1896/2016 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1896 / 2016 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Αριθμός 1896/2016

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΤ’ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Χρυσούλα Παρασκευά Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, (σύμφωνα με την υπ’ αριθμ. 148/2016 πράξη της Προέδρου του Αρείου Πάγου), Αριστείδη Πελεκάνο, Αρτεμισία Παναγιώτου, Χρήστο Βρυνιώτη και Μαρία Παπασωτηρίου - Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του την 1η Νοεμβρίου 2016, με την παρουσία της Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Ευσταθίας Σπυροπούλου (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χαράλαμπου Αθανασίου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος-κατηγορουμένου N. O. του T. κρατούμενου στο Κατάστημα Κράτησης Κομοτηνής, που εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Σοφία Σαριπανίδου, για αναίρεση της υπ’ αριθ. 114/2015 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Θράκης.

Το Πενταμελές Εφετείο Θράκης με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ’ αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην υπ’ αριθμ. πρωτ. .../8-6-2015 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό ...2015.

Αφού άκουσε

Την πληρεξούσια δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και την Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η κρινόμενη από 4-6-2015 και με αριθ Πρωτ.../.../8- 6-2015 αίτηση - δήλωση του N. O. του T., για αναίρεση της υπ’ αριθμό 114/2015 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Θράκης, έχει ασκηθεί νομοτύπως και εμπροθέσμως. Επομένως είναι παραδεκτή και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 88 παρ. 1 περ. α και β του Ν. 3386/2005, όπως. αντικαταστάθηκε με την παρ. 4 του άρθρου 48 Ν. 3772/2009, "1. Πλοίαρχοι ή κυβερνήτες πλοίου, πλωτού μέσου ή αεροπλάνου και οδηγοί κάθε είδους μεταφορικού μέσου που μεταφέρουν από το εξωτερικό στην Ελλάδα υπηκόους τρίτων χωρών, που δεν έχουν δικαίωμα εισόδου στο ελληνικό έδαφος ή στους οποίους έχει απαγορευθεί η είσοδος για οποιαδήποτε αιτία, καθώς και αυτοί που τους παραλαμβάνουν από τα σημεία εισόδου, τα εξωτερικά ή εσωτερικά σύνορα, για να τους προωθήσουν στο εσωτερικό της Χώρας ή στο έδαφος κράτους - μέλους της Ε.Ε.

ή τρίτης χώρας ή διευκολύνουν τη μεταφορά τους ή εξασφαλίζουν σε αυτούς κατάλυμα για απόκρυψη τιμωρούνται: α. με κάθειρξη μέχρι δέκα (10) ετών και χρηματική ποινή δέκα χιλιάδων (10.000) έως τριάντα χιλιάδων (30.000) ευρώ για κάθε μεταφερόμενο πρόσωπο, β. με κάθειρξη τουλάχιστον δέκα (10) ετών και χρηματική ποινή τριάντα χιλιάδων (30.000) έως εξήντα χιλιάδων (60.000) ευρώ για κάθε μεταφερόμενο πρόσωπο, αν ο υπαίτιος ενεργεί εκ κερδοσκοπίας, κατ’ επάγγελμα ή κατά συνήθεια ή είναι υπότροπος ή έχει την ιδιότητα του δημοσίου υπαλλήλου ή τουριστικού ή ναυτιλιακού ή ταξιδιωτικού πράκτορα ή αν δύο ή περισσότεροι ενεργούν από κοινού".

Από τα παραπάνω προκύπτει ότι: α) θεσμοθετείται ποινικό αδίκημα υπαλλακτικώς μικτό, το οποίο πραγματοποιείται με έκαστο εκ των ανωτέρω τρόπων, από τα πρόσωπα που αποδέχονται να μεταφέρουν στην Ελλάδα αλλοδαπούς, οι οποίοι δεν έχουν δικαίωμα να εισέλθουν στο έδαφος της ή τους προωθούν στο εσωτερικό της χώρας ή διευκολύνουν τη μεταφορά ή την προώθηση τους ή εξασφαλίζουν σε αυτούς κατάλυμα για απόκρυψη, γνωρίζοντας την αυθαίρετη είσοδο τους ως λαθρομεταναστών και β) ότι για την τέλεση του αδικήματος της μεταφοράς ή της προωθήσεως στο εσωτερικό της χώρας ή της διευκολύνσεως της μεταφοράς ή προωθήσεως αλλοδαπού, μη έχοντος δικαίωμα εισόδου στο εσωτερικό της χώρας, απαιτείται υποκειμενικώς δόλος είτε άμεσος είτε ενδεχόμενος.

Εξάλλου, η απαιτούμενη από το άρθρο 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Δ’ του ΚΠΔ λόγο αναιρέσεως, υπάρχει, προκειμένου για καταδικαστική απόφαση, όταν περιέχονται σ’ αυτή με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι σκέψεις με τις οποίες το δικαστήριο υπήγαγε τα αποδειχθέντα περιστατικά στις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις που εφαρμόσθηκαν.

Η ύπαρξη του δόλου, δεν είναι αναγκαίο να αιτιολογείται ιδιαιτέρως, αφού ο δόλος ενυπάρχει στη θέληση παραγωγής των πραγματικών περιστατικών που συγκροτούν την αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος και προκύπτει από τις ειδικότερες συνθήκες τελέσεως του, διαλαμβάνεται δε περί αυτού αιτιολογία, στην κύρια αιτιολογία για την ενοχή και προκύπτει από τα περιστατικά που αναφέρονται σ’ αυτή, εκτός αν αξιώνονται από το νόμο πρόσθετα στοιχεία, για την υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος, πράγμα που δεν συμβαίνει στην ένδικη περίπτωση.

Όσον αφορά τα αποδεικτικά μέσα για την πληρότητα της αιτιολογίας, πρέπει, να προκύπτει με βεβαιότητα ότι έχουν ληφθεί υπόψη όλα στο σύνολο τους και όχι ορισμένα μόνο από αυτά. Για τη βεβαιότητα αυτή αρκεί να μνημονεύονται όλα, έστω κατά το είδος τους (μάρτυρες, έγγραφα κλπ) χωρίς ανάγκη ειδικότερης αναφοράς τους και μνείας του τι προέκυψε από καθένα.

Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό, που αποτελούν ενιαίο σύνολο. Δεν αποτελούν όμως λόγους αναιρέσεως η εσφαλμένη εκτίμηση εγγράφων, η εσφαλμένη αξιολόγηση των καταθέσεων των μαρτύρων, η παράλειψη αναφοράς και αξιολόγησης κάθε αποδεικτικού στοιχείου χωριστά και η παράλειψη της μεταξύ τους αξιολογικής συσχετίσεως των αποδεικτικών στοιχείων καθόσον στις περιπτώσεις αυτές πλήττεται η αναιρετικά ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας.

Τέλος, εσφαλμένη ερμηνεία ουσιαστικής ποινικής διάταξης υπάρχει, όταν ο δικαστής αποδίδει σ’ αυτήν διαφορετική έννοια από εκείνη που πράγματι έχει, εσφαλμένη δε εφαρμογή, όταν ο δικαστής δεν υπήγαγε σωστά τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία δέχθηκε, στη διάταξη που εφαρμόσθηκε. Περίπτωση δε εσφαλμένης εφαρμογής ουσιαστικής ποινικής διάταξης, που συνιστά λόγο αναίρεσης, κατ’ άρθρο 510 παρ. 1 στοιχείο Ε ΚΠΔ, υπάρχει και όταν η παραβίαση λαμβάνει χώρα εκ πλαγίου, γιατί δεν αναφέρονται στην απόφαση με σαφήνεια, πληρότητα και συγκεκριμένο τρόπο τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν κατά την κρίση του δικαστηρίου ή κατά την έκθεση αυτών υπάρχει αντίφαση, είτε στην ίδια αιτιολογία, είτε μεταξύ της αιτιολογίας και του διατακτικού της απόφασης, ώστε να μην είναι εφικτός ο έλεγχος από τον Άρειο Πάγο, για την ορθή εφαρμογή του νόμου.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη με αριθμό 114\2015 απόφασή του το Πενταμελές Εφετείο Θράκης κήρυξε ένοχο τον αναιρεσείοντα - κατηγορούμενο για την αξιόποινη πράξη της, κατά συρροή και από κερδοσκοπία, διευκόλυνσης της εισόδου στο ελληνικό έδαφος υπηκόων τρίτης χώρας που δεν είχαν δικαίωμα εισόδου στην Ελλάδα, χωρίς να υποβληθούν στον νόμιμο έλεγχο, με τις ελαφρυντικές περιστάσεις του άρθρου 84 παρ.2α, και δ’ του ΠΚ, και τον κατά- δίκασε σε συνολική ποινή κάθειρξης σαράντα ετών, (εκτιτέα 25 έτη).

Στο αιτιολογικό της προσβαλλόμενης αποφάσεως, το δικάσαν δευτεροβάθμιο δικαστήριο, μετά από εκτίμηση και αξιολόγηση όλων των μνημονευομένων κατά το είδος τους αποδεικτικών μέσων, δέχθηκε ανελέγκτως, κατά πιστή μεταφορά, τα εξής πραγματικά περιστατικά: "Στις 7.6.2010 και ώρα 23:30’ , ο κατηγορούμενος στο Συνοριακό Σταθμό Ελέγχου των ..., οδηγώντας το με αριθμό κυκλοφορίας ... (τουρκικών αρχών) ΔΧ ...

με επικαθήμενο όχημα, εργοστασίου κατασκευής ..., χρώματος κόκκινου, με αριθμό πλαισίου ... και αριθμό κινητήρα ..., ιδιοκτησίας της εταιρίας με την επωνυμία "..." και έδρα την ..., διευκόλυνε, μεταφέροντας με το ανωτέρω όχημα και συνωστισμένους σε ειδικά διαμορφωμένη κρύπτη - κατασκευασμένη σε τρία επίπεδα του επικαθήμενου, να εισέλθουν λάθρα στην Ελλάδα μέσω της ελληνοτουρκικής μεθορίου τους πιο κάτω αναφερόμενους υπηκόους τρίτης χώρας - Σομαλίας, που δεν έχουν δικαίωμα εισόδου στο ελληνικό έδαφος και, γνωρίζοντας αυτός το γεγονός τούτο, πράγμα που, αναμφίβολα αποδείχθηκε από τα πιο πάνω αποδεικτικά μέσα, σε συνδυασμό και με το ότι αυτός είχε κρυμμένους τους ανωτέρω αλλοδαπούς, που μετέφερε, σε ειδικά διαμορφωμένη, προς τούτο, κρύπτη του ως άνω οχήματος, το οποίο οδηγούσε, ώστε να μη γίνουν αυτοί αντιληπτοί κατά το συνοριακό έλεγχο.

Συγκεκριμένα, οι αλλοδαποί αυτοί υπήκοοι ήσαν οι παρακάτω:

1.- A. A. H. M. S., 2.- A. N. H. F. M., 3.-A.F.H.F. M., 4.- A.A.M.F. A., 5.- H. M. A. M. 6.- M.M.T.K. 7.- W.A.A.R. A., 8. D.N.F.H. A., 9.- N.N.B.F. A., 10.- I. K. A. K. A., 11.- A. A. M. F. M. 12.- N. H. I. F. R., 13. A. O. A. H. M., 14. A. F. A. E.

15. M. D. M. F. O.

16. A. D. H. A. M.

17. W. H. A. M. W. και 18. D. M. O. H. Όλους αυτούς τους παρέλαβε, ο κατηγορούμενος, από την ... έχοντας απώτερο προορισμό την Πάτρα, παρακάμπτοντας τον προβλεπόμενο από το νόμο συνοριακό έλεγχο, στα ελληνοτουρκικά σύνορα. Στην παραπάνω πράξη προέβη ο κατηγορούμενος, προκειμένου να αποκομίσει παράνομη αμοιβή ποσού δέκα χιλιάδων (10.000) δολαρίων ΗΠΑ.

Τα παραπάνω αποδείχθηκαν, αναμφίβολα, από όλα τα πιο πάνω αποδεικτικά μέσα, αλλά, ακόμη και από την ενώπιον του παρόντος, δευτεροβαθμίου, Δικαστηρίου, απολογία του κατηγορουμένου, ο οποίος ομολόγησε την πράξη του (βλ. ως άνω απολογία του), καθώς και το γεγονός ότι θα ελάμβανε την προαναφερθείσα αμοιβή για την εκτέλεση της μεταφοράς των προαναφερθέντων αλλοδαπών, ώστε να εξοφλήσει ισόποση οφειλή του σε πρόσωπο ή πρόσωπα, που δεν κατονόμασε.

Τέλος, αποδείχθηκε ότι ο κατηγορούμενος, μέχρι τον χρόνο τελέσεως της παραπάνω πράξεως έζησε έντιμη ατομική, οικογενειακή, επαγγελματική και γενικά κοινωνική ζωή, όπως, επίσης, ότι επέδειξε ειλικρινή μετάνοια και ζήτησε να μειώσει τις συνέπειες της πράξεώς του. Κατά τα λοιπά, οι αρνητικοί της κατηγορίας ισχυρισμοί του, περί μεταβολής του χαρακτήρα της υπόψη πράξεώς του σε απόπειρα, χωρίς σκοπό κερδοσκοπίας, πρέπει ν’ απορριφθούν, ενόψει των όσων πιο πάνω αποδείχθηκαν, ως ουσιαστικά αβάσιμη.

Απορριπτέος, κρίνεται, και ο αυτοτελής ισχυρισμός του κατηγορουμένου περί αναγνωρίσεως στο πρόσωπο του της ελαφρυντικής περιστάσεως του άρθρου 84 παρ. 2 εδ. β, προεχόντως ως αόριστος αφού, πέραν της γενικής αναφοράς του κειμένου της εν λόγω διατάξεως, αυτός δεν επικαλέσθηκε συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά για την θεμελίωσή του, ούτε βέβαια και αποδείχθηκε η συνδρομή τέτοιων περιστάσεων, τοσούτο μάλλον, καθόσον, όπως ανωτέρω αποδείχθηκε, ο κατηγορούμενος τέλεσε την ανωτέρω πράξη του από ταπεινά αίτια και δη με σκοπό κερδοσκοπίας.

Επομένως, ο κατηγορούμενος, πρέπει να κηρυχθεί ένοχος της πιο πάνω πράξεως, δηλαδή της, κατά συρροή και από κερδοσκοπία, διευκόλυνσης της εισόδου στο ελληνικό έδαφος, υπηκόων τρίτης χώρας που δεν είχαν δικαίωμα εισόδου στην Ελλάδα, χωρίς να υποβληθούν στον προβλεπόμενο από το νόμο έλεγχο και να αναγνωρισθεί ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις εφαρμογής στο πρόσωπο του των ελαφρυντικών περιστάσεων του άρθρου 84 παρ. 2 α’ και δ’ του ΠΚ, κατά παραδοχή των σχετικών αυτοτελών ισχυρισμών του, απορριπτομένων όλων των λοιπών, όπως ορίζεται, ειδικότερα στο διατακτικό της παρούσας".

Στη συνέχεια το Δικαστήριο κήρυξε ένοχο τον κατηγορούμενο του ότι: παράνομα, κατά συρροή και από κερδοσκοπία, διευκόλυνε την είσοδο στο ελληνικό έδαφος, υπηκόων τρίτης χώρας που δεν είχαν δικαίωμα εισόδου στην Ελλάδα, χωρίς να υποβληθούν στον προβλεπόμενο από το νόμο έλεγχο. Συγκεκριμένα την 7.6.2010 και ώρα 23:30’ στο Συνοριακό Σταθμό Ελέγχου των ..., οδηγώντας το με αριθμό κυκλοφορίας ... (τουρκικών αρχών) ΔΧ ...

με επικαθήμενο όχημα, εργοστασίου κατασκευής ..., χρώματος κόκκινου, με αριθμό πλαισίου ... και αριθμό κινητήρα ..., ιδιοκτησίας της εταιρίας με την επωνυμία "..." και έδρα την ..., διευκόλυνε, μεταφέροντας με το ανωτέρω όχημα και συνωστισμένους σε ειδικά διαμορφωμένη κρύπτη - κατασκευασμένη σε τρία επίπεδα του επικαθήμενου, να εισέλθουν λάθρα στην Ελλάδα μέσω της ελληνοτουρκικής μεθορίου τους πιο κάτω αναφερόμενους υπηκόους τρίτης χώρας - Σομαλίας, που δεν έχουν δικαίωμα εισόδου στο ελληνικό έδαφος και μολονότι αυτός γνώριζε το γεγονός τούτο:

1.- A. A. H. M. S., 2.- A. N. H. F. M., 3.-A.F.H.F. M., 4.- A.A.M.F. A., 5.- H. M. A. M. 6.- M. M. T. K. 7.- W. A. A.R. A., 8. D.N.F.H. A., 9.- N.N.B.F.

A., 10.- I. K. A. K. A., 11.- A. A. M. F. M. 12.- N. H. I. F. R., 13. A. O. A. H. M., 14. A. F. A. E. 15. M. D. M. F. O. 16. A. D. H. A. M. 17. W. H. A. M. W. και 18. D. M. O. H. τους οποίους παρέλαβε από την ... έχοντας απώτερο προορισμό την Πάτρα, παρακάμπτοντας έτσι τον προβλεπόμενο από το νόμο έλεγχο στα ελληνοτουρκικά σύνορα, στην πράξη δε αυτήν προέβη, προκειμένου να αποκομίσει παράνομη αμοιβή ποσού δέκα χιλιάδων (10.000) δολαρίων ΗΠΑ.

Δέχεται το Δικαστήριο ότι ο κατηγορούμενος: α) μέχρι τον χρόνο τελέσεως της παραπάνω πράξεως έζησε έντιμη ατομική, οικογενειακή, επαγγελματική και γενικά κοινωνική ζωή και, β) επέδειξε ειλικρινή μετάνοια και ζήτησε να μειώσει τις συνέπειες της πράξεώς του.".

Με αυτά που δέχθηκε το δευτεροβάθμιο δικαστήριο της ουσίας, διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του την κατά τα άνω, απαιτούμενη από τις αναφερόμενες διατάξεις του Συντάγματος και του ΚΠΔ, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εκθέτει σε αυτή, με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία αποδείχθηκαν από την ακροαματική διαδικασία, και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του άνω εγκλήματος (διευκόλυνση μεταφοράς στο ελληνικό έδαφος λαθρομεταναστών), για το οποίο καταδικάστηκε ο αναιρεσείων, τις αποδείξεις από τις οποίες συνήγαγε τα περιστατικά αυτά και τους συλλογισμούς με βάση τους οποίους έκανε την υπαγωγή τους στις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις των άρθρων 1,5 παρ. 1,12,14,16,17,18,26 παρ.

Γ’ , 27 παρ. 1,51.52,60,79,83,84 παρ.2α και δ’ ,94 παρ. 1 ΠΚ, και άρθ. 88 παρ.1 ν.3386/2005, όπως αυτό αντικ. με το άρθρο 48 παρ.4 ν.3772/2009, τις οποίες ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε και δεν παραβίασε ευθέως ή εκ πλαγίου, με ελλειπή, δηλαδή, ή αντιφατική αιτιολογία και η απόφαση δεν στερείται νόμιμης βάσης. Ειδικότερα, όσον αφορά τις επιμέρους αιτιάσεις και τους λόγους αναιρέσεως στο δικόγραφο της αιτήσεως αναιρέσεως, το δικαστήριο, με παραδεκτή αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό, και αφού συνεκτίμησε τις συνθήκες της διευκόλυνσης μεταφοράς στο εσωτερικό της χώρας των ανωτέρω αλλοδαπών, καθώς επίσης και το δόλο του αναιρεσείοντα, δεχόμενο ότι αυτός γνώριζε ότι αυτοί (μεταφερόμενοι αλλοδαποί) δεν είχαν το δικαίωμα να εισέλθουν στο ελληνικό έδαφος.

Αναφορικά με την επιβαρυντική περίπτωση της εκ κερδοσκοπίας τέλεσης της πράξης από τον κατηγορούμενο, υπάρχει η απαιτούμενη αιτιολογία, δεδομένου ότι αναφέρονται πραγματικά περιστατικά από τα οποία προκύπτει σαφώς συμφωνία περί συνολικής, δηλαδή για όλους τους αλλοδαπούς στους οποίους παρασχέθηκε η διευκόλυνση, χρηματικής αμοιβής ανερχόμενης στο ποσό των δέκα χιλιάδων (10.000) ευρώ.

Επίσης η αιτίαση ότι, το αιτιολογικό αποτελεί τυπική επανάληψη του διατακτικού και έτσι στερείται της απαιτούμενης αιτιολογίας, είναι αβάσιμη, καθόσον από την απλή αντιπαράθεσή τους ουδόλως προκύπτει ταύτιση σκεπτικού και διατακτικού. Μάλιστα στην προκειμένη περίπτωση, εκτός από τα τυπικά στοιχεία του αδικήματος περιέχοντα και αρκετά άλλα κρίσιμα πραγματικά περιστατικά, καθώς και αντίστοιχες ουσιαστικές παραδοχές, οι οποίες αποτυπώνουν αυτά που προέκυψαν από τις αποδείξεις κατά την ακροαματική διαδικασία με πλήρη ανάλυση και πληρότητα, ώστε να μη είναι αναγκαία η διαφοροποίηση της διατύπωσης του σκεπτικού της απόφασης για τη θεμελίωση της καταδικαστικής κρίσης του δικαστηρίου της ουσίας.

Τέλος από τα πραγματικά περιστατικά που αποδείχθηκαν κατά την αποδεικτική διαδικασία, στοιχειοθετείται η αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του ανωτέρω εγκλήματος, για το οποίο καταδικάστηκε ο αναιρεσείων, σε τετελεσμένη μορφή και όχι σε απόπειρα, όπως αβασίμως ισχυρίζεται ο αναιρεσείων, καθόσον η πράξη που είναι τετελεσμένη και δια της προωθήσεως στο εσωτερικό της χώρας ή της δευκολύνσεως της μεταφοράς ή προωθήσεως αλλοδαπού μη έχοντος δικαίωμα εισόδου στο εσωτερικό της χώρας και η τέλεσή της, με την εν προκειμένω μομφή της διευκόλυνσης μεταφοράς ολοκληρώθηκε με τη διάθεση του μεταφορικού μέσου, την επιβίβαση σε αυτό των αλλοδαπών και την είσοδο - μεταφορά τους, σύμφωνα με τις παραδοχές της προσβαλλόμενης αποφάσεως στο εσωτερικό της χώρας.

Συνεπώς, οι από το άρθρο 510 παρ .1 στοιχ Δ και Ε ΚΠΔ, αιτιάσεις με τις οποίες πλήττεται η προσβαλλομένη απόφαση για έλλειψη αιτιολογίας και εσφαλμένη εφαρμογή και ερμηνεία των προαναφερομένων ουσιαστικών ποινικών διατάξεων είναι αβάσιμοι. Οι λοιπές αιτιάσεις του αναιρεσείοντος, για εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων και των πραγματικών περιστατικών, είναι απαράδεκτες, καθόσον, υπό την επίφαση της έλλειψης αιτιολογίας, πλήττεται η περί τα πράγματα ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας. Μετά από αυτά, ελλείψει άλλου παραδεκτού λόγου αναίρεσης για έρευνα, η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης, πρέπει να απορριφθεί και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ.1 ΠΚΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 4-6-2015 (αριθ.Πρωτ .../.../8-6-2015) του N. O. του T., κατοίκου ... και ήδη κρατούμενου στις Δικαστικές φυλακές Κομοτηνής, για αναίρεση της υπ’ αριθμό 114/2015 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Θράκης.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα εκ διακοσίων πενήντα (250) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 25 Νοεμβρίου 2016. Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 20 Δεκεμβρίου 2016.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ