191/2019 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 191 / 2019 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 191/2019

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ασπασία Μαγιάκου, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη, Πέτρο Σαλίχο, Ι. Φιοράκη- Εισηγητή, Παρασκευή Καλαϊτζή, και Γ. Παπανδρέου Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, την 7η Νοεμβρίου 2018 με την παρουσία και της γραμματέως Σπυριδούλας Τζαβίδη, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ε. Α. του Ι., κατοίκου ..., που παραστάθηκε μετά του πληρεξούσιου δικηγόρου Βασιλείου Τεντομά Των αναιρεσίβλητων: 1. Γ. Τ. του Δ., 2. Ε. Τ. του Α., συζύγου Γ. Τ., κατοίκων ..., που εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Μηνά Άσπρο, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 28-12-20011 αγωγή των ήδη αναιρεσίβλητων, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο ....

Εκδόθηκε η απόφαση: 18/2012 του ίδιου Δικαστηρίου, που παρέπεμψε την υπόθεση στο καθ' ύλην και κατά τόπο αρμόδιο δικαστήριο Μονομελές Πρωτοδικείο Σύρου, όπου επανήλθε προς συζήτηση η υπόθεση με την από 5-9-2012 κλήση των εναγόντων. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις, 176 ΤΜ/2015 του ιδίου δικαστηρίου, 91/2017 του Μονομελούς Εφετείου Αιγαίου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης, ζητεί ο αναιρεσείων με την από 7-11-2017 αίτησή του και τους από 2-10-2018 πρόσθετους λόγους αυτής.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την αποδοχή της αίτησης αναίρεσης και των πρόσθετων λόγων αυτής καθώς και την καταδίκη του αντιδίκου στη δικαστική δαπάνη

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η υπό κρίση από 7-11-2017 αίτηση αναίρεσης και οι από 5-9-2018 πρόσθετοι λόγοι της κατά της υπ' αριθ. 91/2017 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αιγαίου έχουν ασκηθεί νόμιμα και εμπρόθεσμα, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 495, 552 επ. και 569 ΚΠολΔ. Επομένως τόσο η αναίρεση, όσο και οι πρόσθετοι λόγοι της, που αφορούν τα ίδια κεφάλαια της προσβαλλόμενης απόφασης, είναι παραδεκτοί και πρέπει να συνεκδικασθούν και να ερευνηθούν ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων τους.

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 785, 795, 798, 799, 1113 ΑΚ, 216 παρ. 1α και 478 επ. ΚΠολΔ προκύπτει ότι για την πληρότητα της ιστορικής βάσης της αγωγής διανομής κοινού ακινήτου πρέπει και αρκεί να αναφέρεται σ' αυτήν, πλην άλλων, η ύπαρξη δικαιώματος συγκυριότητας των διαδίκων επί του ακινήτου, χωρίς να απαιτείται η επίκληση και των παραγωγικών του εν λόγω δικαιώματος πραγματικών γεγονότων.

Μόνο σε περίπτωση ειδικής αμφισβήτησης αυτού του δικαιώματος από τον εναγόμενο, ο ενάγων φέρει το δικονομικό βάρος να θεραπεύσει την επιγενόμενη αοριστία του αγωγικού δικογράφου, προσδιορίζοντας, παραδεκτώς με τις πρωτόδικες προτάσεις του (άρθρο 224 εδ. β' ΚΠολΔ), τον τρόπο κτήσης της συγκυριότητας των διαδίκων επί του διανεμητέου ακινήτου (ΑΠ 1283/2013, 2001/2009, 151/2009).

Αν πρόκειται για παράγωγη κτήση του δικαιώματος συγκυριότητας, όπως με σύμβαση ή κληρονομική διαδοχή και ο εναγόμενος αμφισβητήσει το δικαίωμα του δικαιοπαρόχου του ενάγοντος, τότε θα πρέπει επιπλέον να προσδιορισθεί με τις προτάσεις του ενάγοντος της πρώτης συζήτησης ο τρόπος κτήσης της κυριότητας του άμεσου δικαιοπαρόχου του, ενδεχομένως δε ανάλογα με την έκταση της αμφισβήτησης και των απώτερων δικαιοπαρόχων του, μέχρι την κτήση κυριότητας με πρωτότυπο τρόπο (ΑΠ 1705/2008).

Εξάλλου, κατά το άρθρο 562 παρ. 2 του ΚΠολΔ είναι απαράδεκτος λόγος αναίρεσης που στηρίζεται σε ισχυρισμό, ο οποίος δεν προτάθηκε νόμιμα στο δικαστήριο της ουσίας, εκτός αν πρόκειται για παράβαση που δεν μπορεί να προβληθεί στο δικαστήριο της ουσίας, β) για σφάλμα που προκύπτει από την ίδια την απόφαση και γ) για ισχυρισμό που αφορά τη δημόσια τάξη.

Η διάταξη αυτή αποτελεί εκδήλωση της αρχής ότι ο Άρειος Πάγος ελέγχει τη νομιμότητα της προσβαλλόμενης απόφασης με βάση τα πραγματικά γεγονότα και τους ισχυρισμούς που τέθηκαν υπόψη του δικαστηρίου από τους διαδίκους. Το απαράδεκτο δε αυτό αφορά όλους τους αναιρετικούς λόγους, ενώ για να είναι ορισμένος ο λόγος πρέπει να εκτίθεται στο αναιρετήριο ότι η ακυρότητα προτάθηκε στο δικαστήριο της ουσίας, ακόμη και αν έπρεπε να ληφθεί υπόψη αυτεπάγγελτα (ΑΠ 337/2010, ΑΠ 259/2009).

Με τον δεύτερο πρόσθετο λόγο αναίρεσης από τους αριθμούς 8 και 14 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ. αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια ότι το Εφετείο δεν απέρριψε ως απαράδεκτη λόγω αοριστίας την από 28.12.2011 αγωγή διανομής των αναιρεσιβλήτων, διότι σ' αυτή δεν προσδιόριζαν οι τελευταίοι τον τρόπο που κατέστησαν συγκύριοι του επιδίκου επικοίνου, χωρίς όμως να εκτίθεται στο αναιρετήριο ότι παρόμοιος ισχυρισμός προβλήθηκε ρητά εκ μέρους του αναιρεσείοντος τόσο πρωτοδίκως, όσο και ενώπιον του Εφετείου.

Επομένως, ο λόγος αυτός αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί προεχόντως ως απαράδεκτος, ανεξαρτήτως του ότι, όπως δέχεται η προσβαλλόμενη απόφαση και προκύπτει από την επιτρεπτή επισκόπηση της ένδικης αγωγής, οι ενάγοντες-αναιρεσίβλητοι παρέθεσαν αναλυτικά, καθ' υποφορά στο αγωγικό τους δικόγραφο, αλλά και στις πρωτόδικες προτάσεις τους, τον τρόπο με τον οποίο κατέστησαν τόσον εκείνοι (κατά τα 13/16 εξ αδιαιρέτου ο πρώτος και κατά τα 2/16 εξ αδιαιρέτου η δεύτερη), όσο και ο εναγόμενος - αναιρεσείων (κατά το 1/16 εξ αδιαιρέτου) συγκύριοι του επιδίκου ακινήτου.

Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 1710 παρ. 2 ΑΚ, η κληρονομική διαδοχή από το νόμο επέρχεται όταν δεν υπάρχει διαθήκη ή όταν η διαδοχή από διαθήκη ματαιωθεί ολικά ή μερικά. Περαιτέρω, κατά το άρθρο 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ, ιδρύεται λόγος αναίρεσης, αν παραβιάσθηκε κανόνας ουσιαστικού δικαίου. Τούτο συμβαίνει αν, για την εφαρμογή κανόνα ουσιαστικού δικαίου, το δικαστήριο απαίτησε περισσότερα στοιχεία ή αρκέσθηκε σε λιγότερα στοιχεία από εκείνα που απαιτεί ο νόμος, καθώς και αν το δικαστήριο προσέδωσε στον εφαρμοστέο κανόνα έννοια διαφορετική από την αληθινή.

Στην περίπτωση που το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσίαν την υπόθεση, η παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται εν όψει των πραγματικών περιστατικών που ανελέγκτως δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν το δικαστήριο της ουσίας και της υπαγωγής αυτών στο νόμο, ιδρύεται δε ο λόγος αυτός όταν το δικαστήριο εφάρμοσε το νόμο, παρότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν δεν ήσαν αρκετά για την εφαρμογή του ή δεν εφάρμοσε το νόμο, παρότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε αρκούσαν για την εφαρμογή του, καθώς και όταν προέβη σε εσφαλμένη υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών σε διάταξη, στο πραγματικό της οποίας αυτά δεν υπάγονται.

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο, δέχθηκε, μετ' ανέλεγκτη εκτίμηση των αποδείξεων, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "Οι διάδικοι τυγχάνουν συγκύριοι ενός αγροτεμαχίου, που βρίσκεται εκτός σχεδίου πόλεως και εκτός οικισμού, στην θέση "…" της κτηματικής περιφέρειας της Δημοτικής Κοινότητας …, της Δημοτικής Ενότητας …, του Δήμου ..., της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου, εντός της ΖΟΕ...

της νήσου ..., το οποίο εμφαίνεται με τα κεφαλαία αλφαβητικά γράμματα..... στο από Ιουνίου 2008 τοπογραφικό διάγραμμα του Πολιτικού Μηχανικού Μ. Π., δεν είναι άρτιο ούτε οικοδομήσιμο, έχει έκταση 3.404 τετραγωνικά μέτρα και συνορεύει: Βόρεια .... με ιδιοκτησία κληρονόμων Γ. Α., βορειοανατολικά....... με αγροτικό δρόμο, νοτιοανατολικά......

με αγροτικό δρόμο, νότια μερικά.... με ιδιοκτησία ... και μερικά..... με ιδιοκτησία Ζ. Π. και δυτικά.... με ιδιοκτησία Α. Α.. Η κυριότητα του ως άνω αγροτεμαχίου κατά τα κάτωθι αναφερόμενα εξ αδιαιρέτου ποσοστά περιήλθε σε καθένα εκ των διαδίκων ως ακολούθως:

1) Στον πρώτο εφεσίβλητο (πρώτο ενάγοντα), Γ. Τ. του Δ.:

Α) Κατά ποσοστό 4/8 ή 8/16 εξ αδιαιρέτου, δυνάμει του υπ' αριθ. …03/20-2-2009 συμβολαίου γονικής παροχής και δωρεάς εν ζωή εξ αδιαιρέτου ποσοστού ακινήτου της συμβολαιογράφου ... Α. Δ. Ά., που μεταγράφηκε νόμιμα..... Πιο συγκεκριμένα, το ως άνω εξ αδιαιρέτου ποσοστό περιήλθε σ' αυτόν:

α) Κατά ποσοστό 1/8 ή 2/16 εξ αδιαιρέτου με γονική παροχή από τη μητέρα του Μ. συζ. Δ. Τ., το γένος Γ. και Μ. Α.,

β) κατά ποσοστό 1/8 ή 2/16 εξ αδιαιρέτου με δωρεά από τον Α. Α. του Γ. και Μ., θείο του (αδελφό της μητέρας του),

γ) κατά ποσοστό 1/8 ή 2/16 εξ αδιαιρέτου με δωρεά από τη Ζ. συζ. Α. Π., το γένος Γ. και Μ. Α., θεία του (αδελφή της μητέρας του) και

δ) κατά ποσοστό 1/8 ή 2/16 εξ αδιαιρέτου με δωρεά από την Ε. συζ. Γ. Γ., το γένος Γ. και Μ. Α., θεία του (αδελφή της μητέρας του).

Β) Κατά ποσοστό 2/16 εξ αδιαιρέτου με δωρεά από την Ε. χήρα Κ. Ρ., το γένος Γ. και Μ. Α., θεία του (αδελφή της μητέρας του), δυνάμει του με αριθμό …21/27-4-2009 συμβολαίου δωρεάς εν ζωή εξ αδιαιρέτου ποσοστού ακινήτου της ως άνω συμβολαιογράφου ..., Α. Δ. - Ά., που έχει με#ταγράφει νόμιμα....

Γ) Κατά ποσοστό 2/16 εξ αδιαιρέτου με δωρεά από τον Α. Α. του Γ., θείο του (αδελφό της μητέρας του), δυνάμει του με αριθμό …63/3-3-2010 συμβολαίου δωρεάς εν ζωή εξ αδιαιρέτου ποσοστού ακινήτου της ίδιας ως άνω συμβολαιογράφου ..., Α. Δ. Ά., που έχει μεταγράφει νόμιμα.... Στους ως άνω δικαιοπαρόχους του πρώτου ενάγοντος, Μ.

συζ. Δ. Τ., Α. Α., Ζ. συζ. Α. Π., Ε. συζ. Γ. Γ., Ε. χήρα Κ. Ρ., το γένος Γ. και Μ. Α. και Α. Α., είχε περιέλθει το επίδικο ακίνητο κατά ποσοστό 3/32 εξ αδιαιρέτου σε καθέναν απ' αυτούς δυνάμει κληρονομικής εξ αδιαθέτου διαδοχής του πατέρα τους Γ. Α., που απεβίωσε στις 18-1-1970 στην ..., χωρίς να αφήσει διαθήκη, και ο οποίος κατέλειπε κατά το χρόνο του θανάτου του πλησιέστερους συγγενείς του τη σύζυγο του Μ.

και τα οκτώ παιδιά τους Ι., Δ., Ε., Ε., Ζ., Μ., Α. και Α. και β) ποσοστό 1/32 εξ αδιαιρέτου σε καθέναν απ' αυτούς από κληρονομιά της μεταποβιώσασας μητέρας τους Μ.ς χήρας Γ. Α., το γένος Ι. και Ζ. Λ., η οποία απεβίωσε χωρίς να αφήσει διαθήκη στις 17-12-1996, στον Πειραιά, την κληρονομιά των οποίων αυτοί (οι ανωτέρω δικαιοπάροχοι του πρώτου ενάγοντος) αποδέχθηκαν για λογαριασμό τους, του δε πατέρα τους και για λογαριασμό της μητέρας τους, δυνάμει της υπ' αριθ. ...65/21-12-2001 πράξης του συμβολαιογράφου ...

Ρ. Μ., που έχει μεταγράφει νόμιμα.... Δ) Κατά ποσοστό 1/16 εξ αδιαιρέτου με αγορά από τη Γ. Α. του Ι. και Κ. (αδελφής του εναγομένου), δυνάμει του με αριθμό ...03/30-9-2010 αγοραπωλητηρίου συμβολαίου ποσοστού 1/16 εξ αδιαιρέτου αγροτεμαχίου της συμβολαιογράφου, Π. Λ., που έχει μεταγράφει νόμιμα.... Στην ανωτέρω δικαιοπάροχό του, Γ.

Α. του Ι. και Κ., είχε περιέλθει το επίδικο ακίνητο, κατά ποσοστό 1/16 ή 4/64 εξ αδιαιρέτου ως ακολούθως: α) Κατά ποσοστό 3/64 εξ αδιαιρέτου από κληρονομιά του αποβιώσαντος στις 17-7-1987 χωρίς να αφήσει διαθήκη πατέρα της, Ι. Α. του Γ. και της Μ.ς, ο οποίος κατέλειπε κατά το χρόνο του θανάτου του μοναδικούς συγγενείς και εξ αδιαθέτου κληρονόμους του τα δύο τέκνα του, ήτοι τους Ε.

Α. του Ι. και Κ. (εναγόμενο) και Γ. Α. του Ι. και Κ.. Την κληρονομιά του πατέρα της αποδέχθηκε η Γ. Α. δυνάμει της με αριθμό ...02/30-9-2010 πράξης αποδοχής κληρονομίας της συμβολαιογράφου Π. Λ., που έχει μεταγραφεί νόμιμα... Στον δικαιοπάροχο - πατέρα της Ι. Α. του Γ., είχε περιέλθει το επίδικο ακίνητο κατά ποσοστό 3/32 εξ αδιαιρέτου δυνάμει κληρονομικής εξ αδιαθέτου διαδοχής του προαναφερθέντος Γ.

Α. του Ι. και της Ε., πατέρα του. Την κληρονομιά του Γ. Α. αποδέχθηκε για λογαριασμό του πατέρα της η Γ. Α., κατά το περιελθόν σ' αυτήν εξ αδιαιρέτου ποσοστό, με την ίδια ως άνω δήλωση αποδοχής κληρονομίας,

β) Κατά ποσοστό 1/64 εξ αδιαιρέτου από κληρονομιά της μεταποβιωσάσης (του Ι. Α.) Μ.ς χήρας Γ. Α., που όπως έχει ήδη αναφερθεί, απεβίωσε χωρίς να αφήσει διαθήκη στις 17-12-1996, την κληρονομιά της οποίας επίσης αποδέχθηκε η Γ. Α. με την ίδια ως άνω δήλωση αποδοχής κληρονομίας.

Συνεπώς, ο πρώτος εφεσίβλητος έχει καταστεί συγκύριος κατά ποσοστό 13/16 εξ αδιαιρέτου του κοινού ακινήτου με παράγωγο τρόπο.

Κατά τον αριθμό 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, λόγος αναίρεσης ιδρύεται και όταν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Πράγματα υπό την έννοια της διάταξης αυτής είναι οι ασκούντες ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης αυτοτελείς ισχυρισμοί των διαδίκων που, υπό την προϋπόθεση νόμιμης πρότασής τους, θεμελιώνουν ιστορικώς το αίτημα της αγωγής, ανταγωγής, ένστασης ή αντένστασης, καθώς και ο λόγος έφεσης που περιέχει παράπονο κατά της κρίσης του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, με την οποία απορρίφθηκε ισχυρισμός του εκκαλούντος ή έγινε δεκτός ισχυρισμός του εφεσίβλητου.

Ο ανωτέρω λόγος αναίρεσης δεν στοιχειοθετείται, αν το δικαστήριο που δίκασε έλαβε υπόψη τον προταθέντα ισχυρισμό και τον απέρριψε για οποιοδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό (ΟλΑΠ 25/2003). Στην προκειμένη περίπτωση, με τον πρώτο και τον πρώτο πρόσθετο από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγους αναίρεσης προβάλλεται, κατ' ορθή εκτίμηση του αναιρετηρίου, η αιτίαση ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη και δεν απάντησε στον προβληθέντα από τον αναιρεσείοντα ισχυρισμό, προς αντίκρουση της αγωγής των αναιρεσιβλήτων, για την ύπαρξη δυο διαθηκών και δη της από 17-11-1964 μυστικής διαθήκης του Γ.

Α. που κατατέθηκε στο συμβολαιογράφο ... Π. Α. και δημοσιεύθηκε νόμιμα από το Ειρηνοδικείο Ερμουπόλεως και της υπ' αριθ. ..61/24-8-1978 δημόσιας διαθήκης της Μ. χήρας Γ. Α. που δημοσιεύθηκε νόμιμα από το Μονομελές Πρωτοδικείο Σύρου, στις οποίες συμπεριλαμβάνεται το επίδικο επίκοινο ακίνητο. Όπως, όμως, προκύπτει από την παραδεκτή επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης (άρθρ. 561 παρ. 2 ΚΠολΔ), το Εφετείο έλαβε υπόψη του και απέρριψε τον προταθέντα ισχυρισμό κάνοντας εκτενή αναφορά στις προαναφερόμενες διαθήκες.

Συνεπώς οι ανωτέρω λόγοι αναίρεσης είναι αβάσιμοι.

Από τις διατάξεις του άρθρου 368 παρ. 1 και 2 ΚΠολΔ προκύπτει ότι η συμπλήρωση των αποδείξεων με τη διενέργεια πραγματογνωμοσύνης εναπόκειται στην κυριαρχική και μη ελεγχόμενη αναιρετικώς κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, το οποίο εκτιμά ελευθέρως την ανάγκη της χρησιμοποίησης του αποδεικτικού αυτού μέσου, με εξαίρεση την περίπτωση κατά την οποία κάποιος από τους διαδίκους ζητήσει τη διεξαγωγή πραγματογνωμοσύνης και το δικαστήριο κρίνει ότι χρειάζονται ιδιάζουσες γνώσεις επιστήμης ή τέχνης, οπότε οφείλει να διορίσει πραγματογνώμονα.

Συνεπώς, αν δεν υπάρχει παραδοχή του δικαστηρίου ότι πρόκειται για ζητήματα που απαιτούνται για να γίνουν αντιληπτά ιδιάζουσες γνώσεις επιστήμης ή τέχνης, η απόρριψη, ρητώς ή σιωπηρώς, αιτήματος του διαδίκου για τη διενέργεια πραγματογνωμοσύνης δεν δημιουργεί λόγο αναίρεσης κατά το άρθρο 559 ΚΠολΔ (ΑΠ 119/2016). Επομένως το Εφετείο, κρίνοντας ότι οι προσκομισθείσες αποδείξεις είναι ικανές για τον σχηματισμό της δικανικής του πεποίθησης ως προς τον προσδιορισμό της θέσης του επιδίκου ακινήτου και, συνεπώς, ότι δεν απαιτείται προς τούτο η διενέργεια πραγματογνωμοσύνης, αφού πρόκειται περί θέματος που μπορεί να αντιληφθεί το Δικαστήριο από τις υπόλοιπες αποδείξεις, ούτε και απαιτούνται προς τούτο ειδικές γνώσεις επιστήμης ή τέχνης, δεν υπέπεσε στην, κατ' ορθή εκτίμηση, από τον αριθμό 10 του άνω άρθρου (559 ΚΠολΔ) πλημμέλεια, ο δε περί τ' αντίθετα υποστηρίζων δεύτερος, κατά το σχετικό σκέλος του, λόγος αναίρεσης είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος.

Τέλος, ο πρώτος πρόσθετος λόγος κατά τα σκέλη του από τους αριθμούς 17, 19 και 20 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με τον οποίο ο αναιρεσείων μέμφεται την προσβαλλόμενη απόφαση διότι α) "περιέχει αντιφατικές διατάξεις" (αριθμός 17), β) "δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης" (αριθμός 19) και γ) το Εφετείο "παραμόρφωσε το περιεχόμενο πολλών εγγράφων με το να δεχθεί πραγματικά γεγονότα προφανώς διαφορετικά από εκείνα που αναφέρονται σ' αυτά" (αριθμός 20) είναι προεχόντως απαράδεκτος ως αόριστος, διότι στο εισαγωγικό δικόγραφο του αναιρετηρίου αφενός δεν αναφέρονται ποιές αντιφατικές διατάξεις και ποιές αντιφατικές ή ανεπαρκείς αιτιολογίες περιέχει η προσβαλλόμενη απόφαση και αφετέρου δεν παρατίθενται αναλυτικά τα έγγραφα, το περιεχόμενο των οποίων φέρεται να παραμόρφωσε το Εφετείο, ώστε να καταστεί εφικτός ο έλεγχος των προβαλλομένων παραπόνων. Κατ' ακολουθία των ανωτέρω πρέπει ν' απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και οι πρόσθετοι λόγοι της, να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο δημόσιο ταμείο (άρθρου 495 παρ. 3 ΚΠολΔ) και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στην αναφερόμενη στο διατακτικό δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, κατά το νόμιμο αίτημά τους (άρθρα 176, 183, 191 παρ. 2 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Συνεκδικάζει την από 7-11-2017 αίτηση του Ε. Α. του Ι. για αναίρεση της υπ' αριθ. 91/2017 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αιγαίου και τους από 2-10-2018 προσθέτους λόγους αυτής.

Απορρίπτει την αναίρεση και τους προσθέτους λόγους της.

Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο δημόσιο ταμείο.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, την οποία ορίζει στο ποσό των δυο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 21 Νοεμβρίου 2018.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 12 Φεβρουαρίου 2019.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ

Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ