Supreme Court dismisses appeal where arguments constitute denial of facts rather than new matters under Article 559.8 of Civil Procedure Code.

Απόφαση 1872 / 2013 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1872/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο, Κωνσταντίνο Τσόλα, Γεράσιμο Φουρλάνο, Στυλιανή Γιαννούκου και Εμμανουήλ Κλαδογένη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 8 Απριλίου 2013, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "Βιαμάρ Ελληνική Αυτοκινήτων & Γενικών Επιχειρήσεων Α.Ε." που εδρεύει στην ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ορέστη Δασκαλάκη.

Του αναιρεσιβλήτου: Α. Δ., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αναστάσιο Κουμουτσάρη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 14/12/2006 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου και του Δ. Δ., ο οποίος δεν είναι διάδικος στην προκείμενη δίκη, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 30/2009 του ίδιου Δικαστηρίου και 872/2010 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 9/1/2012 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Εμμανουήλ Κλαδογένης ανέγνωσε την από 29/3/2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 559 αριθ. 8 Κ.Πολ.Δ.: "Αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο παρά τον νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης". "Πράγματα", κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, είναι οι πραγματικοί ισχυρισμοί οι οποίοι, παραδεκτά προτεινόμενοι, στηρίζουν κατά τον νόμο ή δύνανται να στηρίξουν, αυτοτελή αίτηση ή ανταίτηση των διαδίκων (αγωγή, ένσταση, αντένσταση, ένδικο μέσο, ανακοπή κ.λ.π.), όχι δε και εκείνοι που συνιστούν αιτιολογημένη άρνηση των ισχυρισμών ή αιτήσεων του αντιδίκου ή επιχειρήματα προς υποστήριξη των απόψεων των διαδίκων.

Στην προκειμένη περίπτωση, ο αναιρεσίβλητος, μαζί με τον υιό του Δ. Δ., ο οποίος δεν είναι πλέον διάδικος, εξέθεταν στην αγωγή τους, ότι ο πρώτος αγόρασε από την εναγομένη και ήδη αναιρεσείουσα το προσδιοριζόμενο σαφώς Ι.Χ.Ε. αυτοκίνητο, το οποίο είχε πραγματικό ελάττωμα στο σύστημα διευθύνσεως. Αποτέλεσμα του ελαττώματος αυτού ήτο, το αυτοκίνητο, καθ' όν χρόνον οδηγείτο από τον δεύτερο ενάγοντα, να εκτραπεί της οδού και να προσκρούσει σε στύλο της Δ.Ε.Η.

Συνεπεία της προσκρούσεως αυτής, υπέστη εκτεταμένες ζημίες το αυτοκίνητο και τραυματίσθηκε ο οδηγός. Κατόπιν τούτου ο αναιρεσίβλητος υπανεχώρησε από την σύμβαση της πωλήσεως και ζητούσαν, να υποχρεωθεί η αναιρεσείουσα πωλήτρια εταιρία, να καταβάλει στον μεν αναιρεσίβλητο α') το τίμημα του αυτοκινήτου και β') λόγω αδικοπραξίας των προστηθέντων από την εναγομένη υπευθύνων του συνεργείου της, χρηματική ικανοποίηση για την ηθική βλάβη την οποία υπέστη, στον δε υιό του, ομοίως λόγω της ίδιας αδικοπραξίας, α') αποζημίωση για τα έξοδα στα οποία υπεβλήθη λόγω του τραυματισμού του και β') χρηματική ικανοποίηση λόγω της ηθικής βλάβης την οποία υπέστη.

Το Εφετείο, σχετικά με τον ισχυρισμό της εναγομένης, ότι αποκλειστικώς υπαίτιοι, άλλως συνυπαίτιοι της επελθούσης ζημίας ήσαν οι ενάγοντες και ειδικότερα ο μεν πρώτος ενάγων και ήδη αναιρεσίβλητος επειδή παρεχώρησε την οδήγηση του αυτοκινήτου στον νεαρό και άπειρο περί την οδήγηση υιό του, ο δε δεύτερος επειδή ενήργησε κακό χειρισμό κατά την οδήγηση και ότι ως εκ τούτου αμφότεροι οι ενάγοντες δεν δικαιούνται αποζημίωση, διέλαβε στην απόφασή του τα εξής: "...

Στις 22-4-2005, το ανωτέρω αυτοκίνητο, με οδηγό τον δεύτερο των εναγόντων, συνεπεία του προαναφερθέντος ελαττώματος, το οποίο υπήρχε όταν ο κίνδυνος μετέβη στον αγοραστή (βλ. σχετικά άρθρο 537 παρ. 2 Α.Κ.), εξετράπη της πορείας του και επέπεσε σε στύλο της Δ.Ε.Η., υπέστη δε αυτός (δεύτερος των εναγόντων) κάκωση αριστερού γόνατος, στο οποίο τοποθετήθηκε νάρθηκας, το δε αυτοκίνητο δέχθηκε δυνάμεις κρούσεως στο μεσαίο δεξιό τμήμα του, με αποτέλεσμα να χαθεί η γεωμετρία του αμαξώματος του μεσαίου τμήματος αυτού και να θεωρείται ολικώς κατεστραμμένο ...

Ο ισχυρισμός της εναγομένης περί αποκλειστικής υπαιτιότητος του δευτέρου των εναγόντων ως προς την πρόκληση της ζημίας στο επίδικο αυτοκίνητο, ο οποίος συνιστά άρνηση της αγωγής ... είναι απορριπτέος ως κατ' ουσίαν αβάσιμος, αφού, όπως προαναφέρθηκε, το ατύχημα οφειλόταν στο κατασκευαστικό ελάττωμα του αυτοκινήτου και όχι σε υπαιτιότητα του δευτέρου των εναγόντων ...".

Επομένως, το Εφετείο, το οποίο έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό, τον ερεύνησε και τον απέρριψε κατ' ουσίαν, δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 8 Κ.Πολ.Δ. και ο τα αντίθετα υποστηρίζων πρώτος, κατά το πρώτο μέρος του, λόγος αναιρέσεως είναι αβάσιμος.

Κατά το άρθρο 559 αριθ. 20 Κ.Πολ.Δ.: "αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο παραμόρφωσε το περιεχόμενο εγγράφου με το να δεχτεί πραγματικά γεγονότα προφανώς διαφορετικά από εκείνα που αναφέρονται στο έγγραφο αυτό". Στην έννοια του "εγγράφου" υπάγονται μόνον τα έγγραφα, τα οποία προβλέπονται από τα άρθρα 339 και 442 Κ.Πολ.Δ. ως αποδεικτικά μέσα και όχι τα διαδικαστικά έγγραφα της ίδιας δίκης (δικόγραφα αγωγής, εφέσεως κ.λ.π.). Επομένως, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως, κατά το δεύτερο σκέλος του, ως και ο δεύτερος λόγος κατά το πρώτο σκέλος του, με τους οποίους αποδίδεται στο Εφετείο η πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 20 Κ.Πολ.Δ., επειδή, αντιστοίχως, "... παραμόρφωσε το περιεχόμενο του δικογράφου της εφέσεως ..." και "Η αναιρεσιβαλλομένη ... δέχθηκε, κατά κακή ερμηνεία του δικογράφου της αγωγής, ότι το εξουσιοδοτημένο συνεργείο της εταιρείας Αφοί Ο. Ο.Ε. ενήργησε ως προστηθέντες από την εταιρεία μας, ενώ, καμία τέτοια αναφορά δεν γίνεται στην αγωγή", είναι απαράδεκτοι.

Κατά το άρθρο 559 αριθ. 1 περ. β' Κ.Πολ.Δ.: "Η παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας αποτελεί λόγο αναίρεσης μόνο αν τα διδάγματα αυτά αφορούν την ερμηνεία κανόνων δικαίου ή την υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σ' αυτούς".

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο, όσον αφορά το κεφάλαιο της αγωγής για καταβολή αποζημιώσεως και χρηματικής ικανοποιήσεως λόγω ηθικής βλάβης κατά τις διατάξεις περί αδικοπραξίας, δέχθηκε με την προσβαλλομένη απόφασή του τα ακόλουθα: "... Από τα ίδια, ως άνω, αποδεικτικά στοιχεία, δεν αποδεικνύεται ότι οι υπεύθυνοι του εξουσιοδοτημένου συνεργείου της εναγομένης δολίως και με απατηλό τρόπο διαβεβαίωναν (εξηπάτησαν) τον πρώτο των εναγόντων ότι το αυτοκίνητο είναι ασφαλές στην οδήγηση και ότι αποκαταστάθηκε το πρόβλημα στο σύστημα διευθύνσεως ...

Επομένως, εφόσον αποδείχθηκε ότι υφίστατο μεν πραγματικό ελάττωμα στο σύστημα διεύθυνσης του επιδίκου αυτοκινήτου, όχι όμως αδικοπραξία των προστηθέντων της εναγομένης, δεν μπορεί να γίνει λόγος περί ηθικής βλάβης, απορριπτομένου του αιτήματος χρηματικής ικανοποιήσεως λόγω ηθικής βλάβης ως προς τον πρώτο των εναγόντων και της αγωγής εν των συνόλω της ως προς το δεύτερο των εναγόντων ...".

Εν όψει των ως άνω γενομένων δεκτών, εφόσον το Εφετείο απέρριψε το στηριζόμενο στις διατάξεις των άρθρων 914 επ. Α.Κ. κεφάλαιο της αγωγής για καταβολή αποζημιώσεως και χρηματικής ικανοποιήσεως, αλυσιτελώς η εναγομένη και ήδη αναιρεσείουσα αποδίδει στο Εφετείο την πλημμέλεια από το άρθρο 559 αριθ. 1 περ. β' Κ.Πολ.Δ.

και ειδικότερα για παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας όσον αφορά την ερμηνεία του άρθρου 914 Α.Κ. Επομένως, ο σχετικός, δεύτερος κατά το δεύτερο σκέλος του, λόγος αναιρέσεως είναι αβάσιμος.

Το άρθρο 548 Α.Κ. ορίζει: "Ο αγοραστής έχει δικαίωμα να ζητήσει αντικατάσταση ή να υπαναχωρήσει από τη σύμβαση ή να μειώσει το τίμημα και αν ακόμη το πράγμα καταστράφηκε ή χειροτέρεψε εξαιτίας του ελαττώματος".

Στην προκειμένη περίπτωση, με το πρώτο μέρος του τρίτου λόγου αναιρέσεως αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση η πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 8 Κ.Πολ.Δ., επειδή το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό της αναιρεσείουσης, ο οποίος επί λέξει έχει ως εξής: "... Με το δικόγραφο της εφέσεώς μας προβάλαμε τον ισχυρισμό ότι, η καταστροφή του ένδικου αυτοκινήτου προήλθε από υπαιτιότητα του αναιρεσίβλητου, ο οποίος παραχώρησε την οδήγηση του αυτοκινήτου στο γιο του, ο οποίος, λειτουργώντας ως εν ευρεία εννοία προστηθείς από τον πατέρα του και λόγω του νεαρού της ηλικίας του και την απειρία του περί το οδηγείν, επέπεσε με την δεξιά πλευρά του αυτοκινήτου επί κολώνας της Δ.Ε.Η.

που βρισκόταν αριστερά ως προς την πορεία του. Εν όψει τούτου δεν μπορεί να προβάλλει ο αναιρεσίβλητος το δικαίωμα της αναστροφής της πώλησης. Βασίσαμε δε τον ισχυρισμό μας στα οριζόμενα στο άρθρο 548 Α.Κ., από το οποίο προκύπτει το εξ αντιθέτου επιχείρημα ότι, εάν η καταστροφή του πράγματος οφείλεται σε υπαιτιότητα του αγοραστή, αυτός δεν έχει κανένα από τα δικαιώματα του άνω άρθρου ...".

Ο ισχυρισμός όμως αυτός δεν συνιστά "πράγμα" υπό την έννοια του άρθρου 559 αριθ. 8 Κ.Πολ.Δ., ήτοι αυτοτελή ισχυρισμό, ο οποίος τείνει σε κατάλυση του ασκουμένου με την αγωγή δικαιώματος, αλλά αποτελεί αιτιολογημένη άρνηση, η οποία αποκρούεται με την παραδοχή ως βασίμων των θεμελιωτικών της αγωγής πραγματικών γεγονότων.

Συνεπώς, ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος.

Κατά το άρθρο 562 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.: "Είναι απαράδεκτος λόγος αναίρεσης που στηρίζεται σε ισχυρισμό ο οποίος δεν προτάθηκε νόμιμα στο δικαστήριο της ουσίας, εκτός αν πρόκειται α') για παράβαση που δεν μπορεί να προβληθεί στο δικαστήριο της ουσίας, β') για σφάλμα που προκύπτει από την ίδια την απόφαση, γ') για ισχυρισμό που αφορά τη δημόσια τάξη".

Στην προκειμένη περίπτωση, με το δεύτερο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως η αναιρεσείουσα, επικαλούμενη το άρθρο 559 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δ., αποδίδει στην προσβαλλομένη απόφαση την πλημμέλεια, ότι "Εν πάση περιπτώσει η αναιρεσιβαλλομένη απόφαση όφειλε να εφαρμόσει το άρθρο 549 Α.Κ. το οποίο προβλέπει μόνον μείωση του τιμήματος". Ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος, επειδή προτείνεται για πρώτη φορά ενώπιον του Αρείου Πάγου, ενώ η αναιρεσείουσα δεν κάνει μνεία, ότι συνέτρεχε κάποιος λόγος για παραδεκτή βραδεία προβολή του.

Ακολούθως, πρέπει να απορριφθεί η κρινομένη αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 9-1-2012 αίτηση της εταιρίας με την επωνυμία "ΒΙΑΜΑΡ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ Α.Ε." για αναίρεση της υπ' αριθ. 872/2010 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 22 Μαΐου 2013. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 8 Οκτωβρίου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ