Supreme Court dismisses appeal for failure to consider evidence, ruling clear citation required for admissibility.

Απόφαση 1882 / 2006 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1882/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές : Δημήτριο Λοβέρδο, Αντιπρόεδρο, Βασίλειο Ρήγα, Γεώργιο Καλαμίδα, Δημήτριο Κανελλόπουλο και Διονύσιο Γιαννακόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 6 Νοεμβρίου 2006, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Γιαννέλη, για να δικάσει μεταξύ :

Των αναιρεσειόντων : .... Από αυτούς οι 1η, 2ος 4ος και 5ος εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Νικόλαο Λιαρομμάτη, ο οποίος δήλωσε ότι ο 3ος αναιρεσείων ... απεβίωσε στις 12-11-2005 και κληρονομήθηκε από τη σύζυγό του ...., το γένος ... και τα δύο τέκνα του ..., οι οποίοι συνεχίζουν την βιαίως διακοπείσα δίκη και εκπροσωπήθηκαν από τον ίδιο πιο πάνω δικηγόρο βάσει πληρεξουσίου.

Του αναιρεσιβλήτου : ..., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αναστάσιο Αργυρακόπουλο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 26-7-2000 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις : 5309/2002 οριστική του ίδιου δικαστηρίου και 248/2004 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 27 Δεκεμβρίου 2004 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Διονύσιος Γιαννακόπουλος ανέγνωσε την από 24 Οκτωβρίου 2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή των πρώτου και τρίτου και την απόρριψη των λοιπών λόγων αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως αναιρέσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, κατά το άρθρο 559 αριθμ. 11 περ. γ΄ του Κ.Πολ.Δ, αναίρεση επιτρέπεται και να το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν. Από τη διάταξη αυτή, συνδυαζόμενη με εκείνες των άρθρων 106, 237 παρ. 1 στοιχ. β΄ 453 και 524 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ, προκύπτει, ότι το δικαστήριο οφείλει να λάβει υπόψη του τα νομίμως προσκομισθέντα αποδεικτικά μέσα, εφόσον γίνεται σαφής και ορισμένη επίκληση αυτών από το διάδικο.

Είναι δε σαφής και ορισμένη η επίκληση εγγράφου, όταν είναι ειδική και από αυτή προκύπτει η ταυτότητά του. Η εν λόγω επίκληση μπορεί να γίνει είτε με τις προτάσεις της συζήτησης, μετά την οποία εκδόθηκε η απόφαση, είτε και με αναφορά σε συγκεκριμένο μέρος των προσκομιζόμενων προτάσεων προηγούμενης συζήτησης, όπου γίνεται σαφής και ορισμένη επίκληση του εγγράφου (Ολομ.

Α.Π. 9/2000). Ενόψει αυτών, ο υπό των αναιρεσειόντων προβαλλόμενος πρώτος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίον αποδίδεται στη προσβαλλόμενη απόφαση η μομφή, ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του τις υπ΄ αριθμ. 3455 και 3456/29-10-2003 ένορκες βεβαιώσεις των ... και ...ενώπιον της συμβ/φου Αθηνών Ματθίτσας Μπαβέα πρέπει ν΄ απορριφθεί ως απαράδεκτος, καθότι εκ της παραδεκτής επισκοπήσεως του δικογράφου των προτάσεων, που υποβλήθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου εκείνου (του Εφετείου), προκύπτει, ότι δεν έγινε νόμιμη επίκληση αυτών, ώστε να προκύπτει η ταυτότητά της.

Ο από το άρθρο 559 αρ. 16 Κ.Πολ.Δ λόγος αναιρέσεως ιδρύεται, όταν το δικαστήριο, το οποίον επιλήφθηκε αυτεπαγγέλτως ή κατά πρόταση κάποιου από τους διαδίκους της έρευνας για τη συνδρομή ή μη των προϋποθέσεων του δεδικασμένου, παρά το νόμο δέχθηκε την ύπαρξη ή μη ύπαρξη τούτου, Εξάλλου, το δεδικασμένο, που προκύπτει από τελεσίδικη απόφαση, λαμβάνεται μεν υπόψη αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο, σύμφωνα με το άρθρο 332 Κ.Πολ.Δ., δεν αφορά, όμως τη δημόσια τάξη και συνεπώς ο περί τούτου ισχυρισμός για τη θεμελίωση λόγω αναίρεσης, πρέπει να έχει προταθεί ενώπιον του δικαστηρίου της ουσίας και να γίνει περί τούτου ρητή μνεία στο αναιρετήριο (πρβλ.

Ολομ. ΑΠ 1339/1985, ΑΠ 1002/2005 Ελλ. Δνη 47.99). Κατόπιν τούτου, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίον οι αναιρεσείοντες μέμφονται τη προσβαλλομένη απόφαση, ότι παρά το νόμο δέχθηκε την ύπαρξη δεδικασμένου εκ την υπ΄ αριθμ. 9582/1999 αποφάσεως του Εφετείου αναφορικά με τη μη ύπαρξη υποχρεώσεως στον αναιρεσίβλητο για πληρωμή των εισφορών και των προσαυξήσεών τους για εργασίες που δεν εκτέλεσε αυτός, είναι αβάσιμος και εντεύθεν απορριπτέος, διότι ο αναιρεσίβλητος με τις κατατεθείσες στο Εφετείο προτάσεις του (σελ. 4) επικαλέσθηκε το εν λόγω δεδικασμένο και προσκόμισε την ανωτέρω εφετειακή απόφαση, όπως προκύπτει από τη παραδεκτή, κατ΄ άρθρο 561 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ., επισκόπηση των προτάσεων αυτών.

Ο λόγος αναιρέσεως του άρθρου 559 αρ. 8 Κ.Πολ.Δ για λήψη ή μη υπόψη προταθέντος ουσιώδους πράγματος, προϋποθέτει πράγμα παραδεκτώς προταθέν, αφού διαφορετικά το δικαστήριο της ουσίας δεν επιτρέπεται να το λάβει υπόψη "Πράγματα" δε θεωρούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων, που συγκροτούν την ιστορική βάση και επομένως θεμελιώνουν το αίτημα της αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως και όχι οι ισχυρισμοί που αποτελούν άρνηση της αγωγής ή επιχειρήματα νομικά ή πραγματικά, τα οποία αντλούνται από το νόμο ή την εκτίμηση τω ν αποδείξεων. "Πράγματα" επομένως, αποτελούν και οι βάσεις της αγωγής, και ειδικότερα αυτές που δεν ερευνήθηκαν και συνεπώς δεν λήφθηκαν υπόψη.

Αν η προσβαλλομένη απόφαση δεν εξετάσει μία βάση αγωγής της οποίας, όμως, γίνεται ειδικώς επίκληση, ιδρύεται λόγος αναιρέσεως για μη λήψη υπόψη ουσιωδών πραγμάτων. Στη προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από τη παραδεκτή επισκόπηση του δικογράφου της αγωγής των ήδη αναιρεσειόντων, επί της οποίας έκρινε η προσβαλλόμενη, οι ενάγοντες επικαλέσθηκαν σ΄ αυτή, τις υπ΄ αριθμ. 29477/1998, 29478/1998 και 1074/1998 ΠΕΕ οι δύο πρώτες και ΠΕΠΕΟ η τρίτη, συνολικού ποσού και για τις τρεις 7.572.786 δρχ., το οποίον, κατά τις γενικές διατάξεις, ζήτησαν οι ενάγοντες, διότι με αυτές (ΠΕΕ και ΠΕΠΕΟ) το εν λόγω ποσόν καταλογίσθηκε σ΄ αυτούς, ενώ βάρυνε τον ενάγοντα και αναιρεσίβλητο.

Πλην, όμως, το δικάσαν Εφετείο έκρινε, ότι οι αναιρεσείοντες δεν ζητούσαν την επιδίκαση του ανωτέρω ποσού "έστω και επικουρικά βάσει των γενικών διατάξεων του Α.Κ.". Με το πρώτο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως προβάλλουν οι αναιρεσείοντες, κατ΄ εκτίμηση των εκεί αναφερομένων, την αιτίαση, ότι το Εφετείο δεν ερεύνησε την εν λόγω βάση.

Σύμφωνα με τα προεκτεθέντα, ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος, διότι οι αναιρεσείοντες δεν επικαλούνται συγκεκριμένη νομική βάση, ώστε να κριθεί κατά πόσον είναι βάσιμος ο περί ού πρόκειται λόγος. Τέλος, και όσον αφορά το τέταρτο (και τελευταίο) λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως, πέραν των όσων αντιμετωπίσθηκαν με τη πρώτη σκέψη της παρούσας και αναφέρονται στη μη λήψη υπόψη των δύο ενόρκων βεβαιώσεων, αυτός, κατά τα λοιπά, είναι απαράδεκτος, διότι βάλλει κατά της ουσιαστικής κρίσεως του δικάσαντος Εφετείου, η οποία, όμως, είναι αναιρετικά ανέλεγκτη (άρθρο 561 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ).

Κατόπιν όλων αυτών, η ένδικη αίτηση αναιρέσεως είναι απορριπτέα στο σύνολό της.

Για τους λόγους αυτούς

Απορρίπτει την από 27 Δεκεμβρίου 2004, αίτηση των ... κλπ., για αναίρεση της υπ΄ αριθμ. 248/2004 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, την οποία καθορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1.170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 20 Νοεμβρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στο ακροατήριό του στις 4 Δεκεμβρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ