Supreme Court dismisses appeal on forged check issuance, upholding lower court's civil liability finding.

Απόφαση 1898 / 2006 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1898/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές : Δημήτριο Λοβέρδο, Αντιπρόεδρο, Βασίλειο Ρήγα, Γεώργιο Καλαμίδα, Δημήτριο Κανελλόπουλο και Διονύσιο Γιαννακόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 6 Νοεμβρίου 2006, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Γιαννέλη, για να δικάσει μεταξύ :

Του αναιρεσείοντος :... ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ευθύμιο Παναγιωτόπουλο.

Του αναιρεσιβλήτου: ..., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Μαυρόπουλο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 3-2-2000 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις : 507/2001 οριστική του ίδιου δικαστηρίου και 5051/2002 μη οριστική, 7699/2003 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί ο αναιρεσείων με την από 29 Δεκεμβρίου 2003 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Διονύσιος Γιαννακόπουλος ανέγνωσε την από 11 Νοεμβρίου 2005 έκθεση του αποχωρήσαντος ήδη από την υπηρεσία Αρεοπαγίτη Ιωάννη Βερέτσου, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η ένδικη αίτηση αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τα άρθρα 79, 28 και 29 εδ.α και δ' του ν.5960/1933 "περί επιταγής", συνάγεται, ότι η έκδοση ακάλυπτης επιταγής, έστω και μεταχρονολογημένης, εφόσον γίνεται εν γνώσει της ελλείψεως διαθεσίμων κεφαλαίων στην πληρώτρια Τράπεζα, συνιστά ποινικώς αξιόποινη πράξη, η οποία συντελείται όταν η επιταγή αυτής εμφανισθεί προς πληρωμήν καθ' οιανδήποτε ημέρα του χρονικού διαστήματος που αρχίζει, κατά το άρθρο 56 του ν.5960/1933 από της επομένης της ημέρας κατά την οποία πράγματι εκδόθηκε και λήγει την ογδόη ημέρα του οκταημέρου που αρχίζει από την επομένη της αναγραφομένης στην επιταγή ημέρας εκδόσεώς της και δεν πληρωθεί κατά την εμφάνισή της αυτή από την πληρώτρια τράπεζα λόγω έλλειψης διαθεσίμων κεφαλαίων του εκδότη σ' αυτήν (βλ.Ολ.ΑΠ 123/1981 Π.Χρ.ΛΑ σελ.479, ΑΠ 1262/1993 Ελλ.Δικ.36 σελ.157).

Ενόψει τούτων το Εφετείο, που με την προσβαλλομένη απόφασή του έκανε δεκτή την επί των διατάξεων των άρθρων 914, 297, 298 ΑΚ και 79 ν.5960/1933 ερειδομένη από 3-2-2000 αγωγή του αναιρεσιβλήτου εξ αδικοπραξίας και επιδίκασε σ' αυτόν αποζημίωση ισόποση της μη πληρωθείσας επιταγής εκδόσεως του εναγομένου-αναιρεσείοντος, δεχθέν ότι ο τελευταίος εγνώριζε την ανυπαρξία κεφαλαίων στο λογαριασμό του στην πληρώτρια Τράπεζα και ότι η επιταγή ήταν μεταχρονολογημένη, ως εκδοθείσα σε χρόνο προγενέστερο της αναγραφομένης επ' αυτής ημερομηνίας εκδόσεως δηλαδή της 10-10-1995, εμφανισθείσα στην πληρώτρια Τράπεζα την 12-10-1995, δηλαδή εμπροθέσμως, δεν διέλαβε στην απόφασή του αντιφατικές αιτιολογίες και δεν υπέπεσε στην αναιρετική πλημμέλεια του άρθρου 559 αρ.19 ΚΠολΔικ, ο δε πρώτος λόγος αναιρέσεως με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα είναι αβάσιμος.

Ο αυτός λόγος αναιρέσεως ως προς την πλημμέλεια του του άρθρου 559 αρ.8 ΚΠολΔικ είναι αόριστος και συνεπώς απαράδεκτος.

Επειδή από την προσβαλλομένη απόφαση συνάγεται ότι το Εφετείο δέχεται ακόλουθα: Ο εναγόμενος (αναιρεσείων) εξέδωσε στην Αγία Παρασκευή Αττικής την υπ' αριθμ. ... μεταχρονολογημένη επιταγή με ημερομηνία εκδόσεως 10-10-1995 και ποσό 6.000.000 δραχμών πληρωτέα σε διαταγή του Δ1 από την Τράπεζα INTERBANK (Χαλανδρίου) με χρέωση του τηρουμένου σ' αυτήν λογαριασμού του.

Στη συνέχεια ο Δ1 μεταβίβασε την εν λόγω επιταγή με οπισθογράφηση στην ... η οποία περαιτέρω τη μεταβίβασε με τον ίδιο τρόπο στον .... και αυτός στον Δ1 ο τελευταίος δε μεταβίβασε μετά ταύτα την επιταγή αυτή επίσης με οπισθογράφηση στον ενάγοντα. Περαιτέρω αυτός, ως νόμιμος κομιστής της επίμαχης επιταγής από αδιάκοπη σειρά οπισθογραφήσεων την εμφάνισε εμπρόθεσμα στις 12-10-1995 στην πληρώτρια τράπεζα προς πληρωμή, χωρίς όμως τελικά να πληρωθεί, λόγω ελλείψεως διαθεσίμων κεφαλαίων στο λογαριασμό του εναγομένου ο οποίος γνώριζε ότι δεν είχε διαθέσιμα κεφάλαια τόσο κατά το χρόνο εκδόσεως (10-10-1995) όσο και κατ' αυτόν της εμφανίσεως αυτής προς πληρωμήν 12-10-1995).

Το Εφετείο δεν δέχεται ότι ο Δ1 κατέστη δικαιούχος της επιταγής εξ αναγωγής λόγω ασκήσεως των δικαιωμάτων από τον προ αυτού υπογραφέα ... (ως προς τον οποίο δεν δέχεται ότι εμφάνισε την επιταγή νομίμως και δεν πληρώθηκε). Επομένως ο Δ1 ήταν εξ οπισθογραφήσεως κομιστής και μεταβιβάζων την επιταγή αυτή περαιτέρω στον ενάγοντα, κατέστησε αυτόν νόμιμο κομιστή, δυνάμενον να στραφεί κατά του εκδότου.

Ενόψει τούτων το Εφετείο δεν παραβίασε τις διατάξεις των άρθρων 17 και 19 του ν.5960/1933 και δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αρ.1 ΚΠολΔικ ο δε δεύτερος λόγος αναιρέσεως με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα είναι αβάσιμος. Εκ των ανωτέρω συνάγεται ότι το Εφετείο απέρριψε τον ισχυρισμό του εναγομένου, ότι ο ενάγων δεν ήταν νόμιμος κομιστής της επιταγής και ως εξ αναγωγής υπόχρεος δεν μπορούσε να ασκήσει αγωγή αποζημιώσεως από αδικοπραξία (βλ.Ολ.ΑΠ18/2004 και 30/2003) (βλ.

ήδη άρθρο 15 παρ.3 ν.472/2006), δεχθέν ότι αυτός στηρίζει το δικαιώμά του επί αδιακόπου σειράς οπισθογραφήσεων.

Συνεπώς το Εφετείο δεν υπέπεσε ούτε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αρ.8 ΚΠολΔικ ούτε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αρ.19 ΚΠολΔικ, ο δε τρίτος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα, είναι αβάσιμος.

Επειδή από την προσβαλλομένη απόφαση δεν προκύπτει, ότι το Εφετείο δέχεται ότι ο αναιρεσείων καταδικάστηκε για το ποινικό αδίκημα της εκδόσεως ακάλυπτης επιταγής. Επομένως, ο τέταρτος λόγος αναιρέσεως κατά το πρώτο μέρος του με το οποίο αποδίδεται στην απόφαση η πλημμέλεια του άρθρου 559 αρ.8 ΚΠολΔικ γιατί δέχθηκε τα ανωτέρω, αν και δεν προτάθηκαν, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, καθότι ερείδεται επ' αναληθούς προϋποθέσεως.

Ο αυτός λόγος αναιρέσεως κατά το δεύτερο μέρος του, για το οποίο αποδίδεται στην απόφαση η αυτή πλημμέλεια, γιατί δέχτηκε ότι ο εναγόμενος είναι αφερέγγυος χωρίς τούτο να έχει προταθεί είναι απαράδεκτος, αφού η αφερεγγυότητα του εναγομένου δεν είναι "πράγμα" αλλά συμπέρασμα του δικαστηρίου που προέκυψε από τις αποδείξεις και τείνει στην ενίσχυση της αγωγής, με την οποία ζητήθηκε η προσωπική κράτηση του εναγομένου λόγω της αδικοπρακτικής ευθύνης του.

Ο αυτός λόγος κατά το τρίτος μέρος του, με το οποίο αποδίδεται στην απόφαση η αυτή πλημμέλεια, γιατί δέχθηκε ότι η επίδικη επιταγή εκδόσεως 10-10-1995 εμφανίστηκε στην τράπεζα στις 12-10-1995 είναι αβάσιμος αφού τις χρονολογίες αυτές επικαλέστηκε ο ενάγων με την αγωγή. Οι αποδιδόμενες στην απόφαση με τον ίδιο λόγο αναιρέσεως πλημμέλειες εκ των αρ.10 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔικ είναι η μεν πρώτη αβάσιμη, αφού το Εφετείο διαλαμβάνει στην απόφαση τα αποδεικτικά μέσα από τα οποία προέκυψαν οι παραδοχές του, η δε δεύτερη απαράδεκτη λόγω παντελούς αοριστίας.

Ενόψει όλων αυτών, μη υπάρχοντος άλλου λόγου προς έρευνα, πρέπει η αίτηση αναιρέσεως να απορριφθεί στο σύνολό της.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 29-12-2003 αίτηση του ... για αναίρεση της υπ' αριθμόν 7699/2003 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσίβλητου, την οποία καθορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 20 Νοεμβρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 4 Δεκεμβρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ