187/2014 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 187 / 2014 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 187/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Γιαννούλη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δημήτριο Μουστάκα, Χριστόφορο Κοσμίδη, Νικόλαο Τρούσα και Ασπασία Καρέλλου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 10 Δεκεμβρίου 2013, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Β. Ν. του Ι., κατοίκου ... , 2) Γ. Π. του Ν., κατοίκου ... οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Σταύρο Ανδριανόπουλο και κατέθεσαν προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Γ. Γ. του Κ., κατοίκου ..., ο οποίος δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο, 2) Φ. Γ. του Γ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Θεόδωρο Καρακίτσο και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 1/9/2009 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ιωαννίνων. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 91/2011 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 123/2013 του Εφετείου Ιωαννίνων. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 12/6/2013 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ασπασία Καρέλλου ανέγνωσε την από 28/11/2013 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της από 12/6/2013 αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του παραστάντος αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, από τις διατάξεις του άρθρου 68, 558 και 566 Κ.Πολ.Δ. προκύπτει, ότι η αναίρεση πρέπει να απευθύνεται εναντίον εκείνων που ήταν διάδικοι στη δίκη κατά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση ή των καθολικών διαδόχων τους ή των κληρονόμων τους, είναι δε διάδικοι κατά την έννοια των διατάξεων αυτών εκείνοι που από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι δικάσθηκαν με αυτήν.

Την ιδιότητα του διαδίκου δεν αποκτά ο ομόδικος του αναιρεσιβλήτου, εφόσον αυτός δεν έχει οποιαδήποτε συμμετοχή στην κατ' έφεση δίκη, σύμφωνα με την προσβαλλόμενη απόφαση από την οποία και μόνο προκύπτει η συμμετοχή αυτή (Ολ.Α.Π.11/1992). Στη προκείμενη περίπτωση το δικόγραφο της από 12/6/2013 αιτήσεως αναιρέσεως απευθύνεται και κατά του Γ.

Γ., ο οποίος, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, δεν ήταν διάδικος στην κατ' έφεση δίκη, ως εκκαλών, ούτε παρέστη κατά τη συζήτηση της εφέσεως του ομοδίκου του Φ. Γ., ούτε κλητεύθη για να παραστεί κατ' αυτή. Επομένως, η αίτηση αναιρέσεως κατά το μέρος που στρέφεται κατά του Γ. Γ. είναι απαράδεκτη και απορριπτέα. (άρθρο 577 παρ.1 και 2 Κ.Πολ.Δ.) Επειδή, κατά τη διάταξη του άρθρου 92 παρ. 3 του Κώδικα περί Δικηγόρων (ν.δ. 3026 /1954), επιτρέπεται συμφωνία που εξαρτά την αμοιβή ή το είδος αυτής από την έκβαση της δίκης ή του αποτελέσματος ή από οποιαδήποτε άλλη αίρεση, κατά δε τη διάταξη της παραγράφου 5 του ίδιου άρθρου, η συμφωνία που εξαρτά την αμοιβή από την έκβαση της δίκης, τότε μόνο ισχύει, όταν ο δικηγόρος ανέλαβε την υποχρέωση να διεξαγάγει τη δίκη μέχρι τελεσιδικίας, χωρίς σε περίπτωση αποτυχίας να λάβει αμοιβή, ούτε ο ίδιος, ούτε ο κατά τον αυτό ή άλλο βαθμό συμπληρεξούσιος ή υποκατάστατος.

Αν λείπει ο όρος αυτός, η συμφωνία είναι άκυρη κατά τα άρθρα 174 και 180 ΑΚ και δεν συνεπάγεται αποτελέσματα. Εξάλλου, ο λόγος αναιρέσεως που προβλέπεται από τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ. ιδρύεται αν παραβιάσθηκε κανόνας ουσιαστικού δικαίου. Παραβιάζεται δε ο κανόνας δικαίου, αν δεν εφαρμοσθεί, ενώ συνέτρεχαν οι όροι εφαρμογής του, ή αν εφαρμοσθεί ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν εφαρμόσθηκε εσφαλμένα.

Στην προκείμενη περίπτωση, από την παραδεκτή επισκόπηση του δικογράφου της αγωγής (άρθρο 561 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.) προκύπτει ότι οι ενάγοντες δικηγόροι, Ιωαννίνων ο πρώτος και Λευκάδας ο δεύτερος, εξέθεταν σ' αυτή ότι με το από 25/11 /2005 ιδιωτικό συμφωνητικό εργολαβίας δίκης, οι εναγόμενοι τους παρέσχαν την εντολή και πληρεξουσιότητα να ενεργήσουν από κοινού και για λογαριασμό τους τις εις την αγωγή αναλυτικά αναφερόμενες δικαστικές πράξεις κατά του αντιδίκου τους Σ.

Φ., αντί εργολαβικής αμοιβής εκ ποσοστού 20%, επί του αντικειμένου της διαφοράς, ανερχόμενο σε 484.000 ευρώ, ότι συμφωνήθηκε επίσης, ότι η αμοιβή αυτή θα καταβληθεί εφόσον κερδίσουν τελεσιδίκως την υπόθεση εξ ολοκλήρου, ενώ αν κερδίσουν εν μέρει την υπόθεση, η αμοιβή θα ανέρχεται σε ποσοστό 20 % του αντίστοιχου ποσού, ότι επιπλέον οι εναγόμενοι βαρύνονταν και με τη δικαστηριακή δαπάνη (παράβολα κατάθεσης δικογράφων, παράσταση κ.λ.π.) και ότι στα πλαίσια της εντολής που τους δόθηκε ενήργησαν τις εις την αγωγή αναφερόμενες δικαστικές πράξεις που είχαν ευνοϊκή έκβαση για τους εναγομένους, οι οποίοι απέφυγαν να καταβάλουν στον αντίδικό τους το αιτηθέν απ' αυτόν ποσό των 484.000 ευρώ, ζητούσαν δε μ' αυτή να υποχρεωθούν οι εναγόμενοι να τους καταβάλουν τη συμφωνημένη αμοιβή των 96.800 ευρώ (48.400 ευρώ στον καθένα).

Με αυτό το περιεχόμενο και αίτημα η αγωγή είναι μη νόμιμη καθόσον στη συμφωνία περί εργολαβίας δίκης, όχι μόνο δεν περιλαμβάνεται, κατά τα εκτιθέμενα σ' αυτήν, ρητός και σαφής όρος ότι σε περίπτωση αποτυχίας δεν θα δικαιούνται αμοιβής, αλλά στο εργολαβικό δίκης υπάρχει όρος ότι σε περίπτωση που κερδίσουν εν μέρει την υπόθεση η αμοιβή τους θα ανέρχεται σε 20% επί του αντίστοιχου ποσού και " επιπλέον (ενν.

της συμφωνηθείσας ως άνω αμοιβής) οι εναγόμενοι βαρύνονται και με τη δικαστηριακή δαπάνη, δηλαδή με τα παράβολα κατάθεσης των δικογράφων και παράστασης .." και κατά συνέπεια η συμφωνία αυτή ήταν άκυρη.

Συνεπώς, το Εφετείο, το οποίο με την προσβαλλόμενη απόφαση, αφού εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση που είχε δεχθεί ως νόμιμη και κατ' ουσίαν βάσιμη την ένδικη αγωγή, την απέρριψε ως αόριστη, ορθά κατ' αποτέλεσμα έκρινε, οι δε αντίθετες αιτιάσεις που περιέχονται στο δεύτερο λόγο αναιρέσεως, από το άρθρο 559 αρ. 1 Κ. Πολ.Δ. είναι αβάσιμες.

Επειδή, κατά το άρθρο 559 αρ.19 του Κ.Πολ.Δ αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ο λόγος αυτός αναιρέσεως αναφέρεται στην ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού και γι' αυτό προϋποθέτει κρίση επί της ουσίας του δικαστηρίου, δεν ιδρύεται δε όταν η έλλειψη ή ανεπάρκεια ή αντίφαση των αιτιολογιών αναφέρεται στη σκέψη της αποφάσεως με την οποία η αγωγή κρίθηκε μη νόμιμη ή αόριστη. Επίσης, κρίση επί της ουσίας του δικαστηρίου προϋποθέτει και ο λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 559 αρ. 20 Κ.Πολ.Δ, που αφορά την παραμόρφωση εγγράφου .

Συνεπώς οι πρώτος και τρίτος λόγοι αναιρέσεως, από το άρθρο 559 αρ. 20 και 19 Κ.Πολ.Δ. αντίστοιχα, με τους οποίους οι αναιρεσείοντες αιτιώνται το Εφετείο, α) για παραμόρφωση του περιεχομένου του από 25/11/2005 εργολαβικού δίκης, στο οποίο αναφέρεται ότι η συμφωνηθείσα αμοιβή θα καταβληθεί εφόσον κερδηθεί η υπόθεση εξ ολοκλήρου, ενώ αν κερδηθεί μερικά η αμοιβή αυτή θα οφείλεται στο αντίστοιχο ποσό, και β) παντελή έλλειψη αιτιολογιών σχετικά με την απόρριψη της αγωγής τους, είναι νόμω αβάσιμοι, καθόσον το Εφετείο δεν υπεισήλθε στην ουσία της υπόθεσης αλλά απέρριψε ως αόριστη την αγωγή, για το λόγο ότι στο εργολαβικό δίκης δεν περιελήφθη όρος ότι σε περίπτωση αποτυχίας, ουδεμία αμοιβή θα λάβουν.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει ως απαράδεκτη την αίτηση αναιρέσεως ως προς τον πρώτο αναιρεσίβλητο Γ. Γ..

Απορρίπτει την αίτηση για αναίρεση της 123/2013 αποφάσεως του Εφετείου Ιωαννίνων ως προς τον αναιρεσίβλητο Φ. Γ.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου Φ. Γ. τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε, στην Αθήνα, στις 14 Ιανουαρίου 2014.

Δημοσιεύθηκε, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 24 Ιανουαρίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ