Supreme Court allows appeal against appellate dismissal of contract annulment suit as procedural defect was error of law.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court allowed the State's appeal against the Ioannina Court of Appeal's dismissal of a contract annulment suit. The State argued the lower court erred in rejecting the claim as indefinite, while the appellant contended the suit was properly defined. The court ruled that the lower court made a legal error by failing to recognize the suit's clarity, despite the omission of a specific administrative approval reference.
Legislator headnote
AI generatedArticles 118, 117, 174, 180 of the Civil Code; Article 216(1) of the Code of Civil Procedure: A suit for annulment must clearly state the grounds for annulment; failure to do so does not render the suit indefinite if the essential grounds are evident from the context.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Απόφαση 1919 / 2008 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1919/2008
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Α1' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Καλαμίδα, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Διονύσιο Γιαννακόπουλο, Ιωάννη - Σπυρίδωνα Τέντε, Βασίλειο Φούκα και Γεώργιο Χρυσικό, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 3 Νοεμβρίου 2008, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει μεταξύ:
Του αναιρεσείοντος: Ελληνικού Δημοσίου, νομίμως επροσωπουμένου από τον Υπουργό Οικονομίας και Οικονομικών, κατοικοεδρεύοντος στην Αθήνα, το οποίο εκπροσώπησε ο Βασίλειος Γκούμας, Πάρεδρος του Ν.Σ.Κ
Του αναιρεσιβλήτου Ψ, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Κωνσταντίνο Κοκκίνη.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 12 Ιουνίου 1997 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Ιωαννίνων. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 240/1998 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου και 102/2001 του Εφετείου Ιωαννίνων. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον Ελληνικό Δημόσιο με την από 12 Φεβρουαρίου 2004 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Αρεοπαγίτης Βασίλειος Φούκας, ανέγνωσε την από 8 Οκτωβρίου 2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να γίνει δεκτός ο μόνος λόγος της αναιρέσεως.
Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Επειδή, παραδεκτώς φέρεται προς συζήτηση η από 12-2-2004 αίτηση του Ελληνικού Δημοσίου και ο μόνος λόγος αυτής περί αναιρέσεως της υπ' αριθμό 102/2001 αποφάσεως του Εφετείου Ιωαννίνων, μετά την έκδοση και εμπρόθεσμη κατάθεση στη γραμματεία του Εφετείου αυτού της υπ' αριθμό 31/2004 θετικής γνωμοδοτήσεως του αρμοδίου Δ' Τμήματος του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους για το παραδεκτό και βάσιμο του λόγου αυτού (άρθρο 12 Ν. 2298/1995, όπως αντικ.
με άρθρο 28 παρ. 3 Ν. 2579/1998 και ακολούθως με άρθρο 42 του Ν. 2721/1999).- Επειδή, κατά το άρθρο 216 παρ.1 ΚΠολΔ, η αγωγή εκτός από τα στοιχεία που ορίζονται στα άρθρα 118 ή 117 πρέπει να περιέχει: α) σαφή έκθεση των γεγονότων που θεμελιώνουν σύμφωνα με το νόμο την αγωγή και δικαιολογούν την άσκησή της από τον ενάγοντα κατά του εναγομένου, β) ακριβή περιγραφή του αντικειμένου της διαφοράς, γ) ορισμένο αίτημα.
Περαιτέρω, όπως προκύπτει από το συνδυασμό των άρθρων 174 και 180 ΑΚ, όταν με την αγωγή ζητείται να αναγνωρισθεί η ακυρότητα συμβάσεως, πρέπει να εκτίθεται σε αυτή ο λόγος της ακυρότητας. Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο, με την προσβαλλομένη απόφασή του, απέρριψε την από 12.6.1997 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, με την οποία ζητεί την αναγνώριση της ακυρότητας του υπ' αριθμό .....
συμβολαίου ανταλλαγής ακινήτων του συμβολαιογράφου Ιωαννίνων Σωτ.Συγκούνα και της γενομένης ανταλλαγής των περιγραφομένων σε αυτή ακινήτων, ως αόριστη. Όπως προκύπτει από την επισκόπηση του δικογράφου, αυτή διαλαμβάνει την ύπαρξη εννόμου συμφέροντος του ενάγοντος Ελληνικού Δημοσίου για να ασκήσει αυτή κατά του εναγομένου και να ζητήσει να αναγνωρισθεί η ακυρότητα του υπ' αριθμό .....
συμβολαίου ανταλλαγής ακινήτων του συμβολαιογράφου Ιωαννίνων Σωτ.Συγκούνα και της δυνάμει αυτού γενομένης ανταλλαγής των περιγραφομένων σε αυτή ακινήτων, διότι η εν λόγω ανταλλαγή, αντιβαίνουσα στις διατάξεις του άρθρου 50 παρ. 3 του Ν.Δ. 86/1969, των άρθρων 1 και 2 του ΝΔ της 17-7/16.8.1923 "Περί σχεδίων πόλεων κλπ" και του άρθρου 6 παρ. 2 και 4 του Ν. 1337/1983, είναι άκυρη, κατ' άρθρο 174 ΑΚ, και θεωρείται ως μη γενομένη, κατ' άρθρο 180 ΑΚ, ακριβή περιγραφή του αντικειμένου της διαφοράς, το οποίο συνίσταται στο ότι με την υπ' αριθμό .....
απόφαση του Περιφερειακού Διευθυντή Ιωαννίνων, όπως αυτή τροποποιήθηκε, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 50 παρ. 3 του Ν.Δ. 86/1969, η ανταλλαγή των περιγραφομένων στο ιστορικό της ακινήτων για λόγους γεωργικής εκμεταλλεύσεως και δασικής πολιτικής προς ανάπτυξη της γεωργίας και δασοπονίας και συνετάγη το προαναφερόμενο συμβόλαιο, το οποίο μεταγράφηκε νόμιμα.
Όμως αμφότερες οι ανταλλαγείσες εκτάσεις περιλαμβάνονται στο εγκεκριμένο γενικό πολεοδομικό σχέδιο της πόλεως των ....., γεγονός που αποκλείει τον προβλεπόμενο από το άρθρο 50 παρ. 3 του ΝΔ 86/1969 σκοπό ανταλλαγής ακινήτων, διότι αυτά προσέλαβαν τον οικείο πολεοδομικό χαρακτηρισμό, ώστε η ανταλλαγή τους, αντιβαίνουσα στην ως άνω διάταξη είναι άκυρη, ενώ, περαιτέρω, είναι άκυρη διότι έγινε από αναρμόδιο όργανο, αφού, με την ένταξη των ανταλλαγέντων ακινήτων στο γενικό πολεοδομικό σχέδιο της πόλεως των ....., οι Υπηρεσίες του Υπουργείου Γεωργίας, στερήθηκαν της ικανότητας να συναλλάσσονται, ως αρμόδιες κατά κλάδο, επί των ως άνω εκτάσεων.
Τέλος η αγωγή διαλαμβάνει αίτημα να αναγνωρισθεί η ακυρότητα του προαναφερθέντος συμβολαίου και η γενομένη με αυτό ανταλλαγή των περιγραφομένων ακινήτων. Με το άνω περιεχόμενο και αίτημα η αγωγή είναι ορισμένη. Η μη αναγραφή της αποφάσεως του Υπουργού, με την οποία εγκρίθηκε το γενικό πολεοδομικό σχέδιο της πόλεως των ....., δεν καθιστά το δικόγραφο αυτής άκυρο και απορριπτέο ως αόριστο, διότι το στοιχείο αυτό, το οποίο μάλιστα αναφέρθηκε με τις προτάσεις του ενάγοντος ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, δεν είναι αναγκαίο για να είναι η αγωγή ορισμένη.
Η προσβαλλομένη απόφαση, η οποία έκρινε ότι η αγωγή είναι αόριστη και την απέρριψε ως απαράδεκτη, υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αρ. 14 ΚΠολΔ. Επομένως ο σχετικός λόγος αναιρέσεως είναι βάσιμος. Κατ' ακολουθίαν πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλομένη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση προς εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, αφού είναι δυνατή η σύνθεσή του από άλλους δικαστές, πλην των πρότερον δικασάντων (άρ. 580 παρ. 3 ΚΠολΔ).
Ο αναιρεσίβλητος πρέπει να καταδικασθεί στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσείοντος (άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ, 22 Ν.Δ 3693/1957).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Αναιρεί την υπ' αριθμό 102/2001 απόφαση του Εφετείου Ιωαννίνων.
Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές.
Καταδικάζει τον αναιρεσίβλητο στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσείοντος, που ορίζει σε τριακόσια πενήντα (350) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 1 Δεκεμβρίου 2008. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 15 Δεκεμβρίου 2008.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ