Supreme Court dismisses appeal in car accident case, upholding lower court's finding of negligence and contributory fault.

Απόφαση 1905 / 2009 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1905/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Βασίλειο Ρήγα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, Αθανάσιο Πολυζωγόπουλο, Ελευθέριο Μάλλιο, Γεωργία Λαλούση και Ευτύχιο Παλαιοκαστρίτη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 22 Μαΐου 2009, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) ..., 2) ..., 3) Ανώνυμης Ασφαλιστικής Εταιρίας με την επωνυμία "ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ Α.Ε.", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Δημήτριο Σιανίδη και κατέθεσαν προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) ..., ο οποίος παραστάθηκε μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου του Γεωργίου Κούβελα και κατέθεσε προτάσεις, 2) ..., 3) ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Γεώργιο Κούβελα και κατέθεσαν προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 24/10/2002 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων και προσώπων που δεν είναι διάδικοι στην παρούσα δίκη, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Κατερίνης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 188/2004 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1329/2006 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 23/10/2006 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Γεωργία Λαλούση, ανέγνωσε την από 24/10/2007 έκθεση του ήδη αποχωρήσαντος από την υπηρεσία Αρεοπαγίτου Παναγιώτη Παρτσιλίβα, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Από τις διατάξεις των άρθρων 10 του ν. ΓπΝ/1911, 297, 298, 299, 300, 330 εδ. β', 914 και 932 ΑΚ προκύπτει ότι σε περίπτωση προκλήσεως ζημίας από τη σύγκρουση μεταξύ δύο αυτοκινήτων, η ευθύνη προς αποκατάσταση της περιουσιακής ζημίας και της ηθικής βλάβης ή της ψυχικής οδύνης προϋποθέτει συμπεριφορά παράνομη και υπαίτια και ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ αυτής και του ζημιογόνου αποτελέσματος.

Μορφή υπαιτιότητας είναι και η αμέλεια, η οποία υπάρχει όταν δεν καταβάλλεται η επιμέλεια που απαιτείται στις συναλλαγές, δηλαδή αυτή που αν είχε καταβληθεί, με μέτρο τη συμπεριφορά του μέσου συνετού και επιμελούς οδηγού αυτοκινήτου, θα καθιστούσε δυνατή την αποτροπή της σύγκρουσης και του ζημιογόνου αποτελέσματος.

Αιτιώδης συνάφεια υπάρχει όταν η παράνομη και υπαίτια συμπεριφορά του οδηγού ήταν, σύμφωνα με τα διδάγματα της κοινής πείρας, ικανή, κατά τη συνήθη και κανονική πορεία των πραγμάτων, να επιφέρει τη ζημία και την επέφερε στη συγκεκριμένη περίπτωση. Η ύπαρξη της υπαιτιότητας δεν αποκλείεται, κατ' αρχήν, από το γεγονός, ότι στο αποτέλεσμα του ατυχήματος συντέλεσε και συντρέχον πταίσμα του ζημιωθέντος, εφόσον δεν διακόπτεται ο αιτιώδης σύνδεσμος, αλλά η ύπαρξη αυτού, προβαλλόμενη από τον υπαίτιο κατ' ένσταση, συνεπάγεται τη μη επιδίκαση από το δικαστήριο αποζημιώσεως ή τη μείωση του ποσού της (άρθρο 300 ΑΚ).

Εξάλλου, η παράβαση των διατάξεων του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας (ΚΟΚ) δεν θεμελιώνει αυτή καθεαυτή υπαιτιότητα στην επέλευση αυτοκινητικού ατυχήματος, αποτελεί όμως στοιχείο, η στάθμιση του οποίου από το δικαστήριο της ουσίας θα κριθεί σε σχέση με την ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της συγκεκριμένης παραβάσεως και του επελθόντος αποτελέσματος.

Περαιτέρω, κατά το άρθρο 2 παρ. 1 του Ν 2696/1999 (ΚΟΚ), ο οποίος ίσχυε κατά το χρόνο του ένδικου ατυχήματος, ως οδός ταχείας κυκλοφορίας νοείται οδός ειδικής μελέτης και κατασκευής για την κυκλοφορία αυτοκινήτων οχημάτων και μοτοσικλετών, η οποία δεν εξυπηρετεί τις συνορεύουσες με αυτήν ιδιοκτησίες παρά μόνο με παράπλευρες βοηθητικές οδούς και κόμβους και η οποία α) συνδέεται μόνο με ειδικής διάταξης ισόπεδους ή ανισόπεδους κόμβους με το υπόλοιπο κύριο οδικό δίκτυο, β) δεν διασταυρώνεται ισόπεδα με άλλη οδό, μονοπάτι, σιδηροδρομική ή τροχιοδρομική γραμμή και γ) έχει χαρακτηριστεί με απόφαση του ΥΠΕΧΩΔΕ και έχει ειδική σήμανση με πινακίδες ως οδός ταχείας κυκλοφορίας.

Κατά το άρθρο δε 29 παρ. 1 του ίδιου νόμου στους αυτοκινητόδρομους και στις οδούς ταχείας κυκλοφορίας, οι οποίες διακρίνονται από τις ειδικές πινακίδες σήμανσης και στις οδούς εισόδου και εξόδου εξ αυτών, απαγορεύεται η κυκλοφορία πεζών, εφίππων, ζώων, ποδηλάτων, ζωηλάτων οχημάτων και γενικά οχημάτων τα οποία δεν κινούνται με κινητήρα, ως και μηχανοκινήτων οχημάτων τα οποία εξ υπολογισμού ή εκ κατασκευής ή εξ άλλης αιτίας δεν μπορούν να αναπτύξουν σε οριζόντια οδό ταχύτητα μεγαλύτερη των 50 χιλιομέτρων την ώρα.

Τέλος, κατά το άρθρο 559 παρ. 1 ΚΠολΔ η παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου συνίσταται στην εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή του, η οποία υπάρχει όταν εφαρμόζεται κανόνας ουσιαστικού δικαίου αν και δεν υπάρχουν οι πραγματικές προϋποθέσεις του ή στην αντίθετη περίπτωση, όταν δεν εφαρμόζεται κανόνας δικαίου ενώ υπάρχουν οι πραγματικές προϋποθέσεις του, σύμφωνα με όσα ανελέγκτως δέχθηκε το δικαστήριο της ουσίας, ενώ λόγος αναιρέσεως για έλλειψη νόμιμης βάσεως, κατά την έννοια του άρθρου 559 αρ. 19 ΚΠολΔ, ιδρύεται όταν στο αιτιολογικό της αποφάσεως του δικαστηρίου της ουσίας δεν περιέχονται καθόλου ή δεν περιγράφονται με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά εκείνα γεγονότα που είναι αναγκαία για να κριθεί αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συντρέχουν ή όχι οι προϋποθέσεις εφαρμογής του εφαρμοσθέντος κανόνα ουσιαστικού δικαίου ή αν έγινε ή όχι ορθός νομικός χαρακτηρισμός των κρίσιμων πραγματικών γεγονότων, ορθή δηλαδή εξειδίκευση των αόριστων νομικών εννοιών.

Έτσι, επί αδικοπρακτικής ευθύνης προς αποζημίωση ελέγχεται με τον αναιρετικό αυτόν λόγο η αξιολογική κρίση του δικαστηρίου της ουσίας για τη συνδρομή ή μη υπαιτιότητας και αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ αυτής και της επελθούσας ζημίας. Και τούτο, διότι πρόκειται για αόριστες νομικές έννοιες που συνιστούν προϋποθέσεις γενέσεως της εν λόγω ευθύνης, δηλαδή στοιχεία του πραγματικού των εφαρμοζόμενων στην περίπτωση αυτή κανόνων δικαίου.

Στην προκείμενη περίπτωση, το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφαση, ύστερα από αξιολόγηση όλου του αποδεικτικού υλικού, δέχθηκε ανέλεγκτα τα ακόλουθα κρίσιμα για την τύχη της αναίρεσης πραγματικά περιστατικά: "Στις 25-8-1999 και περί ώρα 2.30', ήτοι υπό συνθήκες πλήρους σκότους, ο πρώτος εναγόμενος εκινείτο, με το αρ.

κυκλ. ... μηχάνημα έργων, που ρυμουλκούσε μηχάνημα καθαρισμού ακτών (ακτοκαθαριστή), ιδιοκτησίας του δεύτερου εναγόμενου, ο οποίος τον προέστησε στην οδήγηση αυτού, και το οποίο ήταν ασφαλισμένο για την έναντι τρίτων αστική ευθύνη από υλικές ζημίες και σωματικές βλάβες στην τρίτη εναγόμενη ασφαλιστική εταιρία, όπως συνομολογείται (κυριότητα, ασφάλιση), στη νέα εθνική οδό ..., έχοντας σκοπό να εξέλθει απ' αυτήν από τη διασταύρωση ..., που βρισκόταν στο 470 Χ/ύψος αυτής και ακολούθως να μεταβεί στην ευρισκομένη στα ..., κατοικία του.

Στο ως άνω χιλιομετρικό σημείο η εθνική οδός είναι ευθεία σε μήκος 5.000 μέτρων, διαθέτει έρεισμα πλάτους 2.10 μέτρων και το ρεύμα πορείας αυτής προς ..., το οποίο αποτελείται από τρεις λωρίδες κυκλοφορίας, έχει οδόστρωμα συνολικού πλάτους 11 μέτρων (για όλα τα ανωτέρω βλ. την από 25-8-1999 έκθεση αυτοψίας τροχαίου ατυχήματος, που συνέταξαν οι επιληφθέντες του ατυχήματος ανακριτικοί υπάλληλοι σε συνδυασμό και με το πρόχειρο σχεδιάγραμμα του τόπου του ατυχήματος).

Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι ο ανωτέρω οδηγός εκινείτο στο έρεισμα που διαθέτει το ρεύμα πορείας του και καταλάμβανε και ένα μικρό τμήμα της δεξιάς λωρίδας κυκλοφορίας, με ταχύτητα που δεν υπερέβαινε τα 50 χιλιόμετρα την ώρα, καθόσον πρόκειται για μηχάνημα που από κατασκευής δεν μπορεί να αναπτύξει ταχύτητα μεγαλύτερη από την ανωτέρω, έχοντας θέσει σε πλήρη λειτουργία το φωτισμό του οχήματος που οδηγούσε και συγκεκριμένα, τα φανάρια του ρυμουλκού και τα ρυμουλκούμενα καθώς και τον περιστρεφόμενο κίτρινο φάρο, πάνω από την καμπίνα του οδηγού.

Στον ίδιο χρόνο ο ..., υιός του πρώτου και της δεύτερης και αδελφός του τρίτου των εναγόντων, εκινείτο, με τη με αριθμό κυκλοφορίας ... δίκυκλη μοτοσικλέτα ιδιοκτησίας του, στην οποία επέβαινε και η μάρτυρας απόδειξης ..., ομορρόπως και πίσω από το ανωτέρω μηχάνημα που οδηγούσε ο πρώτος εναγόμενος. Όταν ο ...

προσέγγισε το 470° χιλιόμετρο της ανωτέρω εθνικής οδού, πλησίον της διασταύρωσης ..., λόγω του ότι οδηγούσε το ως άνω όχημά του ευρισκόμενος σε κατάσταση σωματικής κοπώσεως, διότι την ημέρα εκείνη είχε διανύσει πολλά χιλιόμετρα, καθόσον μετέβη από το ... στη ... και από εκεί επέστρεψε στο ..., απ' όπου, γύρω στα μεσάνυχτα, αναχώρησε με τη φίλη του και μάρτυρα απόδειξης ...

για τις θερινές του διακοπές στις ..., και χωρίς να έχει τη δέουσα σύνεση και προσοχή ούτε και τον έλεγχο του οχήματός του, ώστε να μπορεί σε κάθε στιγμή να εκτελεί τους απαιτούμενους χειρισμούς, επέπεσε με το εμπρόσθιο τμήμα της δίκυκλης μοτοσικλέτας στο οπίσθιο αριστερό τμήμα του ρυμουλκούμενου μηχανήματος που οδηγούσε ο πρώτος εναγόμενος, με συνέπεια να ανατραπεί η μοτοσικλέτα και να τραυματιστεί θανάσιμα ο οδηγός της, υποστάς βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση και κατάγματα κρανίου.

Υπό τα περιστατικά αυτά το Δικαστήριο κρίνει, κατά πλειοψηφία, ότι το επίδικο ατύχημα και ο, συνεπεία αυτού, θανάσιμος τραυματισμός του υιού των δύο πρώτων και του αδελφού του τρίτου των εναγόντων ήδη αναιρεσιβλήτων οφείλεται κυρίως και συγκεκριμένα κατά ποσοστό 70%, στην υπαιτιότητα αυτού τούτου του θανόντος, ο οποίος δεν κατέβαλε την προσοχή και επιμέλεια που θα κατέβαλε κάθε συνετός οδηγός υπό ανάλογες περιστάσεις.

Ειδικότερα, ο ανωτέρω οδηγούσε τη δίκυκλη μοτοσικλέτα του, ευρισκόμενος σε κατάσταση σωματικής κοπώσεως (παράβαση άρθρου I3 παρ. 2 του ΚΟΚ), χωρίς τη δέουσα σύνεση και προσοχή (παράβαση άρθρου 12 παρ. 1 του ΚΟΚ) και χωρίς να έχει τον έλεγχο αυτής, ώστε να μπορεί σε κάθε στιγμή να εκτελεί τους απαιτούμενους χειρισμούς (παράβαση άρθρου 19 παρ. 1 του ΚΟΚ).

Συνέπεια των ανωτέρω πράξεων και παραλείψεών του ήταν να μην αντιληφθεί το όχημα που οδηγούσε ο πρώτος εναγόμενος και να επιπέσει στο οπίσθιο αριστερό τμήμα του ακτοκαθαριστή που ρυμουλκούσε αυτό. Μετά ταύτα, γίνεται δεκτή και στην ουσία η νόμιμη ένσταση συνυπαιτιότητας (άρθρα 300 Α.Κ. και 262 Κ.Πολ.Δ.) την οποία πρόβαλαν οι εναγόμενοι.

Περαιτέρω, όμως κρίνει το Δικαστήριο, κατά πλειοψηφία, ότι ο πρώτος εναγόμενος είναι συνυπαίτιος για την πρόκληση του ατυχήματος, κατά το υπόλοιπο ποσοστό ευθύνης (30%), διότι α) καίτοι γνώριζε ότι ήταν επικίνδυνη η κυκλοφορία του εν λόγω μηχανήματος (βαρύ όχημα ρυμουλκό με ρυμουλκούμενο), στην ανωτέρω Εθνική Οδό και μάλιστα οδό ταχείας κυκλοφορίας, καθ' όσον δεν μπορεί να αναπτύξει, σε οριζόντια οδό, ταχύτητα μεγαλύτερη των 50 χ/ω, εν τούτοις, ανέλαβε την κίνηση (οδήγηση) του μηχανήματος, κατόπιν εντολής του προστήσαντος αυτόν, στην οδήγηση δευτέρου εναγομένου (ιδιοκτήτη) και μάλιστα νύχτα, γεγονός που από μόνο του αύξανε τις πιθανότητες πρόκλησης ατυχήματος, το οποίο τελικά επήλθε και β) από τις ανωτέρω αποδείξεις και ιδίως από τις προσκομιζόμενες φωτογραφίες, προκύπτει ότι το ρυμουλκούμενο όχημα, πλάτους 2,50 μ.

και μήκους 11,35 μ., δεν έφερε στο πίσω τμήμα ειδική μεταλλική τριγωνική πινακίδα της οποίας το περίγραμμα να φέρει αντανακλαστικό υλικό ερυθρού χρώματος και η υπόλοιπη επιφάνεια φθορίζον υλικό ιδίου χρώματος. Εδώ, πρέπει να σημειωθεί ότι ο φάρος, που βρισκόταν πάνω από το ρυμουλκό, λειτουργούσε μεν, πλην όμως, δεν ήταν σε ύψος μεγαλύτερο των 4 μέτρων, ώστε να βρίσκεται ψηλότερα από το ρυμουλκούμενο που είχε το ίδιο ύψος και πρόσθετα (βρισκόταν) σε απόσταση περίπου 12 μέτρων από το πίσω τμήμα του ρυμουλκούμενου (αφού αυτό είχε μήκος 11,35 μ.), με συνέπεια να μην είναι εύκολο να προσδιοριστεί από τον κουρασμένο οδηγό της μοτοσικλέτας η απόσταση που τον χώριζε από το πίσω τμήμα του ρυμουλκούμενου που, όπως προεκτέθηκε, δεν είχε επαρκή σήμανση.

Έτσι, οι παραπάνω πράξεις και παραλείψεις, οφειλόμενες σε αμέλεια του α' εναγομένου, τελούν σε αιτιώδη συνάφεια με την ένδικη σύγκρουση και τα επιζήμια αποτελέσματά της γιατί, εάν το ογκώδες μηχάνημα που οδηγούσε και το οποίο, σημειωτέον, θα έπρεπε, σε κάθε περίπτωση, να κινείται από υπάρχουσα παράπλευρη οδό, ή, τουλάχιστον, να κινείται κατά τη διάρκεια της ημέρας, ώστε να είναι οπωσδήποτε ορατό από τους λοιπούς οδηγούς, είχε πλήρη σήμανση (σε περίπτωση κυκλοφορίας του τη νύχτα) και ειδικότερα εάν έφερε μεταλλική τριγωνική πινακίδα στο πίσω μέρος, κατά τους ορισμούς του άρθρου 72 παρ. 2 και 5 του ΚΟΚ, ο οδηγός της μοτοσικλέτας (θανών) ..., θα αντιλαμβανόταν πιο εύκολα και πιο έγκαιρα τον όγκο του οχήματος του εναγομένου καθώς και την απόσταση που τον χώριζε από αυτό.

Με την ανωτέρω, όμως, ελλειπή σήμανση, το εν λόγω όχημα έγινε αντιληπτό το πολύ από 30 μ. δηλαδή απόσταση που κάλυπταν τα φώτα της μοτοσικλέτας, ενώ αν υπήρχε στο πίσω μέρος του κατάλληλη σήμανση και ιδίως φωσφορίζουσα τριγωνική πινακίδα, το παραπάνω όχημα θα γινόταν αντιληπτό οπωσδήποτε από μεγαλύτερη απόσταση".

Μετά τις παραδοχές αυτές το Εφετείο δέχθηκε την έφεση των αναιρεσιβλήτων κατά της πρωτόδικης απόφασης, με την οποία είχε απορριφθεί η από 24-10-2002 (αρ. καταθ. 2816/3371/2002/19-11-2002) αγωγή τους περί επιδικάσεως σ' αυτούς αποζημιώσεως για την περιουσιακή ζημία και χρηματικής ικανοποιήσεως λόγω ψυχικής οδύνης, που υπέστησαν από το θανάσιμο τραυματισμό του ανωτέρω συγγενούς των και αφού εξαφάνισε την άνω πρωτόδικη απόφαση έκανε εν μέρει δεκτή την πιο πάνω αγωγή τους.

Με τις εκτεθείσες παραδοχές του το Εφετείο δεν παραβίασε, ως προς την ερμηνεία και εφαρμογή της τις διατάξεις των άρθρ. 914 ΑΚ, 4 και 5 ν. ΓπΝ/1911, 2 παρ. 1, 4 παρ. 4 και 29 παρ. 1 Ν. 2696/1999 (ΚΟΚ), ούτε τα διδάγματα της κοινής πείρας, διέλαβε δε στην απόφασή του επαρκείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες ως προς το ζήτημα της συνδρομής συνυπαιτιότητος του πρώτου αναιρεσείοντος ως προς την πρόκληση του ένδικου ατυχήματος.

Επομένως πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι οι περί του αντιθέτου λόγοι της αίτησης αναίρεσης πρώτος κατά το πρώτο μέρος του, τρίτος και πέμπτος εκ του άρθρου 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ και τέταρτος εκ του άρθρου 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ.

ΙΙ. Ο από τον άρθρο 559 αρ. 10 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης, κατά τον οποίο επιτρέπεται αναίρεση αν το δικαστήριο παρά το νόμο δέχθηκε πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης ως αληθινά χωρίς απόδειξη, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, αν από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι το δικαστήριο την ουσιαστική του κρίση σχημάτισε από τα μνημονευόμενα στην απόφαση αυτή αποδεικτικά μέσα. Από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι το Εφετείο κατέληξε στο πιο πάνω αποδεικτικό του πόρισμα, αφού έλαβε υπόψη του τα μνημονευόμενα σε αυτή αποδεικτικά μέσα. Επομένως δεν δέχθηκε πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης ως αληθινά χωρίς απόδειξη και ως εκ τούτου οι περί του αντιθέτου λόγοι της αίτησης αναίρεσης πρώτος κατά το δεύτερο μέρος του και δεύτερος κατά το δεύτερο μέρος του, από το άρθρο 559 αριθ. 10 ΚΠολΔ, πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι.

ΙΙΙ. Ο προβλεπόμενος από το άρθρο 559 αριθμός 8 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης ιδρύεται, αν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως "πράγματα", κατά την έννοια της διάταξης αυτής, θεωρούνται οι αυτοτελείς ισχυρισμοί, που, υπό την προϋπόθεση της νόμιμης πρότασής τους, θεμελιώνουν, καταλύουν ή παρακωλύουν ουσιαστικό ή δικονομικό δικαίωμα, που ασκείται με την αγωγή, ανταγωγή, ένσταση ή αντένσταση (ΟλΑΠ 3/1997).

Εξάλλου, ο ανωτέρω αναιρετικός λόγος δεν μπορεί να θεμελιωθεί, αν το δικαστήριο που δίκασε έλαβε υπόψη του τον προταθέντα ισχυρισμό και τον απέρριψε για οποιοδήποτε λόγο τυπικό ή ουσιαστικό (ΟλΑΠ 12/1991). Κατ' ακολουθίαν ο δεύτερος λόγος της αίτησης αναίρεσης κατά το πρώτο μέρος του, με το οποίο προβάλλεται αιτίαση από το άρθρο 559 αριθ. 8 ΚΠολΔ, εκ του ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του προβληθέντα από τους αναιρεσείοντες ισχυρισμό περί ελλείψεως υπαιτιότητας του πρώτου των αναιρεσειόντων στην πρόκληση του άνω ατυχήματος, διότι το από αυτόν πιο πάνω όχημα ρυμουλκό με ρυμουλκούμενο μηχάνημα καθαρισμού των ακτών είχε τον απαιτούμενο φωτισμό ώστε να γίνεται αντιληπτό, όπως επί λέξει αναφέρεται "σε ακτίνα χιλιομέτρων", πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος διότι ως αρνητικός της αγωγής ισχυρισμός δεν αποτελεί πράγμα με την έννοια της πιο πάνω διάταξης, σε κάθε δε περίπτωση ως αβάσιμος, διότι, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη, το Εφετείο έλαβε υπόψη τον πιο πάνω ισχυρισμό των αναιρεσειόντων και τον απέρριψε ως ουσιαστικά αβάσιμο.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 23-10-2006 αίτηση του ... κλπ για αναίρεση της 1329/2006 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, την οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 30 Ιουνίου 2009. Και Δημοσιεύτηκε σε έκτακτη δημόσια στο ακροατήριο συνεδρίαση, στις 24 Ιουλίου 2009. Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ