1909/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1909 / 2007 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1909/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αχιλλέα Νταφούλη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου), Ελένη Μαραμαθά, Αντώνιο Παπαθεοδώρου, Γεώργιο Πετράκη και Παναγιώτη Παρτσιλίβα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 5 Οκτωβρίου 2007, με την παρουσία και της Γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ............., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Μικέ Κουντούρη.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. ........., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Αλέξανδρο Αρβανίτη, με δήλωση κατ΄ άρθρο 242, παρ.2 Κ.Πολ.Δ., και 2. της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας που εδρεύει στην Αθήνα με την επωνυμία "ΦΟΙΝΙΞ ΜΕΤΡΟΛΑΪΦ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΑΕΓΑ", και λόγω αλλαγής στην επωνυμία της εταιρείας "ΦΟΙΝΙΞ ΓΕΝΙΚΑΙ ΑΣΦΑΛΕΙΑΙ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Α.Ε.Γ.Α." και κατόπιν συγχώνευσης αυτής με την εταιρεία "ΜΕΤΡΟΛΑΪΦ ΕΜΠΟΡΙΚΗ Α.Ε.Γ.Α.", που εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ηλία Τσεριώνη, ο οποίος ανακάλεσε την από 4 Οκτωβρίου 2007 δήλωσή του κατ΄ άρθρο 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ. και δήλωσε στο ακροατήριο ότι η επωνυμία της ανωτέρω εταιρείας έχει τροποποιηθεί ως εξής: "GROUPAMA ΦΟΙΝΙΞ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ" ("ΓΚΡΟΥΠΑΜΑ ΦΟΙΝΙΞ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ" με διακριτικό τίτλο "GROUPAMA ΦΟΙΝΙΞ".

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 6 Δεκεμβρίου 2001 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις : 3082/2002 μη οριστική, 5033/2003 οριστική του ίδιου δικαστηρίου και 5232/2004 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητά ο αναιρεσείων με την από 12 Ιουλίου 2005 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αχιλλέας Νταφούλης ανέγνωσε την από 20 Δεκεμβρίου 2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος της 2ης αναιρεσίβλητης την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1. Κατά το εδάφιο 16 (πρώτο μέρος) του άρθρου 559 ΚΠολΔικ λόγος αναίρεσης ιδρύεται όταν το δικαστήριο κατά παράβαση του νόμου δέχτηκε ότι υπάρχει ή ότι δεν υπάρχει δεδικασμένο, ύστερα από αυτεπάγγελτη ή κατά πρόταση διαδίκου έρευνα για τη συνδρομή ή όχι των προϋποθέσεων αυτού. Αν το δικαστήριο δεν απάντησε σε σχετικό ισχυρισμό για δεδικασμένο και δεν κάνει καθόλου λόγο γι' αυτό στην απόφασή του δεν δημιουργείται ο πιο πάνω λόγος αναίρεσης, αλλά ο από το εδάφιο 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔικ (Ολ ΑΠ 1339/1985).

Στην προκείμενη περίπτωση με τον πρώτο λόγο αναίρεσης προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο υπέπεσε στην πλημμέλεια από το εδάφιο 16 του άρθρου 559 ΚΠολΔικ, γιατί κατά παράβαση του νόμου δέχτηκε με την προσβαλλόμενη απόφασή του, ότι δεν υπάρχει δεδικασμένο στην υπόθεση που έκρινε από την προσκομισθείσα από τον αναιρεσείοντα, 1941/2001 προηγούμενη αμετάκλητη απόφαση του ίδιου Εφετείου, αναφορικά με το "ουσιαστικό ζήτημα, δηλαδή το ποσοστό της ανικανότητάς του για εργασία που αποτέλεσε αντικείμενο της δίκης και για το οποίο υποβλήθηκε αίτημα έννομης προστασίας".

Όμως προκύπτει από την αναιρεσιβαλλομένη, ότι το Εφετείο δεν απάντησε καθόλου σε ισχυρισμό για δεδικασμένο από την προαναφερθείσα 1941/2001 προηγούμενη απόφασή του, ούτε ερεύνησε για συνδρομή ή όχι των προϋποθέσεων του, δεδικασμένου σε ζητήματα που κλήθηκε να κρίνει με την από 6-12-2001 δεύτερη αγωγή του αναιρεσείοντος.

Συνεπώς ο λόγος αυτός, πέραν της αοριστίας του γιατί στο αναιρετήριο δεν αναφέρεται με σαφήνεια και πληρότητα το αντικείμενο της προηγηθείσας δίκης (από την προγενέστερη αγωγή με ημερομηνία 29-9-1997) και τα ζητήματα που κρίθηκαν σ' αυτή με δύναμη δεδικασμένου αναφορικά με το αντικείμενο και τα ζητήματα της ενεστώσας δίκης για τα οποία προβλήθηκε στο Εφετείο ισχυρισμός για ύπαρξη δεδικασμένου (ΑΠ 1459/1997 και 297/1999), πρέπει να απορριφθεί σε κάθε περίπτωση ως αβάσιμος, διότι στηρίζεται στην παραπάνω εσφαλμένη προϋπόθεση, ότι το δικαστήριο της ουσίας ερεύνησε τον ισχυρισμό για δεδικασμένο και κατέληξε σε πόρισμα ότι δεν υπάρχει αυτό.

ΙΙ. Με το δεύτερο λόγο αναίρεσης (πρώτο μέρος) ο αναιρεσείων ισχυρίζεται, ότι το Εφετείο υπέπεσε στην πλημμέλεια του εδαφίου 11 του άρθρου 559 ΚΠολΔικ, γιατί έλαβε υπόψη του αποδεικτικά μέσα που ο νόμος δεν επιτρέπει και συγκεκριμένα α) την ....... ένορκη βεβαίωση μάρτυρα, που δόθηκε στη συμβολαιογράφο Κροκεών Ευαγγελία Ραϊσάκη-Λέκκα, ύστερα από εμπρόθεσμη κλήτευση του αναιρεσείοντος (γνωστοποίηση στο ακροατήριο του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου κατά τη συζήτηση της υπόθεσης στις 16-9-2003) και β) την ..........

ένορκη βεβαίωση μάρτυρα, που δόθηκε στη συμβολαιογράφο Πάτρας Αναστασία Κωνσταντίνου-Καφέζα, ύστερα από εμπρόθεσμη κλήτευση του αναιρεσείοντος (έκθεση επίδοσης ........ της δικαστικής επιμελήτριας Σπάρτης ........). Όμως αυτές οι ένορκες βεβαιώσεις ήταν ανυπόστατα αποδεικτικά μέσα και δεν έπρεπε να ληφθούν υπόψη.

Αυτό γιατί, κατά τον αναιρεσείοντα, στην πρώτη "δεν αναφέρεται αν έχει παραστεί στη λήψη της ο ίδιος αυτοπροσώπως ή δια του πληρεξουσίου δικηγόρου του, μετά από νόμιμη κλήτευσή του πριν από 24 ώρες τουλάχιστον, η δε πληττόμενη απόφαση δεν μνημονεύει το όνομα του εξετασθέντος μάρτυρα, το επάγγελμά του και το βαθμό της συγγένειας με τους διαδίκους, ούτε αιτιολογεί πως συνάγεται ότι πέρασε ο χρόνος των 24 ωρών από τη γνωστοποίηση στο ακροατήριο του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, η οποία δεν αναπληρώνει την κατά νόμο κλήτευση", για δε τη δεύτερη η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση "αναφέρει μόνο ότι έχει ληφθεί μετά από νόμιμη κλήτευση, χωρίς να παραθέτει τα ονόματα των καταθεσάντων μαρτύρων και την ιδιότητα αυτών".

Με τέτοια δεδομένα ο λόγος κατά το μέρος τούτο πρέπει να απορριφθεί σε κάθε περίπτωση ως αβάσιμος, διότι οι ως άνω βεβαιώσεις, όπως βεβαιώνεται και στην προσβαλλόμενη απόφαση, λήφθηκαν ύστερα από εμπρόθεσμη κλήτευση του αναιρεσείοντος και σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 671 και 681Α ΚΠολΔικ αποτελούν νόμιμα αποδεικτικά μέσα.

Η κρίση του Εφετείου ως προς την εμπρόθεσμη κλήτευση του αναιρεσείοντος δεν ελέγχεται αναιρετικά (ΑΠ 233/1992), ενώ δεν είναι αναιρετέα η απόφαση στην οποία δεν προσδιορίζεται αν είχε τηρηθεί η προηγούμενη προθεσμία κλήτευσης του αντιδίκου προ 24 ωρών (ΑΠ 1236/1993). Περαιτέρω, οι ένορκες βεβαιώσεις είναι παραδεκτές αν λήφθηκαν ύστερα από κλήτευση του αντιδίκου και αν δεν αναφέρεται το γεγονός της κλήτευσης στην απόφαση που τις έλαβε υπόψη (ΑΠ 998/1999) έστω και αν το διάστημα το οποίο μεσολαβεί μεταξύ του χρόνου λήψης τους και αυτού της συζήτησης ενώπιον του δικαστηρίου της υπόθεσης, για την οποία έχει δοθεί, δεν είναι επαρκές, ώστε να εξασφαλίζει την παρουσία του διαδίκου και στις δυο αυτές διαδικασίες (ΑΠ 570/1999).

Επίσης, ένορκες βεβαιώσεις που δίνονται μέσα στην παρεχόμενη από το δικαστήριο τριήμερη, μετά τη συζήτηση της υπόθεσης, προθεσμία προσθήκης και αντίκρουσης (βλ. για το παραδεκτό αυτών τις ΑΠ 1167/1999 και 206/1999), νόμιμα λαμβάνονται υπόψη κατά το άρθρο 671 παρ. 1 τελ. εδαφ. ΚΠολΔικ, αν προσκομιστούν το πρώτο (άρθρο 529 παρ. 1 ΚΠολΔικ) στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο (ΑΠ 1187/1997).

Ακόμη, η παράσταση του αντιδίκου ή του πληρεξουσίου του δικηγόρου κατά την εξέταση του μάρτυρα ενώπιον ειρηνοδίκη ή συμβολαιογράφου καλύπτει την τυχόν έλλειψη της κλήτευσής του (ΑΠ 1131/2004), άρα δεν είναι απαράδεκτες οι ένορκες βεβαιώσεις όταν λήφθηκαν ύστερα από νόμιμη κλήτευση αντιδίκου, αλλά δεν αναφέρουν, το γεγονός της μη παράστασης του τελευταίου ή του πληρεξουσίου του κατά τη λήψη τους.

Τέλος, δεν δημιουργείται ο λόγος αναίρεσης από το εδάφιο 11 του άρθρου 559 ΚΠολΔικ, όταν το δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε, όπως στην υπόθεση που εξετάζεται, μαζί με τις υπόλοιπες αποδείξεις και τις ως άνω ένορκες βεβαιώσεις μαρτύρων των αναιρεσιβλήτων, χωρίς να κάνει ειδικότερη αναφορά στα ονόματα των μαρτύρων αυτών, το επάγγελμα και τη συγγένειά τους (σχ.

ΑΠ 453/1996).

ΙΙΙ. Από τη βεβαίωση του Εφετείου στην αναιρεσιβαλλομένη, ότι στο πόρισμά του κατέληξε αφού έλαβε υπόψη, εκτός από άλλα αποδεικτικά μέσα που αναφέρονται (ένορκες καταθέσεις μαρτύρων των διαδίκων, ένορκες βεβαιώσεις μαρτύρων των διαδίκων ύστερα από εμπρόθεσμη κλήτευση αντιδίκου, ιατρική πραγματογνωμοσύνη του πραγματογνώμονα χειρουργού-ορθοπεδικού .........., έκθεση του τεχνικού συμβούλου-ιατρού χειρουργού .........), και τα έγγραφα που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι και πάλι, σε συνδυασμό με τις υπόλοιπες αιτιολογίες της απόφασης, δεν καταλείπεται αμφιβολία, ότι το εφετείο έλαβε υπόψη και εκτίμησε και τα έγγραφα που αναφέρονται στο δεύτερο λόγο αναίρεσης (δεύτερο μέρος), δηλαδή α) την ..... γνωμάτευση της πρωτοβάθμιας υγειονομικής επιτροπής Λακωνίας, β) την ........ βεβαίωση της ανταποκρίτριας ΟΓΑ Δήμου Σκάλας Λακωνίας, γ) την ....... ιατρική βεβαίωση της Γ΄ πνευμονολογικής κλινικής του Σισμανόγλειου νοσοκομείου Αττικής, 4) την ......... βεβαίωση του ίδιου ως άνω νοσοκομείου, 5) την ......... ιατρική βεβαίωση του Γ΄ πνευμονολογικού τμήματος του αυτού νοσοκομείου και 6) τα διάφορα αποκόμματα - αποδείξεις της μηνιαίας αναπηρικής σύνταξής του κατά τους μήνες Ιανουάριο και Μάρτιο 2004.

Συνεπώς, κατά το δεύτερο μέρος του, που προσάπτει στην προσβαλλομένη την πλημμέλεια από το εδάφιο 11 του άρθρου 559 ΚΠολΔικ, πρέπει να απορριφθεί ο λόγος αυτός ως αβάσιμος.

IV. Για να είναι ορισμένος ο λόγος αναίρεσης από το εδάφιο 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔικ, πρέπει να διαλαμβάνονται στο αναιρετήριο: α) οι πραγματικές παραδοχές της απόφασης ή η μνεία ότι αυτή δεν έχει καθόλου αιτιολογίες, β) ο ισχυρισμός (αγωγικός, ένσταση) και τα περιστατικά που προτάθηκαν για θεμελίωσή του, ως προς τον οποίο η έλλειψη, η ανεπάρκεια ή αντίφαση, και η σύνδεσή του με το διατακτικό και γ) εξειδίκευση του σφάλματος του δικαστηρίου, δηλαδή αν πρόκειται για παντελή έλλειψη αιτιολογίας, μνεία μόνο τούτου, αν πρόκειται για ανεπαρκή αιτιολογία (όπου τα πραγματικά περιστατικά για τη δικαιολόγηση της εφαρμοσθείσας διάταξης ουσιαστικού δικαίου δεν προκύπτουν), ποιά επιπλέον περιστατικά έπρεπε να αναφέρονται ή ως προς τι υπάρχει έλλειψη νομικού χαρακτηρισμού και αν πρόκειται για αντιφατική αιτιολογία (όπου δεν προκύπτει ποιά πραγματικά περιστατικά δέχθηκε το δικαστήριο για στήριξη του διατακτικού της απόφασης), ποια είναι αυτή, σε τι συνίσταται η αντίφαση και από πού προκύπτει (Ολ ΑΠ 32/1996, 28/1998).

Η αοριστία του λόγου αναίρεσης δεν μπορεί να συμπληρωθεί με παραπομπή σε άλλα διαδικαστικά έγγραφα (Ολ ΑΠ 57/1990). Δεν αρκεί η παράθεση του συμπεράσματος του δικαστηρίου, γιατί μόνο με παράθεση των πραγματικών κρίσιμων παραδοχών (όχι μεμονωμένων και κατ' επιλογή αποσπασματικών) μπορεί να ελεγχθεί αν η αποδιδόμενη νομική πλημμέλεια, οδήγησε σε εσφαλμένο διατακτικό, από το οποίο και εξαρτάται τελικά η ευδοκίμηση της αναίρεσης κατά το άρθρο 578 ΚΠολΔικ (ΑΠ 784/2006, 43/2003, 1353/2001).

Η παράθεση των κρίσιμων παραδοχών του δικαστηρίου της ουσίας είναι σύμφωνη με το άρθρο 6 παρ.1 της ΕΣΔΑ, διότι εξασφαλίζει την απ'αυτό αξιούμενη δίκαιη δίκη, καθόσον συμβάλλει στην αποτελεσματικότητα του και συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος πρόσβασης του καθένα στα δικαστήρια, το οποίο (δικαίωμα) μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο με την άσκηση ορισμένης, σύμφωνα με το νόμο, προσφυγής, οιασδήποτε μπορφής, η οποία επιτρέπει λόγω του ορισμένου περιεχομένου της την από το δικαστήριο κρίση (ΑΠ 618/2007).

Στην προκείμενη περίπτωση, με τον τρίτο λόγο του αναιρετηρίου, ο αναιρεσείων (ενάγων) επικαλείται το εδάφιο 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔικ και προβάλλει την αιτίαση, ότι το Εφετείο υπέπεσε στην πλημμέλεια από τη διάταξη αυτή γιατί με τις παρακάτω αντιφατικές και ανεπαρκείς αιτιολογίες στέρησε την απόφασή του από νόμιμη βάση, καθόσον δέχτηκε συγκεκριμένα τα ακόλουθα: ".....Στη συνέχεια αποδείχτηκε ότι στις αρχές του έτους 2000 επιδεινώθηκε απρόβλεπτα η κατάστασή του και στις 29-3-2000 εξετάστηκε στο πνευμολογικό εξωτερικό ιατρείο του Γ.Π.Ν. "ΣΙΣΜΑΝΟΓΛΕΙΟ", όπου διαπιστώθηκε μεγάλου βαθμού αναπνευστική ανεπάρκεια λόγω διαταραχής περιοριστικού τύπου και σε μεταγενέστερο ακτινολογικό έλεγχο διαπιστώθηκε παλαιό πορωθέν κάταγμα κλείδας ΑΡ και κάταγμα ωμοπλάτης, εξαιτίας των οποίων εισήλθε στο Ιατρικό Αθηνών στις 30-8-2001 και υποβλήθηκε σε "αρθροσκοπική ακρωμιοπλαστική.

Κατόπιν του δόθηκαν οδηγίες από την κλινική γι' ανάπαυση και εντατική φυσιοθεραπεία με σκοπό τη βελτίωση της κινητικότητας και της δύναμης του ώμου του, σύμφωνα με την από ......... ιατρική γνωμάτευση του χειρουργού - ορθοπεδικού ......... του ιατρικού κέντρου Αθηνών, που επισημαίνει ότι ο χρόνος αποθεραπείας δεν μπορεί να προσδιορισθεί ακόμη.

Εξαιτίας της αδυναμίας του να εργαστεί, μετά την περιέλευσή του στην πιο πάνω κατάσταση και για το χρονικό διάστημα από 1-1-2000 έως 31-12-2001, τόσο με την αυτοπρόσωπη καλλιέργεια στον ελαιώνα της περιοχής ........ και στον αμπελώνα του στο ........ Λακωνίας, όσο ως περιστασιακός πλύντης στο πλυντήριο αυτοκινήτων ..........

Σκάλας, έχασε καθαρά μηνιαία εισοδήματα 200.000 δραχμών από την αγροτική εκμετάλλευση των κτημάτων του και 55.000 δραχμών από την εργασία του ως πλύντη, συνυπολογιζομένης και της αναλογίας επιδόματος εορτών (Χριστουγέννων και Πάσχα), καθώς του επιδόματος αδείας και συνολικώς το ποσό των 6.120.000 δραχμών (24 μήνεςΧ255.000 δραχμές) δηλαδή, 17.960,38 ευρώ.

Για τον μετά την 31-12-2001 χρόνο δεν δικαιούται αποζημίωση για απώλεια εισοδημάτων, για το λόγο ότι ο ενάγων εργαζόταν μετά τις 31-12-2001 αυτοπροσώπως στα πιο πάνω αγροκτήματά του, πραγματοποιώντας όλες τις αναγκαίες και προσιδιάζουσες σ' αυτά εργασίες, αλλά και ως πλύντης στο προαναφερόμενο πρατήριο βενζίνης.

Εξάλλου ο τραυματισμός του ενάγοντα στο επίδικο ατύχημα και η προπεριγραφείσα κατάσταση της υγείας του, δεν προέκυψε από οποιοδήποτε στοιχείο ότι θα επιδράσει με οποιοδήποτε τρόπο στη μέλλουσα επαγγελματική του δραστηριότητα (άρθρο 931 ΑΚ), εφόσον, όπως προεκτέθηκε, εργάζεται κανονικά και ως αγρότης και ως πλύντης πρατηρίου βενζίνης, όπως και πριν από το ατύχημα....".

Με αυτό το περιεχόμενο ο λόγος αυτός αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί προεχόντως ως αόριστος, σύμφωνα με όσα προαναφέρθηκαν, διότι στο αναιρετήριο δεν αναφέρονται με σαφήνεια και πληρότητα όλα τα παραπάνω αναγκαία για το ορισμένο του στοιχεία, δηλαδή τα πραγματικά εκείνα γεγονότα που τον στοιχειοθετούν και ιδίως οι κρίσιμες στο σύνολό τους υπάρχουσες πραγματικές παραδοχές της προσβαλλομένης, οι ισχυρισμοί (αγωγικοί, ενστάσεις) και τα περιστατικά που προτάθηκαν για θεμελίωσή τους (ως προς τους οποίους η έλλειψη, οι ανεπάρκειες και αντιφάσεις), καθώς και η εξειδίκευση του σφάλματος του δικαστηρίου ουσίας, αφενός με την αναφορά στα επιπλέον εκείνα περιστατικά που έπρεπε να διαλαμβάνονται στην αναιρεσιβαλλομένη για να καταστεί η "ελλιπής" επαρκής αιτιολογία και αφετέρου με τη σαφή διευκρίνιση - επεξήγηση σε τι ακριβώς συνίστανται οι επικαλούμενες κατά γενικό τρόπο αντιφάσεις, ποιες είναι συγκεκριμένα αυτές και από πού προκύπτουν, ώστε να αποβαίνει εφικτή, με ασφάλεια, η διάγνωση της βασιμότητάς του.

Σε κάθε περίπτωση ο λόγος είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι οι αιτιολογίες της αναιρεσιβαλλομένης είναι σαφείς και επαρκείς χωρίς αντιφάσεις, που επιτρέπουν τον αναιρετικό έλεγχο για την ορθή ή όχι εφαρμογή των διατάξεων του ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόστηκαν και δικαιολογούν το σαφές και ορθό πόρισμα στο οποίο κατέληξε το εφετείο.

V. Κατά το άρθρο 931 ΑΚ "η αναπηρία ή η παραμόρφωση που προξενήθηκε στον παθόντα λαμβάνεται ιδιαίτερα υπόψη κατά την επιδίκαση αποζημίωσης, αν επιδρά στο μέλλον του". Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι προέχον και κρίσιμο είναι το γεγονός της αναπηρίας (κάποιας έλλειψης σωματικής, ναυτικής ή ψυχικής ακεραιότητας του προσώπου) ή παραμόρφωσης (κάθε ουσιώδους αλλοίωσης της εξωτερικής εμφάνισης του προσώπου) ως βλάβης του σώματος ή της υγείας του προσώπου ως ενός αυτοτελούς εννόμου αγαθού, που απολαύει και συνταγματικής προστασίας, σύμφωνα με τις παραγράφους 3 και 6 του άρθρου 21 του Συντάγματος, όχι μόνο στις σχέσεις των πολιτών προς το Κράτος, αλλά και στις μεταξύ τους σχέσεις, χωρίς η προστασία αυτή να συνδέεται αναγκαία με αδυναμία πορισμού οικονομικών ωφελημάτων ή πλεονεκτημάτων.

Έτσι ορθότερη κρίνεται η ερμηνεία της ΑΚ 931 που την καθιστά εφαρμόσιμη σύμφωνα με την οποία προβλέπεται από τη διάταξη ή επιδίκαση στον παθόντα αναπηρία ή παραμόρφωση ενός ευλόγου χρηματικού ποσού ακριβώς λόγω της αναπηρίας ή παραμόρφωσης χωρίς σύνδεση με συγκεκριμένη περιουσιακή ζημία, η οποία άλλωστε και δεν δύναται να προσδιοριστεί.

Το εύλογο αυτό ποσό εξευρίσκεται καταρχήν με βάση το είδος και τις συνέπειες της αναπηρίας ή παραμόρφωσης αφενός και την ηλικία του παθόντος αφετέρου (ΑΠ 670/2006). Στην υπόθεση που κρίνεται, με τον τέταρτο και τελευταίο λόγο αναίρεσης ο αναιρεσείων προσάπτει στην αναιρεσιβαλλομένη την πλημμέλεια από το εδάφιο 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔικ, γιατί, με το να δεχτεί κατά λέξη ότι "ο τραυματισμός του ενάγοντα από το επίδικο ατύχημα και η προπεριγραφείσα κατάσταση της υγείας του, δεν προέκυψε από οποιοδήποτε στοιχείο ότι θα επιδράσει με οποιοδήποτε τρόπο στη μέλλουσα επαγγελματική του δραστηριότητα (άρθρο 931 ΑΚ), εφόσον, όπως προεκτέθηκε, εργάζεται κανονικά και ως αγρότης και ως πλύντης πρατηρίου βενζίνης, όπως και πριν από το ατύχημα" παραβίασε, με εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή, τη διάταξη 931 ΑΚ και απέρριψε αγωγικό κονδύλι 58.694,06 ευρώ (δρχ. 20.000.000) που ζητήθηκε με την από 6-12-2001 (δεύτερη) αγωγή του.

Με τέτοια διατύπωση ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί προεχόντως ως αόριστος, διότι δεν αναφέρονται σ' αυτόν όλα τα αναγκαία για το ορισμένο του στοιχεία και ιδίως οι κρίσιμες στο σύνολό τους υπάρχουσες πραγματικές παραδοχές της προσβαλλομένης που αφορούν στην κατάσταση της υγείας του κατά το κρίσιμο της ένδικης αυτής αγωγής διάστημα και η έννομη συνέπεια που με βάση αυτές διαγνώστηκε, ώστε να καθίσταται εφικτή η έρευνα που συγκεκριμένα βρίσκεται η παραβίαση (Ολ ΑΠ 32/1996, 28/1998), σε κάθε δε περίπτωση ως αβάσιμος, διότι το Εφετείο, όπως προκύπτει από το όλο περιεχόμενο των αιτιολογιών της αναιρεσιβαλλομένης, σωστά απέρριψε το αγωγικό αυτό κονδύλι, αφού κατά τα ανωτέρω, με την ανέλεγκτη κρίση του, κατέληξε στο σαφές πόρισμα, ότι ο αναιρεσείων δεν έπαθε αναπηρία ή παραμόρφωση με την προαναφερθείσα έννοια και ο τραυματισμός του δεν θα επιδράσει με οποιοδήποτε τρόπο τη μέλλουσα επαγγελματική δραστηριότητά του, καθόσον εργάζεται κανονικά ως αγρότης και ως πλύντης πρατηρίου βενζίνης, όπως και πριν από το ατύχημα.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 12-7-2005 αίτηση του .........., για αναίρεση της 5232/2004 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, που ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1170) ευρώ για καθένα.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 24 Οκτωβρίου 2007. Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο στις 2 Νοεμβρίου 2007.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ