Supreme Court dismisses appeal for vague grounds and procedural defects in civil appeal case.

Απόφαση 1888 / 2006 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1888/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές : Δημήτριο Λοβέρδο, Αντιπρόεδρο, Βασίλειο Ρήγα, Γεώργιο Καλαμίδα, Δημήτριο Κανελλόπουλο και Ιωάννη-Σπυρίδωνα Τέντε, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 6 Νοεμβρίου 2006, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Γιαννέλη, για να δικάσει μεταξύ :

Του αναιρεσείοντος : ....., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Απόστολο Καραγιάννη, χωρίς να καταθέσει προτάσεις.

Της αναιρεσίβλητης : Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΑVIN OIL - ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ - ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΚΑΙ ΝΑΥΤΙΛΙΑΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΠΕΤΡΕΛΑΙΩΝ (AVIN OIL Α.Β.Ε.Ν.Ε.Π.)", που εδρεύει στο Μαρούσι Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Σταμάτη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 20-1-1998 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Ναυπλίου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις : 119/2002 οριστική του ίδιου δικαστηρίου και 382/2004 του Εφετείου Ναυπλίου. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί ο αναιρεσείων με την από 24 Ιανουαρίου 2005 αίτησή του . Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης-Σπυρίδων Τέντες ανέγνωσε την από 9 Οκτωβρίου 2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1.Από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 4 παρ.1 δ και 5 του ν. 1756/1988 προκύπτει ότι το τριμελές πολιτικό εφετείο συγκροτείται από πρόεδρο εφετών και δύο εφέτες και ότι οι δικαστές αυτοί, αν κωλύονται, αναπληρώνονται, κατά σειρά αρχαιότητας, από άλλο δικαστή της ίδιας συνθέσεως ή του ίδιου δικαστηρίου, που ορίζεται με πράξη του δικαστή που διευθύνει το εφετείο.

Η αναπλήρωση είναι θέμα εσωτερικής υπηρεσίας του δικαστηρίου και δεν είναι αναγκαίο για την εγκυρότητα των πράξεων των συμμετεχόντων στη σύνθεση δικαστών να μνημονεύεται στην απόφαση που εκδίδει το δικαστήριο, ότι η αναπλήρωση των αρχαιοτέρων δικαστών, οι οποίοι κατ΄αρχήν, καλούνται στη σύνθεση του δικαστηρίου, έγινε με πράξη του δικαστή που διευθύνει το δικαστήριο, με αναφορά μάλιστα του αριθμού της πράξεως αυτής, ούτε ότι έγινε λόγω κωλύματος και ποιού, καθόσον ο νόμος δεν αξιώνει κάτι τέτοιο.

Εξάλλου, από το νόμο (άρθρο 17 ν. 1756/1988) προβλέπεται η κλήρωση των συνθέσεων μόνον των ποινικών και όχι των πολιτικών πρωτοδικείων και εφετείων και μόνον σε όσα από αυτά προβλέπεται οργανικός αριθμός δεκαπέντε τουλάχιστον δικαστών. Κατ΄ακολουθίαν αυτών, ο πρώτος λόγος του αναιρετηρίου, με τον οποίο ζητείται η αναίρεση της προσβαλλόμενης αποφάσεως με βάση το άρθρο 559 αριθμ. 2 ΚΠολΔ, λόγω κακής συνθέσεως του Εφετείου που την εξέδωσε, και ειδικότερα για το λόγο ότι δεν διαλαμβάνεται στην απόφαση με ποιόν τρόπο καθορίσθηκε η σύνθεση, ήτοι αν καταρτίσθηκε με κλήρωση ή αν ορίσθηκε από τον Δικαστή που διευθύνει το Εφετείο αυτό ("Προϊστάμενο"), αν δε συντρέχει η δεύτερη περίπτωση, δεν σημειώνεται ο αριθμός της σχετικής πράξεως, είναι αβάσιμος.

2. 'Όπως προκύπτει από το άρθρο 559 αριθ.8 ΚΠολΔ, για να είναι ορισμένος ο προβλεπόμενος από τη διάταξη αυτή λόγος αναιρέσεως, κατά τον οποίο αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, πρέπει να αναφέρονται σ'αυτόν ποια ήταν τα "πράγματα", δηλαδή οι αυτοτελείς ισχυρισμοί, που ελήφθησαν υπόψη χωρίς να προταθούν ή δεν ελήφθησαν υπόψη παρόλο που προτάθηκαν, καθώς και ποια επίδραση άσκησαν ή θα ασκούσαν στην έκβαση της δίκης.

Επίσης πρέπει να αναφέρεται ότι οι εν λόγω ισχυρισμοί προτάθηκαν παραδεκτώς από τον αναιρεσείοντα στο Εφετείο. Στην προκειμένη περίπτωση, με τον τρίτο λόγο της αναιρέσεως προβάλλεται η αιτίαση ότι η προσβαλλόμενη απόφαση υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθμ. 8 ΚΠολΔ, μη λαμβάνοντας υπόψη τους ακόλουθους ισχυρισμούς του αναιρεσείοντος, οι οποίοι είχαν προταθεί πρωτοδίκως, ήτοι α) ότι οι επίδικες επιταγές είχαν παραδοθεί μεταχρονολογημένες στην ομόρρυθμη εταιρεία "ΟΕ ...." προς διευκόλυνσή της, για την αγορά από την αντίδικη ασφάλτου, η οποία ουδέποτε παραδόθηκε και, επομένως, είχε εκλείψει η αιτία εκδόσεώς τους και β) ότι ο εναγόμενος αναιρεσείων ευρίσκεται σε πλήρη αδυναμία εκπληρώσεως, λόγω της οικονομικής καταστροφής του και της προχωρημένης ηλικίας του.

Ο λόγος αυτός αναιρέσεως, όπως διατυπώνεται, είναι απορριπτέος ως αόριστος, αφού δεν αναφέρεται ούτε ποια συγκεκριμένα επίδραση θα ασκούσαν οι ισχυρισμοί αυτοί στην έκβαση της δίκης ούτε αν αυτοί επαναφέρθηκαν ενώπιον του Εφετείου, Περαιτέρω, ο ίδιος λόγος υπό την εκδοχή του ότι σχετικά με τους ως άνω ισχυρισμούς του αναιρεσείοντος το Εφετείο εφάρμοσε εσφαλμένως του κανόνες περί του βάρους αποδείξεως, υποπίπτοντας έτσι στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ.13 ΚΠολΔ, πρέπει να απορριφθεί ως αόριστος, γιατί δεν καθορίζεται το σφάλμα στο οποίο υπέπεσε το δικαστήριο της ουσίας.

3. Κατά τη διάταξη του άρθρου 562 παρ.2 ΚΠολΔ, εκτός των αναφερομένων σε αυτήν εξαιρέσεων, είναι απαράδεκτος λόγος αναιρέσεως που στηρίζεται σε ισχυρισμό ο οποίος δεν προτάθηκε νόμιμα στο δικαστήριο της ουσίας. Εξάλλου, η αοριστία της αγωγής ερευνάται μεν αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο της ουσίας δεν αφορά όμως τη δημόσια τάξη και, συνεπώς, ο περί αυτού ισχυρισμός για να ιδρύσει λόγο αναιρέσεως πρέπει να έχει προταθεί στο εφετείο και να αναγράφεται στο αναιρετήριο ότι έγινε η σχετική πρόταση. Επομένως, ο εκτιμώμενος ως λόγος εκ του άρθρου 559 αριθμ. 14 τρίτος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως, με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο παρά το νόμο δεν απέρριψε την ένδικη αγωγή ως αόριστη, χωρίς όμως να αναφέρεται στο αναιρετήριο ότι προτάθηκε ενώπιον αυτού η αοριστία της αγωγής, είναι απαράδεκτος.

4.Για να είναι ορισμένος ο λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας η νομική πλημμέλεια ότι στέρησε την απόφασή του νόμιμης βάσεως, δεδομένου ότι περιέλαβε σ'αυτήν ανεπαρκείς αιτιολογίες σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης (άρθρο 559 αριθ.19 ΚΠολΔ), πρέπει να προσδιορίζονται το ζήτημα, η επιρροή που ασκεί στην έκβαση της δίκης καθώς και οι αιτιολογίες που λείπουν ή είναι ανεπαρκείς, ώστε να είναι δυνατή η εκτίμηση της νομιμότητας του λόγου. Επίσης, πρέπει να αναφέρεται και ο κανόνας ουσιαστικού δικαίου που παραβιάσθηκε. Στην προκειμένη περίπτωση ο αναιρεσείων, με τον τέταρτο λόγο της αναιρέσεως προσάπτει στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθμ. 19 ΚΠολΔ, προβάλλοντας την αιτίαση ότι η απόφαση αυτή περιέχει ανεπαρκείς αιτιολογίες σχετικά με τις παραδοχές της που αναφέρονται στον δόλο του αναιρεσείοντος και την όχλησή του εκ μέρους της αντιδίκου του. Και ο λόγος όμως αυτός είναι απορριπτέος ως αόριστος, αφού ούτε ποια συγκεκριμένη επίδραση στην έκβαση της δίκης έχουν αυτά τα ζητήματα διευκρινίζεται, ούτε ο κανόνας ουσιαστικού δικαίου που παραβιάσθηκε αναφέρεται. Πρέπει μάλιστα να σημειωθεί ότι στο αναιρετήριο δεν αναφέρονται με σαφήνεια ούτε η ιστορική και νομική βάση, ούτε το αίτημα της αγωγής κατά του αναιρεσείοντος, που κρίθηκε βάσιμη με την προσβαλλόμενη εφετειακή απόφαση.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 24-1-2005 αίτηση του ..... για αναίρεση της 382/2004 αποφάσεως του Εφετείου Ναυπλίου.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, την οποία καθορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1170) ευρώ,

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις . 2006.

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο στις 4 Δεκεμβρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ