1892/2018 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1892 / 2018 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Αριθμός 1892/2018

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΤ' Ποινικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Αρτεμισία Παναγιώτου, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη, (σύμφωνα με την υπ' αριθμ. 231/2018 πράξη του Προέδρου του Αρείου Πάγου), Γεώργιο Αναστασάκο, Μαρία Γεωργίου, Ευφροσύνη Καλογεράτου- Ευαγγέλου- Εισηγήτρια και Ζαμπέτα Στράτα, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημα του στις 18 Σεπτεμβρίου 2018, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ιωάννη Κωνσταντινόπουλου, (κωλυομένης της Εισαγγελέως) και του Γραμματέως Χαράλαμπου Αθανασίου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Ν. Μ. του Α., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χρήστο Σαλάτα, για αναίρεση της υπ' αριθμ. 6524/2017 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Με πολιτικώς ενάγουσα την Μ.-Δ. Δ. κάτοικο ... που δεν παρέστη.

Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος, ζητάει την αναίρεση της αποφάσεως αυτής για τους λόγους που αναφέρονται στην 4784/7-5-2018 αίτησή του, που καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με αριθμό 673/18.

Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η κρινόμενη υπ' αριθμ. πρωτ. 4784/7.5.2018 δήλωση του Ν. Μ. του Α., για αναίρεση της υπ' αριθμ.6524/2017 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Αθηνών, (το οποίο κατ' έφεση δικάζοντας κήρυξε τον ήδη αναιρεσείοντα ένοχο - με το ελαφρυντ. της περ. α της παρ. 2 του άρθρου 84 ΠΚ- για τις αξιόποινες πράξεις της ψευδούς καταμηνύσεως και της ψευδούς ανώμοτης καταθέσεως, και του επέβαλε συνολική ποινή φυλακίσεως δεκα τεσσάρων (14) μηνών, την οποία ανέστειλε επί τριετία), ασκήθηκε παραδεκτώς και εμπροθέσμως κατ' άρθρο 473 παρ. 3 ΚΠοινΔ (καταχώρηση της προσβαλλομένης αποφάσεως στο ειδικό βιβλίο την 19.4.2018).

Κατά τη διάταξη του άρθρου 229 § 1 ΠΚ, με φυλάκιση τουλάχιστον ενός έτους τιμωρείται όποιος εν γνώσει καταμηνύει άλλον ψευδώς ή αναφέρει γι' αυτόν ενώπιον της αρχής ότι τέλεσε αξιόποινη πράξη ή πειθαρχική παράβαση με σκοπό να προκαλέσει την καταδίωξη του γι' αυτήν. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι για τη θεμελίωση του προβλεπομένου εγκλήματος της ψευδούς καταμηνύσεως απαιτείται να έγινε μήνυση ή ανακοίνωση με οποιονδήποτε τρόπο σε αρχή ότι τελέστηκε από άλλον αξιόποινη πράξη ή πειθαρχική παράβαση, το περιεχόμενο της μηνύσεως ή ανακοινώσεως να είναι αντικειμενικώς ψευδές και ο υπαίτιος να είχε γνώση ότι είναι ψευδές και να υπέβαλε τη μήνυση ή ανακοίνωση με σκοπό να προκληθεί ποινική ή πειθαρχική δίωξη σε βάρος εκείνου που καταμηνύεται, χωρίς να απαιτείται και πραγμάτωση του σκοπού αυτού.

Εξ άλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 225 § 1 α' ΓΤΚ, όπως αντικαταστάθηκε με την παρ.2 άρθρ. 1 του ν. 3327/2005 "με φυλάκιση τουλάχιστον ενός έτους τιμωρείται όποιος, όταν εξετάζεται χωρίς όρκο ως διάδικος ή μάρτυρας από αρχή αρμόδια να ενεργεί τέτοια εξέταση, εν γνώσει του καταθέτει ψέματα ή αρνείται ή αποκρύπτει την αλήθεια".

Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι για τη θεμελίωση του εγκλήματος της ψευδούς ανώμοτης καταθέσεως απαιτείται, α) ο διάδικος ή ο μάρτυρας να καταθέσει χωρίς όρκο ενώπιον αρχής που είναι αρμόδια για την εξέτασή του, β) τα πραγματικά περιστατικά τα οποία κατέθεσε να είναι ψευδή και γ) να υφίσταται, όπως και στην προηγούμενη περίπτωση, άμεσος δόλος που συνίσταται στη γνώση αυτού ότι αυτά που κατέθεσε είναι ψευδή ή ότι έχει γνώση των αληθινών, αλλά σκοπίμως τα αποκρύπτει ή αρνείται να τα καταθέσει.

Περαιτέρω, η δικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του ίδιου Κώδικα προβλεπόμενο λόγο αναιρέσεως, όταν εκτίθενται σ' αυτήν, προκειμένου περί καταδικαστικής αποφάσεως, με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά τα οποία προέκυψαν από τη διαδικασία στο ακροατήριο σχετικά με τα υποκειμενικά και αντικειμενικά στοιχεία του εγκλήματος, οι αποδείξεις επί των οποίων θεμελιώνονται τα περιστατικά αυτά καθώς και οι σκέψεις, με τις οποίες το δικαστήριο υπήγαγε τα αποδειχθέντα περιστατικά στην εφαρμοσθείσα ποινική διάταξη.

Ως προς τα αποδεικτικά μέσα, που ελήφθησαν υπόψη από το δικαστήριο για την καταδικαστική του κρίση, για την πληρότητα της αιτιολογίας αρκεί ο κατ' είδος προσδιορισμός τους, χωρίς να απαιτείται και αναλυτική παράθεση τους και μνεία του τι προκύπτει από το καθένα χωριστά, πρέπει όμως να προκύπτει, ότι το δικαστήριο τα έλαβε υπόψη και τα συνεκτίμησε όλα και όχι μόνο μερικά από αυτά.

Ακόμη, δεν είναι απαραίτητη η αξιολογική συσχέτιση και σύγκριση των διαφόρων αποδεικτικών μέσων και των μαρτυρικών καταθέσεων μεταξύ τους ή να προσδιορίζεται ποιο βάρυνε περισσότερο για το σχηματισμό της δικανικής κρίσεως. Όταν δε εξαίρονται ορισμένα από τα αποδεικτικά μέσα, δεν σημαίνει ότι δεν ελήφθησαν υπόψη τα άλλα, ούτε ανακύπτει ανάγκη αιτιολογήσεως γιατί δεν εξαίρονται τα άλλα.

Δεν αποτελούν όμως λόγους αναιρέσεως η εσφαλμένη εκτίμηση εγγράφων, η εσφαλμένη αξιολόγηση των καταθέσεων των μαρτύρων, η παράλειψη αναφοράς και αξιολόγησης κάθε αποδεικτικού στοιχείου χωριστά και η παράλειψη της μεταξύ τους αξιολογικής συσχετίσεως των αποδεικτικών στοιχείων καθόσον στις περιπτώσεις αυτές, με την επίφαση της ελλείψεως αιτιολογίας, πλήττεται η αναιρετικά ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας.

Όσον αφορά το δόλο, που απαιτείται κατά το άρθρο 26παρ. 1 του Π.Κ. για τη θεμελίωση της υποκειμενικής υποστάσεως του εγκλήματος και συνίσταται, σύμφωνα με το άρθρο 27 παρ. 1 του ίδιου Κώδικα, στη θέληση παραγωγής των περιστατικών που κατά το νόμο απαρτίζουν την έννοια της αξιόποινης πράξεως, δεν υπάρχει κατ' αρχήν ανάγκη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, διότι αυτός ενυπάρχει στη παραγωγή των περιστατικών και προκύπτει απ' αυτή, όταν ο νόμος στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν αξιώνει πρόσθετα στοιχεία για την ύπαρξη του δόλου.

Το τελευταίο συμβαίνει και στα εγκλήματα της ψευδούς καταμηνύσεως και της ψευδούς ανώμοτης καταθέσεως, που προβλέπονται από τα άρθρα 229§1, και 225παρ1α ΓΤΚ, για τη θεμελίωση της υποκειμενικής υποστάσεως των οποίων απαιτείται άμεσος δόλος, που περιλαμβάνει τη γνώση ότι τα καταμηνυθέντα, ενόρκως ή χωρίς όρκο κατατεθέντα ή ισχυριζόμενα, αναλόγως είναι ψευδή.

Επιπλέον δε στο έγκλημα της ψευδούς καταμήνυσης απαιτείται και σκοπός του υπαιτίου να προκληθεί καταδίωξη του ψευδώς καταμηνυόμενου προσώπου. Υπάρχει, όμως, και στην περίπτωση των αναφερόμενων αξιόποινων πράξεων αυτή η εν λόγω αιτιολογία, όταν, σύμφωνα με τις παραδοχές της αποφάσεως, ο σχετικός με το ψευδές γεγονός ισχυρισμός του δράστη θεμελιώνεται σε προσωπική πεποίθηση ή αντίληψη του ίδιου ή σε δική του πράξη ή παράλειψη, οπότε είναι αυτονόητη η σχετική γνώση του, χωρίς να απαιτείται παράθεση άλλων, σχετικών με τη γνώση αυτή, περιστατικών.

Τέλος λόγο αναιρέσεως της αποφάσεως αποτελεί, κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' του ΚΠΔ, και η εσφαλμένη εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διατάξεως, η οποία συντρέχει όταν το δικαστήριο της ουσίας δεν κάνει σωστή υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών που δέχθηκε ως αληθή στη διάταξη που εφήρμοσε, αλλά και όταν η παραβίαση γίνεται εκ πλαγίου, πράγμα που συμβαίνει όταν στο πόρισμα της αποφάσεως, που περιλαμβάνεται στο συνδυασμό αιτιολογικού και διατακτικού και ανάγεται στα στοιχεία και την ταυτότητα του εγκλήματος, για το οποίο πρόκειται, έχουν εμφιλοχωρήσει ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά, με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος της ορθής εφαρμογής του νόμου, οπότε η απόφαση στερείται νόμιμης βάσης.

Στην προκείμενη περίπτωση το Τριμελές Εφετείο (Πλημμελημάτων) Αθηνών, με την προσβαλλόμενη 6524 / 2017 απόφασή του, που την εξέδωσε σε δεύτερο βαθμό, κήρυξε τον αναιρεσείοντα ένοχο για τις πράξεις: 1) της Ψευδούς καταμηνύσεως και 2) της ψευδούς ανωμοτί καταθέσεως και τον καταδίκασε σε συνολική ποινή φυλάκισης δεκατεσσάρων μηνών, την εκτέλεση της οποίας ανέστειλε για μία τριετία.

Στο σκεπτικό της απόφασης αυτής το δικαστήριο, μετά από εκτίμηση και αξιολόγηση όλων των μνημονευομένων κατά το είδος τους αποδεικτικών μέσων, δέχθηκε, κατά την αναιρετικά ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του, ότι αποδείχθηκαν τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "Ο κατηγορούμενος στις 13.9.2011 κατέθεσε την από 8.8.2011 έγκληση του κατά του Δ.

Δ. και Μ.-Δ.-Δ. του Π. (νυν εγκαλούσας) με την οποία ισχυρίστηκε ότι διέπραξαν σε βάρος του τις αξιόποινες πράξεις της τοκογλυφίας και της απάτης στο δικαστήριο και συγκεκριμένα ότι οι δύο επιταγές (ήτοι οι με αριθμ. ...224-1 και ...725-9 της τράπεζας ... με ημερομηνίες 31-12-2010 και 28-2-2011 αντίστοιχα, ποσού 100.000 ευρώ η κάθε μία, τις οποίες μεταβίβασε στην πολιτικώς ενάγουσα Μ.-Δ.

Δ.,(που ενεργούσε κατά την έγκλησή του ως παρένθετο πρόσωπο) ενσωμάτωναν τοκογλυφικούς τόκους και αποτελούσαν τοκογλυφικά ωφελήματα από δάνειο ύψους 150.000 ευρώ που είχε χορηγήσει ο Δ. Δ., αδελφός της ανωτέρω, στην εταιρία του με την επωνυμία "... ΕΠΕ" της οποίας ο ίδιος (κατηγορούμενος) είναι νόμιμος εκπρόσωπος.

Ο κατηγορούμενος πέτυχε με τον τρόπο αυτό να ασκηθεί ποινική δίωξη σε βάρος της ποινική δίωξη για τοκογλυφία και απάτη στο Δικαστήριο, παρότι γνώριζε ότι τα ως άνω καταγγελλόμενα ήταν ψευδή. Η αλήθεια είναι η ακόλουθη, όπως συνομολόγησε απολογούμενος και ο κατηγορούμενος, αλλά και επιβεβαίωσε και ο μάρτυρας υπεράσπισής του.

Συγκεκριμένα: Δυνάμει του από 29-1-2010 ιδιωτικού συμφωνητικού που καταρτίστηκε στην ….., αφενός της πολιτικώς ενάγουσας και αφετέρου της μονοπρόσωπης ΕΠΕ με την επωνυμία "..." ως οφειλέτριας της οποίας νόμιμος εκπρόσωπος ήταν ο κατηγορούμενος και με εκ τρίτου συμβαλλόμενο-εγγυητή τον ίδιο, συμφωνήθηκε και χορηγήθηκε αυθημερόν στην ως άνω εταιρία το ποσό των 350.000 ευρώ ,ως άτοκο δάνειο, η εξόφληση του οποίου κατά τα αναφερόμενα στο συμφωνητικό, θα γίνονται από την οφειλέτρια εταιρία στην δανείστρια εταιρία ως εξής:

Στις 10-7-2010 θα καταβάλλονταν το ποσό των 150.000 ευρώ, στις 10.7.2010 100.000 ευρώ και στις 28-2-2011 θα καταβάλλονταν το υπόλοιπο ποσό των 100.000 ευρώ, ο δε κατηγορούμενος ως άνω εκ τρίτου συμβαλλόμενος-εγγυητής εγγυήθηκε ατομικά την εξόφληση του δανείου, παραιτούμενος όλων των σχετικών ενστάσεων. Σύμφωνα με τα αναφερόμενα στο συμφωνητικό αυτό, προς εξόφληση του δανείου η οφειλέτρια παρέδωσε στη δανείστρια, τις ακόλουθες επιταγές εκδόσεως της τράπεζας ...

σε διαταγή Ν. Μ. τις οποίες και οπισθογράφησε αυτός στη δανείστρια : α) την με αριθμ....723-2 επιταγή με ημερομηνία εκδόσεως 10-7-2010, ποσού 150.000 ευρώ, β) την με αριθμ....724-1, με ημερομηνία εκδόσεως 31.12.2010 επιταγή ποσού 100.000 ευρώ και γ) την με αριθμ....725-9 επιταγή με ημερομηνία εκδόσεως 28-2-2011, ποσού 100.000 ευρώ. Από τις ανωτέρω επιταγές η μεν πρώτη, ποσού 150.000 ευρώ εξοφλήθηκε εμπρόθεσμα από την οφειλέτρια, γεγονός το οποίο δεν αμφισβητείται από κανένα από τους διαδίκους, οι επόμενες όμως δύο επιταγές δεν πληρώθηκαν κατά τη λήξη τους ελλείψει επαρκών κεφαλαίων.

Κατόπιν δε αίτησης του Δ. Δ. εκδόθηκαν οι διαταγές πληρωμής του Δικαστή του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με αριθμ…..088/2011 (αναφορικά με την υπό στοιχ.β επιταγή) και η με αριθμ…..817/2011 (αναφορικά με την υπό στοιχ.γ' επιταγή) .Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του πολιτικώς ενάγοντος Ν. Μ., οι οποίοι περιέχονται στην από 8-8-2011 έγκλησή του, η οποία κατατέθηκε στην Εισαγγελία Αθηνών στις 13-9-2011 ασκήθηκε, όπως προαναφέρθηκε ποινική δίωξη σε βάρος της πολιτικώς ενάγουσας και του αδελφού της Δ.

Δ., ποινική δίωξη και - αποδόθηκε στους Δ. Δ. και τη πολιτικώς ενάγουσα κατηγορία για τοκογλυφία και απάτη και της απλής συνέργειας σε τοκογλυφία (καθόσον αφορά την πολ.ενάγουσα), από τις οποίες απαλλάχθηκαν αμετάκλητα με την με αριθμ. 30442/2015 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών. Σύμφωνα με αυτή (την έγκληση) ο κατηγορούμενος ισχυριζόταν ότι οι παραπάνω δύο επιταγές ποσού 100.000 ευρώ αποτελούσαν τοκογλυφικά ωφελήματα από δάνειο, ύψους 150.000 ευρώ, το οποίο είχε χορηγήσει ο Δ.

Δ. στην εταιρία του, ώστε με την καταβολή του ποσού της πρώτης επιταγής 150.000 ευρώ εξοφλήθηκε το σύνολο του ληφθέντος δανείου. Όμως, όπως συνομολόγησε ο κατηγορούμενος και επιβεβαίωσαν και οι μάρτυρες που εξετάστηκαν ενώπιον του δικαστηρίου, οι ως άνω τρεις επιταγές δεν αφορούσαν τη συνομολόγηση δανείου μεταξύ του Δ.

και της εταιρίας του κατηγορουμένου, αλλά την εξόφληση του υπολοίπου τιμήματος για την αγορά οριζόντιων ιδιοκτησιών στην οποία προέβη η θυγατέρα του κατηγορουμένου, Σ. Μ. με πωλήτρια, μεταξύ άλλων και την ίδια την μάρτυρα Ε. Σ., αδελφή του πρώτου μάρτυρα και της πολιτικώς ενάγουσας .δυνάμει του με αριθμ.

….33/30-3-2010 συμβολαίου της συμβολαιογράφου Β. Δ., έναντι πραγματικού τιμήματος 900.000 ευρώ, του οποίου η αντικειμενική αξία ανέρχονταν στο ποσό των 386.182,59 ευρώ και την οποία (αγορά) για φορολογικούς λόγους .αναγράφηκε στο συμβόλαιο μικρότερο τίμημα, ποσού 550.000 ευρώ, το οποίο αποτελούσε προϊόν τραπεζικού δανεισμού της αγοράστριας.

Σύμφωνα δε, με τα κατατεθέντα από τους ανωτέρω μάρτυρες, προς εξόφληση του υπόλοιπου ποσού του πραγματικού τιμήματος της ανωτέρω αγοραπωλησίας, ύψους 350.000 ευρώ συμφωνήθηκε μεταξύ των εκεί συμβαλλομένων η έκδοση των ως άνω τριών επιταγών εκδόσεως της ως άνω εταιρίας, της οποίας νόμιμος εκπρόσωπος τυγχάνει ο κατηγορούμενος και προκειμένου να δικαιολογηθεί η έκδοση αυτών των επιταγών καταρτίστηκε το επίμαχο ιδιωτικό συμφωνητικό δανείου, το οποίο συμβλήθηκε ως δανείστρια η αδελφή της μάρτυρος, Μ.- Δ.

Δ. (πολ. ενάγουσα), η οποία, όπως και ο πρώτος μάρτυρας Δ. Π.ς διέθεταν μεγάλη οικονομική επιφάνεια, έτσι ώστε να μην είναι εμφανής η σύνδεση μεταξύ των συμβαλλομένων στο ανωτέρω συμβόλαιο. Είναι φανερό, ότι ο κατηγορούμενος προέβη στην κατάθεση της εν λόγω ψευδούς έγκλησης προκειμένου να πιέσει τους εγκαλούμενους, να μην προβούν στις περαιτέρω ενέργειες αναγκαστικής εκτέλεσης σε βάρος ακινήτου του, αφού εν τω μεταξύ, όπως προαναφέρθηκε λόγω μη πληρωμής των ως άνω επιταγών, είχαν πετύχει την έκδοση διαταγών πληρωμής και κατάσχεσαν ακίνητο του.

Ο ισχυρισμός του τελευταίου, ότι εσφαλμένα πίστευε ότι οι εγκαλούμενοι με τη μήνυσή του τέλεσαν σε βάρος του τοκογλυφία, διότι η αξία του ακινήτου που αγόρασαν, ήταν υπερβολικά μεγάλη και παρόλα αυτά ζήτησαν και πέτυχαν την έκδοση διαταγών πληρωμής με τα ως άνω απλήρωτα αξιόγραφα και επιδίωξαν την αναγκαστική εκποίηση του ακινήτου του για την ικανοποίησή τους, δεν είναι πειστικός.

Και τούτο διότι στην έγκλησή του, δεν ιστορεί αυτά τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία και δεν συνιστούν το αδίκημα της απάτης και της τοκογλυφίας, έννοιες τις οποίες γνωρίζει ακόμα και κάθε απλός πολίτης, μη διαθέτοντας ιδιαίτερες γενικές γνώσεις (δεν απαιτούνται καν νομικές), αλλά τελείως διάφορα, ψευδή περιστατικά, τα οποία προεκτέθηκαν.

Τα ως άνω ψευδή ο κατηγορούμενος εν γνώσει του επανέλαβε εξεταζόμενος στις 29.6.2015 ενώπιον του Α Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών ,με την ιδιότητα του πολιτικώς ενάγοντος,ανωμοτί προς υποστήριξη της προαναφερόμενης από 13-9-2011 (ΑΒΜ Γ 2014/4553) έγκλησής του σε βάρος της πολιτικώς ενάγουσας και του πρώτου μάρτυρα Δ.

Π.. Πρέπει συνεπώς να κηρυχθεί ένοχος των αποδιδόμενων σε αυτόν πράξεων κατά τα ειδικότερα οριζόμενα στο διατακτικό της παρούσας." Με βάση τις παραδοχές αυτές το Δικαστήριο, στη συνέχεια κήρυξε τον κατηγορούμενο ένοχο του ότι : "Α) Στον ανωτέρω τόπο, την 13η-9-2011 εν γνώσει του καταμήνυσε άλλον ψευδώς, ότι διέπραξε αξιόποινες πράξεις, με σκοπό να προκαλέσει την καταδίωξη του για αυτές.

Συγκεκριμένα, με την από 8-8-2011 έγκληση του ενώπιον του Εισαγγελέα Πρωτοδικών Αθηνών(που έλαβε ΑΒΜ Γ2011/4553) κατά των : 1) Δ. Δ. του Π. και 2) Μ. - Δ. Δ. του Π. (νυν εγκαλούσας), ισχυρίστηκε ότι διέπραξαν σε βάρος του τις αξιόποινες πράξεις της τοκογλυφίας και της απάτης στο δικαστήριο και συγκεκριμένα ότι οι δυο επιταγές (ήτοι οι υπ'αριθμ ...224-1 και ...725-9 επιταγές της Τράπεζας ...

με ημερομηνίες 31-12-2010 και 28-2-2011 αντίστοιχα ποσού 100.000 ευρώ εκάστη), τις οποίες μεταβίβασε στην νυν εγκαλούσα Μ. - Δ. Δ. (που σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του ενεργούσε ως παρένθετο πρόσωπο), ενσωμάτωναν τοκογλυφικούς τόκους και αποτελούσαν τοκογλυφικά ωφελήματα από δάνειο ύψους 150.000 ευρώ, που είχε χορηγήσει ο Δ.

Δ. αδελφός της ανωτέρω στην εταιρεία με την επωνυμία "... ΕΠΕ", της οποίας ο ίδιος (νυν κατηγορούμενος) είναι νόμιμος εκπρόσωπος. Όμως τα προαναφερόμενα πραγματικά γεγονότα, που συμπεριελήφθησαν στην ανωτέρω έγκληση, την οποία κατέθεσε ο ως άνω κατηγορούμενος ενώπιον του Εισαγγελέα Πρωτοδικών Αθηνών και με την επίκληση των οποίων επεδίωκε να προκαλέσει την καταδίωξη των ανωτέρω για τις αξιόποινες πράξεις της τοκογλυφίας και της απάτης στο δικαστήριο, ήταν εν γνώσει του ψευδή, καθόσον οι ανωτέρω επιταγές δεν συνδέονταν με χορήγηση κάποιου δανείου από τον Δ.

Δ., ούτε ενσωμάτωναν τοκογλυφικούς τόκους, αλλά αφορούσαν την εξόφληση του υπολοίπου τιμήματος για την αγορά οριζοντίων ιδιοκτησιών στην οποία προέβη η Σ. Μ. θυγατέρα του ως άνω κατηγορούμενου, με πωλήτρια την Ε. Σ. (αδελφή της ως άνω εγκαλούσας) δυνάμει του υπ'αριθμ. ….33/30-3-2010 Συμβολαίου της Συμβολαιογράφου Β.

Δ..

Β) στην …., την 29-6-2015, ενώ εξεταζόταν χωρίς όρκο ως διάδικος ενώπιον αρμόδιας να ενεργεί τέτοια εξέταση αρχής, εν γνώσει του κατέθεσε ψέματα. Ειδικότερα κατά τον ως άνω τόπο και χρόνο, ο κατηγορούμενος Ν. Μ., ενώ εξεταζόταν ενώπιον του Α Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, με την ιδιότητα του πολιτικώς ενάγοντος, χωρίς όρκο προς υποστήριξη της από 13-9-2011 με ΑΒΜ Γ 2014/4553 έγκλησης αυτού σε βάρος του Δ.

Δ. για τις πράξεις α) της απάτης από την οποία η προξενηθείσα ζημία ήταν ιδιαίτερα μεγάλη, β) της τοκογλυφίας (συνομολόγησης, λήψης τοκογλυφικών ωφελημάτων και επιδίωξη τοκογλυφικών ωφελημάτων) και σε βάρος της Μ.- Δ. Δ., για την πράξη γ) της απλής συνέργειας στην πράξη της τοκογλυφίας (συνομολόγησης, λήψης τοκογλυφικών ωφελημάτων και επιδίωξη τοκογλυφικών ωφελημάτων) κατέθεσε εν γνώσει του τα ακόλουθα ψευδή γεγονότα: "Την περίοδο 2009-2010 είχα μια εταιρεία συμβούλων ...

Α.Ε. Είχα το 50% της εταιρείας. Από 2008-2009 μπήκαμε σε περιδίνηση κρίσης, σοβαρά προβλήματα. Τέλη 2009 με αρχές 2010, η κόρη μου (δημοσιογράφος στον ...) αγόρασε σπίτι από την κυρία Σ., η οποία είναι αδελφή του τότε κατηγορουμένου Δ. Δ. του Π. 650.000 ευρώ από τη σημερινή ... 650.000 δόθηκαν από την κόρη μου στη Σ.. Ανέφερα, τα προβλήματα της εταιρείας.

Εταιρεία συμβούλων. Είχαμε προβλήματα ρευστότητας. Μεταξύ των πελατών μας: ... .... Μεγάλη δουλειά. Είχαμε πληρώσει ορκωτούς, διαβιβάζαμε σε εταιρεία (...) στο .... Ανέφερα τα προβλήματα που είχαμε - ζημιές το 2009. Ήθελα να είμαστε τυπικοί με το Δημόσιο και την Εφορία. Ο Δ. είναι από τους μεγαλύτερους εφοπλιστές στην Ελλάδα.

Η Δ., νοικοκυρά. Μέσω της Σ. γνωρίσαμε τον Δ.. 100 συν 100 χιλιάδες υπέγραψα επιταγές. Υπογράψαμε ιδιωτικό συμφωνητικό. Πήρα 150.000 στο χέρι, μπήκαν στην εταιρία. 10/7 εισπράχθηκε από την κα Δ., τα λεφτά τα πήρε από τον αδερφό της. Παρένθετο πρόσωπο η Δ., ήταν μεσάζων. Είχα ανάγκη μεγάλη να πάρω τα λεφτά. Είχαμε δυο ανακοπές στις διαταγές πληρωμής.

Πάνω στην ανάγκη μου το υπέγραψα. Ιανουάριο 2010 συνομολόγησα δάνειο. Η επιταγή ενσωμάτωνε το ποσό του κεφαλαίου. Στις άλλες, μόνο τόκοι. Το επιτόκιο δεν θυμάμαι καλά, αλλά ήταν υπερβολικό. Πάνω στην ανάγκη, για να μην έχω πρόβλημα, με Δημόσιο και με ΙΚΑ, υπέγραψα. Αν η ... προχωρούσε, θα παίρναμε αμοιβή 800.0006.

Επίσης, γύρω στα 8-9,5% ο δανεισμός στην τράπεζα, κατά μέσο όρο. Δανείστηκα με μηνιαίο πάνω από 18%. Επίσης, δεν θυμάμαι. 150.000 πήρα κεφάλαιο. Με την κα Δ. σύναψα το δάνειο, ο Δ. είχε τα λεφτά. Προσωπικά, δεν συμφώνησα, με τον κύριο Δ.. Η κυρία Δ. είπε ότι δεν είχε λεφτά, θα τα έπαιρνε από τον αδερφό της. Έφτιαξα τις επιταγές, τις οπισθογράφησε αυτή και τις έδωσε στον αδερφό της.

Αυτός έκανε τις πληρωμές. Δεν τον ήξερα, από τις εφημερίδες τον γνώριζα. Αυτό που ξέρω είναι ότι ο ασκών τα ένδικα μέσα εναντίον μου, είναι ο Δ., άρα αυτός είναι ο κομιστής, λογικά το συμπεραίνω. Δεν ήταν από την κυρία Δ. τα ένδικα μέσα που ασκήθηκαν. Για 100.000 ευρώ δεν έκανα ποτέ συμφωνία με τον κύριο Δ.. Όταν πήγα να κάνω ανακοπή για τη μια που γνωρίζαμε, για την προσωρινή διαταγή εννοώ, μας είπε ο συνήγορος του Δ.

ότι ξέρει από ποιό Νομό είμαι και ότι μου έχει κάνει κατάσχεση στο σπίτι. Έγινε ολόκληρη διαδικασία γιατί δεν είχε κοινοποιηθεί νομότυπα στο δικαστήριο της Αμφισσας, το οποίο έκανε άρση της κατάσχεσης. Την καταβολή σε λογαριασμό όψεως της εταιρείας, μας την κάνανε. Εμφανίστηκε, άγνωστο από ποιον, και εισπράχθηκε.

Το σώμα της επιταγής το έχει η Δ.. Με τον κύριο Δ. ούτε μιλήσαμε ούτε κάναμε συζήτηση. Όλα τα ένδικα μέσα και τις επιταγές, ο Δ.. Στη διαδικασία Στη διαδικασία πληρωμής δεν εμπλέκεται η Δ.. Δυο φορές κατέθεσα στο Πρωτοδικείο Άμφισσας,, έχετε και την απόφαση. Η κυρία Δ. από την αρχή είπε ότι δεν έχει λεφτά και ότι θα της τα έδινε ο αδερφός της.

Σύμφωνα με τη λογική και τα ένδικα μέσα, ο Δ. ήταν ο τελευταίος κομιστής. Δεν προκύπτει από φορολογική αρχή ότι είχε κάπου 150.000 καταθέσεις. 2-3 συναντήσεις είχαμε κάνει με τη Δ., τη γνώρισα από την αδερφή της, που η κόρη μου είχε αγοράσει σπίτι. Ο κύριος Δ. μου έκανε κατάσχεση στο πατρικό μου σπίτι. Η εταιρεία μας ήταν στην ...

σε αδράνεια. Με έβαλε να παραιτηθώ από όλες τις ενστάσεις, υποχρεωτικά. Η Δ. ενήργησε σαν μεσάζων, σαν ενδιάμεσο πρόσωπο. Υπήρχε και ένας δικηγόρος δικός τους εκεί. Είπα ευθαρσώς και ειλικρινούς ότι συμφώνησα με τη διαβεβαίωση της Δ., τα λεφτά τα έπαιρνε από τον αδερφό της, και όλα τα ένδικα μέσα τα άσκησε ο αδερφός της.

Τρέχανε δυο μεγάλες δουλειές και είχα μεγάλες ανάγκες. Τη Δ. τη γνώρισα μετά, μέσω της Σ., μετά την υπογραφή του συμβολαίου της κόρης μου. Για να αγοράσει σπίτι η κόρη μου, από Δεκέμβριο 2009 το είχε κλείσει.... Όλοι έχουμε αγοράσει ή χτίσει σπίτι. Δεν θα δανειζόμουν και θα έδινα, μαύρα στη Σ.. Η κόρη μου δανείστηκε.

Αγόρασε το σπίτι περήφανα και ανοιχτά και αν αμφισβητείται, να προσκομίσω έγγραφα. Για να αγοράσεις ένα σπίτι, το ψάχνεις και κουβεντιάζεις τουλάχιστον 3-5 μήνες, ένα χρόνο ... Στην …, αγοραπωλησία της κόρης μου - δεν είμαι υποχρεωμένος να ξέρω. Γιατί στο ιδιωτικό συμφωνητικό, αν ήταν μαύρα, δεν θα αναγράφονταν τα 150.000.

Η μήνυση έγινε μετά από 1,5 χρόνο. Για να κάνω ανάκληση, έπρεπε να έχω τα λεφτά μέσα. Δεν μπορεί να γίνει ανάκληση χωρίς ισόποσο. Δεν περιμέναμε ότι ο κύριος Δ. με την οικονομική του επιφάνεια θα μου έβγαζε διαταγές πληρωμής. Μόλις έγιναν ένδικες ενέργειες, κάναμε και τη μήνυση". Ενώ το αληθές το οποίο εγνώριζε ο κατηγορούμενος, Ν.

Μ., είναι ότι δεν υπήρχε ανάγκη δανεισμού της επιχείρησης του (κατηγορουμένου) εξαιτίας της οποίας να υποχρεώθηκε να προσφύγει σε δανεισμό και μάλιστα όχι από κάποια τραπεζική εταιρία αλλά από ιδιώτη. Οι αναφερθείσες δε από αυτόν τρεις επιταγές, ύψους 350.000 ευρώ, η υπ' αριθ. ...723-2 επιταγή, με ημερομηνία εκδόσεως 10.7.2010, ποσού 150.000 ευρώ, η υπ' αριθ. ...724-1 επιταγή ποσού, με ημερομηνία εκδόσεως 31-12- 2010, ποσού 100.000 ευρώ και η υπ' αριθ. ...725-9 επιταγή, με ημερομηνία εκδόσεως 28-2-2011, ποσού επίσης 100.000 ευρώ, δεν αφορούσαν τη συνομολόγηση δανείου μεταξύ του τότε κατηγορούμενου, Δ.) Δ.

του Π. και της εταιρίας αυτού (νυν κατηγορουμένου, Ν. Μ.) αλλά την εξόφληση υπολοίπου τιμήματος για .την αγορά οριζόντιων ιδιοκτησιών στην οποία προέβη η θυγατέρα του Σ. Μ. του Ν., με πωλήτρια, μεταξύ άλλων και την Ευρυδίκη συζ. Δ. Σ., η οποία κατέθεσε ως μάρτυρας υπεράσπισης ενώπιον του Α Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών κατά τη δικάσιμο της 29-6-2015, δυνάμει του με αριθ.

…33/30-3-2010 συμβολαίου της Συμβολαιογράφου ... Β. Δ., έναντι πραγματικού τιμήματος 900.000 ευρώ, του οποίου η αντικειμενική αξία, ανέρχονταν στο ποσό των 386.182,59 ευρώ και για την οποία (αγορά), για φορολογικούς λόγους, ανεγράφη στο συμβόλαιο μικρότερο τίμημα ποσού 550.000 ευρώ, το οποίο αποτελούσε προϊόν τραπεζικού δανεισμού της αγοράστριας, το δε από 29-1-2010 ιδιωτικό συμφωνητικό που καταρτίσθηκε μεταξύ της Μ. - Δ.

Δ., της εταιρίας που εκπροσωπούσε ο κατηγορούμενος και του ιδίου του κατηγορουμένου. Ν. Μ. ως εκ τρίτου συμβαλλομένου, καταρτίσθηκε προκειμένου να δικαιολογηθεί η έκδοση των τριών αυτών επιταγών, στο οποίο (ιδιωτικό συμφωνητικό), συμβλήθηκε ως δανείστρια, η αδελφή της ως άνω) πωλήτριας, Μ. -Δ. Δ., η οποία, όπως και ο αδελφός της Δ.

Δ. διέθεταν μεγάλη οικονομική επιφάνεια, έτσι ώστε να μην εμφανής η σύνδεση μεταξύ των συμβαλλομένων στο ανωτέρω συμβόλαιο. Ο κατηγορούμενος, τελούσε σε γνώση της αναλήθειας των υπ' αυτού κατατεθέντων ενώπιον του Δ' Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, το οποίο τελικώς ήχθη σε απαλλακτική κρίση για τα αποδιδόμενα στον μεν Δ.

Δ. αδικήματα της απάτης ιδιαίτερα μεγάλης ζημίας και της τοκογλυφίας (συνομολόγησης λήψης τοκογλυφικών ωφελημάτων και επιδίωξη τοκογλυφικών ωφελημάτων στην δε Μ.- Δ. Δ., της απλής συνέργειας στην πράξη της τοκογλυφίας (συνομολόγησης λήψης τοκογλυφικών ωφελημάτων και επιδίωξη τοκογλυφικών ωφελημάτων) Με αυτά που δέχθηκε το Εφετείο διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφαση του, την προβλεπόμενη από το Σύνταγμα και τον Κ.Π.Δ., κατά τα προαναφερόμενα, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, για την οποία είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό της απόφασης.

Και τούτο γιατί εκτίθενται στην απόφαση, με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία αποδείχθηκαν από την ακροαματική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση των πιο πάνω αξιοποίνων πράξεων για τις οποίες καταδικάσθηκε ο αναιρεσείων, τις αποδείξεις από τις οποίες συνήγαγε αυτά, καθώς, επίσης και τους συλλογισμούς, με βάση τους οποίους έκανε την υπαγωγή τους στις πιο πάνω ουσιαστικές ποινικές διατάξεις των άρθρων 229 και 225 του Π.Κ.

που εφαρμόσθηκαν, οι οποίες δεν παραβιάσθηκαν, ούτε ευθέως, ούτε εκ πλαγίου, με την παραδοχή ασαφών, ελλιπών ή αντιφατικών αιτιολογιών και έτσι, η απόφαση δεν στερείται νόμιμης βάσης. Ειδικότερα, αναφέρονται στην απόφαση: α) ως προς την πράξη της ψευδούς καταμηνύσεως, ότι ο αναιρεσείων υπέβαλε κατά της ήδη πολιτικώς εναγούσης Μ. - Δ.

Δ. (και κατά του Δ. Δ. ) την από 8.8.2011 έγκληση, καθώς και τα περιστατικά που διέλαβε σ' αυτή, που ήταν ψευδή (δηλαδή, ότι αυτοί τέλεσαν σε βάρος του, τα εγκλήματα της τοκογλυφίας και της απάτης στο δικαστήριο - η δε ήδη πολιτ. ενάγουσα αυτό της απλής συνέργειας σε τοκογλυφία), με σκοπό να προκαλέσει την δίωξή τους για τις πιο πάνω αξιόποινες πράξεις, για τις οποίες όμως απηλλάγησαν αμετακλήτως με την υπ' αριθμ. 30442 / 2015 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών.

Και β) ως προς την πράξη της ψευδούς ανώμοτης καταθέσεως, ότι τα καίρια και ουσιώδη γεγονότα που κατέθεσε χωρίς όρκο, ενώπιον του Α Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών ως πολιτικώς ενάγων, την 29.6.2015, προς υποστήριξη της ως άνω εγκλήσεώς του, συνιστάμενα στην ανάγκη τοκογλυφικού δανεισμού του από τον Δ. Δ., μέσω της πολιτικώς ενάγουσας αδελφής του, ήταν ψευδή, ενώ γνώριζε την αναλήθειά τους, κατά τα προαναφερόμενα, ότι δηλαδή αληθές ήταν ότι οι αναφερόμενες στο σκεπτικό δύο επιταγές δεν συνδέονταν με τη χορήγηση κάποιου δανείου ούτε ενσωμάτωναν τοκογλυφικούς τόκους, αλλά αφορούσαν την εξόφληση υπολοίπου τιμήματος για την αγορά οριζοντίων ιδιοκτησιών , στην οποία προέβη η θυγατέρα του Σ.

Μ. απο την αδελφή της εγκαλούσας Ε. Σ., με αποτέλεσμα ουδεμία ασάφεια η απόφαση να υφίσταται αναφορικά με το αν συνομολογήθηκε ή όχι δάνειο μεταξύ των διαδίκων, ως αβάσιμα ο αναιρεσείων υποστηρίζει Τέλος, επαρκώς αιτιολογείται και ο απαιτούμενος δόλος του αναιρεσείοντος, δηλαδή, η θέληση παραγωγής των περιστατικών που απαρτίζουν, κατά νόμο, την έννοια των αξιοποίνων πράξεων που προαναφέρθηκαν.

Ειδικότερα, δε ως προς το έγκλημα της ψευδούς καταμηνύσεως, αιτιολογείται και ο σκοπός του ιδίου να προκληθεί καταδίωξη των ψευδώς καταμηνυομένων προσώπων η οποία και πραγματοποιήθηκε καθώς και η γνώση της αναλήθειας των όσων αυτός ανέφερε στην ένδικη έγκληση του και ανωμοτί κατέθεσε που, ως συνάγεται από τη φύση της ένδικης υπόθεσης και την εντεύθεν διένεξη των διαδίκων, θεμελιώνεται σε προσωπική αντίληψη του ιδίου, έτσι ώστε να μην απαιτείται παράθεση και άλλων σχετικών με τη γνώση αυτή περιστατικών .

Επομένως είναι αβάσιμοι οι προβαλλόμενοι αναιρετικοί λόγοι με τους οποίους προσάπτονται στην προσβαλλόμενη οι πλημμέλειες από το άρθρο 510 § στοιχ. Δ' και Ε' ΚΠΔ, δηλαδή, για εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή ουσιαστικών ποινικών διατάξεων και έλλειψη αιτιολογίας. Όλες οι λοιπές αιτιάσεις του αναιρεσείοντος συνιστούν αμφισβήτηση της ουσίας των ως άνω παραδοχών του Εφετείου ήτοι ανεπίτρεπτη προσβολή της περί τα πράγματα ανέλεγκτης κρίσης του δικαστηρίου της ουσίας και ως εκ τούτου είναι απορριπτέες ως απαράδεκτες.

Μετά από αυτά, αφού δεν υπάρχει άλλος λόγος αναίρεσης πρέπει ν' απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (αρ.476 παρ. 1 και 583 παρ.1 ΚΠΔ), εν απουσία της νομίμως κλητευθείσης (βλ. από 7.6.18 αποδεικτικό του επιμελητή Εισαγγελίας Αρείου Πάγου Λ. Χ.) πολιτικώς εναγούσης.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την υπ' αριθμ. πρωτ. 4784/7.5.2018 δήλωση του Μ. Ν. του Α., κατοίκου ..., οδός ..., περί αναιρέσεως της υπ' αριθμ. 6524/2017 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Αθηνών..

Επιβάλλει στον αναιρεσείοντα τα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια πενήντα (250) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 9 Οκτωβρίου 2018.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 13 Νοεμβρίου 2018.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ

Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ