Supreme Court allows appeal due to failure to consider sworn affidavits as judicial presumptions.

Απόφαση 1911 / 2006 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1911/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Βασίλειο Νικόπουλο, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καπερώνη, Σταύρο Γαβαλά, Ιωάννη Ιωαννίδη και Μίμη Γραμματικούδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, την 1 Νοεμβρίου 2006, με την παρουσία και της γραμματέως Γραμματικής Κονταξή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας:...., που παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Σπυρίδωνα Δερμιτζάκη.

Της αναιρεσίβλητης:...., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Χρήστο Γούλα.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 5-1-2002 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Λάρισας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 220/2003 του ίδιου Δικαστηρίου και 259/2005 του Εφετείου Λάρισας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 8-7-2005 αίτησή της και τους από 11-9-2006 προσθέτους λόγους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Σταύρος Γαβαλάς ανέγνωσε την από 18-10-2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε ν' αναιρεθεί η προσβαλλόμενη 259/2005 απόφαση του Εφετείου Λάρισας. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και των προσθέτων λόγων, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή τους, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, κατά το άρθρο 559 αριθ. 11 περ. γ΄του ΚΠολΔ, ιδρύεται λόγος αναίρεσης της απόφασης και αν το δικαστήριο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν. Για την ύπαρξη του λόγου αυτού αναίρεσης αρκεί και μόνη η ύπαρξη αμφιβολιών για το αν το δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη κάποιο αποδεικτικό μέσο, το οποίο ήταν υποχρεωμένο να λάβει υπόψη, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 335, 338, 339 και 346 του ΚΠολΔ, και το οποίο προσκομίσθηκε με επίκληση προς απόδειξη ή ανταπόδειξη, κατά τρόπο άμεσο ή έμμεσο, γεγονότος που ασκεί επίδραση στην έκβαση της δίκης (ολΑΠ 42/2002) Δεν αποκλείεται μάλιστα να στοιχειοθετείται ο λόγος αυτός, αν, παρότι στην απόφαση του δικαστηρίου της ουσίας γίνεται ειδική μνεία ορισμένου αποδεικτικού μέσου, ωστόσο, από το περιεχόμενο της απόφασης γεννώνται αμφιβολίες αν πράγματι αυτό λήφθηκε υπόψη.

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον τέταρτο λόγο της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης, η αναιρεσείουσα, προβάλλει και αιτιάσεις από το άρθρο 559 αριθ.11 περ. γ΄ του ΚΠολΔ, ισχυριζόμενη, εκτός των άλλων, ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη τα ακόλουθα αποδεικτικά μέσα, που αυτή νόμιμα επικαλέσθηκε και προσκόμισε : α) την 1795/19-1-2005 ένορκη βεβαίωση της Ζ1, ενώπιον της συμβολαιογράφου Τυρνάβου Αικατερίνης Χρήστου Ακριβούλη, που λήφθηκε με την επιμέλεια αυτής (αναιρεσείουσας), μετά από νόμιμη και εμπρόθεσμη κλήτευση της αντιδίκου της, με την οποία βεβαιώνεται η άσκηση από την αναιρεσείουσα συγκεκριμένων πράξεων νομής στο επίδικο ακίνητο και ειδικότερα η επί δεκαετία εκμίσθωση αυτού στον πατέρα της μάρτυρος που έδωσε τη βεβαίωση αυτή, β) την από 19 Ιανουαρίου 2005 βεβαίωση της Ζ2 , ότι το επίδικο ακίνητο από το 1959 είχε παραδοθεί στην αναιρεσείουσα και γ) την 1058/26-6-1993 ένορκη βεβαίωση της Ζ3 ενώπιον του Ειρηνοδίκη Χαλανδρίου, με την οποία βεβαιώνεται η παράδοση από το έτος 1959 του επίδικου ακινήτου στην αναιρεσείουσα.

Όπως προκύπτει από την επισκόπηση του προσκομιζόμενου αντιγράφου της προσβαλλόμενης απόφασης, από το περιεχόμενό της γεννώνται αμφιβολίες εάν το Εφετείο έλαβε υπόψη την 1795/19-1-2005 ένορκη βεβαίωση, παρότι ειδικώς αυτή μνημονεύεται στην εν λόγω απόφαση, καθώς και τις υπόλοιπες ανωτέρω βεβαιώσεις, οι οποίες μάλιστα, εφόσον δε δέχεται ότι περιέχουν μαρτυρίες που δόθηκαν επίτηδες για να χρησιμεύσουν στη συγκεκριμένη δίκη, δεν είναι ανεπίτρεπτα αποδεικτικά μέσα, αλλά έπρεπε να ληφθούν υπόψη ως δικαστικά τεκμήρια.

Οι αμφιβολίες αυτές, ειδικότερα, γεννώνται διότι κατά τρόπο αποφθεγματικό το Εφετείο δέχεται ότι το επίδικο ακίνητο δεν παραδόθηκε στην αναιρεσείουσα, παρά τα αντιθέτως μαρτυρούμενα με τις μαρτυρίες αυτές, χωρίς καμία σκέψη σχετικά με την αναλήθεια αυτών να περιέχεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, ενώ σε σχέση με την 1795/19-1-2005 ένορκη βεβαίωση, δεν υπάρχει στην προσβαλλόμενη απόφαση σκέψη για τη μη απόδειξη ειδικά της άσκησης νομής στο επίδικο ακίνητο από την αναιρεσείουσα με την εκμίσθωσή του από αυτήν στον αναφερόμενο στην αγωγή και στην ένορκη αυτή βεβαίωση μισθωτή, πατέρα εκείνης που έδωσε τη βεβαίωση αυτή, και την επί δεκαετία χρησιμοποίηση από τον μισθωτή αυτό του επίδικου ακινήτου.

Επομένως, είναι βάσιμος ο τέταρτος λόγος της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης, κατά το μέρος που με αυτόν προσάπτονται οι ανωτέρω πλημμέλειες στην προσβαλλόμενη απόφαση και κατ' ακολουθίαν πρέπει ν' αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί, σύμφωνα με το άρθρο 580 παρ. 3 του ΚΠολΔ, η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, του οποίου είναι δυνατή η συγκρότηση από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που την είχαν δικάσει προηγουμένως.

Η αναιρεσίβλητη πρέπει να καταδικαστεί στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσείουσας.-

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 295/2005 απόφαση του Εφετείου Λάρισας.-

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, το οποίο θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που την είχαν δικάσει προηγουμένως.- Και

Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσείουσας, την οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων εξακοσίων σαράντα (1.640) ευρώ.-

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 6 Δεκεμβρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στην Αθήνα στις 6 Δεκεμβρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ