1904/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1904 / 2007 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1904/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αχιλλέα Νταφούλη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου), Ελένη Μαραμαθά, Αντώνιο Παπαθεοδώρου, Γεώργιο Πετράκη και Παναγιώτη Παρτσιλίβα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 5 Οκτωβρίου 2007, με την παρουσία και της Γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας : ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ΑΕΕΓΑ Η ΕΘΝΙΚΗ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Αρνέλλο.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. ..........., ατομικά και ως ασκούντα τη γονική μέριμνα των ανηλίκων τέκνων του α) .........και β) ..........., 2. .........., 3. .........., 4. .........., 5. ......... και 6. ........, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τους πληρεξούσιους δικηγόρους τους: 1. Βασίλειο Κούρτη, ο οποίος ανακάλεσε την από 4 Οκτωβρίου 2007 δήλωσή του κατ΄ άρθρο 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ, και 2. Γεώργιο Ψαρράκη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 5 Σεπτεμβρίου 2004 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάστηκε με άλλες αγωγές προσώπων που δεν είναι διάδικοι στην παρούσα δίκη. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1932/2005 οριστική του ίδιου δικαστηρίου και 2287/2006 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητά η αναιρεσείουσα με την από 20 Σεπτεμβρίου 2006 αίτησή της και τους από 14 Νοεμβρίου 2006 πρόσθετους λόγους αυτής. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αχιλλέας Νταφούλης ανέγνωσε την από 20 Σεπτεμβρίου 2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθούν όλοι οι λόγοι (κύριοι και πρόσθετοι) της αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και των προσθέτων λόγων αναιρέσεως, οι πληρεξούσιοι των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή τους και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Α' Στο κύριο δικόγραφο Ι.- Με τον πρώτο λόγο αναίρεσης προβάλλεται η αιτίαση, ότι η προσβαλλόμενη απόφαση υπέπεσε στην πλημμέλεια από το εδάφιο 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, γιατί παραβίασε τις ουσιαστικές διατάξεις των άρθρων 10 παρ. 1 και 6 παρ. 5 του ν. 489/1976, απορρίπτοντας τις ενστάσεις της αναιρεσείουσας για περιορισμένη ευθύνη της και σύμμετρη ικανοποίηση των παθόντων από το ατύχημα, που προέτεινε "νόμιμα και προσηκόντως με δήλωσή της που καταχωρίστηκε στα πρακτικά της απόφασης του πρωτοδικείου και με τις πρωτόδικες προτάσεις της που επανέφερε με τις ενώπιον του Εφετείου προτάσεις της". Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί προεχόντως ως αόριστος και απαράδεκτος κατά το άρθρο 562 παρ. 2 ΚΠολΔ, διότι στο αναιρετήριο δεν παρατίθεται, όπως προτάθηκε στο δικαστήριο της ουσίας, ο ισχυρισμός που στηρίζει το λόγο αναίρεσης, ούτε αναφέρεται ο χρόνος και ο τρόπος πρότασής του ή επαναφοράς του στο ανώτερο δικαστήριο, ώστε να μπορεί να κριθεί, με βάση το αναιρετήριο, αν ήταν παραδεκτός και νόμιμος

ΙΙ. Σύμφωνα με τα άρθρα 6 παρ. 2 και 7 του ν. 489/1976 "η ασφαλιστική κάλυψη πρέπει να περιλαμβάνει την έναντι τρίτων αστική ευθύνη εξαιτίας θανάτωσης ή σωματικής βλάβης ή ζημιών σε πράγματα ......., όμως δεν θεωρούνται τρίτοι, κατά την έννοια των άρθρων 2 παρ. 1 και 6 παρ. 2 : α) Ο οδηγός του αυτοκινήτου που προξένησε τη ζημιά.

β) Κάθε πρόσωπο του οποίου καλύπτεται με τη σύμβαση ασφάλισης. γ) Εκείνος ο οποίος έχει καταρτίσει μετά του ασφαλιστή σύμβαση ..........". Με το δεύτερο λόγο αναίρεσης η αναιρεσείουσα ισχυρίζεται, ότι το Εφετείο υπέπεσε στις πλημμέλειες από τα εδάφια 1 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, γιατί α) δεν εφάρμοσε τις αμέσως πιο πάνω διατάξεις του ν. 489/1976 και επιδίκασε αποζημίωση στον πρώτο αναιρεσίβλητο για ζημία που αυτός υπέστη με υπαιτιότητα του οδηγού του αυτοκινήτου του, αν και δέχτηκε ότι ως παθών είχε ασφαλιστική σύμβαση με εκείνη, άρα δεν ήταν τρίτος και β) με αντιφατικές και ελλιπείς αιτιολογίες κατέληξε σε εσφαλμένο πόρισμα, ότι η σύγκρουση των αυτοκινήτων με αριθμούς, .........

ΙΧΕ (δηλαδή του πρώτου αναιρεσιβλήτου, με συνεπιβαίνουσα τη σύζυγό του και τις δύο ανήλικες κόρες του), ......... ΙΧΦ και ........ ΙΧΦ, οφείλεται σε συντρέχουσα υπαιτιότητα των οδηγών (Γ1 και Γ2) των δύο πρώτων απ' αυτά "χωρίς να απαιτείται να γίνει επιμερισμός του ποσοστού ευθύνης εκάστου τούτου, γιατί αυτοί ευθύνονται σε ολόκληρο έναντι των επιβαινόντων και συνεπώς των εναγόντων της από 5.9.2004 αγωγής .........".

Με αυτό το περιεχόμενο ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί σε κάθε περίπτωση ως αβάσιμος, διότι προκύπτει από το περιεχόμενο της από 5.9.2004 αγωγής, ότι ο πρώτος αναιρεσίβλητος (ενάγων ........) ζήτησε με αυτή από την αναιρεσείουσα (εναγομένη), που έχει ασφαλίσει τα κατά το δικόγραφο αυτό δύο ως άνω ζημιογόνα φορτηγά αυτοκίνητα, να καταβάλει τα σ' αυτή ποσά αποζημίωσης, το δε Εφετείο με σαφές πόρισμα και χωρίς αντιφάσεις δέχτηκε την αγωγή κατά ένα μέρος, κατά του οδηγού του ζημιογόνου ΙΧΦορτηγού αυτοκινήτου Γ2, της ιδιοκτήτριας ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "Αφοί Σιούτου, τεχνοδομική ΑΒΕΤΕ" και της αναιρεσείουσας, με την ιδιότητα της τελευταίας ως ασφαλιστικής εταιρείας, κατά το χρόνο του ατυχήματος (14.11.2002), του ζημιογόνου ........

ΙΧΦορτηγού αυτοκινήτου και ευθυνόμενης άρα σε ολόκληρο έναντι του πρώτου αναιρεσιβλήτου, ο οποίος εδώ, αναφορικά με τα αγωγικά κονδύλια για υλικές ζημιές από καταστροφή του αυτοκινήτου του, έξοδα κηδείας συζύγου του, στέρηση υπηρεσιών και ψυχική οδύνη, είναι τρίτος κατά την έννοια των άνω διατάξεων.

ΙΙΙ.- Ο τρίτος λόγος προσάπτει στο Εφετείο την πλημμέλεια από το εδάφιο 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, γιατί δεν εφάρμοσε τις ΑΚ 922, 930 και 300 ΑΚ, αν και έχει δεχτεί ότι "δεν μπορεί να αντιταχθεί κατά του επιβάτη συντρέχουσα υπαιτιότητα του οδηγού του αυτοκινήτου στο οποίο επιβαίνει, αν συγχρόνως δεν γίνεται επίκληση τέτοιας έννομης σχέσης που να δικαιολογεί την προβολή αυτή, αλλά κατά του επιβάτη μπορεί να αντιταχθεί συντρέχουσα υπαιτιότητα που βαρύνει προσωπικά τον ίδιο τον παθόντα, να σημειωθεί ότι πρόσωπα για τα οποία φέρει ευθύνη ο ζημιούμενος είναι ο βοηθός νομής εκπλήρωσης (ΑΚ 334) και ο προστηθείς (ΑΚ 922), και δεν αρκεί οποιαδήποτε άλλη σχέση, φιλική ή συγγενική, δεν αποδείχτηκε σχέση πρόστησης κατά την έννοια της ΑΚ 922 μεταξύ του πρώτου (αναιρεσιβλήτου) ενάγοντος και του αποβιώσαντος οδηγού του (ζημιογόνου) αυτοκινήτου του .........".

Ο λόγος αυτός με τέτοια διατύπωση πρέπει να απορριφθεί προεχόντως ως αόριστος και απαράδεκτος, αφενός διότι δεν αναφέρονται με σαφήνεια και πληρότητα τα πραγματικά γεγονότα που τον θεμελιώνουν και ιδίως οι πραγματικές διαπιστώσεις της προσβαλλομένης, η έννομη συνέπεια που με βάση αυτές διαγνώστηκε, τα νομικά σφάλματα και η εξειδίκευσή τους, ώστε να είναι δυνατή, με ασφάλεια, η διάγνωση της βασιμότητάς του, και αφετέρου διότι σε κάθε περίπτωση πλήττει, με πρόσχημα την απλή επίκληση αναιρετικών πλημμελειών, την αναιρετικά ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας (άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ), ότι δεν αποδείχτηκε σχέση πρόστησης, μεταξύ του πρώτου αναιρεσίβλητου (ενάγοντος) και του αποβιώσαντος οδηγού του.

IV.- Από το άρθρο 10 παρ. 3 του ν. 489/1976 προκύπτει, ότι σε περίπτωση που από το ίδιο αυτοκινητικό ατύχημα οι παθόντες είναι περισσότεροι και το σύνολο των αξιώσεων που έχουν κατά τον ασφαλιστή είναι μεγαλύτερο από το ασφαλιστικό ποσό χωρεί σύμμετρος περιορισμός των περισσότερων αξιώσεων μέχρι συμπλήρωση του ποσού που καλύπτει καθένα από τα είδη κινδύνων (σωματικές βλάβες, ζημία σε πράγματα κλπ).

Για να είναι ορισμένος ο από τη διάταξη αυτή ισχυρισμός (ένσταση) της εναγόμενης ασφαλιστικής εταιρείας για μείωση, με σύμμετρο περιορισμό, της απαίτησης για την οποία έχει εναχθεί από αυτοκινητικό ατύχημα, πρέπει να αναφέρεται, ότι εκτός από την επίδικη απαίτηση, υπάρχουν και άλλες απαιτήσεις από το ατύχημα αυτό κατονομαζομένων προσώπων, από την άθροιση των οποίων (με συνυπολογισμό της επίδικης) καλύπτεται το ασφαλιστέο ποσό.

Ακόμη πρέπει να προσδιορίζεται κάθε μία από τις απαιτήσεις αυτές τόσο κατά το μέγεθος, όσο και κατά τη φύση της. Η διάταξη του άρθρου 262 ΚΠολΔ εφαρμόζεται και για την ένσταση αυτή. Για να ληφθεί υπόψη πρέπει να προβληθεί κατά τρόπο ορισμένο με τις έγγραφες προτάσεις ή να δηλωθεί προφορικά στο ακροατήριο και να καταχωριστεί στα πρακτικά στην περίπτωση που δεν είναι υποχρεωτική η κατάθεση εγγράφων προτάσεων.

Καταρχήν είναι απαράδεκτη η μεταγενέστερη προβολή της είτε στη δεύτερη συζήτηση στον πρώτο βαθμό, είτε στο Εφετείο. Εξαίρεση ισχύει, αν συντρέχει ένας λόγος από το άρθρο 527 ΚΠολΔ. Το δικαστήριο δεν λαμβάνει αυτεπαγγέλτως υπόψη τον περιορισμό ευθύνης του ασφαλιστή. Ο ποσοτικός περιορισμός ευθύνης εξετάζεται χωριστά για κάθε κατηγορία ασφαλιζόμενων κινδύνων (θανάτωση - σωματικές κακώσεις αφενός και υλικές ζημίες αφετέρου).

Δεν επιτρέπεται συνυπολογισμός και των δύο κατηγοριών ασφαλιζόμενων κινδύνων για να κριθεί αν υπάρχει ή όχι υπέρβαση του κατώτατου ασφαλιστικού ποσού. Στην προκείμενη περίπτωση, η αναιρεσείουσα ισχυρίζεται με τον τέταρτο λόγο αναίρεσης, ότι η προσβαλλόμενη απόφαση απέρριψε αιτήματά της, που υπέβαλε με τις προτάσεις της:

α) για να μην υπερβούν, με τους τόκους και τα δικαστικά έξοδα, οι επιδικασθησόμενες αποζημιώσεις το ποσό των 232.826 ευρώ, γιατί έχει καταβάλει στους ενάγοντες της άλλης από 26.8.2004 αγωγής ποσό 189.820 ευρώ και στους ενάγοντες της από 5.9.2004 αγωγής το ποσό των 77.354 ευρώ που επιδικάστηκε προσωρινά και β) για σύμμετρη ικανοποίηση των δικαιούχων αποζημίωσης, αν το ασφάλισμα δεν επαρκεί για την κάλυψη των απαιτήσεών τους, ως κατ' ουσίαν αβάσιμο το πρώτο (δεν αποδείχτηκε η καταβολή των άνω ποσών) και ως αόριστο το δεύτερο, διότι δεν αναφέρεται ότι υπάρχουν απαιτήσεις και άλλων κατονομαζόμενων δανειστών, από το άθροισμα των οποίων με την ένδικη απαίτηση να καλύπτεται το ασφαλιστικό ποσό, ούτε προσδιορίζεται κάθε μία από τις απαιτήσεις αυτές, τόσο ως προς το μέγεθος, όσο και ως προς τη φύση της.

Έτσι όμως, κατά την αναιρεσείουσα, το Εφετείο υπέπεσε στις πλημμέλειες από τα εδάφια 1 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, γιατί παραβίασε τις άνω διατάξεις των παραγράφων 1 και 3 του άρθρου 10 του ν. 489/1976, με το να μη δεχτεί ότι "τα ποσά που πρέπει να καταβληθούν προσδιορίζοντας από την απόφαση του Πρωτοδικείου (την οποία αποδέχτηκαν οι διάδικοι των δύο άλλων συνεκδικασθεισών αγωγών, γεγονός που δεν αμφισβητήθηκε από τους αναιρεσιβλήτους) καθώς και από την πληττόμενη απόφαση του Εφετείου".

Με αυτό το περιεχόμενο οι αιτιάσεις του λόγου αυτού είναι απορριπτέες προεχόντως ως αόριστες και απαράδεκτες, διότι δεν αναφέρονται στο αναιρετήριο με σαφήνεια και πληρότητα όλα εκείνα τα γεγονότα που τις θεμελιώνουν και είναι αναγκαία, όπως προαναφέρθηκε για το ορισμένο τους στοιχεία, σε κάθε δε περίπτωση, διότι η πρώτη αιτίαση πλήττει στην πραγματικότητα, με πρόσχημα την επίκληση αναιρετικών πλημμελειών, την αναιρετικά ανέλεγκτη για πράγματα κρίση του δικαστηρίου της ουσίας (άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ), δηλαδή το σαφές πόρισμά του, ότι δεν αποδείχτηκαν οι ισχυρισμοί της αναιρεσείουσας (εναγομένης) για τις επικαλούμενες απ' αυτή καταβολές των άνω χρηματικών ποσών, η δε δεύτερη αιτίαση (για πλημμέλεια από το εδάφιο 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ) δεν θεμελιώνεται εδώ που το δεύτερο ως άνω αίτημα της αναιρεσείουσας απορρίφθηκε (και ορθά με τα πιο πάνω δεδομένα) ως αόριστο (Ολ.

ΑΠ 44/1990).

V.- Σε περίπτωση θανάτωσης της συζύγου, η οποία υπό συγκεκριμένες συνθήκες προσφέρει μόνη αυτή εν ζωή προσωπικές υπηρεσίες για την κάλυψη των αναγκών της οικογένειας, η έκταση της αποζημίωσης του επιζώντος συζύγου και των τέκνων προσδιορίζεται από την αξία της συνεισφοράς της συζύγου, με τη μορφή των προσωπικών της υπηρεσιών τόσο έναντι του συζύγου, όσο και έναντι των τέκνων.

Με τις ΑΚ 1389 και 1390 καθιερώθηκε η ισότιμη και αναλογική συμβολή των συζύγων στην κάλυψη των οικογενειακών αναγκών. Για τον υπολογισμό δε του ποσού που δικαιούται ο επιζών σύζυγος δεν απαιτείται η εφαρμογή συγκεκριμένου μαθηματικού υπολογισμού και η παράθεση στην απόφαση μαθηματικών πράξεων, αλλά το δικαστήριο καθορίζει το ποσό αυτό με βάση τις δυνάμει των συζύγων, στις οποίες περιλαμβάνεται και η αποτίμηση των εισφερομένων προσωπικών υπηρεσιών (ΑΠ 1136/2004).

Στην προκείμενη περίπτωση, το Εφετείο δέχτηκε ανέλεγκτα τα εξής: "Η θανούσα ........ (σύζυγος και μητέρα) ήταν κατά το θάνατό της 34 ετών και δεν εργαζόταν, αλλά ασχολούνταν με οικιακές εργασίες και με την ανατροφή των ανηλίκων τέκνων τους. Ο σύζυγός της (πρώτος αναιρεσίβλητος - ενάγων) είναι ιατρός παθολόγος.

Αυτός στερήθηκε τις υπηρεσίες της συζύγου του στο σπίτι, όπως παρασκευή φαγητού, καθαριότητα, ανατροφή των τέκνων τους, οι οποίες αποτιμώνται σε χρήμα και ανέρχονται στο ποσό των 800 ευρώ το μήνα και όχι 3.000 ευρώ, όπως αβάσιμα ισχυρίζεται ο εκκαλών σύζυγος. Να σημειωθεί, ότι δεν υπάρχει εν προκειμένω αντίθετη έφεση ή αντέφεση για την περίπτωση ερεύνης περί μειώσεως του σχετικού κονδυλίου.

Επομένως, ο εκκαλών (σύζυγος) δικαιούται αποζημίωση, για τη στέρηση των άνω υπηρεσιών της θανούσης συζύγου του, από 800 ευρώ μηνιαίως, μειωμένα κατά 20%, ήτοι κατά το ποσοστό συνυπαιτιότητας της ίδιας θανούσας, λόγω έλλειψης ζώνης ασφαλείας, ήτοι δικαιούται ποσό 640 ευρώ μηνιαίως και συνολικά 15.360 ευρώ για το χρονικό διάστημα από 15.11.2002 έως 15.11.2004, ενώ θα πρέπει να αναγνωριστεί η υποχρέωση των εφεσιβλήτων - εναγομένων, δηλαδή του Γ2 (οδηγού του ζημιογόνου φορτηγού αυτοκινήτου), της ανώνυμης εταιρείας "Αφοί Σιούτου τεχνοδομική ΑΒΕΤΕ" (ιδιοκτήτριας του ζημιογόνου φορτηγού αυτοκινήτου) και της αναιρεσείουσας ασφαλιστικής εταιρείας, να του καταβάλουν, σε ολόκληρο ο καθένας, ποσό 640 ευρώ μηνιαίως, από 16.11.2004 έως 15.11.2042, που θα ήταν ο προσδόκιμος χρόνος ζωής της συζύγου του, ήτοι θα συμπλήρωνε το 74ο έτος της ηλικίας της".

Κρίνοντας έτσι το Εφετείο με σαφήνεια και επάρκεια, δεν παραβίασε, με εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή, τις πιο πάνω διατάξεις των άρθρων 928, 1389 και 1390 ΑΚ, ούτε υπέπεσε στην αποδιδόμενη από το εδάφιο 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια, ο δε αντίθετος πέμπτος λόγος αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί σε κάθε περίπτωση ως αβάσιμος.

Β' Στο πρόσθετο δικόγραφο VI.- Με τον πρώτο πρόσθετο λόγο η αναιρεσείουσα επικαλείται παραδοχές της προσβαλλομένης, σχετικές: α) με τα χρηματικά ποσά που επιδίκασε συνολικά στους αναιρεσιβλήτους (ενάγοντες) και β) με τα απορριφθέντα ως άνω αιτήματά της (ενστάσεις), για περιορισμένη ευθύνη της και σύμμετρη ικανοποίηση των δικαιούχων αποζημίωσης (επαναλαμβάνονται οι απορριπτικές αιτιολογίες που αναφέρονται στην τέταρτη σκέψη της παρούσας), και ισχυρίζεται ότι, με το να επιδικάσει συνολικά κεφάλαιο 567.574,31 ευρώ, δηλαδή ποσό που υπερβαίνει κατά 67.574,31 ευρώ το ασφάλισμα των 500.000 ευρώ, μέχρι του οποίου υποχρεούταν κατά τη σύμβαση και το νόμο, παραβίασε τις παρ. 1 και 3 του άρθρου 10 του ν. 489/1976, καθώς και την παρ. 5 του άρθρου 6 του ίδιου νόμου, έτσι δε υπέπεσε στην πλημμέλεια από το εδάφιο 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ. Με τέτοια διατύπωση ο λόγος είναι προεχόντως απορριπτέος ως αόριστος και απαράδεκτος, με την ίδια αιτιολογία που περιέχεται στην πιο πάνω τέταρτη σκέψη της απόφασης αυτής, παρούσας, σε κάθε δε περίπτωση ως αβάσιμος, διότι οι ενστάσεις αυτές της αναιρεσείουσας απορρίφθηκαν και συνεπώς το Εφετείο δεν είχε κάποια δέσμευση, αναφορικά με την επιδίκαση στους αναιρεσίβλητους συνολικού ποσού αποζημίωσης μεγαλύτερου από αυτό των 500.000 ευρώ.

VII.- Ο δεύτερος πρόσθετος λόγος αναίρεσης ταυτίζεται κατά περιεχόμενο με το δεύτερο κύριο λόγο αναίρεσης. Παρατίθενται εδώ οι κρίσιμες παραδοχές της αναιρεσιβαλλομένης (σελ. 4 έως και 8) και υποστηρίζεται και πάλι, ότι το Εφετείο υπέπεσε στις πλημμέλειες από τα εδάφια 1 και 19, καθώς και 9, του άρθρου 559 ΚΠολΔ, γιατί α) δεν εφάρμοσε τα άρθρα 6 παρ. 2 και 7 περ. β και γ του ν. 489/1976 και επιδίκασε αποζημίωση στον πρώτο αναιρεσίβλητο για ζημία που υπέστη από υπαιτιότητα του οδηγού του συγκρουσθέντος αυτοκινήτου του, αν και δέχτηκε ότι ο παθών αναιρεσίβλητος είχε ασφαλιστική σύμβαση με την αναιρεσείουσα και άρα δεν ήταν τρίτος και β) δεν εφάρμοσε το άρθρο 926 ΑΚ και με εσφαλμένες, αντιφατικές και ελλιπείς αιτιολογίες κατέληξε σε εσφαλμένο πόρισμα, ότι η σύγκρουση των τριών αυτοκινήτων οφείλεται σε συντρέχουσα υπαιτιότητα των οδηγών Γ1 και Γ2 των δύο πρώτων απ' αυτά (με αριθμούς .......... ΙΧΕ και .......... ΙΧΦ) και δεν χρειαζόταν "να επιμερίσει εδώ την μεταξύ των υπαιτίων οδηγών ευθύνη, καίτοι δεν διέλαβε στις παραδοχές του ότι συντρέχει αδυναμία εξακρίβωσης ποίου η πράξη επέφερε τη ζημία". Ο λόγος αυτός στηρίζεται κύρια στην εσφαλμένη προϋπόθεση, ότι τάχα ο πρώτος αναιρεσίβλητος (ενάγων) δεν είναι τρίτος κατά την έννοια των άνω διατάξεων του ν. 489/1976, η οποία όμως δεν συντρέχει στην προκείμενη περίπτωση, για τις αιτίες που αναφέρονται στη δεύτερη σκέψη της παρούσας απόφασης.

Συνεπώς, πρέπει να απορριφθεί σε κάθε περίπτωση ως αβάσιμος.

VIII.- Ο τρίτος και τελευταίος πρόσθετος λόγος αναίρεσης, από τα εδάφια 1 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, για εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή των άρθρων 928, 1389 και 1390 ΑΚ, ταυτίζεται κατά περιεχόμενο με τον πέμπτο κύριο λόγο αναίρεσης, γι' αυτό και πρέπει να απορριφθεί σε κάθε περίπτωση ως αβάσιμος, αφού το Εφετείο με σαφείς και επαρκείς αιτιολογίες, όπως στον άνω κύριο λόγο αναφέρθηκε, ορθά έκρινε και σωστά ερμήνευσε και εφάρμοσε τις διατάξεις αυτές ουσιαστικού δικαίου, τις οποίες και δεν παραβίασε, για τις ίδιες αιτίες που περιέχονται στην πέμπτη σκέψη της παρούσας. Τέλος, οι αιτιάσεις όλων των λόγων (κύριων και πρόσθετων) που πλήττουν την αναιρετικά ανέλεγκτη για πράγματα κρίση του δικαστηρίου της ουσίας πρέπει να απορριφθούν ως απαράδεκτες (άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ)-.

Για τους λόγους αυτούς

Απορρίπτει την από 20-9-2006 αίτηση και τους από 14-11-2006 πρόσθετους λόγους της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ΑΕΕΓΑ Η ΕΘΝΙΚΗ", για αναίρεση της 2287/2006 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Και -

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, που ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 24 Οκτωβρίου 2007. Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 2 Νοεμβρίου 2007.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ