188/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 188 / 2007 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 188/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Αχιλλέα Νταφούλη, Ελένη Μαραμαθά, Πλαστήρα Αναστασάκη και Αντώνιο Παπαθεοδώρου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 6 Οκτωβρίου 2006, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: .... , ο οποίος παραστάθηκε με την πληρεξούσια δικηγόρο του Ευφροσύνη Τσαμολιά.

Του αναιρεσιβλήτου: Ν.Π.Δ.Δ., με την επωνυμία "Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Αθηνών - Πειραιώς - Νομαρχία Αθηνών", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Στυλιανό Τζαβάρα, χωρίς να καταθέσει προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 11 Ιανουαρίου 2005 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1652/2005 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 137/2006 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 17 Μαρτίου 2006 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ελένη Μαραμαθά, ανέγνωσε την από 22 Σεπτεμβρίου 2006 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Η πληρεξούσια του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμός 11 Κ.Πολ.Δ. με την οποία ορίζεται, ότι επιτρέπεται αναίρεση, αν το δικαστήριο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα τα οποία οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν, συνάγεται ότι θεμελιώνεται ο λόγος αυτός της αναιρέσεως στην περίπτωση κατά την οποία το δικαστήριο της ουσίας δεν βεβαιώνει ότι έλαβε υπόψη στα πλαίσια των άρθρων 335 και 338 έως 341 του ιδίου Κώδικα και τα έγγραφα τα οποία προσκόμισαν και επικαλέσθηκαν οι διάδικοι, αλλά και όταν υπάρχουν αμφιβολίες περί του αν έχουν ληφθεί υπόψη από το δικαστήριο τα αποδεικτικά μέσα που προσκομίσθηκαν με επίκληση ή παρά την περί αυτού βεβαίωση, δεν καθίσταται απολύτως βέβαιο από το περιεχόμενο της αποφάσεως, ότι έχουν ληφθεί υπόψη όλα ή ορισμένα από τα εν λόγω έγγραφα.

Στην προκειμένη περίπτωση με τον πρώτο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθμό 11 άρθρο 559 Κ.Πολ.Δ. για το λόγο ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη τα πιό κάτω αναφερόμενα και νομίμως προσκομισθέντα με επίκληση έγγραφα, ήτοι 1) το από 3-6-2004 ιδιωτικό συμφωνητικό μισθώσεως ακινήτου, 2) την υπ' αριθμόν 18985/2005 ένορκη βεβαίωση, 3) την κατάθεση της μάρτυρος .... , 4) τους πίνακες της Τράπεζας της Ελλάδος, 5) α) το από 20-9-2001, ιδιωτικό συμφωνητικό, β) τις από 4-10-2004, 2-12-2003 αποδείξεις εισπράξεως μισθώματος, γ) την από 1-11-2004 απόδειξη καταβολής μισθώματος, 6) το από 29-3-2000 ιδιωτικό συμφωνητικό, 7) την από 1-10-2004 απόδειξη εισπράξεως μισθώματος, 8) τα από 22-6-2005, και 9-8-1999 ιδιωτικά συμφωνητικά μισθώσεως.

Από την προσβαλλομένη απόφαση προκύπτει ότι το Εφετείο για να καταλήξει στη δικανική του κρίση και τον προσδιορισμό του μισθώματος του μισθίου ακινήτου έλαβε υπόψη εκτός από την ένορκη βεβαίωση, η οποία αναφέρεται ρητά και τις ένορκες καταθέσεις των μαρτύρων που εξετάσθηκαν στο ακροατήριο του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου και όλα τα έγγραφα που προσκόμισαν μετ' επικλήσεως οι διάδικοι.

Από τη διαβεβαίωση αυτή, αλλά και από το γεγονός ότι στο υπόλοιπο αιτιολογικό της αποφάσεως δεν υπάρχει κανένα απολύτως στοιχείο από το οποίο μπορεί να καταλειφθεί αμφιβολία για το αν το Εφετείο έλαβε υπόψη και τα παραπάνω έγγραφα, γίνεται απολύτως βέβαιο ότι το δικαστήριο προκειμένου να καταλήξει στον καθορισμό του μηνιαίου μισθώματος έλαβε υπόψη και τα εν λόγω έγγραφα.

Συνεπώς ο λόγος της αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθμός 11 Κ.Πολ.Δ. πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

ΙΙ. Με τον δεύτερο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως, όπως αυτός εκτιμήθηκε, αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθμός 8 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. (και όχι από τους 9 και 14 του άρθρου 559) για το λόγο ότι έλαβε υπόψη μη προταθέντα λόγο εφέσεως του ήδη αναιρεσιβλήτου Ν.Π.Δ.Δ. ο οποίος ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Ειδικότερα έλαβε υπόψη μη υπάρχοντα λόγο εφέσεως περί εσφαλμένου καθορισμού του μηνιαίου μισθώματος από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, τον ο ποίο έκαμε δεκτό στην ουσία του και μετά από εξαφάνιση της πρωτοδίκου αποφάσεως καθόρισε το μηνιαίο μίσθωμα στο ποσό των 630.00 €. Από την επιτρεπτά γενομένη επισκόπηση του δικογράφου της εφέσεως του ήδη αναιρεσιβλήτου Ν.Π.Δ.Δ.

προκύπτει, ότι αυτό ζήτησε την εξαφάνιση της προσβαλλομένης αποφάσεως για το λόγο ότι δέχθηκε παρά τον νόμο και χωρίς αιτιολογία ότι το μηνιαίο μίσθωμα που μπορεί να επιτευχθεί με καθεστώς ελεύθερης μίσθωσης σύμφωνα με τις αρχές της καλής πίστεως και των συναλλακτικών ηθών ανέρχεται στο ποσό των 800 €, επίσης για το λόγο ότι ούτε από τα στοιχεία που ελήφθησαν υπόψη προέκυπτε υπερδιπλασιασμός των πραγματικών τιμών και του πληθωρισμού από την υπογραφή του μισθωτηρίου..".

Στη συνέχεια το Εφετείο έκρινε ότι το μίσθωμα έπρεπε να καθορισθεί στο ποσό των 630.00 € μηνιαίως και αφού δέχθηκε ως ουσία βάσιμο τον ως άνω λόγο εφέσεως εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση. Κρίνοντας ως άνω το Εφετείο δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθμός 8 Κ.Πολ.Δ. και γι' αυτό είναι απορριπτέος ως αβάσιμος ο σχετικός, όπως εκτιμήθηκε, δεύτερος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως.

ΙΙΙ. Κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθμός 19 Κ.Πολ.Δ. λόγος αναιρέσεως για έλλειψη νομίμου βάσεως της αποφάσεως ιδρύεται, όταν δεν προκύπτουν σαφώς από το αιτιολογικό της τα περιστατικά τα αναγκαία για την κρίση στη συγκεκριμένη περίπτωση ως προς την συνδρομή των νομίμων όρων και προϋποθέσεων της διατάξεως που εφαρμόσθηκε ή για τη μη συνδρομή τους που αποκλείει την εφαρμογή της, καθώς και όταν η απόφαση έχει ελλιπείς ή αντιφατικές αιτιολογίες στο νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών περιστατικών, τα οποία έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης.

Αντίθετα δεν υπάρχει έλλειψη νόμιμης βάσεως όταν πρόκειται για ελλείψεις αναγόμενες στην εκτίμηση των αποδείξεων και μάλιστα στην ανάλυση, στάθμιση και αιτιολόγηση του εξαγομένου από αυτές πορίσματος, γιατί στην κρίση του αυτή το δικαστήριο προβαίνει ανέλεγκτα κατά το άρθρο 561 παράγραφος 1 Κ.Πολ.Δ. εκτός αν δεν είναι σαφές το πόρισμα και για το λόγο αυτό γίνεται αδύνατος ο αναιρετικός έλεγχος.

Στην προκειμένη περίπτωση με τον τρίτο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση η πλημμέλεια από το άρθρο 559 αριθμός 1 και 19 Κ.Πολ.Δ. για το λόγο ότι περιέχει ανεπαρκείς ή αντιφατικές αιτιολογίες στο χαρακτηρισμό των αποδεικτικών στοιχείων ως πρόσφορων ή μη πρόσφορων, ως και τον χαρακτηρισμό αυτών ως αφορώντων εμπορικές μισθώσεις.

Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος αφού είναι αόριστος για το λόγο ότι δεν αναφέρει σε τι συνίσταται η ανεπάρκεια ή οι αντιφάσεις και από πού προκύπτουν. Ο ίδιος λόγος, κατά τα λοιπά, ελέγχεται απορριπτέος ως απαράδεκτος διότι αφορά στην εκτίμηση των αποδείξεων και την στάθμιση και αξιολόγηση του εξαγομένου από αυτές πορίσματος το δε πόρισμα είναι σαφές και επιτρέπει τον αναιρετικό έλεγχο.

Εντέλει ο αναιρετικός λόγος από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ είναι τελείως αόριστος γιατί δεν αναφέρονται οι διατάξεις ουσιαστικού δικαίου που φέρονται ότι παραβιάσθηκαν και ποίο είναι το νομικό σφάλμα στο οποίο υπέπεσε η προσβαλλόμενη απόφαση.

Κατ΄ ακολουθίαν των ανωτέρω πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων ο οποίος ηττάται στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου Ν.Π.Δ.Δ. με την επωνυμία Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Αθηνών - Πειραιώς Νομαρχία Αθηνών περιορισμένα όμως κατ΄ εφαρμογή του άρθρου 22 παρ. 1 ν.3693/1957 και της κοινής επιφάσεως 134423/1992 των Υπουργών Οικονομικών και Δικαιοσύνης σε συνδυασμό με την παρ. 2 του άρθρου 38 ν.2218/1994.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 17.03.06 αίτηση του .... για αναίρεση της 137/2006 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου την οποίαν ορίζει στο ποσό των τριακοσίων τριάντα (330) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα την 1η Νοεμβρίου 2006.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 31 Ιανουαρίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ