποτέλεσμα, το οποίο από έλλειψη της προαναφερθείσης προσοχής, είτε δεν πρόβλεψε, οπότε πρόκειται για μη συνειδητή αμέλεια είτε το πρόβλεψε ως δυνατό, πίστεψε όμως ότι δεν θα επερχόταν οπότε πρόκειται για ενσυνείδητη αμέλεια και γ) να υπάρχει αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ της ενέργειας ή της παραλείψεως του δράστη και του αποτελέσματος που επήλθε.

Εξάλλου η καταδικαστική απόφαση έχει την από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει λόγο αναιρέσεως από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ του ΚΠΔ, όταν αναφέρονται σε αυτήν με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελίωσαν και οι νομικοί συλλογισμοί με τους οποίους έγινε η υπαγωγή των περιστατικών αυτών στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόστηκε.

Στην προκειμένη περίπτωση το Τριμελές Εφετείο Αθηνών που δίκασε ως δευτεροβάθμιο Δικαστήριο, με την προσβαλλόμενη υπ'αριθ.1885/2010 απόφασή του δέχτηκε ότι από τα αποδεικτικά μέσα που κατ'είδος αναφέρει, αποδείχτηκαν τα παρακάτω περιστατικά: "Ο πολιτικώς ενάγων εργαζόταν στον Γεωργικό Πτηνοτροφικό Συνεταιρισμό Άρτας από 1-7-1993 με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου ως οδηγός.

Συγκεκριμένα οδηγώντας φορτηγό αυτοκίνητο, μετέφερε με αυτό πουλερικά του Συνεταιρισμού και τα παρέδιδε στους πελάτες του που βρίσκονταν στον Νομό Άρτας. Η διανομή των πουλερικών γινόταν τις πρώτες πρωινές ώρες. Στις 7-1-2003 και περί ώρα 06.30 ο πολιτικώς ενάγων, εκτελώντας την ως άνω εργασία, έφθασε στην αποθήκη της επιχείρησης εμπορίας τροφίμων του κατηγορουμένου Α.Π., επί της οδού ...

στην Αθήνα, για να παραδώσει σε αυτόν (κατηγορούμενο) που είναι πελάτης του Συνεταιρισμού, κοτόπουλα συσκευασμένα σε τελάρα. Τα τελάρα αυτά θα ξεφόρτωνε μόνος του ο πολιτικώς ενάγων, θα τα τοποθετούσε στη ράμπα που συνέδεε το χαμηλότερο επίπεδο του εξωτερικού χώρου της αποθήκης με το υψηλότερο της εισόδου αυτής (η υψομετρική διαφορά είναι 0,75 μ.

περίπου) και στη συνέχεια θα τα μετέφερε μέσω της ράμπας, χρησιμοποιώντας σιδερένιο γάνζο, και θα τα τοποθετούσε σε σταθμευμένο σε επαφή με τη ράμπα φορτηγό της ως άνω επιχείρησης, καθόσον η αποθήκη κατά το χρόνο άφιξης του πολιτικώς ενάγοντος ήταν κλειστή. Η εν λόγω ράμπα από την αριστερή της πλευρά (όπως την βλέπει κάποιος από τον προαύλιο χώρο) βλέπει σε ακάλυπτο χώρο, ο οποίος έχει υψομετρική διαφορά περίπου τριών (3) μέτρων από το επίπεδο της ράμπας.

Από την πλευρά αυτή δεν υπήρχε προστατευτικό κιγκλίδωμα, όπως θα έπρεπε, για να αποτρέπει την πτώση στον ακάλυπτο χώρο, εκείνων που εργάζονται στην ράμπα. Ο πολιτικώς ενάγων κατά τη μεταφορά των ως άνω προϊόντων από το ένα φορτηγό στο άλλο μέσω της ράμπας φορτοεκφόρτωσης, έχασε την ισορροπία του και έπεσε στον ως άνω ακάλυπτο χώρο από ύψος τριών μέτρων με αποτέλεσμα να τραυματιστεί σοβαρά στο κεφάλι.

Συγκεκριμένα υπέστη βαρειά κρανιοεγκεφαλική κάκωση, οξύ υποσκληρίδιο αιμάτωμα (αρ) κροταφοβρεγματικά, κάταγμα (δε) βρεγματικά, πολλαπλές θλάσης εγκεφάλου, τρ.υπαραχνοειδή αιμορραγία, κάταγμα σταθερό Θ 12, και σύνδρομο SIADH. Νοσηλεύθηκε για 108 ημέρες στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Νικαίας και τελικά κρίθηκε ανίκανος προς άσκηση του επαγγέματός του και συνταξιοδοτήθηκε.

Στην επέλευση του ως άνω αποτελέσματος συντέλεσε η αμελής συμπεριφορά του κατηγορουμένου, ο οποίος αν και είχε νομική υποχρέωση δε έλαβε από αμέλεια, δηλαδή από έλλειψη της προσοχής την οποία όφειλε και μπορούσε να καταβάλει, ώστε να προβλέψει το πιο πάνω αξιόποινο αποτέλεσμα, τα κατάλληλα μέτρα για την ασφαλή χρησιμοποίηση της ως άνω ράμπας φορτοεκφόρτωσης.

Ειδικότερα η υπαιτιότητα του κατηγορουμένου συνίσταται στο ότι, ενώ διατηρούσε αποθήκη της επιχείρησής του εμπορίας τροφίμων και ποτών στην ως άνω διεύθυνση, την οποία είχε μισθώσει από τον Κ.Κ., δεν μερίμνησε, όπως όφειλε και με την ανωτέρω ιδιότητά του, να τοποθετηθεί επί της ράμπας από την πλευρά του ακάλυπτου χώρου προστατευτική διάταξη (π.χ.κιγκλίδωμα) που να αποτρέπει την πτώση στον ακάλυπτο χώρο των χρηστών της ως άνω ράμπας, ήτοι τόσο των εργαζομένων στην αποθήκη του κατηγορουμένου όσο και εκείνων που εκφόρτωναν πράγματα για την αποθήκη αυτού.

Ο κατηγορούμενος με την παραπάνω ιδιότητά του είχε ιδιαίτερη νομική υποχρέωση για την τοποθέτηση της ως άνω προστατευτικής διάταξης, η υποχρέωση δε αυτή πηγάζει από το άρθρο 10, παράρτημα 1, παράγραφος 16 του Π.Δ. 16/1996 "Ελάχιστες προδιαγραφές ασφάλειας και υγείας στους χώρους εργασίας σε συμμόρφωση με την οδηγία 89/654/ΕΟΚ".

Κατ'ακολουθίαν αυτών, αφού στο επίδικο ατύχημα συνετέλεσε αμέλεια του κατηγορουμένου κατά τα ανωτέρω, αυτός πρέπει να κηρυχθεί ένοχος σωματικής βλάβης από αμέλεια, σύμφωνα με όσα διαλαμβάνονται στο διατακτικό". Μετά από αυτά το Δικαστήριο καταδίκασε τον κατηγορούμενο σε ποινή φυλακίσεως πέντε (5) μηνών, που εκτέλεση της οποίας ανέστειλε επί τριετίαν.

Με αυτά που δέχτηκε το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του την απαιτούμενη από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, γιατί αναφέρει, με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά στα οποία στήριξε την κρίση του για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος της σωματικής βλάβης από αμέλεια, για το οποίο καταδίκασε τον κατηγορούμενο, τις αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και τους νομικούς συλλογισμούς με τους οποίους έκανε την υπαγωγή των περιστατικών αυτών στις εφαρμοσθείσες ουσιαστικές ποινικές διατάξεις των άρθρων 28 και 314 παρ.1 του ΠΚ.

Ειδικότερα αναφέρει: α)τα περιστατικά της εξωτερικής αμέλειας του κατηγορουμένου, η οποία συνίσταται στην παράλειψή του να λάβει τα κατάλληλα μέτρα προστασίας των χρησιμοποιούντων τη ράμπα φορτοεκφόρτωσης που συνδεόταν με την αποθήκη του, τα οποία μέτρα συνίσταντο στην τοποθέτηση προστατευτικής διάταξης από πτώση και εν προκειμένω κιγκλιδώματος, β)την ιδιαίτερη νομικά υποχρέωση του κατηγορουμένου για τη λήψη των ανωτέρω μέτρων ασφαλείας και τις διατάξεις του άρθρου 10, παράρτημα Ι, παράγραφος 16.3 του Π.Δ.16/1996, από τις οποίες πηγάζει η υποχρέωση αυτή, γ)τον αιτιώδη σύνδεσμο μεταξύ της ανωτέρω παραλείψεως του κατηγορουμένου και του επελθόντος αποτελέσματος της σωματικής βλάβης του παθόντος και δ)την δυνατότητα του κατηγορουμένου να προβλέψει και αποφύγει το ως άνω αποτέλεσμα και τη μη πρόβλεψή του από έλλειψη της οφειλόμενης προσοχής.

Επομένως είναι αβάσιμες οι αιτιάσεις του αναιρεσείοντος: α)ότι δεν αναφέρεται η παράλειψη η οποία προκάλεσε το αποτέλεσμα και τα μέτρα που όφειλε να λάβει, β)ότι δεν φέρει ευθύνη για το ατύχημα που συνέβη όταν ο παθών εργαζόταν στη ράμπα φορτοεκφόρτωσης, αφού δέχτηκε το Δικαστήριο ότι η ράμπα συνδεόταν με την αποθήκη του και από εκεί γίνονταν οι φορτοεκφορτώσεις και γ)ότι ο παθών δεν εκτελούσε δική του εντολή ώστε να ευθύνεται, αφού το Δικαστήριο δέχτηκε ότι ο κατηγορούμενος είχε παραγγείλει τα κοτόπουλα στην εταιρία που εργαζόταν ο παθών και ο τελευταίος τα εκφόρτωνε για λογαριασμό του κατηγορουμένου σε εκτέλεση της παραγγελίας.

Συνεπώς είναι αβάσιμος και ο μοναδικός λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Δ του ΚΠΔ που στηρίζεται στις ανωτέρω αιτιάσεις. Μετά από αυτά πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως και να επιβληθούν στον αναιρεσείοντα τα έξοδα της ποινικής διαδικασίας (αρθ.583 παρ.1 του ΚΠΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 28-4-2010 αίτηση του Α.Π. του Ν., για αναίρεση της υπ'αριθ.1885/2010 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Αθηνών. Και Επιβάλλει στον αναιρεσείοντα τα έξοδα της ποινικής διαδικασίας που ανέρχονται σε διακόσια είκοσι (220) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 25 Νοεμβρίου 2010.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 8 Δεκεμβρίου 2010.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ