Supreme Court dismisses appeal because lower court correctly refused to examine statute of limitations after guilt was already established.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appeal against a Third-instance Court of Petty Offenses decision regarding unpaid public debts. The defendants argued that the statute of limitations should have been examined by the court of remand, but the lower court correctly limited its review to the mitigating circumstance of Article 84 §2e' of the Penal Code. The court ruled that since the defendants' guilt was already finally determined, the remand court lacked jurisdiction to investigate the statute of limitations, which concerns the act itself.
Legislator headnote
AI generatedArt. 519, 510 §1 lit. h, 511 §3, 583 §1 of the Code of Criminal Procedure; The court of remand lacks jurisdiction to examine the statute of limitations after the defendant's guilt has been finally determined, as such examination exceeds its authority.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Απόφαση 1915 / 2010 (Ζ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ) Αριθμός 1915/2010
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Ζ' Ποινικό Τμήμα
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Θεοδώρα Γκοΐνη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Φράγκο, Ιωάννη Παπαδόπουλο - Εισηγητή, Ιωάννη Γιαννακόπουλο και Ανδρέα Ξένο, Αρεοπαγίτες.
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 20 Οκτωβρίου 2010, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γεωργίου Χατζίκου (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέα Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση των αναιρεσειόντων - κατηγορουμένων: 1. Γ.Υ. του Α., κατοίκου ... και ήδη κρατούμενου στη Δικαστική Φυλακή ... και 2. Σ.Υ. του Α., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Κωνσταντίνο Κόλια, περί αναιρέσεως της 16409/2009 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης.
Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή και οι αναιρεσείοντες - κατηγορούμενοι ζητούν την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 21 Δεκεμβρίου 2009 αίτησή τους αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 136/2010.
Αφού άκουσε
Τον πληρεξούσιο δικηγόρο των αναιρεσειόντων, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά, καθώς και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναιρέσεως.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Αν αναιρεθεί η καταδικαστική απόφαση μόνο ως προς την μη αναγνώριση στο πρόσωπο του καταδικασθέντος ελαφρυντικής περιστάσεως και συνακόλουθα και ως προς της ποινή, έχει κριθεί πλέον αμετάκλητα η ενοχή ως προς την τέλεση του εγκλήματος. Το δικαστήριο της ουσίας, στο οποίο παραπέμπεται κατά το άρθρο 519 του ΚΠΔ η υπόθεση, περιορίζεται στην αναγνώριση ή όχι της ελαφρυντικής περιστάσεως και στην επιβολή νέας ποινής σε περίπτωση αναγνώρισης και δεν έχει εξουσία να ερευνήσει εκ νέου την ενοχή του κατηγορουμένου ως προς την τέλεση του εγκλήματος ούτε και την εξάλειψη του αξιοποίνου λόγω τυχόν παραγραφής, αφού η παραγραφή αφορά στην πράξη, η τέλεση της οποίας έχει κριθεί αμετάκλητα. Αν, παρά τα ανωτέρω, το δικαστήριο της παραπομπής ερευνήσει και την ενοχή του κατηγορουμένου ως προς την τέλεση της πράξεως ή την εξάλειψη του αξιοποίνου λόγω παραγραφής, υποπίπτει στην πλημμέλεια της υπερβάσεως εξουσίας και ιδρύεται λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 510 §1 στοιχ. Η' του ΚΠΔ, αφού άσκησε δικαιοδοσία που δεν του δίνει ο νόμος.
Στην προκειμένη περίπτωση, με την υπ' αριθμ. 15905/2007 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης, οι αναιρεσείοντες κρίθηκαν ένοχοι της μη καταβολής χρεών προς το Δημόσιο (Ν.2523/1997) και καταδικάσθηκαν σε ποινή φυλακίσεως δέκα (10) μηνών ο καθένας. Μετά από άσκηση αναιρέσεως κατά της ανωτέρω αποφάσεως, αυτή αναιρέθηκε με την υπ' αριθμ. 976/2009 απόφαση του Αρείου Πάγου μόνο ως προς τη μη αναγνώριση στο πρόσωπο των καταδικασθέντων της ελαφρυντικής περιστάσεως του άρθρου 84 §2ε' του ΠΚ και ως προς την ποινή και παραπέμφθηκε κατά το αναιρούμενο μέρος στο ίδιο Δικαστήριο για νέα συζήτηση.
Το Δικαστήριο της παραπομπής, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 16409/2009 απόφασή του, ερεύνησε μόνο τη συνδρομή στο πρόσωπο των κατηγορουμένων της ανωτέρω ελαφρυντικής περιστάσεως, την οποία δέχτηκε και επέβαλε στον καθένα ποινή φυλακίσεως έξι (6) μηνών, απέρριψε δε την προβληθείσα από τον συνήγορο των κατηγορουμένων ένσταση παραγραφής του αξιοποίνου της πράξεως, με την αιτιολογία ότι δεν έχει εξουσία να την ερευνήσει, δεσμευόμενο από την αναιρετική απόφαση.
Επομένως το Δικαστήριο που δεν ερεύνησε την προβληθείσα παραγραφή, δεν υπερέβη την εξουσία του και έτσι ο μοναδικός λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 510 §1 στοιχ. Η' του ΚΠΔ είναι αβάσιμος, λόγω δε της μη βασιμότητας του λόγου αυτού, ούτε το παρόν Δικαστήριο μπορεί να λάβει υπόψη του την παραγραφή (άρθρ. 511 εδάφ.
γ' του ΚΠΔ). Μετά από αυτά, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως και να επιβληθούν στους αναιρεσείοντες τα έξοδα της ποινικής διαδικασίας (άρθρ. 583 §1 του ΚΠΔ).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 21-12-2009 αίτηση των: 1) Γ.Υ. του Α.και 2) Σ.Υ. του Α., για αναίρεση της υπ' αριθμ. 16409/2009 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης.
Επιβάλλει στους αναιρεσείοντες τα έξοδα της ποινικής διαδικασίας, που ανέρχονται σε διακόσια είκοσι (220) Ευρώ, για τον καθένα.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 25 Νοεμβρίου 2010. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 8 Δεκεμβρίου 2010.
Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ