Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds, rejecting arguments regarding judicial admission and common sense violations.

Απόφαση 1890 / 2022 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1890/2022

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ευδοξία Κιουπτσίδου - Στρατουδάκη, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη, Ιωάννα Κλάπα - Χριστοδουλέα, Χρήστο Κατσιάνη, Ασημίνα Υφαντή και Στέφανο - Σπυρίδωνα Πανταζόπουλο - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 24 Οκτωβρίου 2022, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ετερόρρυθμης Εταιρείας με την επωνυμία "...", που εδρεύει στην ... και εκπροσωπείται νόμιμα από τον Ι. Τ. ο οποίος παραστάθηκε μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου του Βασίλειο Μπραβάκο και δεν κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Α. Β. του Γ., κατοίκου ... ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Παναγιώτη Παναγιωτόπουλο και κατέθεσε προτάσεις.

Στο σημείο αυτό, ο πληρεξούσιος της ως άνω αναιρεσείουσας, αφού έλαβε το λόγο από την Προεδρεύουσα, ζήτησε την αναβολή της συζήτησης της κρινόμενης αίτησης σε μεταγενέστερη δικάσιμο, για τους λόγους που ανέπτυξε. Το Δικαστήριο, αφού διασκέφθηκε με την παρουσία και του Γραμματέα του, απέρριψε το αίτημα αναβολής και διέταξε την πρόοδο της δίκης.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 25/10/2007 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1900/2011 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 3030/2018 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 1/10/2018 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Υπόκειται προς κρίση η από 1-10-2018 αίτηση για αναίρεση της εκδοθείσας αντιμωλία των διαδίκων κατά την τακτική διαδικασία υπ' αριθμ. 3030/2018 τελεσίδικης απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Με την προσβαλλόμενη απόφαση έγινε δεκτή κατ' ουσίαν η από 20-9-2021 έφεση του εναγομένου και ήδη αναιρεσίβλητου κατά της υπ' αριθμ. 1900/2011 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, η οποία είχε δεχθεί κατ' ουσίαν την από 25-10-2007 αγωγή της ενάγουσας, ήδη αναιρεσείουσας, και αφού εξαφάνισε την ως άνω απόφαση, κράτησε και δίκασε κατ' ουσίαν την υπόθεση και απέρριψε την ως άνω αγωγή. Η αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564 παρ. 3, 566 παρ.2 ΚΠολΔ). Είναι συνεπώς παραδεκτή (άρθρο 577 παρ. 1 ΚΠολΔ) και πρέπει να εξεταστεί το παραδεκτό και το βάσιμο των λόγων της.

Ο λόγος αναίρεσης από τον αρ. 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, που στόχο έχει τη διασφάλιση του συζητητικού συστήματος (άρθρο 106 ΚΠολΔ), αλλά και την αρχή της ακρόασης των διαδίκων (άρθρο 110 παρ. 2 ΚΠολΔ), ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας παρά τον νόμο έλαβε ή δεν έλαβε υπόψη του πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, νοούνται δε ως πράγματα οι αυτοτελείς ισχυρισμοί των διαδίκων που τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του ασκούμενου με την αγωγή, ένσταση ή αντένσταση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος (ΟλΑΠ 3/1997), δηλαδή οι ισχυρισμοί που κατά το νόμο διαμόρφωσαν ή ανάλογα ήταν ικανοί να διαμορφώσουν το διατακτικό της προσβαλλόμενης απόφασης (ΟλΑΠ 2/1989), θα πρέπει δε οι ισχυρισμοί αυτοί να προτάθηκαν παραδεκτά στο δικαστήριο της ουσίας (ΟλΑΠ 2/2001, ΟλΑΠ 12/2000) και μάλιστα από τον ήδη αναιρεσείοντα (ΑΠ 792/2015).

Οι ισχυρισμοί πρέπει να είναι ουσιώδεις, δηλαδή να επιδρούν στην έκβαση της δίκης και να επηρεάζουν ευνοϊκά για τον αναιρεσείοντα το διατακτικό της απόφασης. Επομένως, δεν είναι πράγματα με την έννοια αυτή, η αιτιολογημένη άρνηση της αγωγής, ένστασης ή αντένστασης, το περιεχόμενο των αποδεικτικών μέσων, τα επιχειρήματα των διαδίκων ή τα συμπεράσματα από την εκτίμηση των αποδείξεων.

Πράγματα, κατά την έννοια της εν λόγω διάταξης, είναι και οι λόγοι της έφεσης που περιέχουν παράπονα κατά της πρωτοβάθμιας κρίσης και, συνεπώς, η παραδοχή από το Εφετείο ανύπαρκτου λόγου έφεσης ή η επανάκριση κεφαλαίου της απόφασης έξω από τα όρια της έφεσης συνιστούν πλημμέλειες που εμπίπτουν στον προβλεπόμενο από την ανωτέρω διάταξη λόγο αναίρεσης, εκτός αν πρόκειται για λόγο έφεσης ή ισχυρισμούς που όφειλε να ερευνήσει και αυτεπαγγέλτως το δευτεροβάθμιο δικαστήριο (ΟλΑΠ 22/2005, ΑΠ 1677/2010).

Δεν καθιδρύεται ο πιο πάνω λόγος όταν το δικαστήριο, εφαρμόζοντας αυτεπάγγελτα το νόμο, προβαίνει στον προσήκοντα νομικό χαρακτηρισμό της διαφοράς με βάση τα εκτιθέμενα, έστω και αν καταλήγει σε διάφορο συμπέρασμα από τον διάδικο που προτείνει τα περιστατικά (ΑΠ 258/2019, 1392/2019, 1326/2011). Στην προκειμένη περίπτωση από την παραδεκτή κατ' άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ επισκόπηση του δικογράφου της από 25-10-2007 αγωγής και της από 20-9-2011 έφεσης κατά της υπ' αριθμ. 1900/2011 προαναφερθείσας οριστικής απόφασης προκύπτει ότι η ενάγουσα ζήτησε να υποχρεωθεί ο εναγόμενος να καταβάλει το ποσό των 20.000 ευρώ με βάση τα επικαλούμενα εκεί ίδια πραγματικά περιστατικά της αδικοπραξίας 914 ΑΚ, άλλως κατά το άρθρο 919 ΑΚ.

Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο υπήγαγε, ως είχε δικαίωμα με βάση το αξίωμα iura novit curiae, τα πραγματικά περιστατικά στις διατάξεις των άρθρων 914 ΑΚ και 385 ΠΚ (εκβίαση), και δέχθηκε κατ' ουσίαν την αγωγή και υποχρέωσε τον εναγόμενο να καταβάλει το ποσό των 20.000 ευρώ για την ως άνω αιτία στην ενάγουσα. Με την ασκηθείσα έφεσή του ο εναγόμενος προσέφυγε κατά της ως άνω οριστικής απόφασης επικαλούμενος κακή του νόμου εφαρμογή και πλημμελή εκτίμηση των αποδείξεων και το Εφετείο μετά την παραδοχή του λόγου αυτού ως βασίμου, εξαφάνισε την απόφαση και δικάζοντας επί της ένδικης αγωγής απέρριψε αυτήν κατ' ουσίαν.

Επομένως, ο πρώτος λόγος της ένδικης αναίρεσης με τον οποίον η αναιρεσείουσα επικαλείται πλημμέλεια της αναιρεσιβαλλομένης απόφασης εκ του αρ. 8 και 9 του άρθρου 559 ΚΠολΔ (οι οποίοι συρρέουν, ΑΠ 833/2013) και συγκεκριμένα ότι το Εφετείο μετά την εξαφάνιση της πρωτοβάθμιας οριστικής απόφασης και την απόρριψη της κύριας βάσης της αγωγής του εκ του άρθρου 914 ΑΚ, παρέλειψε να εξετάσει δήθεν την επικουρική βάση της εκ του άρθρου 919 ΑΚ (η οποία, ειρήσθω εν παρόδω, ρυθμίζει περιπτώσεις που δεν υπάγονται στο άρθρο 914 ΑΚ), με βάση τα ίδια επικαλούμενα από την ενάγουσα πραγματικά περιστατικά, είναι αβάσιμος και απορριπτέος, διότι κατά τα προαναφερθέντα στη μείζονα πρόταση το Εφετείο αποφάνθηκε επί της νομικής και ουσιαστικής βασιμότητας της ένδικης αγωγής υπάγοντας τα πραγματικά περιστατικά μόνο στη διάταξη του άρθρου 914 ΑΚ εφαρμόζοντας αυτεπάγγελτα το νόμο, χωρίς να δεσμεύεται από τις απόψεις των διαδίκων ή από την έλλειψη σχετικού νομικού χαρακτηρισμού τους απ' αυτά.

Εξ άλλου, πρέπει να απορριφθούν: α) ο δεύτερος λόγος της ένδικης αναίρεσης με τον οποίον η αναιρεσείουσα προβάλλει πλημμέλεια στην αναιρεσιβαλλομένη απόφαση εκ του αρ. 11 β του άρθρου 559 ΚΠολΔ, επειδή δέχθηκε δήθεν δικαστική ομολογία της ενάγουσας ως προς την χρηματοδότηση του εναγόμενου για την έκδοση της οικοδομικής αδείας για το ακίνητο επί της οδού ...

στην ... ιδιοκτησίας Γ.. Π., ως αβάσιμος. Διότι από την παραδεκτή κατά το άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ επισκόπηση της αναιρεσιβαλλομένης απόφασης που δέχθηκε ότι "όπως συνομολογείται από αμφότερα τα διάδικα μέρη, από τις αρχές του έτους 2002 υπήρξε συνεργασία μεταξύ τους (ενν. διαδίκων) για δύο διαφορετικά έργα ήτοι α) την έκδοση οικοδομικής αδείας για ακίνητο που βρισκόταν στην οδό ...

στην ... ιδιοκτησίας Γ. Π. για το οποίο εκδόθηκε η με αριθμό 763/2002 άδεια και β) την αναθεώρηση της με αριθμό 1448/1998 άδειας που αφορούσε την ένδικη οικοδομή" προκύπτει ότι η δικαστική ομολογία της ενάγουσας αναφέρεται μόνο στο πραγματικό γεγονός της συνεργασίας της με τον εναγόμενο στην ως άνω έκδοση της οικοδομικής άδειας και όχι στο γεγονός της χρηματοδότησής της από τον εναγόμενο, ο οποίος κατέβαλε το ποσό των 22.000 ευρώ, όπως δέχθηκε η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, με βάση τα άλλα νομίμως επικληθέντα και προσκομισθέντα από τους διαδίκους αποδεικτικά μέσα, β) ο τρίτος λόγος αναίρεσης με τον οποίον η αναιρεσείουσα επικαλείται πλημμέλεια της αναιρεσιβαλλομένης απόφασης εκ του αρ. 11γ του άρθρου 559 ΚΠολΔ, διότι δεν έλαβε υπόψη της τη δικαστική ομολογία του αντιδίκου της συνιστάμενη στο ότι "..

ο ιδιοκτήτης της οικοδομής είναι υπεύθυνος απέναντι στο νόμο και επ' ονόματί του εκδίδεται η οικοδομική άδεια. Οι συντελεστές για την υλοποίηση της οικοδομής είτε αυτοί είναι μηχανικοί είτε εργολάβοι ή κάθε είδους τεχνίτες, επιλέγονται αποκλειστικά από τον ιδιοκτήτη.." ως αόριστος, διότι δεν εκτίθεται ο πραγματικός ισχυρισμός, και οι λόγοι για τους οποίους αυτός ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, και δ) ο τέταρτος λόγος από τον αρ. 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ με τον οποίο η αναιρεσείουσα επικαλείται παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας λόγω του ότι η αναιρεσιβαλλομένη απόφαση έλαβε υπόψη της για τον σχηματισμό της δικανικής της πεποίθησης ότι το χρηματικό ποσό που αφορά αδικοπρακτική συναλλαγή δεν θα γινόταν δεκτό να κατατεθεί σε τραπεζικό λογαριασμό του αδικοπραγήσαντος, διότι η παραβίαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας συνιστά λόγο αναίρεσης μόνον για την ερμηνεία και εφαρμογή των κανόνων του ουσιαστικού δικαίου.

Κατ' ακολουθίαν, αφού δεν υπάρχει άλλος αναιρετικός λόγος προς έρευνα, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης, να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου στο δημόσιο ταμείο και να καταδικαστεί η αναιρεσείουσα λόγω της ήττας της (άρθρα 106, 176, 183, 191 ΚΠολΔ) στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, ο οποίος κατέθεσε προτάσεις κατά τα οριζόμενα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 1-10-2018 αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθμ. 3030/2018 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

Διατάζει την εισαγωγή του παραβόλου στο δημόσιο ταμείο.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 7 Νοεμβρίου 2022.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 11 Νοεμβρίου 2022.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ