Supreme Court dismisses appeal as inadmissible due to the defendant's formal withdrawal of the appeal request.

Απόφαση 1888 / 2019 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

ΑΡΙΘΜΟΣ 1888/2019

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

E' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ - ΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ιωάννη Μαγγίνα, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γεώργιο Παπαηλιάδη, Ναυσικά Φράγκου, Μιλτιάδη Χατζηγεωργίου-Εισηγητή και Βασιλική Ηλιοπούλου, Αρεοπαγίτες.

Με την παρουσία και του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Παναγιώτη Μπρακουμάτσου (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέα Γεράσιμου Βάλσαμου.

Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 8 Νοεμβρίου 2019, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Δ. Β. του Ε., κατοίκου ..., ο οποίος δεν εμφανίστηκε στο συμβούλιο, για αναίρεση της υπ' αριθμ. ΘΤ391/2019 απόφασης του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών.

Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος μετά την από 21.10.2019 με αριθμό γενικού Πρωτοκόλλου της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου .../22.10.2019 δήλωση παραίτησης δηλώνει ότι παραιτείται από την υπ' αριθμ. πρωτ. 7210/2019 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1050/2019.

Έπειτα ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Παναγιώτης Μπρακουμάτσος εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρόταση της Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Αναστασίας Γ. Δημητριάδου με αριθμό 191/2019, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα: "Εισάγω, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 476 § 1 και 512 § 1 ΚΠΔ, την επιδοθείσα στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου στις 25.6.2019 δήλωση του Δ.

Β. του Ε., κατοίκου ..., για αναίρεση της με αριθμ. ΘΤ391/1.2.2019 αποφάσεως του Θ' Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, με την οποία καταδικάστηκε, παραστάς δια πληρεξουσίου δικηγόρου, για χρήση πλαστού εγγράφου, τελεσθείσα στις 15.7.2011, και του επιβλήθηκε ποινή φυλακίσεως 4 μηνών, η εκτέλεση της οποίας ανεστάλη για 3 έτη, και εκθέτω τα ακόλουθα.

Κατά το άρθρο 476 § 1 ΚΠΔ όταν το ένδικο μέσο , όπως αυτό της αναιρέσεως, ασκήθηκε, εκτός των άλλων περιπτώσεων, εκπροθέσμως, το Δικαστικό Συμβούλιο που είναι αρμόδιο να κρίνει σχετικά, ύστερα από πρόταση του Εισαγγελέα και, αφού ακούσει τους διαδίκους που εμφανιστούν, κηρύσσει απαράδεκτο το ένδικο μέσο και διατάσσει την εκτέλεση του βουλεύματος ή της αποφάσεως που έχει προσβληθεί και την καταδίκη στα έξοδα εκείνου που άσκησε το ένδικο μέσο.

Σύμφωνα με το άρθρο 473 §§ 2 και 3 ΚΠΔ η προθεσμία ασκήσεως αναιρέσεως από κατηγορούμενο κατά καταδικαστικής αποφάσεως, με δήλωση που επιδίδεται στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, είναι 20 ημέρες και, εάν μεν η δημοσίευση της προσβαλλομένης αποφάσεως έγινε με παρόντα τον κατηγορούμενο, αρχίζει από τότε που η τελεσίδικη απόφαση θα καταχωρισθεί καθαρογραμμένη στο τηρούμενο από την γραμματεία του Δικαστηρίου Ειδικό Βιβλίο εάν δε η δημοσίευση έγινε με απόντα τον κατηγορούμενο αρχίζει από τότε που θα επιδοθεί η καταχωρισθείσα καθαρογραμμένη στο ως άνω Ειδικό Βιβλίο τελεσίδικη απόφαση.

Τυχόν εκπρόθεσμη άσκηση του ενδίκου μέσου τότε μόνο συγχωρείται όταν στην κατά το άρθρο 474 ΚΠΔ συντασσομένη έκθεση ασκήσεώς του ή στην δήλωση γίνεται επίκληση των περιστατικών τα οποία συνιστούν την ανωτέρα βία ή το ανυπέρβλητο κώλυμα που κατέστησε αδύνατη την εμπρόθεσμη άσκησή του καθώς και των αποδεικτικών μέσων που αποδεικνύουν τα περιστατικά αυτά.

Άλλως η αναίρεση απορρίπτεται ως απαράδεκτη. Στην συγκεκριμένη περίπτωση η προσβαλλομένη με αριθμ. ΘΤ391/2019 απόφαση του δικάσαντος σε δεύτερο βαθμό Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών εκδόθηκε την 1.2.2019, με παρόντα δια πληρεξουσίου τον αναιρεσείοντα, και καταχωρίσθηκε στο Ειδικό Βιβλίο στις 4.6.2019. Στη συνέχεια ο αναιρεσείων άσκησε την υπό κρίση αναίρεση κατά της ως άνω αποφάσεως με δήλωσή του που επιδόθηκε στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου στις 25.6.2019, δηλαδή μετά την πάροδο της οριζομένης από τον νόμο προθεσμίας των είκοσι ημερών, και μάλιστα χωρίς να επικαλείται ανωτέρα βία ή ανυπέρβλητο κώλυμα που να δικαιολογεί την εκπρόθεσμη αυτή άσκηση.

Κατ' ακολουθία τούτων η υπό κρίση αναίρεση πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα κατ' άρθρα 476 § 1 και 578 § 1 ΚΠΔ.

Για τους λόγους αυτούς - Προτείνω Να απορριφθεί ως απαράδεκτη η από 4.6.2019 αίτηση του κατηγορουμένου Δ. Β. του Ε., κατοίκου ..., που επιδόθηκε στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου στις 25.6.2019, για αναίρεση της με αριθμ. ΘΤ391/2019 αποφάσεως του Θ' Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών. Να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα σε βάρος του αναιρεσείοντος. Η Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Αναστασία Γ. Δημητριάδου".

Αφού άκουσε Τον Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, ο οποίος αναφέρθηκε στην από 21.10.2019 δήλωση παραίτησης του ως άνω αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου και πρότεινε να απορριφθεί ως απαράδεκτη, λόγω παραιτήσεως, η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 474 παρ. 1 και 475 παρ. 1 του ΚΠΔ, ο διάδικος μπορεί να παραιτηθεί από το ένδικο μέσο που έχει ασκήσει, με δήλωση στο γραμματέα του δικαστηρίου που εξέδωσε την απόφαση (ή το βούλευμα) ή στο γραμματέα του ειρηνοδικείου ή στον προϊστάμενο της προξενικής αρχής που βρίσκεται στο εξωτερικό και στην περιφέρεια των οποίων κατοικεί ή διαμένει προσωρινά ο δικαιούμενος και αν αυτός κρατείται στη φυλακή σ' εκείνον που τη διευθύνει.

Εξάλλου, κατά το άρθρο 476 παρ. 1 του ΚΠΔ, όπως η παράγραφος αυτή αντικαταστάθηκε με το άρθρο 2 παρ. 18 του ν.2408/1996, όταν το ένδικο μέσο ασκήθηκε από πρόσωπο που δεν είχε το δικαίωμα ή εναντίον απόφασης ή βουλεύματος για τα οποία δεν προβλέπεται ή όταν ασκήθηκε εκπρόθεσμα ή χωρίς να τηρηθούν οι διατυπώσεις που ορίζονται από το νόμο για την άσκησή του, καθώς και όταν έγινε νόμιμα παραίτηση από το ένδικο μέσο ή σε κάθε άλλη περίπτωση που ο νόμος ρητά προβλέπει ότι το ένδικο μέσο είναι απαράδεκτο, το δικαστικό συμβούλιο ή το δικαστήριο (ως συμβούλιο) που είναι αρμόδιο να κρίνει σχετικά, ύστερα από πρόταση του εισαγγελέα και αφού ακούσει τους διαδίκους που εμφανιστούν, κηρύσσει απαράδεκτο το ένδικο μέσο και διατάσσει την εκτέλεση της απόφασης ή του βουλεύματος που έχει προσβληθεί και την καταδίκη στα έξοδα εκείνου που άσκησε το ένδικο μέσο.

Από την τελευταία αυτή διάταξη προκύπτει, ότι όλες οι προαναφερόμενες περιπτώσεις, που αυτή προβλέπει, όπως είναι και η άσκηση του ένδικου μέσου χωρίς να τηρηθούν οι οριζόμενες από το νόμο διατυπώσεις για την άσκησή του, καθώς και η νόμιμη παραίτηση από το ένδικο μέσο, ισοτίμως επάγονται την ίδια έννομη συνέπεια, την απόρριψη δηλαδή του ένδικου μέσου ως απαραδέκτου.

Η δε παραίτηση από του ενδίκου μέσου, ως λόγος κηρύξεως αυτού απαραδέκτου, δεν τελεί σε σχέση επικουρικότητας, ως προς τον επαγόμενο την αυτή έννομη συνέπεια λόγο της μη τηρήσεως των νομίμων διατυπώσεων για την άσκησή τους. Κατά λογική συνέπεια, αν ο διάδικος παραιτήθηκε νομότυπα από κάποιο ένδικο μέσο κατά αποφάσεως ή βουλεύματος που αυτός έχει ασκήσει, το ένδικο αυτό μέσο απορρίπτεται ως απαράδεκτο, λόγω της παραιτήσεως αυτής, χωρίς να είναι ανάγκη να ερευνηθεί προηγουμένως αν για την άσκησή του έχουν τηρηθεί ή όχι οι νόμιμες διατυπώσεις (ΟλΑΠ 6/2005 σε Συμβ.).

Στην προκείμενη περίπτωση, με την υπ' αρ. ΘΤ391/2019 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών ο κατηγορούμενος Δ. Β., που είχε ασκήσει έφεση κατά της ΑΜ2262/2018 αποφάσεως του Α' Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, καταδικάστηκε για χρήση πλαστού εγγράφου σε φυλάκιση τεσσάρων μηνών που ανεστάλη επί τριετία.

Κατά της πιο πάνω ΘΤ391/2019 αποφάσεως, που καταχωρήθηκε καθαρογραμμένη στο ειδικό βιβλίο στις 4-6-2019, ασκήθηκε από τον κατηγορούμενο η ένδικη αίτηση αναίρεσης, με δήλωση που επιδόθηκε στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου στις 25-6-2019, ήτοι μετά την πάροδο της κατά νόμο προθεσμίας των είκοσι ημερών από την ως άνω καταχώρηση, χωρίς να γίνεται επίκληση λόγου ανωτέρας βίας ή ανυπέρβλητου κωλύματος, εν όψει μάλιστα του ότι ο κατηγορούμενος κατά την εκφώνηση της καταδικαστικής αποφάσεως είχε παραστεί δια πληρεξουσίου.

Όμως στη συνέχεια, όπως προκύπτει από τα έγγραφα της δικογραφίας, ο αναιρεσείων παραιτήθηκε νομότυπα από το πιο πάνω ένδικο μέσο της αναιρέσεως, με δήλωσή του που έγινε ενώπιον της Γραμματέα του Αρείου Πάγου και συντάχθηκε από τη Γραμματέα αυτή η υπό αριθμό .../22-10-2019 σχετική έκθεση. Επομένως, σύμφωνα με όσα εκτίθενται στη νομική σκέψη, η ένδικη αίτηση αναιρέσεως είναι απαράδεκτη, λόγω της παραιτήσεως αυτής και έτσι παρέλκει η έρευνα του έτερου λόγου απαραδέκτου της αιτήσεως.

Ύστερα από όλα αυτά και για τον προαναφερόμενο λόγο πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση αναιρέσεως και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων, ο οποίος κλήθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα να παραστεί (βλ. το από 14-10-2019 και 16-10-2019 αποδεικτικό του Λ. Χ., Επιμελητή της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου προς τον αναιρεσείοντα και τον αντίκλητό του) αλλά δεν παρέστη ούτε εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο, στα δικαστικά έξοδα, όπως ορίζεται στο διατακτικό (άρθρα 476 παρ. 1 και 583 παρ. 1 ΚΠΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 22 Ιουνίου 2019 δήλωση του Δ. Β. του Ε., που επιδόθηκε στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου στις 25-6-2019, για αναίρεση της υπ' αρ. ΘΤ391/2019 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών ως απαράδεκτη. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα που ανέρχονται σε διακόσια πενήντα (250,00) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 22 Νοεμβρίου 2019.

Εκδόθηκε στην Αθήνα στις 29 Νοεμβρίου 2019.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ