Appeal dismissed as inadmissible; irrelevant grounds do not affect the main judgment's operative part.

Απόφαση 1879 / 2008 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1879/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Κανελλόπουλο, Αντιπρόεδρο, Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη, Μίμη Γραμματικούδη, Ιωάννη Σίδερη και Σπυρίδωνα Μιτσιάλη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, την 1η Οκτωβρίου 2008, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Χ1, 2. Χ2 και 3. Χ3, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Χρήστο Δεμερούκα.

Του αναιρεσίβλητου: Δήμου Δημητσάνας, που εδρεύει στη Δημητσάνα Αρκαδίας και εκπροσωπείται νόμιμα, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Παναγιώτη Γατσόπουλο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 20-11-2003 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Ψωφίδος. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 7/2004 του ίδιου Δικαστηρίου και 98/2005 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Τρίπολης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 14-3-2006 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Μίμης Γραμματικούδης ανέγνωσε την από 10-10-2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 1033, 1094, 1192 ΑΚ, 216 παρ. 1α' ΚΠολΔ. προκύπτει ότι για την πληρότητα της διεκδικητικής αγωγής ακινήτου, του οποίου η κυριότητα αποκτήθηκε με παράγωγο τρόπο, πρέπει ο ενάγων να αναφέρει, εκτός των άλλων, και ότι κατέστη κύριος του επίδικου ακινήτου για ορισμένη αιτία με συμβολαιογραφικό έγγραφο και μεταγραφή και ότι ο άμεσος δικαιοπάροχός του ήταν κύριος του πράγματος που μεταβίβασε.

Ο τρόπος κτήσης της κυριότητας επί του επιδίκου από το δικαιοπάροχο του ενάγοντος δεν είναι στοιχείο της αγωγής. Μόνο αν ο εναγόμενος ήθελε αμφισβητήσει με τις προτάσεις του της πρώτης πρωτοβάθμιας συζήτησης την κυριότητα του τελευταίου και των προ αυτού κτητόρων του επιδίκου, υποχρεούται ο ενάγων, για τη θεμελίωση της αγωγής, κατ' επιτρεπτή συμπλήρωσή της (άρθρ. 224 ΚΠολΔ), να καθορίσει με τις προτάσεις του της πρώτης συζήτησης και τον τρόπο κτήσης από το πρόσωπο αυτό της κυριότητας επί του επιδίκου, καταφεύγοντας, αν υπάρξει ανάγκη, σε πρωτότυπη κτήση (χρησικτησία).

Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την ένδικη, από 20-11-2003, διεκδικητική ακινήτου αγωγή, ο ενάγων Δήμος εξέθεσε ότι κατέστη κύριος του επίδικου ακινήτου τόσο με παράγωγο τρόπο, ήτοι με το ..... δωρητήριο συμβόλαιο της συμβολαιογραφούσας Γραμματέως του Ειρηνοδικείου Ψωφίδας Μαρίας Τσαουσίδου, που μεταγράφηκε νόμιμα στα οικεία βιβλία του Υποθηκοφυλακείου Ψωφίδας, από τους Α, Β και Γ, κυρίων τούτου με το .....

πωλητήριο συμβόλαιο του συμβολαιογράφου Ψωφίδας Αλέξανδρου Παπαθανασόπουλου, που μεταγράφηκε νόμιμα στα ανωτέρω βιβλία, όσο και με πρωτότυπο τρόπο, ήτοι με τακτική άλλως έκτακτη χρησικτησία, καθόσον, από τον ανωτέρω χρόνο κτήσης του ακινήτου, οι δικαιοπάροχοί του νέμονταν το επίδικο ακίνητο με νόμιμο τίτλο, καλή πίστη και διάνοια κυρίου, ασκώντας επ' αυτού τις αναφερόμενες στην αγωγή πράξεις νομής μέχρι τη μεταβίβασή του στον ίδιο, έκτοτε δε αυτός ασκούσε, με τα ίδια προσόντα, συνεχώς, μέχρι τον χρόνο άσκησης της ένδικης αγωγής, τις επίσης αναφερόμενες διακατοχικές πράξεις επί του ακινήτου με διάνοια κυρίου.

Επομένως, εφόσον με την αγωγή καθοριζόταν ως τρόπος κτήσης της κυριότητας επί του επιδίκου από τους άμεσους δικαιοπάρόχους του ενάγοντος και η έκτακτη χρησικτησία, ως νεμηθέντες αυτοί τούτο από τον χρόνο της κτήσης του με το ως άνω συμβολαιογραφικό έγγραφο (26-8-1952) μέχρι και τη μεταβίβασή του στον ενάγοντα (19-12-1972), ήτοι επί χρόνο μεγαλύτερο της εικοσαετίας, η αγωγή περιείχε όλα τα αναγκαία για τη θεμελίωσή της περιστατικά, ο δε πρώτος λόγος αναίρεσης, με τον οποίο αποδίδεται στο Πολυμελές Πρωτοδικείο, που δίκασε ως Εφετείο, πλημμέλεια από το άρθρο 560 αριθ1ΚΠολΔ, διότι δεν δέχθηκε νομική αοριστία της αγωγής και δεν την απέρριψε λόγω μη αναγραφής σ' αυτήν του τρόπου κτήσης της κυριότητας του επιδίκου από τους αμέσους δικαιοπάρόχους του, είναι αβάσιμος.

Επειδή, από τη διάταξη του άρθρου 560 αριθμ. 3 ΚΠολΔ, κατά την οποία, κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των πρωτοδικείων που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων επιτρέπεται αναίρεση αν το δικαστήριο δεν είχε καθ' ύλην αρμοδιότητα, συνάγεται, ότι ο ανωτέρω αναιρετικός λόγος δημιουργείται μόνο όταν υπάρχει σφάλμα του δικαστηρίου της ουσίας αναφερόμενο σε παραδοχή της καθ` ύλην αρμοδιότητας ή αναρμοδιότητας αυτού του ίδιου.

Συνεπώς, ο λόγος αυτός της αναίρεσης δεν ιδρύεται όταν το Πολυμελές Πρωτοδικείο, επιλαμβανόμενο έφεσης κατά απόφασης Ειρηνοδικείου που υπάγεται, κατά το άρθρο 18 περ. 2 ΚΠολΔ, στην καθ` ύλην αρμοδιότητά του, κρίνει εσφαλμένα, ότι το πρωτοβάθμιο δικαστήριο που εξέδωσε την εκκαλούμενη απόφαση ήταν ή δεν ήταν αρμόδιο καθ` ύλην (Ολ.

ΑΠ 5/2003). Στην προκείμενη περίπτωση, οι αναιρεσείοντες, με το δεύτερο λόγο αναίρεσης προσάπτουν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο την αιτίαση, ότι εσφαλμένα απέρριψε την ένσταση που πρόβαλαν με λόγο έφεσης για καθ' ύλην αναρμοδιότητα του πρωτοβάθμιου δικαστηρίουν(Ειρηνοδικείου) και δέχτηκε ότι το τελευταίο ήταν καθ' ύλη αρμόδιο να δικάσει την υπόθεση, ενώ έπρεπε να παραπέμψει αυτή προς εκδίκαση στο αρμόδιο Πολυμελές Πρωτοδικείο.

Η προβαλλόμενη αιτίαση δεν αναφέρεται σε σφάλμα του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου αναφορικά με τη δική του αρμοδιότητα και επομένως ο λόγος αυτός αναίρεσης είναι απαράδεκτος. Επειδή, από τα άρθρα 68 και 556 ΚΠολΔ συνάγεται ότι για το παραδεκτό λόγου αναίρεσης πρέπει ο αναιρεσείων να έχει έννομο συμφέρον να ανατρέψει την προσβαλλόμενη απόφαση, ένεκα σφάλματος που αναφέρεται στο λόγο. `Έτσι, αν το διατακτικό της απόφασης στηρίζεται αυτοτελώς επί δύο επάλληλων αιτιολογιών και μια από αυτές δεν πλήττεται ή πλήττεται ανεπιτυχώς, οι λόγοι αναίρεσης με τους οποίους προσβάλλεται η άλλη αιτιολογία είναι απορριπτέοι ως αλυσιτελείς, διότι οι προβαλλόμενες πλημμέλειες δεν επιδρούν στο διατακτικό της αναιρεσιβαλλομένης (Ολ ΑΠ 25, 26, 27/1994).

Στην υπόθεση που κρίνεται, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, με αυτή κρίθηκε ουσιαστικώς βάσιμη η ένδικη διεκδικητική ακινήτου αγωγή του αναιρεσιβλήτου και ως προς τις δύο βάσεις της, ήτοι τον παράγωγο τρόπο κτήση της συγκυριότητας του επιδίκου από τον αναιρεσίβλητο και τους άμεσους δικαιοπαρόχους του καθώς και τον πρωτότυπο τρόπο κτήσης της συγκυριότητας τούτου από αυτούς με έκτακτη χρησικτησία, διότι νεμήθηκαν το επίδικο για τουλάχιστον είκοσι έτη, το δε διατακτικό της απόφασης αυτής, με την οποία ο αναιρεσίβλητος αναγνωρίστηκε κύριος του επίδικου ακινήτου, εμβαδού 4. 003, 17 τ.

μ. , όπως τούτο ειδικότερα προσδιορίζεται στην εν λόγω απόφαση, στηρίζεται αυτοτελώς στις δύο αυτές επάλληλες αιτιολογίες. Με τον τρίτο λόγο αναίρεσης, από το άρθρο 560 αριθ. 1 ΚΠολΔ αποδίδεται στο δευτεροβάθμιο Δικαστήριο η πλημμέλεια ότι ως προς το ζήτημα, εάν το όμορο, με το επίδικο, ακίνητο των ήδη αναιρεσειόντων καταλαμβάνει και το επίδικο και εντεύθεν αν τούτο(επίδικο) υπάγεται στους τίτλους των εναγομένων, παραβίασε τις διατάξεις των άρθρων 173, 200 ΑΚ, καθόσον, παρόλο ότι, σύμφωνα με τις παραδοχές της πληττόμενης απόφασης, οι συμβαλλόμενοι στο αναφερόμενο συμβόλαιο δικαιοπάροχοι των εναγομένων εκφράσθηκαν εμμέσως, ασαφώς και ατελώς ως προς τα όρια και το εμβαδόν του επιδίκου, το δικαστήριο δέχθηκε ότι το επίδικο δεν περιλαμβάνεται στον τίτλο κτήσης των εναγομένων και ήδη αναιρεσειόντων αλλά στον τίτλο κτήσης του αναιρεσιβλήτου, χωρίς να καταφύγει στους ως άνω ερμηνευτικούς κανόνες των δικαιοπρακτικών δηλώσεων.

Με τον λόγο αυτό όμως πλήττεται η πρώτη αιτιολογία της απόφασης, με την οποία κρίθηκε το ουσιαστικώς βάσιμο της πρώτης βάσης της αγωγής, που στηρίζεται σε παράγωγο τρόπο κτήσης της κυριότητας του επιδίκου από τον αναιρεσίβλητο, ενώ οι αιτιολογίες της απόφασης, με τις οποίες κρίθηκε το ουσιαστικώς βάσιμο της δεύτερης βάσης της αγωγής, που στηρίζεται σε πρωτότυπο τρόπο κτήσης της κυριότητας του επιδίκου από τον αναιρεσίβλητο και τους δικαιοπάρόχους του(έκτακτη χρησικτησία), οι οποίες και στηρίζουν αυτοτελώς το διατακτικό της πληττόμενης απόφασης, δεν πλήττονται με λόγους αναίρεσης Επομένως ο λόγος αυτός της αναίρεσης είναι, προεχόντως, αβάσιμος, ως αλυσιτελής.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 14-3-2006 αίτηση των Χ1, κλπ για αναίρεση της 98/2005 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Τρίπολης.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου (μειωμένα), τα οποία ορίζει σε εξακόσια (600) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 18 Νοεμβρίου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 3 Δεκεμβρίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ