Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds for failing to properly raise inadmissibility of additional appeal arguments.

Απόφαση 191 / 2014 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 191/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

B2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Γιαννούλη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δημήτριο Μουστάκα, Χριστόφορο Κοσμίδη, Νικόλαο Τρούσα και Ασπασία Καρέλλου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 12 Νοεμβρίου 2013, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειουσών- καθ' ων η κλήση: 1) Εταιρίας Περιορισμένης Ευθύνης με την επωνυμία "…", νυν "…." που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, 2) Ετερόρρυθμης Εταιρίας με την επωνυμία "….", νυν "…." που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, 3) Εταιρίας Περιορισμένης Ευθύνης με την επωνυμία "EL-PHARM Ε.Π.Ε.", που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, 4) Ομόρρυθμης Εταιρίας με την επωνυμία "…", που εδρεύει στην …και εκπροσωπείται νόμιμα, 5) Εταιρίας Περιορισμένης Ευθύνης με την επωνυμία "….", νυν "…." που εδρεύει στο … και εκπροσωπείται νόμιμα, 6) Εταιρίας Περιορισμένης Ευθύνης με την επωνυμία "COSMOFARM E.Π.E.", που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, 7) Ανώνυμης Εταιρίας με την επωνυμία "…." νυν "….", που εδρεύει στην …και εκπροσωπείται νόμιμα, 8) Ομόρρυθμης Εταιρίας με την επωνυμία "….", που εδρεύει στον … και εκπροσωπείται νόμιμα, 9) Ομόρρυθμης Εταιρίας με την επωνυμία "…", νυν "…." που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, 10) Μονοπρόσωπης Εταιρίας με την επωνυμία "….", που εδρεύει στο … και εκπροσωπείται νόμιμα, 11) Ανώνυμης Εταιρίας με την επωνυμία "….", που εδρεύει στις … και εκπροσωπείται νόμιμα, 12) Ατομικής Επιχείρησης με την επωνυμία "…", που διατηρεί ο Α.

Τ., κάτοικος ..., 13) Ομόρρυθμης Εταιρίας με την επωνυμία "…", που εδρεύει στο … και εκπροσωπείται νόμιμα, 14) Εταιρίας Περιορισμένης Ευθύνης με την επωνυμία "…." νυν "….", που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, 15) Ανώνυμης Εταιρίας με την επωνυμία "….", που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, 16) Εταιρίας Περιορισμένης Ευθύνης με την επωνυμία "ΦΙΛΟΦΑΡΜ Ε.Π.Ε.", που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, 17) Ανώνυμης Εταιρίας με την επωνυμία "ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ Α.Ε.Ε. ", νυν "FARMASYN Α.Ε." που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, 18) Ανώνυμης Εταιρίας με την επωνυμία "ΦΑΡΜΑΖΑΚ Α.Ε.", που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, 19) Εταιρίας Περιορισμένης Ευθύνης με την επωνυμία "…", που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, 20) Ομόρρυθμης Εταιρίας με την επωνυμία "…." νυν "….", που εδρεύει στον … και εκπροσωπείται νόμιμα, 21) Ομόρρυθμης Εταιρίας με την επωνυμία "….", που εδρεύει στη … και εκπροσωπείται νόμιμα, 22) Ομόρρυθμης Εταιρίας με την επωνυμία "…", νυν "…." που εδρεύει στα … και εκπροσωπείται νόμιμα, 23) Ομόρρυθμης Εταιρίας με την επωνυμία "….", που εδρεύει στην …και εκπροσωπείται νόμιμα, 24) Ομόρρυθμης Εταιρίας με την επωνυμία "….", νυν "…" που εδρεύει στη …και εκπροσωπείται νόμιμα, 25) Εταιρίας με την επωνυμία "ΦΑΡΜΑΚΕΜΠΟΡΙΚΗ Α.Ε.", που εδρεύει στον … και εκπροσωπείται νόμιμα.

Οι υπό στοιχεία 20 και 25 αναιρεσείουσες - καθ' ών η κλήση δεν εκπροσωπήθηκαν στο ακροατήριο. Οι λοιπές εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Γεώργιο Μαστοράκο και κατέθεσαν προτάσεις.

Της αναιρεσίβλητης- καλούσας: Ανώνυμης Εταιρίας με την επωνυμία "GLAXOSMITHKLINE AΝΩΝΥΜΗ EΜΠΟΡΙΚΗ BΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ EΤΑΙΡΕΙΑ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΠΡΟΪΟΝΤΩΝ", πρώην "GLAXOWELLCOME Α.Ε.Β.Ε.", που εδρεύει στο … και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τους πληρεξούσιους δικηγόρους της Κωνσταντίνο Καλαβρό και Δημήτριο Κυριάκη και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 28/2/2007 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων και νομικών προσώπων που δεν είναι διάδικοι στην παρούσα δίκη, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1114/2008 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 6511/2011 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησαν οι αναιρεσείουσες με την από 22/1/2012 αίτησή τους και τους από 22/10/2012 πρόσθετους λόγους αυτής, επί των οποίων εκδόθηκε η 233/2013 απόφαση του Αρείου Πάγου που κήρυξε την συζήτηση απαράδεκτη. Την υπόθεση επανέφερε προς συζήτηση η αναιρεσίβλητη με την από 21/3/2013 κλήση της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. H Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ασπασία Καρέλλου ανέγνωσε την από 28/11/2012 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση του παρόντος Δικαστηρίου, τότε Αρεοπαγίτη και ήδη Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Αντωνίου Αθηναίου, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη του μοναδικού λόγου του κύριου δικογράφου της αίτησης αναίρεσης, καθώς και όλων των λόγων του δικογράφου των προσθέτων λόγων αυτής.

Ο πληρεξούσιος των παραστάντων αναιρεσειουσών ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και των πρόσθετων λόγων αυτής, οι πληρεξούσιοι της αναιρεσίβλητης την απόρριψή τους και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, από τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 576 παρ. 2 και 3, 568 παρ. 1 και 4 και 498 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ. προκύπτει ότι, αν κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αναιρέσεως δεν εμφανισθεί ο αντίδικος εκείνου που επέσπευσε τη συζήτηση ο Άρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως αν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα. Αν η κλήση για τη συζήτηση δεν επιδόθηκε νόμιμα ή εμπρόθεσμα, ο Άρειος Πάγος κηρύσσει απαράδεκτη τη συζήτηση και η υπόθεση επαναφέρεται για συζήτηση με νέα κλήτευση.

Στην αντίθετη περίπτωση προχωρεί στη συζήτηση παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί. Σε περίπτωση δε απλής ομοδικίας αν κάποιος δεν εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο , η υπόθεση χωρίζεται και η συζήτηση της αιτήσεως αναιρέσεως χωρεί νομίμως ως προς όσους εκπροσωπούνται από πληρεξούσιο δικηγόρο ή έχουν κλητευθεί νομίμως και κηρύσσεται απαράδεκτη ως προς τους λοιπούς.

Εξάλλου ,κατά τις διατάξεις των άρθρων 94 παρ. 1, 96 παρ. 1 και 104 του ίδιου Κώδικα, στα πολιτικά δικαστήρια οι διάδικοι έχουν υποχρέωση να παρίστανται με πληρεξούσιο δικηγόρο, η πληρεξουσιότητα δίνεται είτε με συμβολαιογραφική πράξη, είτε με προφορική δήλωση, είτε με ιδιωτικό έγγραφο, εφόσον η υπογραφή εκείνου που παρέχει την πληρεξουσιότητα βεβαιώνεται από δημόσια, δημοτική ή άλλη αρχή ή από δικηγόρο, για δε τη συζήτηση στο ακροατήριο απαιτείται ρητή πληρεξουσιότητα και αν αυτή δεν υπάρχει κηρύσσονται άκυρες όλες οι πράξεις ακόμη και εκείνες που είχαν γίνει προηγουμένως .

Από το συνδυασμό των παραπάνω διατάξεων προκύπτει ότι στην περίπτωση κατά την οποία είναι απόντες οι φερόμενοι ως ασκήσαντες την αναίρεση διάδικοι, χωρίς να αποδεικνύεται πληρεξουσιότητα για την άσκηση της, αυτή απορρίπτεται ως απαράδεκτη, υπό την προϋπόθεση ότι έχουν κλητευθεί νόμιμα , ώστε να είναι έγκυρη η συζήτηση της αναιρέσεως, ενώ χωρίζεται η υπόθεση για όσους εκπροσωπούνται από πληρεξούσιο δικηγόρο ή έχουν κλητευθεί νόμιμα και κηρύσσεται απαράδεκτη ως προς τους λοιπούς.

Στη προκείμενη περίπτωση από τα διαδικαστικά έγγραφα της δίκης προκύπτει ότι για τις 20η και 25η των αναιρεσειουσών, οι οποίες δεν παραστάθηκαν στο δικαστήριο κατά την εκφώνηση της υποθέσεως από τη σειρά του οικείου πινακίου , ούτε κατέθεσαν δήλωση του άρθρου 242 Κ.Πολ.Δ. ουδέν νομιμοποιητικό έγγραφο προσκομίζεται από το οποίο να προκύπτει παροχή πληρεξουσιότητας από αυτές για την άσκηση της κρινόμενης από 22/1/2012 αναιρέσεως και των από 22/10/ 2012 πρόσθετων λόγων, από δε την προσκομιζόμενη υπ' αριθμ. .../2013 έκθεση επιδόσεως της δικαστικής επιμελήτριας του Πρωτοδικείου Αθηνών …, αποδεικνύεται ότι η 20η αναιρεσείουσα (ομόρρυθμη εταιρεία με την επωνυμία "….") έχει κλητευθεί από την αναιρεσίβλητη, που επισπεύδει τη συζήτηση με επίδοση προς αυτή αντιγράφου της από 21/3/2013 κλήσης με την σ'αυτή πράξη ορισμού δικασίμου και κλήσης προς συζήτηση κατ' αυτήν.

Η κλήτευση όμως αυτή δεν είναι νόμιμη ως προς την 20η αναιρεσείουσα, διότι, εφόσον η ανωτέρω διάδικος, καθώς και η 25ης εξ αυτών (" Φαρμακεμπορική ΑΕ ") η οποία δεν κλητεύθηκε καθόλου, είναι αναιρεσείουσες και δεν αποδεικνύεται ότι χορήγησαν πληρεξουσιότητα για την άσκηση της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως και των πρόσθετων λόγων, δεν αρκεί για το νόμιμο της κλητεύσεως της 20ης εξ αυτών, η προς αυτήν επίδοση μόνο της κλήσης για συζήτηση, αλλά απαιτείται να έχει επιδοθεί και αντίγραφο της αιτήσεως αναιρέσεως.

Τούτο όμως από κανένα στοιχείο δεν προκύπτει ότι έγινε. Πρέπει να σημειωθεί ότι με την 233/2013 απόφαση του Αρείου Πάγου, είχε κηρυχθεί απαράδεκτη η συζήτηση της αιτήσεως αναιρέσεως και των πρόσθετων αυτής λόγων, διότι οι 20η και 25η από τις φερόμενες ως επισπεύδουσες τη συζήτηση αναιρεσείουσες, για τη δικάσιμο της 11/12/2012 ,δεν είχαν χορηγήσει πληρεξουσιότητα στον παραστάντα για όλες τις αναιρεσείουσες πληρεξούσιο δικηγόρο, ούτε είχαν κλητευθεί νόμιμα.

Συνακόλουθα ,εφόσον δεν αποδεικνύεται νόμιμη κλήτευση των 20ης και 25ης εκ των αναιρεσειουσών , θα πρέπει να χωρισθεί η υπόθεση ως προς τις λοιπές 23, να προχωρήσει η συζήτηση της αιτήσεως αναιρέσεως ως προς αυτές και να κηρυχθεί απαράδεκτη η συζήτηση της υποθέσεως ως προς τις 20η και 25η , η πρώτη των οποίων δεν κλητεύθηκε νομίμως και η δεύτερη καθόλου.

Επειδή, από τις διατάξεις των άρθρων 946 παρ. 1 και 947 παρ.1 Κ.Πολ. Δ., όπως ίσχυαν ,ως προς το ύψος του οριζόμενου με αυτές ανώτατου ορίου χρηματικής ποινής, κατά τον κρίσιμο για την κρινόμενη υπόθεση χρόνο, και όριζαν, η μεν πρώτη ότι, αν ο οφειλέτης δεν εκπληρώνει την υποχρέωση του να επιχειρήσει πράξη που δεν μπορεί να γίνει από τρίτο πρόσωπο και η επιχείρηση εξαρτάται αποκλειστικά από τη βούληση του οφειλέτη, το δικαστήριο καταδικάζει να εκτελέσει την πράξη και στην περίπτωση που δεν την εκτελέσει τον καταδικάζει αυτεπαγγέλτως σε χρηματική ποινή έως πέντε χιλιάδες εννιακόσια (5.900) ευρώ υπέρ του δανειστή και προσωπική κράτηση έως ένα έτος, η δε δεύτερη ότι, όταν ο οφειλέτης έχει υποχρέωση να παραλείψει ή να ανεχθεί πράξη , το δικαστήριο για την περίπτωση που παραβεί την υποχρέωση του, απειλεί για κάθε παράβαση χρηματική ποινή έως πέντε χιλιάδες εννιακόσια (5.900) ευρώ υπέρ του δανειστή και προσωπική κράτηση έως ένα έτος, προκύπτει ότι τα προβλεπόμενα απ' αυτή μέσα εκτελέσεως αποτελούν μέσα εξαναγκασμού προς συμμόρφωση με το διατακτικό προεκδοθείσας δικαστικής αποφάσεως και όχι αποζημίωση για τη μη παράλειψη ή για τη μη ανοχή της πράξεως.

Επομένως, επί κατ' ουσίαν ευδοκιμήσεως αγωγής στηριζόμενης στη διάταξη του άρθρου 946 ή 947 του Κ.Πολ.Δ.και καταδίκης του εναγομένου σε χρηματική ποινή , δεν επιδικάζονται τόκοι επί του ποσού της χρηματικής ποινής, αφού αυτή δεν αποτελεί αποζημίωση, ούτε οποιαδήποτε άλλη ενοχική αξίωση ,ώστε να έχουν εφαρμογή οι διατάξεις των άρθρων 345 και 346 ΑΚ.

περί τόκων. Διάφορο δε είναι το ζήτημα ότι σε περίπτωση που ο οφειλέτης δεν εκπληρώσει εκ προθέσεως την κατόπιν δικαστικής αποφάσεως υποχρέωση του να επιχειρήσει ή να παραλείψει ή να ανεχθεί πράξη που δεν μπορεί να γίνει από τρίτο πρόσωπο και η επιχείρηση της ή η παράλειψη ή ανοχή εξαρτάται από τη βούληση του, τότε ο δανειστής, εφόσον η ως άνω απόφαση έγινε τελεσίδικη και κοινοποιήθηκε προς τον οφειλέτη επιταγή προς εκτέλεση, παρήλθε δε άπρακτη η προθεσμία συμμόρφωσης προς την απόφαση, κατά το άρθρο 926 παρ.1 του Κ.Πολ.Δ., δικαιούται, εκτός της χρηματικής ποινής, να αξιώσει, κατ' εφαρμογή της διατάξεως του άρθρου 948 του Κ.Πολ.Δ.

αποζημίωση που προβλέπουν οι διατάξεις ουσιαστικού δικαίου. Στην προκείμενη περίπτωση το Εφετείο δικάζοντας επί εφέσεως της εναγομένης και ήδη αναιρεσίβλητης κατά της αποφάσεως του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, με την οποία είχε γίνει δεκτή η αγωγή των ήδη αναιρεσειουσών με την οποία ζητούσαν να αναγνωρισθεί ότι η εναγομένη παραβίασε εκ προθέσεως το διατακτικό της 3432/2001 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών,για το εις αυτή χρονικό διάστημα του ενός μηνός με τη οποία αυτή υποχρεώθηκε να τους πωλεί -προμηθεύει μηνιαίως τα εις αυτή φαρμακευτικά ιδιοσκευάσματα, με απειλή σε βάρος της χρηματικής ποινής 400.000 δρχ.

ή 1.173,88 ευρώ, για κάθε παράβαση της διατάξεως αυτής, απέρριψε το αίτημα τοκοδοσίας της ως άνω απειληθείσας ποινής, δεχόμενο πρόσθετο λόγο εφέσεως, με την αιτιολογία ότι πρόκειται για επιβολή ποινής εξαναγκασμού του οφειλέτη σε ενέργεια πράξης και όχι για επιδίκαση ενοχικής αξίωσης, ώστε να συντρέχει λόγος εφαρμογής του άρθρου 346 Α.Κ.

Ετσι που έκρινε το Εφετείο δεν παραβίασε ευθέως τη διάταξη του άρθρου 346 Α.Κ. που δεν ήταν εφαρμοστέα, οι δε τα αντίθετα υποστηρίζοντες πρώτος λόγος του αναιρετηρίου και δύο πρώτοι του δικογράφου των πρόσθετων λόγων, κατ' ορθή υπαγωγή από το άρθρο 559 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ. (όχι και από τους αριθμ. 8,10, 16 και 19 του ίδιου άρθρου Κ.Πολ.Δ.) είναι αβάσιμοι.

Επειδή, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 118 αρ. 4,566 παρ. 1 και 577 παρ. 3 του Κ.Πολ.Δ. προκύπτει ότι στο έγγραφο της αναιρέσεως πρέπει να αναφέρεται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στο δικαστήριο που εξέδωσε την αναιρεσιβαλλομένη απόφαση, με καθορισμό των πραγματικών γεγονότων τα οποία κατά τον αναιρεσείοντα στοιχειοθετούν την πλημμέλεια αυτή και δεν αρκεί μόνον η επίκληση της διατάξεως που προβλέπει το σχετικό λόγο.

Εξάλλου , από τις διατάξεις του άρθρου 562 παρ. 2 του Κ. Πολ.Δ. συνάγεται ότι είναι απαράδεκτος λόγος αναιρέσεως που στηρίζεται σε ισχυρισμό, ο οποίος δεν προτάθηκε ή δεν προτάθηκε νόμιμα στο δικαστήριο της ουσίας, εκτός αν πρόκειται , α) για παράβαση που δεν μπορεί να προβληθεί στο δικαστήριο της ουσίας , β) για σφάλμα που προκύπτει από την ίδια την απόφαση και γ) για ισχυρισμό που αφορά τη δημόσια τάξη .

Η παραπάνω διάταξη αποτελεί εκδήλωση της θεμελιώδους αρχής ότι ο Άρειος Πάγος ελέγχει τη νομιμότητα της αποφάσεως του δικαστηρίου της ουσίας, με βάση την πραγματική και νομική κατάσταση που όφειλε να λάβει υπόψη ο ουσιαστικός δικαστής , καθιερώνει δε ειδική προϋπόθεση του παραδεκτού των λόγων αναιρέσεως η συνδρομή της οποίας πρέπει να προκύπτει από το αναιρετήριο.

Πρέπει δηλαδή να αναφέρεται σ' αυτό ότι ο ισχυρισμός που θεμελιώνει τον επικαλούμενο λόγο αναιρέσεως είχε προταθεί νόμιμα στο δικαστήριο της ουσίας , να καθορίζεται ο τρόπος και ο χρόνος της πρότασης ή επαναφοράς του ισχυρισμού , ώστε να μπορεί να κριθεί από το αναιρετήριο αν ήταν παραδεκτός και νόμιμος, αν δε το δικαστήριο εξέτασε την υπόθεση στην ουσία της πρέπει επιπλέον να αναφέρονται στο αναιρετήριο οι κρίσιμες παραδοχές υπό τις οποίες συντελέσθηκε η επικαλούμενη παραβίαση.

Ειδικότερα, σε περίπτωση ασκήσεως αναιρέσεως κατ' αποφάσεως στην οποία αποδίδεται η αναιρετική πλημμέλεια ότι το Εφετείο που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση δεν κήρυξε απαράδεκτο πρόσθετο λόγο εφέσεως του αναιρεσιβλήτου , θα πρέπει ο προβλεπόμενος από το άρθρο 559 αρ. 14 Κ.Πολ.Δ. λόγος να διαλαμβάνει ότι το απαράδεκτο του πρόσθετου λόγου εφέσεως προτάθηκε στο Εφετείο, καθώς και ποίο ήταν το ακριβές περιεχόμενο του πρόσθετου λόγου εφέσεως, στοιχείο από το οποίο θα κριθεί αν το περιεχόμενο του πρόσθετου λόγου εφέσεως αποτελούσε αυτοτελή ή μη ισχυρισμό του αναιρεσίβλητου ή αποτελούσε στοιχείο της βάσεως της αγωγής και αν συνεχόταν με τα εκκληθέντα με την έφεση κεφάλαια ή όχι.

Στη προκείμενε περίπτωση με το δεύτερο λόγο αναιρέσεως από το άρθρο 559 αρ. 14 Κ.Πολ.Δ . Κ.Πολ.Δ. προβάλλεται η αιτίαση ότι "... η αντίδικος με πρόσθετο λόγο εφέσεως παραπονέθηκε κατά το πρώτον στη διαδικασία ενώπιον του Εφετείου. Επειδή όμως ο σχετικός λόγος εφέσεως προτάθηκε κατά το πρώτον ενώπιον του Εφετείου και δεν είχε προταθεί και πρωτοδίκως, αποτελεί οψιγενή ισχυρισμό και συνεπώς θα έπρεπε να απορριφθεί.

Περαιτέρω, κατ' άρθρο 520 παρ. 2 ο άνω πρόσθετος λόγος εφέσεως της αντιδίκου εταιρείας ΔΕΝ συνέχεται με τα κεφάλαια της απόφασης που προσβλήθηκαν και ως εκ τούτου το Εφετείο θα έπρεπε να τον απορρίψει. .." Ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος, καθόσον δεν διαλαμβάνεται στο αναιρετήριο ότι το απαράδεκτο του πρόσθετου λόγου εφέσεως προτάθηκε παραδεκτά στο Εφετείο, ούτε ότι υφίσταται κάποια από τις εξαιρέσεις του άρθρου 562 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ. .

Επιπλέον είναι αόριστος , καθόσον δεν εκτίθεται στο λόγο αυτό αναιρέσεως ποίο ήταν το περιεχόμενο του πρόσθετου λόγου εφέσεως, ποία κεφάλαια προσέβαλε με την έφεση και ποία με τον πρόσθετο λόγο εφέσεως και αν αυτά συνέχονται με την έφεση. Τέλος, και ο τρίτος πρόσθετος λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 559 αρ. 14 Κ.Πολ.Δ., με τον οποίο οι αναρεσείουσες αποδίδουν στο Εφετείο , ότι παρά το νόμο δεν κήρυξε απαράδεκτο τον ισχυρισμό της αναιρεσίβλητης, ότι δεν οφείλει τόκους επί της χρηματικής ποινής που της επιβλήθηκε, λόγω μη συμμόρφωσης της στο διατακτικό της 3432/2001 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών (διαδικασία ασφαλιστικών μέτρων), ο οποίος προτάθηκε για πρώτη φορά με πρόσθετο λόγο εφέσεως, χωρίς να συντρέχουν οι προϋποθέσεις των άρθρων 527 και 269 Κ.Πολ.Δ., είναι προεχόντως απαράδεκτος, καθόσον δεν διαλαμβάνεται στο δικόγραφο των πρόσθετων λόγων ότι προτάθηκε το απαράδεκτο του πρόσθετου λόγου εφέσεως ενώπιον του δικαστηρίου που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, εφόσον δεν υφίσταται κάποια από τις εξαιρέσεις του άρθρου 562 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Χωρίζει την υπόθεση ως προς τους 1η , 2η , 3η, 4η, 5η, 6η, 7η, 8η, 9η, 10η, 11η, 12η, 13η, 14η, 15η, 16η, 17η, 18η, 19η, 21η, 22η , 23η και 24η των αναιρεσειουσών .

Κηρύσσει απαράδεκτη τη συζήτηση ως προς τις 20η και 25η των αναιρεσειουσών (ομόρρυθμη εταιρεία με την επωνυμία " … " και ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία " "ΦΑΡΜΑΚΕΜΠΟΡΙΚΗ ΑΕ").

Δικάζει την αίτηση αναιρέσεως και τους πρόσθετους λόγους ως προς τους 23 αναιρεσείοντες που αναφέρονται στην πρώτη διάταξη.

Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως και τους πρόσθετους λόγους αυτής κατά της 6511/2011 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τις αναιρεσείουσες στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 13 Δεκεμβρίου 2013.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 24 Ιανουαρίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ O ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ