1900/2014 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1900 / 2014 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1900/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Γεράσιμο Φουρλάνο, Εμμανουήλ Κλαδογένη και Γεώργιο Κοντό, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 31 Μαρτίου 2014, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Ε. Ξ. Π. και 2. Ε. Π. του Ε., το γένος Ε. Α., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Γεώργιο Κωστόπουλο.

Του αναιρεσιβλήτου: Ι. Ά. του Θ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τους πληρεξούσιους δικηγόρους του Νικόλαο Κλαμάρη και Γεωργίου Κωνσταντίνου, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 28-1-2008 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο .... Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1767/2011 του ίδιου Δικαστηρίου και 2999/2013 του Εφετείου .... Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 18-11-2013 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Κοντός, ανέγνωσε την από 19-3-2014 έκθεσή τoυ, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή των πρώτου και εν μέρει τρίτου και την απόρριψη των λοιπών λόγων της από 18-11-2013 της κρινόμενης αιτήσεως.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, από τον συνδυασμό των άρθρων 553 παρ. 1, 531 παρ. 1 και 272 παρ. 1 και 2 του Κ.Πολ.Δ. προκύπτει, ότι η απόρριψη της εφέσεως λόγω της ερημοδικίας του εκκαλούντος γίνεται όχι ως απαραδέκτου, αλλά κατ` ουσίαν. Τούτο δε διότι, μολονότι οι λόγοι της εφέσεως δεν εξετάζονται ως προς το παραδεκτό και τη βασιμότητά των, θεωρούνται κατά πλάσμα του νόμου ότι είναι αβάσιμοι και για την αιτία αυτή απορρίπτονται, αφού δεν παρέχεται στο δικαστήριο η δυνατότητα εκδόσεως αντιθέτου αποφάσεως περί αποδοχής των.

Επομένως, αν η ασκηθείσα κατά της πρωτοδίκου αποφάσεως έφεση απορριφθεί, λόγω ερημοδικίας του εκκαλούντος, προσβλητή με το ένδικο μέσο της αναιρέσεως είναι μόνον η μη υποκειμένη πλέον σε ανακοπή ερημοδικίας (είτε λόγω παρελεύσεως απράκτου της σχετικής προθεσμίας, είτε λόγω παραιτήσεως απ' αυτήν) απόφαση του Εφετείου, στην οποία ενσωματώθηκε η πρωτόδικη.

Έτσι δε τα τυχόν σφάλματα της αποφάσεως του πρώτου βαθμού, αφού επικυρώνονται από το Εφετείο, μπορούν να προταθούν με την αίτηση αναιρέσεως ως σφάλματα της δευτεροβαθμίου αποφάσεως, εφόσον συνιστούν και αναιρετικούς λόγους, παραδεκτώς προβαλλομένους (Ολ.Α.Π. 16/1990, Α.Π. 2231/2013). Επομένως, η υπό κρίση αίτηση κατά της 2999/2013 αποφάσεως του Εφετείου ..., η οποία απέρριψε ως ανυποστήρικτη, λόγω ερημοδικίας των, την έφεση των εναγομένων ήδη αναιρεσειόντων κατά της υπ' αριθμ. 1767/2011 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου ..., που είχε δεχθεί την κατ' αυτών αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, ασκηθείσα μετά την άπρακτη παρέλευση της προθεσμίας ασκήσεως ανακοπής ερημοδικίας κατ' αυτής, η οποία άρχισε την 24-10-2013 και έληξε την 7-11-2013, είναι παραδεκτή.

Επειδή, ο ήδη αναιρεσίβλητος με την ένδικη αγωγή του εζήτησε να υποχρεωθούν οι εναγόμενοι να του καταβάλουν, εις ολόκληρον έκαστος, άλλως οι δύο πρώτοι μόνον εξ αυτών, ήδη αναιρεσείοντες, κατ' ισομοιρίαν, το χρηματικό ποσό των 33.491,93 ευρώ ως αποζημίωση και χρηματική του ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης για την ζημία που υπέστη από την εισροή υδάτων στο διαμέρισμά των κατά την εκτέλεση εργασιών στο ύπερθεν αυτού διαμέρισμα, που ανήκει κατ' επικαρπίαν στους δύο πρώτους εναγομένους και κατά ψιλή κυριότητα στην τρίτη εναγομένη.

Με την πρωτόδικη απόφαση η αγωγή απερρίφθη ως προς την τρίτη εναγομένη και έγινε εν μέρει δεκτή και δη για το κονδύλιο της αποζημιώσεως, ανερχόμενο στο ποσό των 13.491,93 ευρώ, το οποίο υποχρεώθησαν οι εναγόμενοι να καταβάλουν εις ολόκληρον έκαστος στον ενάγοντα , νομιμοτόκως από της επιδόσεως της αγωγής.

Κατά της αποφάσεως αυτής οι μερικώς ηττηθέντες εναγόμενοι, άσκησαν έφεση, η οποία απερρίφθη λόγω ερημοδικίας των ως ανυποστήρικτη με την ήδη προσβαλλομένη απόφαση, στην οποία, κατά τα προλεχθέντα, θεωρείται ενσωματωθείσα η πρωτόδικη απόφαση. Επειδή, κατά μεν το άρθρο 914 Α.Κ. όποιος ζημιώσει άλλον παρανόμως και υπαιτίως έχει υποχρέωση να τον αποζημιώσει, κατά δε το άρθρο 922 Α.Κ.

ο κύριος ή ο προστήσας κάποιον άλλον σε μια υπηρεσία ευθύνεται για τη ζημία που ο υπηρέτης ή ο προστηθείς προξένησε σε τρίτον παρανόμως κατά την υπηρεσία του. Πρόστηση είναι η τοποθέτηση, διορισμός, χρησιμοποίηση από ένα πρόσωπο (τον προστήσαντα) ενός άλλου προσώπου (του προστηθέντος) σε θέση ή απασχόληση (διαρκή ή μεμονωμένη εργασία) που αποβλέπει στη διεκπεραίωση υποθέσεως ή υποθέσεων και γενικότερα στην εξυπηρέτηση των επαγγελματικών, οικονομικών ή άλλων συμφερόντων του πρώτου (προστήσαντος).

Εξάλλου, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 922, 681, 688-691 Α.Κ. προκύπτει ότι γενικώς ο εργολάβος, μη εξαρτώμενος από τον εργοδότη, δεν θεωρείται ότι βρίσκεται σε σχέση προστήσεως μετ' αυτού και συνεπώς ο εργοδότης δεν ευθύνεται για τις υπαίτιες και άδικες πράξεις του εργολάβου ή των υπ' αυτού προστηθέντων προσώπων κατά την εκτέλεση του έργου.

Στην περίπτωση όμως κατά την οποία ο εργοδότης έχει επιφυλάξει στον εαυτό του τη διεύθυνση και επίβλεψη της εκτελέσεως του έργου, ο εργολάβος, αφού υπακούει στις οδηγίες του, θεωρείται προστηθείς Είναι δε αδιάφορος ο τρόπος παροχής των οδηγιών και εντολών του προστήσαντος, οι οποίες μπορεί να παρέχονται και μέσω τρίτου προσώπου που έχει ορισθεί από τον προστήσαντα, όπως είναι και ο επιβλέπων μηχανικός στις οικοδομικές εργασίες, αρκεί ο προστηθείς να υποχρεούται στην εκτέλεσή τους (Α.Π. 875/2012,1876/1999).

Εξάλλου, κατά το άρθρο 559 αριθμ.8 Κ.Πολ.Δ. αναίρεση επιτρέπεται "αν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης". Κατά την έννοια της διατάξεως αυτής "πράγματα" θεωρούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί, οι θεμελιωτικοί, καταλυτικοί ή διακωλυτικοί ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος, ασκούμενοι με αγωγή, ανταγωγή, ένσταση ή αντένσταση ή με λόγο εφέσεως ή αντεφέσεως, ο οποίος αφορά αυτοτελείς ισχυρισμούς ή άρνηση αυτοτελών ισχυρισμών (Α.Π. 62/2002), όχι δε οι αιτιολογημένες αρνήσεις ή οι ισχυρισμοί που αποτελούν επιχειρήματα ή συμπεράσματα των διαδίκων ή του δικαστηρίου από την εκτίμηση των αποδείξεων, έστω και αν αποτελούν περιεχόμενο λόγου εφέσεως, ούτε οι απαράδεκτοι ή αβάσιμοι ισχυρισμοί (Ολ.Α.Π. 3/1997) ή τα προσκομιζόμενα από τους διαδίκους αποδεικτικά μέσα και τα πραγματικά περιστατικά που προκύπτουν από αυτά (Α.Π. 185/2002).

Επίσης δεν στοιχειοθετείται ο λόγος αυτός αναιρέσεως, όταν το δικαστήριο έλαβε υπόψη προταθέντα ισχυρισμό και τον απέρριψε ευθέως για οποιοδήποτε λόγο τυπικό ή ουσιαστικό (Ολ. Α.Π. 12/1997) ή όταν αντιμετώπισε και απέρριψε στην ουσία εκ των πραγμάτων προβληθέντα ισχυρισμό, με την παραδοχή ως αποδειχθέντων γεγονότων αντιθέτων προς αυτά που τον συγκροτούν (Ολ.

Α.Π. 11/1996) ή παρέλειψε να απαντήσει σε ισχυρισμό αόριστο, μη νόμιμο ή αλυσιτελή, που δεν ασκούσε επίδραση στην έκβαση της δίκης (Ολ.Α.Π. 2/1989, Α.Π.282/2012). Στην προκειμένη περίπτωση, το Πρωτοδικείο, με την ενσωματωθείσα στην αναιρεσιβαλλομένη απόφασή του, δέχθηκε κατά το ενδιαφέρον τον προκειμένη αναιρετική διαδικασία μέρος των , τα εξής: "Ο ενάγων είχε μισθώσει...ένα διαμέρισμα...

επί της οδού ... στην Αθήνα και στον 1ο όροφο της εκεί πολυκατοικίας προκειμένου να το χρησιμοποιεί ως επαγγελματική στέγη. Οι εναγόμενοι είναι συνιδιοκτήτες του άνωθεν κειμένου διαμερίσματος του 2ου ορόφου και συγκεκριμένα οι δυο πρώτοι... επικαρπωτές, κατά ποσοστό 50% εξ αδιαιρέτου έκαστος, η δε τρίτη ...

ψιλή κυρία. Την 24-6-2007 και ενώ είχαν αναθέσει σε συνεργείο την επισκευή και ανακαίνιση του εν λόγω διαμερίσματος σημειώθηκε διαρροή σε μια σωλήνα ύδρευσης εξ αιτίας θραύσης αυτής από τις προαναφερθείσες εργασίες με συνέπεια την εισροή υδάτων στο διαμέρισμα του ενάγοντος που είχε ως αποτέλεσμα να προκληθούν σημαντικές ζημίες σε αυτό.

Ειδικότερα, από τον εξοπλισμό του γραφείου καταστράφηκαν 2 κλιματιστικά μηχανήματα, ένα γραφείο και διάφορα φωτιστικά, ένας ηλεκτρονικός υπολογιστής, ενώ έπαθαν σοβαρές ζημίες μια τηλεόραση, ραδιόφωνο, 2 ανεμιστήρες οροφής, ενώ, τέλος, καταστράφηκαν 15 επιμέρους τεμάχια της βιβλιοθήκης, η συνολική αξία για την αγοράκαι αποκατάσταση των οποίων (λουστράρισμα, ηλεκτρικές εργασίες κλπ) ανέρχεται στο ποσό των 13.491,93 €.

Η εν λόγω ζημία προκλήθηκε από υπαιτιότητα των προστηθέντων από τους επικαρπωτές του ακινήτου εργατών, ενώ απορριπτέος είναι ο ισχυρισμός περί πταίσματος τρίτου για την πρόκληση της ζημίας και ειδικότερα του επιβλέποντος τις εργασίες επισκευής μηχανικού, προεχόντως ως μη νόμιμος, καθόσον αφορά τρίτο εμπλακέντα στο συμβάν μη εναγόμενο...Αντιθέτως δεν αποδείχθηκε ότι...ευθύνεται η τρίτη εναγομένη ψιλή κυρία του ακινήτου.

Εξάλλου, το Δικαστήριο κρίνει ότι ο ενάγων δεν δικαιούται ικανοποίηση για ηθική βλάβη, λαμβάνοντας υπόψη το βαθμό πταίσματος των εναγομένων. Επομένως, πρέπει να απορριφθεί η αγωγή ως προς την τρίτη των εναγομένων...ενώ πρέπει να γίνει εν μέρει δεκτή... ως προς τους λοιπούς και να υποχρεωθούν... να καταβάλουν στον ενάγοντα ενεχόμενοι σε ολόκληρο το ποσό των 13.491,93 €, με το νόμιμο τόκο από την επομένη της επίδοσης της αγωγής και μέχρι την πλήρη εξόφληση...".

Με τον πρώτο λόγο της κρινομένης αιτήσεως, οι αναιρεσείοντες προσάπτουν στην προσβαλλομένη απόφαση την εκ του άρθρου 559 αριθμ. 8 Κ.Πολ.Δ. αναιρετική αιτίαση, συνισταμένη ειδικότερα στο ότι το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη νομίμως προταθέντα αυτοτελή πραγματικό ισχυρισμό, ασκούντα ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και δη ότι το έργο της επισκευής και ανακαινίσεως του διαμερίσματός των, εκ της εκτελέσεως του οποίου, κατά τις παραδοχές της αποφάσεως, προεκλήθησαν οι ζημίες στο διαμέρισμα του ενάγοντος-αναιρεσιβλήτου, είχαν αναθέσει δυνάμει συμβάσεως έργου στον αρχιτέκτονα - μηχανικό Μ.

Δ., συνεργεία του οποίου καθοδηγούμενα και ελεγχόμενα από τον ίδιο (προστηθέντα παρ' αυτού) εξετέλεσαν τις επίμαχες εργασίες, χωρίς οι ίδιοι να έχουν διαφυλάξει οποιοδήποτε δικαίωμα για τη διεύθυνση και την επίβλεψη των εργασιών, με αποτέλεσμα να μην ευθύνονται για τις ζημίες που προεκλήθησαν κατά την εκτέλεση των εργασιών τούτων.

Ο λόγος αυτός αναιρέσεως τυγχάνει αβάσιμος, διότι, από τις προεκτεθείσες παραδοχές της προσβαλλομένης αποφάσεως, προκύπτει ότι το δικάσαν δικαστήριο έλαβε υπόψη του τον ανωτέρω ισχυρισμό των αναιρεσειόντων και τον απέρριψε εκ των πραγμάτων ως αβάσιμο με τον παραδοχή ως αποδειχθέντων γεγονότων αντιθέτων από εκείνα που αυτοί επικαλέσθησαν για την συγκρότησή του.

Συγκεκριμένα το δικαστήριο δέχθηκε ανελέγκτως την συνδρομή σχέσεως προστήσεως, η οποία θεμελιώνει ευθύνη των αναιρεσειόντων για την ζημία που προεκλήθη στον αναιρεσίβλητο από υπαιτιότητα των υπ' αυτών προστηθέντων εργατοτεχνιτών και όχι συμβάσεως εργολαβίας χωρίς την επιφύλαξη δικαιώματος επιβλέψεως και διευθύνσεως των εργασιών, όπως οι ίδιοι ισχυρίζονται.

Εξάλλου, οι αναιρεσείοντες με τον δεύτερο λόγο της κρινομένης αιτήσεώς των ισχυρίζονται ότι υπό την εκδοχήν ότι η προσβαλλομένη απόφαση έλαβε υπόψη τον προαναφερθέντα ισχυρισμό τους, με την περαιτέρω παραδοχή της ότι οι ίδιοι ευθύνονται για την πρόκληση των επιδίκων ζημιών, οφειλομένων σε πταίσμα μη παρ' αυτών προστηθέντων προσώπων (των συνεργείων του εργολάβου), παρεβίασε, με εσφαλμένη εφαρμογή, χωρίς να συντρέχουν οι προς τούτο προϋποθέσεις, το άρθρο 334 Α.Κ., και συνακολούθως υπέπεσε στην αναιρετική πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθμ. 1 Κ.Πολ.Δ..

Ο λόγος αυτός αναιρέσεως τυγχάνει αβάσιμος, ως ερειδόμενος επί εσφαλμένης προϋποθέσεως, της παραδοχής δηλονότι από το δικαστήριο ότι οι αναιρεσείοντες ανέθεσαν τις εργασίες επισκευής και ανακαινίσεως του διαμερίσματός των σε εργολάβο, η οποία όμως, κατά την απόφαση , δεν είναι αληθής. Επειδή, κατά το άρθρο 559 αριθμ. 11 περ.

γ' Κ.Πολ.Δ., αναίρεση επιτρέπεται "αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν". Κατά την έννοια της διατάξεως ταύτης, για την ίδρυση του σχετικού λόγου αναιρέσεως αρκεί και μόνη η ύπαρξη αμφιβολιών για τη λήψη υπόψη από το δικαστήριο προσκομισθέντων με επίκληση αποδεικτικών μέσων, τα οποία το δικαστήριο έχει υποχρέωση να λαμβάνει υπόψη κατά τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 335, 338, 339, 341 και 346 Κ.Πολ.Δ. (Ολ.Α.Π. 2/2008).

Ο λόγος αυτός απορρίπτεται, ως κατ' ουσίαν αβάσιμος, αν αποδεικνύεται από την απόφαση ότι ελήφθησαν υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία προσεκομίσθησαν και των οποίων έγινε επίκληση. Συνήθως αρκεί προς τούτο η γενική αναφορά του είδους του αποδεικτικού μέσου (μάρτυρες, έγγραφα κ.λ.π.), χωρίς ανάγκη ειδικής αξιολογήσεως καθενός και χωρίς διάκριση από ποια αποδεικτικά μέσα προκύπτει άμεση και από ποια έμμεση απόδειξη.

Μη λήψη υπόψη, πάντως, δεν συνάγεται από μόνο το γεγονός ότι μνημονεύονται στην απόφαση ορισμένα μόνο από τα προσκομισθέντα με επίκληση έγγραφα όχι όμως και τα φερόμενα ως αγνοηθέντα (Α.Π. 109/2012,134/2012). Εξάλλου ο λόγος αυτός δεν συντρέχει αν το δικαστήριο δεν προσέδωσε στο αποδεικτικό μέσο την αποδεικτική βαρύτητα που υποστηρίζει ο αναιρεσείων ότι αυτό έχει, αφού η σχετική εκτίμηση δεν υπόκειται, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 561 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ., στον έλεγχο του Αρείου Πάγου (Α.Π.100/2007).

Στην προκειμένη περίπτωση οι αναιρεσείοντες με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως προσάπτουν στην προσβαλλομένη απόφαση αιτιάσεις εκ της διατάξεως του άρθρου 559 αριθμ.11 γ' Κ.Πολ.Δ., υπό την έννοια ότι το ουσιαστικό δικαστήριο, κατά την διαμόρφωση του αποδεικτικού του πορίσματος, δεν έλαβε υπόψη νομίμως ενώπιόν του προσκομισθέντα αποδεικτικά στοιχεία, που απεδείκνυαν πλήρως τον προρρηθέντα καταλυτικό της αγωγής ισχυρισμό τους, και δη:

α) την από 16.7.2008 επι¬στολή - απόδειξη του προειρημένου εργολάβου Μ. Δ. προς τον πρώτο εξ αυτών, με την οποίαν εδή¬λωνε ότι το σύνολο της συμφωνηθείσης εργολαβικής αμοιβής του ή¬ταν 95.183 ευρώ, από την οποία, κατά τη σύνταξη της εν λόγω επιστολής, είχε εισπράξει το ποσόν των 73.200,00 ευρώ και β) την κατάθεση του, κατά πρότασή των, εξετασθέντος στο ακροατήριο μάρτυρος Θ.

Σ.. Ο λόγος αυτός αναιρέσεως τυγχάνει αβάσιμος, διότι από την ρητή σχετική βεβαίωση του Πρωτοδικείου αλλά και από το όλο περιεχόμενο της αποφάσεώς του, δεν καταλείπεται αμφιβολία, αλλά αντιθέτως καθίσταται απολύτως βέβαιον ότι τα ανωτέρω αποδεικτικά στοιχεία ελήφθησαν υπόψη από το Δικαστήριο, σε συνδυασμό και με τα λοιπά νομίμως προσκομισθέντα αποδεικτικά μέσα για το σχηματισμό του αποδεικτικού του πορίσματος.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, μη υπάρχοντος άλλου λόγου προς έρευνα, η κρινομένη αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της ως κατ' ουσίαν αβάσιμη, να καταδικασθούν δε οι αναιρεσείοντες, ως ηττώμενοι (άρθρα 176, 183 και 191 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.), στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσιβλήτου, όπως ορίζονται ειδικότερα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 18-11-2013 αίτηση των 1) Ε. Ξ. Π. και 2) Ε. συζ. Ε. Π. για αναίρεση της υπ' αριθμ.2999/2013 αποφάσεως του Εφετείου.

Επιβάλλει στους αναιρεσείοντες τα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα την 1η Ιουλίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 30 Σεπτεμβρίου 2014.

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ