189/2012 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 189 / 2012 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 189/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο, Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Ευφημία Λαμπροπούλου και Γεράσιμο Φουρλάνο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο κατάστημά του στις 14 Νοεμβρίου 2011, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Π. Κ. του Α., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Λιδωρίκη.

Της αναιρεσιβλήτου: Μ. Α. του Α., κατοίκου ..., η οποία δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 29-11-2005 αγωγή της ήδη αναιρεσιβλήτου που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Πρεβέζης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 27/2007 του ίδιου Δικαστηρίου και 62/2009 του Εφετείου Ιωαννίνων. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί ο αναιρεσείων με την από 15-2-2010 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνο ο αναιρεσείων, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ευφημία Λαμπροπούλου ανέγνωσε την από 4-11-2011 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη της αναιρεσιβλήτου στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από την 54Β/22-11-2010 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Πρεβέζης ..., την οποία επικαλείται και προσκομίζει ο επισπεύδων τη συζήτηση της υποθέσεως αναιρεσείων, προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της υπό κρίση από 15-2-2010 αιτήσεως για αναίρεση της 62/2009 αποφάσεως του Εφετείου Ιωαννίνων με την πράξη καταθέσεως και ορισμού δικασίμου που υπάρχει κάτω από αυτήν και με κλήση για συζήτηση της αιτήσεως αναιρέσεως κατά την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο (14-11-2011), επιδόθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα στην αναιρεσίβλητη. Εξάλλου από τα ταυτάριθμα με την παρούσα πρακτικά του δικαστηρίου τούτου προκύπτει ότι κατά την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο, κατά την οποία συζητήθηκε η υπόθεση με εκφώνησή της από τη σειρά του οικείου πινακίου, δεν εμφανίστηκε η αναιρεσίβλητη ούτε κατέθεσε δήλωση σύμφωνα με το άρθρο 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ. Επομένως πρέπει να συζητηθεί η υπόθεση παρά την απουσία της (άρθρο 576 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.).

Κατά το άρθρο 559 αριθ.19 Κ.Πολ.Δ. αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Από τη διάταξη αυτή που αποτελεί κύρωση της παραβάσεως του άρθρου 93 παρ.3 του Συντάγματος προκύπτει ότι ο προβλεπόμενος από αυτή λόγος αναιρέσεως ιδρύεται όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά (έλλειψη αιτιολογίας) ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται βάσει του πραγματικού του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου για την επέλευση της έννομης συνέπειας που απαγγέλθηκε ή την άρνησή του (ανεπαρκής αιτιολογία) ή όταν αντιφάσκουν μεταξύ τους (αντιφατική αιτιολογία) (Ολ.Α.Π. 1/1999). Το κατά νόμο δε αναγκαίο περιεχόμενο της ελάσσονος προτάσεως προσδιορίζεται από τον εκάστοτε εφαρμοστέο κανόνα ουσιαστικού δικαίου, του οποίου το πραγματικό πρέπει να καλύπτεται πλήρως από τις παραδοχές της αποφάσεως στο αποδεικτικό της πόρισμα και να μην καταλείπονται αμφιβολίες. Ελλείψεις αναγόμενες μόνο στην ανάλυση και στάθμιση των αποδεικτικών μέσων και γενικότερα ως προς την αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος, αν αυτό διατυπώνεται σαφώς, δεν συνιστούν ανεπαρκείς αιτιολογίες (Ολ.Α.Π. 861/1984). Δηλαδή μόνο το τι αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε είναι ανάγκη να εκτίθεται στην απόφαση πλήρως και σαφώς και όχι γιατί αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε (Α.Π. 41/2010).

Στην προκειμένη περίπτωση με το μόνο λόγο της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως ο αναιρεσείων επικαλούμενος το άρθρο 559 αριθ.19 Κ.Πολ.Δ., αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση, με την οποία απορρίφθηκε η έφεσή του κατά της αποφάσεως του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου που είχε δεχθεί την αγωγή της αναιρεσιβλήτου και είχε απαγγείλει τη λύση του γάμου των διαδίκων, την πλημμέλεια ότι στερείται νομίμου βάσεως: α) διότι "κάνει την παραδοχή, που δεν αντιστοιχεί... στα διδάγματα της ιατρικής επιστήμης και της κοινής πείρας, ότι η μελαγχολία και κατάθλιψη της αναιρεσιβλήτου (οι οποίες αποτελούν ψυχιατρικές οντότητες με υπόβαθρο καθαρά ψυχιατρικό) προκλήθηκαν από δική του συμπεριφορά και δεν αποτέλεσαν στοιχείο κλονισμού του γάμου τους και χωρίς καμία αιτιολογία θεωρεί ότι δεν κρίνεται πειστική η κατάθεση του μάρτυρά του που κατέθεσε από άμεση γνώση συγκεκριμένα περιστατικά κλονιστικά της εγγάμου συμβιώσεως των διαδίκων και οφειλόμενα σε υπαιτιότητα της αναιρεσιβλήτου" και β) διότι "περισσότερο φανερή για την έλλειψη αιτιολογίας της προσβαλλομένης είναι η παραδοχή της ότι "Η πιο πάνω βίαιη συμπεριφορά του εναγομένου μπορεί να συναχθεί και από την κατάθεση του μάρτυρα ανταπόδειξης ο οποίος επιβεβαίωσε ότι ο ίδιος αντιλήφθηκε την κόρη των διαδίκων να τηλεφωνεί κρυφά στη μητέρα της από κινητό τηλέφωνο μέσα από την τουαλέτα", δηλαδή το εφετείο εκφράζεται ενδοιαστικά, με τη λέξη "μπορεί", σχετικά με συγκεκριμένο αποδεικτικό μέσο που λαμβάνει υπόψη για να σχηματίσει την κρίση του και ασφαλώς δεν εξηγεί και δεν αιτιολογεί πώς η τηλεφωνική επικοινωνία της κόρης του με τη μητέρα της αναιρεσίβλητο από την τουαλέτα άγει στο συμπέρασμα ότι αυτός κλόνισε υπαίτια το γάμο των διαδίκων". Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος διότι οι αποδιδόμενες μ' αυτόν αιτιάσεις κατά της προσβαλλόμενης αποφάσεως ανάγονται μόνο στην ανάλυση και στάθμιση των αποδεικτικών μέσων και γενικότερα στην αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος, δηλαδή αφορούν όχι το τι αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε αλλά το γιατί αυτό αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε. Ενόψει όλων αυτών πρέπει να απορριφθεί η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως, να μην περιληφθεί όμως στην παρούσα διάταξη περί δικαστικής δαπάνης, δεδομένου ότι η νικήσασα αναιρεσίβλητη δεν παρέστη ενώπιον αυτού του δικαστηρίου και δεν υποβλήθηκε σε δαπάνη ούτε υπέβαλε σχετικό αίτημα.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 15-2-2010 αίτηση του Π. Κ. του Α. για αναίρεση της 62/2009 αποφάσεως του Εφετείου Ιωαννίνων.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 17 Ιανουαρίου 2012.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του την 1η Φεβρουαρίου 2012.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ