Supreme Court dismisses appeal against conviction for lack of reasoning, upholding trial court's evidence evaluation.

Απόφαση 1896 / 2018 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Αριθμός 1896/2018

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΤ' Ποινικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Αρτεμισία Παναγιώτου, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη, (σύμφωνα με την υπ' αριθμ. 231/2018 πράξη του Προέδρου του Αρείου Πάγου), Γεώργιο Αναστασάκο, Μαρία Γεωργίου, Ευφροσύνη Καλογεράτου - Ευαγγέλου και Σταματική Μιχαλέτου - Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημα του στις 18 Σεπτεμβρίου 2018, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ιωάννη Κωνσταντινόπουλου, (κωλυομένης της Εισαγγελέως) και του Γραμματέως Χαράλαμπου Αθανασίου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Μ. Ν. του Μ., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Μιχαήλ Μετζιδάκη, για αναίρεση της υπ' αριθμ. 215/2018 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Χανίων.

Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Χανίων, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος, ζητάει την αναίρεση της αποφάσεως αυτής για τους λόγους που αναφέρονται στην από 11 Μαΐου 2018 αίτησή του, που καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με αριθμό665/2018.

Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η κρινόμενη υπ' αριθμ. 1/2018 από 11 Μαϊου 2018 αίτηση του Μ. Ν. του Μ., για αναίρεση της υπ' αριθμ. 215/2018 απόφασης του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Χανίων, η οποία καταχωρήθηκε στο κατά το άρθρο 473§§1 και 3 εδ.α του ΚΠΔ, βιβλίο, στις 3 Μαϊου 2018, έχει ασκηθεί νόμιμα και εμπρόθεσμα κατά το άρθρο 473§§1 και 3 ΚΠΔ και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω.

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 93§3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ, προκύπτει ότι η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον, από το άρθρο 510 §1 στοιχ.Δ' του ίδιου Κώδικα, λόγο αναιρέσεως, όταν αναφέρονται σ' αυτή με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του Δικαστηρίου για την συνδρομή των αντικει-μενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι νομικές σκέψεις υπαγωγής των περιστατικών αυτών στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόσθηκε (ΟλΑΠ 1/2005).

Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό, που αποτελούν ενιαίο σύνολο και σε σχέση με τα αποδεικτικά μέσα πρέπει να προκύπτει με βεβαιότητα ότι έχουν ληφθεί υπόψη όλα στο σύνολό τους και όχι ορισμένα μόνο από αυτά. Για την βεβαιότητα δε αυτή αρκεί να μνημονεύονται όλα, έστω και κατά το είδος τους, χωρίς ανάγκη ειδικότερης αναφοράς τους και μνείας σχετικά με τα προκύψαντα χωριστά από καθένα από αυτά, ενώ το γεγονός ότι εξαίρονται ορισμένα αποδεικτικά μέσα δεν υποδηλώνει ότι τα άλλα δεν ελήφθησαν υπόψη.

Δεν αποτελούν, όμως, λόγους αναιρέσεως η εσφαλμένη εκτίμηση εγγράφων, η εσφαλμένη αξιολόγηση των καταθέσεων των μαρτύρων, η παράλειψη αναφοράς και αξιολόγησης κάθε αποδεικτικού μέσου ξεχωριστά και η παράλειψη της μεταξύ τους αξιολογικής συσχέτισης, καθόσον στις περιπτώσεις αυτές πλήττεται η αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του Δικαστηρίου της ουσίας (ΑΠ 61/2017).

Στην προκειμένη περίπτωση με την αναιρεσιβαλλόμενη υπ' αριθμό 215/2018 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Χανίων, το οποίο δίκασε ως δευτεροβάθμιο Δικαστήριο, ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος κηρύχθηκε ένοχος επικίνδυνης σωματικής βλάβης από κοινού με άγνωστο δράστη (παράβαση των άρθρων 309-308 §1 εδ. α του ΠΚ), και του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης τριάντα (30) μηνών, ανασταλείσα κατ' άρθρο 470 του ΚΠΔ.

Στην αιτιολογία της αποφάσεως αυτής δέχθηκε το ως άνω δευτεροβάθμιο δικαστήριο της ουσίας, κατά την αναιρετικά ανέλεγκτη κρίση του, κατά πιστή αντιγραφή : "Από την κύρια αποδεικτική διαδικασία γενικά, την κατάθεση του μάρτυρα κατηγορίας που εξετάστηκε ενόρκως στο ακροατήριο, τα έγγραφα που διαβάστηκαν στο ακροατήριο, την απολογία του κατηγορούμενου και την υπόλοιπη συζήτηση της υποθέσεως, αποδείχτηκε ότι ο κατηγορούμενος τέλεσε την πράξη που του αποδίδεται.

Ειδικότερα, αποδείχθηκε ότι στα Χανιά, την 18/6/2012, από κοινού ενεργώντας με δράστη του οποίου τα στοιχεία δεν έχουν μέχρι σήμερα εξακριβωθεί, με πρόθεση προξένησε σε άλλον σωματική κάκωση και βλάβη της υγείας του, η οποία τελέστηκε με τρόπο που μπορούσε να προκαλέσει στον παθόντα κίνδυνο για τη ζωή του ή βαριά σωματική βλάβη.

Συγκεκριμένα, επιτέθηκαν στον αλλοδαπό υπήκοο … A. A. του F., ο οποίος βρισκόταν εντός του εγκατατελειμένου ξενοδοχείου "..." και χτύπησαν αυτόν με μια πέτρα στο νεφρό, προκαλώντας του περιφερενικό αιμάτωμα και ουρίνωμα, συνεπεία των οποίων υποβλήθηκε σε νεφρεκτομή δεξιού νεφρού. Από το μέσον δε που χρησιμοποιήθηκε και το σημείο του παθόντος που επλήγη μπορούσε να προκληθεί κίνδυνος για τη ζωή του ή βαριά σωματική του βλάβη.

Το ότι ο κατηγορούμενος ήταν μεταξύ αυτών που επιτέθηκαν και τραυμάτισαν τον ως άνω παθόντα, προκύπτει εναργώς από τις αναγνωσθείσες στο ακροατήριο ως άνω καταθέσεις του παθόντος, που δόθηκαν κατά την προδικασία, καθώς ο παθών αναγνώρισε, από σχετική φωτογραφία που του υποδείχθηκε από τις αστυνομικές αρχές, με απόλυτη βεβαιότητα τον κατηγορούμενο, ως έναν από τους δράστες της εναντίον του επιθέσεως που είχε ως συνέπεια τον ως άνω τραυματισμό του.

Όσον αφορά τον ισχυρισμό του κατηγορουμένου, ότι την ημέρα που πραγματοποιήθηκε η ως άνω επίθεση στον παθόντα αυτός (κατηγορούμενος) εργαζόταν ως σερβιτόρος όλη την ημέρα (17.6.2012) στην ταβέρνα "...", που βρίσκεται στο λιμάνι των … και παρέμεινε στην εν λόγω ταβέρνα μέχρι τα ξημερώματα της επομένης (18.6.2012), καθώς το είχε ζητήσει από τον εργοδότη του κατηγορουμένου ο εξετασθείς στο ακροατήριο μάρτυρας (Ρ.

J.), ελαιοχρωματιστής, για να τον βοηθήσει ο κατηγορούμενος σε βαψίματα μόνο κατά την 17-6-2012 και 18-6-2012, κρίνεται απορριπτέος ως- αβάσιμος στην ουσία του, δεδομένου ότι ο ως άνω μάρτυρας, που προσπάθησε με την κατάθεση του να επιστηρίξει τον εν λόγω υπερασπιστικό ισχυρισμό, όταν ρωτήθηκε τι ημέρα ήταν όταν έγιναν αυτές οι εργασίες βαφής, απάντησε ότι έγιναν σε μια καθημερινή ημέρα και όχι Σαββατοκύριακο, πλην όμως, όπως προκύπτει από τις προανακριτικές καταθέσεις του παθόντος, που δόθηκαν στις 18 και 19- 6-2012, η 18η-6-2012 ήταν ημέρα Δευτέρα, άρα η 17-6-2012 που σύμφωνα με την κατάθεση του ως άνω μάρτυρα ξεκίνησαν οι εν λόγω εργασίες (βαψίματα) ήταν ημέρα Κυριακή, το δε περιστατικό της επιθέσεως και του τραυματισμού του παθόντος συνέβη κατά την 01:30 ώρα της 18-6-2012, δηλαδή λίγο μετά την αλλαγή της ημέρας από Κυριακής προς Δευτέρα, άρα τα υποτιθέμενα βαψίματα, εφόσον έγιναν σε μια καθημερινή ημέρα, δεν συμπίπτουν χρονικά με την ως άνω επίθεση κλπ.

Εν όψει όλων των ανωτέρω, ο κατηγορούμενος πρέπει να κηρυχθεί ένοχος, όπως κατηγορείται".

Στη συνέχεια το Δικαστήριο κήρυξε τον κατηγορούμενο και ήδη αναιρεσείοντα ένοχο του ότι: "Στα …., την 18/6/2012, από κοινού ενεργώντας με δράστη του οποίου τα στοιχεία δεν έχουν μέχρι σήμερα εξακριβωθεί, με πρόθεση προξένησε σε άλλον σωματική κάκωση και βλάβη της υγείας του, η οποία τελέστηκε με τρόπο που μπορούσε να προκαλέσει στον παθόντα κίνδυνο για τη ζωή του ή βαριά σωματική βλάβη. Συγκεκριμένα, επιτέθηκαν στον αλλοδαπό υπήκοο Αιγύπτου A. A. του F., ο οποίος βρισκόταν εντός του εγκαταλελειμμένου ξενοδοχείου "...", και χτύπησαν αυτόν με μια πέτρα στο νεφρό, προκαλώντας του περινεφρικό αιμάτωμα και ουρίνωμα, συνεπεία των οποίων υποβλήθηκε σε νεφρεκτομή δεξιού νεφρού. Από το μέσον δε που χρησιμοποιήθηκε και το σημείο του παθόντος που επλήγη μπορούσε να προκληθεί κίνδυνος για τη ζωή του ή βαριά σωματική του βλάβη".

Με αυτά που δέχθηκε, κατά το συνδυασμό σκεπτικού και διατακτικού, το ως άνω Δικαστήριο της ουσίας, διέλαβε στην προσβαλλομένη απόφασή του την απαιτούμενη από τις ανωτέρω διατάξεις του Συντάγματος και του ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εκθέτει σε αυτή, με σαφήνεια και πληρότητα, χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση της πιο πάνω αξιόποινης πράξης για την οποία καταδικάσθηκε ο αναιρεσείων, αλλά και τις αποδείξεις από τις οποίες συνήγαγε τα περιστατικά αυτά, ενώ αναπτύσσει τους συλλογισμούς, βάσει των οποίων υπήγαγε τα συγκεκριμένα περιστατικά στις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις των άρθρων 1, 14, 16, 17, 18 εδ.

β, 26§1 εδ.α 27 28, 45,51,53, 309-308 §1 εδ.α του ΠΚ. Περαιτέρω, το Δικαστήριο, προκειμένου να καταλήξει στην καταδικαστική για τον αναιρεσείοντα, κρίση του, έλαβε υπόψη του και συνεκτίμησε όλα τα εισφερθέντα και αναφερόμενα κατ' είδος στο προοίμιο του σκεπτικού του, αποδεικτικά μέσα, μεταξύ των οποίων και τις ένορκες καταθέσεις του απολιπόμενου μάρτυρα (παθόντος) οι οποίες αναγνώστηκαν στο ακροατήριό του- χωρίς αντίρρηση από τον παρόντα κατηγορούμενο - κατά τα άρθρα 350 και 365 ΚΠΔ, χωρίς να υποχρεούται σε ειδική μνεία και αντίκρουσή τους, αλλά ούτε και σε αναφορά σχετικά με το τι προέκυψε από καθένα από αυτά και ποιό βάρυνε περισσότερο για την κρίση του.

Εξάλλου, η επικαλούμενη από τον αναιρεσείοντα για τη θεμελίωση του περί έλλειψης αιτιολογίας αναιρετικού του λόγου αιτίαση ότι οι αναγνωσθείσες, κατά τα ως άνω, ένορκες καταθέσεις του απολιπόμενου παθόντος, "ήσαν αντιφατικές μεταξύ τους και δεν αποδείκνυαν την ενοχή του, αλλά τούτο δεν αξιολογήθηκε αποδεικτικά από το δικάσαν Δικαστήριο", είναι απορριπτέα ως απαράδεκτη καθόσον, με αυτή πλήττεται η αναιρετικά ανέλεγκτη εκτίμηση των αποδείξεων και η συνακόλουθη περί τα πράγματα κρίση του Δικαστηρίου της ουσίας.

Τέλος, η αιτίαση περί αναιτιολόγητης (σιγή) απόρριψης του ισχυρισμού περί του "άλλοθι" που προβάλλει ο αναιρεσείων και συγκεκριμένα ότι, την ώρα που τελέστηκε η σε βάρος του παθόντος εγκληματική πράξη βρισκόταν σε συγκεκριμένη εργασία, τυγχάνει ωσαύτως απορριπτέα διότι τα περιστατικά που αναφέρει στην απολογία του για τη θεμελίωση του ως άνω ισχυρισμού του συνιστούν άρνηση της κατηγορίας και όχι αυτοτελή ισχυρισμό, δεδομένου ότι τυχόν κατάφαση της βασιμότητας τους δεν επάγεται την άρση του άδικου χαρακτήρα της διωκόμενης πράξης ή τον αποκλεισμό ή τη μείωση της ικανότητας του αναιρεσείοντα για καταλογισμό ή την εξάλειψη του αξιόποινου ή τη μείωση της ποινής, αλλά οδηγεί στην αθώωσή του και επομένως, το Δικαστήριο δεν υπείχε υποχρέωση απάντησης ή ιδιαίτερης αιτιολογικής θεμελίωσης της σχετικής απορριπτικής επ' αυτού κρίσης του.

Επομένως, ο μοναδικός, από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' ΚΠΔ, λόγος αναίρεσης, με τον οποίο πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση για έλλειψη της απαιτούμενης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας ως προς την καταδικαστική για τον αναιρεσείοντα κρίση της, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος. Οι λοιπές περιεχόμενες στον λόγο αυτό αιτιάσεις περί εσφαλμένης εκτίμησης των αποδεικτικών μέσων, από τα οποία, κατά τον αναιρεσείοντα, προκύπτουν συμπεράσματα διαφορετικά από αυτά στα οποία κατέληξε το Δικαστήριο της ουσίας, είναι απορριπτέες ως απαράδεκτες, αφού, με την επίφαση της έλλειψης αιτιολογίας, πλήττουν την αναιρετικά ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του.

Κατόπιν αυτών, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα έξοδα της ποινικής διαδικασίας (άρθρο 583 παρ. 1 ΚΠΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 11 Μαΐου 2018 αίτηση του Μ. Ν. του Μ., κατοίκου ... (οδός ...) για αναίρεση της υπ' αριθμ. 215/2018 απόφασης του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Χανίων.

Καταδικάζει τον αιτούντα στα δικαστικά έξοδα τα οποία ορίζει στο ποσό των διακοσίων πενήντα [250] ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 9 Οκτωβρίου 2018.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 13 Νοεμβρίου 2018.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ

Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ