Supreme Court dismisses appeal on defamation grounds, ruling criticism of a journalist's character is not protected free speech.

Απόφαση 1897 / 2006 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1897/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές : Δημήτριο Λοβέρδο, Αντιπρόεδρο, Βασίλειο Ρήγα, Γεώργιο Καλαμίδα, Δημήτριο Κανελλόπουλο και Χαράλαμπο Παπαηλιού, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 6 Νοεμβρίου 2006, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Γιαννέλη, για να δικάσει μεταξύ :

Του αναιρεσείοντος : ..... , ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Πρασιανάκη Του αναιρεσιβλήτου : ..... , ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Σταθόπουλο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 8-9-2000 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Ηρακλείου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 221/2002 οριστική του ίδιου δικαστηρίου και 138/2004 του Εφετείου Κρήτης. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί ο αναιρεσείων με την από 4 Ιανουαρίου 2005 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Δημήτριος Κανελλόπουλος ανέγνωσε την από 23 Οκτωβρίου 2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της υπό κρίση αιτήσεως. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Το άρθρο 14 του Συντάγματος, ορίζει στη μεν παράγραφο 1 ότι καθένας μπορεί να εκφράζει και να διαδίδει προφορικά, γραπτά και διά του τύπου τους στοχασμούς του τηρώντας τους νόμους του Κράτους, στη δε παράγραφο 2 ότι ο τύπος είναι ελεύθερος και ότι η λογοκρισία και κάθε άλλο προληπτικό μέτρο απαγορεύεται.

Ο τύπος επιτελεί κοινωνικό λειτούργημα, ασκώντας καθήκοντα τα οποία ο ίδιος επιλέγει, βάσει της αποστολής του, που συνίσταται στην πληροφόρηση και τη σύμπραξη για τη διαμόρφωση της κοινής γνώμης. Η ελευθερία του τύπου δεν αποτελεί όμως αυτοσκοπό και συνακόλουθα δεν πρέπει να συνεπάγεται, χωρίς άλλο, τη θυσία άλλων έννομων αγαθών, γιαυτό και υπάγεται, σύμφωνα με την παράγραφο 1 του άρθρου 14 του Συντάγματος, στο γενικό περιορισμό της τηρήσεως των νόμων του Κράτους, οι οποίοι και αποτελούν το γενικό νομικό πλαίσιο, μέσα στο οποίο κινείται και αναπτύσσεται ελεύθερα ο τύπος.

Με νόμο, επομένως, μπορεί να περιοριστεί η ελευθερία διαδόσεως των στοχασμών και η αντίστοιχη ελευθερία πληροφορήσεως, αρκεί οι περιορισμοί αυτοί να είναι γενικής φύσεως, να αποτελούν μόνο κατασταλτικά μέτρα και να μη θίγουν τον πυρήνα του δικαιώματος της ελευθερίας του τύπου. Το άρθρο 10 της Διεθνούς Συμβάσεως της Ρώμης, που κυρώθηκε με το ν. 2329/1953 και το ν.δ. 53/1974, καθιερώνει με την παράγραφο 1 αυτού την ελευθερία της γνώμης και της μεταδόσεως πληροφοριών ή ιδεών, όμως με την παράγραφο 2 αυτού προβλέπει δυνατότητα περιορισμού της ελευθερίας του τύπου, ορίζοντας ότι η άσκηση του δικαιώματος της ελεύθερης εκφράσεως συνεπάγεται καθήκοντα και ευθύνες και μπορεί να υπαχθεί σε περιορισμούς ή κυρώσεις που προβλέπονται από το νόμο και αποτελούν αναγκαία μέτρα σε δημοκρατική κοινωνία για την εθνική ασφάλεια, τη δημόσια τάξη, την προστασία της υπολήψεως και των δικαιωμάτων τρίτων, για την παρεμπόδιση της κοινολογήσεως εμπιστευτικών πληροφοριών ή για την εξασφάλιση του κύρους ή της αμεροληψίας της δικαστικής εξουσίας (ΑΠ 788/2000).

Εξάλλου, κατά το άρθρο 57 παρ. 1 Α.Κ., όποιος προσβάλλεται παράνομα στην προσωπικότητά του έχει δικαίωμα να απαιτήσει να αρθεί η προσβολή και να μην επαναληφθεί στο μέλλον, κατά δε την παράγραφο 3 του ίδιου άρθρου, αξίωση αποζημίωσης σύμφωνα με τις διατάξεις για τις αδικοπραξίες δεν αποκλείεται. Προσβολή της προσωπικότητας, κατά την έννοια της διάταξης αυτής, υπάρχει σε κάθε περίπτωση μειωτικής επέμβασης από τρίτο στη σφαίρα αυτής, δηλαδή σε οποιοδήποτε από τ΄ αγαθά που συνθέτουν την προσωπικότητα του άλλου, που συνιστούν συντελεστές, προσδιοριστικά στοιχεία της ταυτότητας του ανθρώπου, με την οποία διαταράσσεται η κατάσταση σε μια ή περισσότερες εκδηλώσεις της σωματικής, ή ψυχικής πνευματικής και κοινωνικής προσωπικότητας του βλαπτομένου κατά το χρονικό σημείο της προσβολής.

Η προσβολή είναι παράνομη, όταν η επέμβαση στην προσωπικότητα του άλλου δεν είναι επιτρεπτή από το δίκαιο, ή γίνεται σε ενάσκηση δικαιώματος, το οποίο όμως είτε είναι από άποψη έννομης τάξης, μικρότερης σπουδαιότητας, είτε ασκείται καταχρηστικά. Ενόψει της σύγκρουσης των προστατευόμενων αγαθών προς τα προστατευόμενα αγαθά της προσωπικότητας των άλλων ή προς το συμφέρον της ολότητας, θα πρέπει να αξιολογούνται και να σταθμίζονται στη συγκεκριμένη περίπτωση τα συγκρινόμενα έννομα αγαθά και συμφέροντα για τη διακρίβωση της ύπαρξης προσβολής του δικαιώματος επί της προσωπικότητας και ο παράνομος χαρακτήρας της.

Για την προστασία της προσωπικότητας δεν απαιτείται η ύπαρξη πταίσματος (δόλου ή αμέλειας) αυτού που προσβάλλει. Απαιτείται όμως για την αξίωση αποζημίωσης και χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης, αφού το άρθρο 57 παρ. 3 παραπέμπει στις διατάξεις περί αδικοπραξιών (914 επ Α.Κ., ΑΠ 1252/2003). Περαιτέρω, το άρθρο 367 του ΠΚ, που ανήκει στο κεφ.

ΚΑ αυτού με τον τίτλο "εγκλήματα κατά της τιμής", ορίζει στην παράγραφο 1 ότι "δεν αποτελούν άδικη πράξη α) οι δυσμενείς κρίσεις.... καθώς και γ) οι εκδηλώσεις που γίνονται για την εκτέλεση νόμιμων καθηκόντων, την άσκηση νόμιμης εξουσίας ή για τη διαφύλαξη (προστασία) δικαιώματος ή από άλλο δικαιολογημένο ενδιαφέρον...." και στην παράγραφο 2 ότι: "η προηγούμενη διάταξη δεν εφαρμόζεται α) όταν οι παραπάνω κρίσεις και εκδηλώσεις περιέχουν τα ουσιαστικά στοιχεία της πράξης του άρθρου 363 καθώς και β) όταν από τον τρόπο της εκδήλωσης ή από τις περιστάσεις υπό τις οποίες τελέστηκε η πράξη, προκύπτει σκοπός εξυβρίσεως".

Από το συνδυασμό των διατάξεων αυτών προκύπτει, ότι ο άδικος χαρακτήρας των πράξεων της εξύβρισης και της απλής δυσφήμησης (άρθρα 361 και 362 ΠΚ), αλλ΄ όχι και της συκοφαντικής δυσφήμησης, αίρεται και στην περίπτωση που οι σχετικές εκδηλώσεις γίνονται για διαφύλαξη (προστασία) δικαιώματος ή από άλλο δικαιολογημένο ενδιαφέρον.

Τέτοιο ενδιαφέρον, στα πλαίσια της ελευθερίας του τύπου, έχουν και τα πρόσωπα που άμεσα συνδέονται με τη λειτουργία του, για τη δημοσίευση ειδήσεων και γεγονότων, σχετικά με τη συμπεριφορά προσώπων ή ομάδων προσώπων, που ενδιαφέρουν το κοινωνικό σύνολο ή, έστω, και άλλους. Παρέπεται, ότι τα ως άνω συνδεόμενα με τον τύπο πρόσωπα μπορούν να προβαίνουν σε αντίστοιχη δημοσίευση για πληροφόρηση, ενημέρωση και κατατόπιση του κοινού ακόμη και με οξεία κριτική ή δυσμενείς χαρακτηρισμούς σε βάρος των ως άνω προσώπων ή ομάδων.

Και στην περίπτωση όμως αυτήν, ο άδικος χαρακτήρας της εξυβριστικής ή δυσφημιστικής εκδήλωσης δεν αίρεται και συνεπώς παραμένει η παρανομία, ως ουσιαστικό στοιχείο της αδικοπραξίας, όταν η παραπάνω εκδήλωση αποτελεί συκοφαντική δυσφήμιση, ή όταν, από τον τρόπο και από τις περιστάσεις που έγινε αυτή, προκύπτει σκοπός εξύβρισης, δηλαδή σκοπός που κατευθύνεται ειδικώς σε προσβολή της τιμής άλλου, με αμφισβήτηση της ηθικής ή κοινωνικής αξίας του προσώπου του ή με περιφρόνηση αυτού.

Ειδικός σκοπός εξύβρισης, που ως νομική έννοια ελέγχεται από τον ΄Αρειο Πάγο, εμφαίνεται στο τρόπο εκδηλώσεως της προσβλητικής συμπεριφοράς, όταν αυτός δεν ήταν αντικειμενικά αναγκαίος για την απόδοση της σκέψεως αυτού που φέρεται ότι ενεργεί από δικαιολογημένο ενδιαφέρον, ο οποίος, παρά ταύτα, χρησιμοποίησε τον τρόπο αυτό για να προσβάλει την τιμή του άλλου (ΑΠ 72/2004, ΑΠ 825/2002).

ΙΙ. Στην προκείμενη περίπτωση, το Εφετείο δέχτηκε με την προσβαλλόμενη απόφασή του τα ακόλουθα : Στο φύλλο τής 1/8/2000 η εφημερίδα " .... ", που εκδίδεται στο Ηράκλειο και διανέμεται σε ολόκληρη την Κρήτη, δημοσίευσε άρθρο του εναγομένου, πρώην Δημάρχου Ηρακλείου, πρώην Ευρωβουλευτή και καταξιωμένου δημοσιογράφου και αρθρογράφου (ήδη αναιρεσείοντος) με τον τίτλο "Κοσκωτάδες δεύτερης γενιάς", στο οποίο αναγράφονταν μεταξύ άλλων και τα εξής " ...

Είναι για να μπω στο θέμα που έδωσε την αφορμή για το γραφτό που διαβάζετε, εκείνος ο επιχειρηματίας που αποφάσισε εν μία νυκτί να το παίξει δημοσιογράφος και τηλεορασιτζής και ραδιοφωνατζής και εφημεριδάς, που κρατά στα χέρια του ένα τηλεοπτικό σταθμό και δύο ραδιοφωνικούς και μία εβδομαδιαία εφημερίδα και που ετοιμάζει και ημερήσια και αγοράζει, όπως διαδίδεται, μία άλλη που αποκτά ό,τι κινείται στην εκδοτική "πιάτσα", από περιοδικό ποικίλης ύλης μέχρι αθλητικό έντυπο.

Δεν μας ενδιαφέρει - τρόπος του λέγειν- πού βρίσκει τα χρήματα αυτά, αν αυτά είναι από τα κέρδη του, αν του τα δίδει ο ..... ή αν προέρχονται από κυπριακές ή άλλες off shores σκοτεινές ή φωτεινές επιχειρήσεις ή από προγράμματα της ΕΕ. Μας ενδιαφέρει όμως τι θα τις κάνει τόσες επιχειρήσεις ενημέρωσης, όταν ο ίδιος δεν φαίνεται να έχει ποτέ στη ζωή του συντάξει δύο αράδες, τη μία δίπλα στην άλλη.....

Έτσι μπορώ να κάνω λόγο "για Κοσκωτάδες της δεύτερης γενιάς" ολίγον τι κακέκτυπα για να είμαστε εντός των πραγμάτων αλλά και για την πλήρη απάθεια με την οποία αντιμετωπίζουν το ζήτημα οι άλλοι εφημεριδάδες, καθώς και εκείνοι που έπρεπε να ευαισθητοποιηθούν, τα κόμματα λόγου χάρη, οι κοινοβουλευτικοί μας εκπρόσωποι, οι ενεργοί πολίτες......".

Αν και δεν κατονομάζει το άτομο στοοποίο στρέφει την κριτική του ο εναγόμενος, στη συνέντευξη που παραχώρησε στο ραδιοσταθμό "ΣΚΑΙ 100,4" στις ...., ρητά ονόμασε ως αποδέκτη των ανωτέρω τον ενάγοντα (ήδη αναιρεσίβλητο) τη συγκέντρωση στα χέρια του οποίου δύο ραδιοφωνικών σταθμών, εφημερίδων και περιοδικών θέλησε να καυτηριάσει και να εκφράσει την απορία του για τον τρόπο της χρηματοδότησης των εκδοτικών δραστηριοτήτων του.

Το δικαιολογημένο όμως ενδιαφέρον του, ως πολιτικού και πρώην Eυρωβoυλευτή, και την ανησυχία του για τα προβλήματα που μπορεί να δημιουργήσει στην ελεύθερη δημοσιογραφία η συγκέντρωση μέσων μαζικής ενημέρωσης σε ένα άτομο, την εκδήλωσε με τέτοιο τρόπο, χρησιμοποιώντας εκφράσεις που θίγουν την τιμή και υπόληψη του ενάγoντoς, ο οποίος είναι γνωστό μέλος της κοινωνίας του Ηρακλείου και δραστήριος επιχειρηματίας.

Η χρήση από τον εναγόμενο της απαξιωτικής έκφρασης "αποφάσισε να το παίξει", σε συνδυασμό με τους αδόκιμους όρους "τηλεορασιτζής και ραδιοφωνατζής και εφημεριδάς", που μεταχειρίστηκε εκούσια και εν γνώσει τού περιεχομένου τους και όχι τυχαία, λαμβανομένου υπόψη του πνευματικού, και μορφωτικού επιπέδου του και της δημοσιογραφικής και αρθρογραφικής δεινότητάς του, η οποία δεν αμφισβητείται ούτε από τον ενάγοντα, έχει ως συνέπεια το περιεχόμενο του κειμένου να εκφεύγει της πρόθεσής του να ασκήσει οξεία και αυστηρή κριτική για ένα θέμα το οποίο ο ίδιος κρίνει, ότι συνιστά πλήγμα για τη δημοκρατία και την ελευθερία του τύπου, πολύ δε περισσότερο που ήταν σε θέση και είχε τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσει ηπιότερους όρους και χαρακτηρισμούς, πλαισιώνοντας μάλιστα τ΄ ανωτέρω με την κρίση ότι "δεν φαίνεται να έχει ποτέ στη ζωή του συντάξει δύο αράδες, τη μία δίπλα στην άλλη", η οποία παραπέμπει τον μέσο αναγνώστη στην αμφισβήτηση του μορφωτικού επιπέδου του ενάγοντος και όχι στο κατά τον εναγόμενο, έργο του ως αρθρογράφου, το οποίο άλλωστε δεν είναι απαραίτητο να διαθέτει ο ιδιοκτήτης εντύπων.

Η ανωτέρω εξυβριστική διάθεσή του, ως προς την επιχειρηματική δραστηριότητα του ενάγοντος, συνοδεύεται από σαφή υπονοούμενα για το νόμιμο της χρηματοδότησης των επιxειρήσεών τoυ, αφού κάνει λόγο για "κυπριακές ή άλλες off shores σκοτεινές ή φωτεινές επιχειρήσεις", δημιουργώντας έτσι στον μέσο αναγνώστη την υποψία ότι ο ενάγων προβαίνει σε παράνομες συναλλαγές για την εξεύρεση των απαιτούμενων χρημάτων και μάλιστα χωρίς να παραθέτει συγκεκριμένα στοιχεία που να στηρίζουν τις σκέψεις του, πολύ δε περισσότερο που καταλήγει να χαρακτηρίζει τον ενάγοντα ως "Κοσκωτά δεύτερης γενεάς" που μάλιστα αποτελεί τον τίτλο του άρθρου.

Ανεξάρτητα επομένως, δέχτηκε το Εφετείο, της πρόθεσης του εναγομένου να δηλώσει την αντίθεσή του με την επιχειρηματική πρακτική του ενάγοντος, όσον αφορά τα μέσα ενημέρωσης, να εκφράσει την ανησυχία του για το φαινόμενο αυτό το οποίο λαμβάνει ανησυχητικές διαστάσεις και στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής 'Ενωσης και να προκαλέσει την αντίδραση των αρμόδιων φορέων για τον περιορισμό τέτοιων επιχειρηματικών σχεδίων, οι ανωτέρω συγκεκριμένες εκφράσεις προσδίδουν σκοπό εξύβρισης, αφού συνιστούν αξιολογικές κρίσεις που εκφεύγουν του oριοθετημένoυ πεδίου στο οποίο πρέπει να κινείται η δημοσιογραφία και η ελευθεροτυπία και θίγουν την τιμή και την υπόληψη του ενάγοντος, ο οποίος για το λόγο αυτό δικαιούται χρηματικής ικανοποίησης για την ικανοποίηση της ηθικής βλάβης που υπέστη.

Ακολούθως, με βάση τα περιστατικά αυτά, το Εφετείο έκρινε ότι για την αποκατάσταση της ηθικής βλάβης του αναιρεσιβλήτου, πρέπει να του επιδικαστεί, ως χρηματική του ικανοποίηση, το ποσό των 10.000 ευρώ, κρίνοντας έτσι ως εν μέρει βάσιμη και από ουσιαστική άποψη την ένδικη αγωγή του και απορρίπτοντας την έφεση του αναιρεσείοντος εναγομένου (καθώς και την αντέφεση του αναιρεσιβλήτου) κατά της πρωτόδικης απόφασης, που είχε κρίνει ομοίως.

Με την κρίση του αυτή το Εφετείο δεν παραβίασε κανόνες ουσιαστικού δικαίου και ειδικότερα τις διατάξεις των άρθρων 361, 362 και 367 ΠΚ, 57 Α.Κ. και 14 του Συντάγματος και επομένως ο αντίθετος από το άρθρο 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ, πρώτος λόγος της αναίρεσης είναι αβάσιμος. Εξάλλου, οι αιτιολογίες της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι "η χρήση από τον εναγόμενο της απαξιωτικής έκφρασης ""αποφάσισε να το παίξει"", σε συνδυασμό με τους αδόκιμους όρους τηλεορασιτζής και ραδιοφωνατζής και εφημεριδάς", που μεταχειρίστηκε εκούσια και εν γνώσει τού περιεχομένου τους και όχι τυχαία.....

έχει ως συνέπεια το περιεχόμενο του κειμένου να εκφεύγει της πρόθεσής του να ασκήσει οξεία και αυστηρή κριτική για ένα θέμα το οποίο ο ίδιος κρίνει, ότι συνιστά πλήγμα για τη δημοκρατία και την ελευθερία του τύπου, πολύ δε περισσότερο που ήταν σε θέση και είχε τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσει ηπιότερους όρους και χαρακτηρισμούς, πλαισιώνοντας μάλιστα τ΄ ανωτέρω με την κρίση ότι ""δεν φαίνεται να έχει ποτέ στη ζωή του συντάξει δύο αράδες, τη μία δίπλα στην άλλη"", η οποία παραπέμπει τον μέσο αναγνώστη στην αμφισβήτηση του μορφωτικού επιπέδου του ενάγοντος", ότι "οι ανωτέρω συγκεκριμένες εκφράσεις προσδίδουν σκοπό εξύβρισης, αφού συνιστούν αξιολογικές κρίσεις που εκφεύγουν του οριοθετημένου πεδίου, στο οποίο πρέπει να κινείται η δημοσιογραφία και η ελευθεροτυπία και θίγουν την τιμή και την υπόληψη του ενάγοντος" και ότι "η ανωτέρω εξυβριστική διάθεσή του, ως προς την επιχειρηματική δραστηριότητα του ενάγοντος συνοδεύεται από σαφή υπονοούμενα για το νόμιμο της χρηματοδότησης των επιχειρήσεών του...", είναι επαρκείς για την απόφανση, ότι οι πιο πάνω χρησιμοποιηθείσες φράσεις είναι υβριστικές για τον αναιρεσίβλητο και ότι από τον τρόπο και από τις περιστάσεις που έγινε το επίμαχο δημοσίευμα, προκύπτει σκοπός εξυβρίσεώς του.

Το Εφετείο δε, κρίνει ως εξυβριστικές τις φράσεις που περιέχονται στο δημοσίευμα της εφημερίδας ".... " και όχι και τις τυχόν περιεχόμενες στη συνέντευξη που ο αναιρεσείων έδωσε στο ραδιοσταθμό "ΣΚΑΪ 100,4" και επομένως δεν ήταν απαραίτητο να αναφέρεται στην απόφαση, σε ποιο σημείο η συνέντευξη αυτή είναι υβριστική για τον αναιρεσίβλητο.

Αναφέροντας δε η απόφαση, ότι ο αναιρεσείων, με το δημοσίευμά του στην ".....", δεν κατονομάζει το άτομο, στο οποίο στρέφει την κριτική του, πλην όμως στην παραπάνω συνέντευξη "ρητά ονόμασε ως αποδέκτη των ανωτέρω τον ενάγοντα...", δεν ήταν επίσης απαραίτητο, για την πληρότητα της αιτιολογίας, να αναφέρεται στην απόφαση ότι οι ακροατές της συνέντευξης αυτής ταυτίζονταν, έστω κατά ένα μέρος, με τους αναγνώστες του δημοσιεύματος.

Επομένως ο περί του αντιθέτου, από το άρθρο 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ, δεύτερος λόγος της αναίρεσης, είναι επίσης αβάσιμος.

ΙΙΙ.- Κατ' ακολουθίαν, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου (άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 4 Ιανουαρίου 2005 αίτηση του .... , για αναίρεση της 138/2004 απόφασης του Εφετείου Κρήτης. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων εκατόν εβδομήντα (1.170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 20 Νοεμβρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 4 Δεκεμβρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ