Supreme Court dismisses appeal as inadmissible due to failure to summon necessary co-defendant in mandatory joint litigation.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court declared the appeal inadmissible because the appellant failed to summon a necessary co-defendant required by mandatory joint litigation rules. The appellant sought to overturn a second-instance judgment dismissing her claims against a co-defendant who had not participated in the appeal proceedings. The court ruled that under Greek Civil Procedure Code provisions, such an omission renders the entire appeal discussion void for all parties.
Legislator headnote
AI generatedArticles 558(b), 76(1), 76(4) of the Code of Civil Procedure; Mandatory joint litigation requires summoning all necessary co-defendants; failure to do so renders the appeal inadmissible.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Απόφαση 1870 / 2017 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1870/2017
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Α1' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Λέκκα Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αθανάσιο Καγκάνη, Αλτάνα Κοκκοβού, Ιωάννη Μπαλιτσάρη και Χρήστο Τζανερρίκο - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 2 Οκτωβρίου 2017, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Της αναιρεσείουσας: Μ. Κ. του Ε., συζύγου Δ. Σ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Παναγιώτη Μανώλη με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.
Της αναιρεσιβλήτου: Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "...", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Θωμά Καναβέλη και κατέθεσε προτάσεις.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 23/9/2008 αγωγή της ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Χαλκιδικής. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 21/2012 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 597/2016 του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 16/8/2016 αίτησή της.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Ι. Kατά την διάταξη του άρθρου 558 εδάφ. β` του ΚΠολΔ, αν υπάρχει αναγκαστική ομοδικία, η αναίρεση πρέπει να απευθύνεται κατά όλων των ομοδίκων, αλλιώς απορρίπτεται ως απαράδεκτη. Εξάλλου, με την διάταξη του άρθρου 76 παρ. 1 του ίδιου Κώδικα ορίζεται ότι όταν, πλην άλλων, εξαιτίας των περιστάσεων που συνοδεύουν την υπόθεση, δεν μπορούν να υπάρξουν αντίθετες αποφάσεις απέναντι στους ομοδίκους, οι πράξεις του καθενός ωφελούν και βλάπτουν τους άλλους, οι δε ομόδικοι που μετέχουν νόμιμα στη δίκη ή έχουν προσεπικληθεί, αν δεν παραστούν, θεωρούνται ότι αντιπροσωπεύονται από εκείνους που παρίστανται.
Αναγκαστική ομοδικία, κατά την τελευταία διάταξη, υπάρχει και στην περίπτωση, κατά την οποία ο δανειστής, ασκώντας την αγωγή του άρθρου 939 του ΑΚ για διάρρηξη της απαλλοτρίωσης που έγινε προς βλάβη του από τον οφειλέτη του, ενάγει τον τελευταίο και τον τρίτο στον οποίο διατέθηκε το περιουσιακό του στοιχείο, διότι στην περίπτωση αυτή δεν είναι νοητή η έκδοση αντίθετων αποφάσεων απέναντι στους ομοδίκους αυτούς (ΑΠ 417/2015).
Περαιτέρω, στην παρ. 4 του ως άνω άρθρου 76 του αυτού ΚΠολΔ ορίζεται ότι η άσκηση των ένδικων μέσων από κάποιον από τους ομοδίκους της παρ. 1 έχει αποτελέσματα και για τους άλλους. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής, αν κάποιος αναγκαίος ομόδικος ασκήσει ένδικο μέσο, θεωρούνται εκ του νόμου ότι άσκησαν αυτό και οι ομόδικοι εκείνου παρόλο που αδράνησαν.
Κατά τα εκτιθέμενα στην προηγούμενη σκέψη, επί αναγκαστικής ομοδικίας θεωρούνται εκ του νόμου ότι άσκησαν την αναίρεση και οι ομόδικοι του αναιρεσείοντος, οι οποίοι αδράνησαν και ως εκ τούτου αυτοί πρέπει να καλούνται, κατά το άρθρο 110 του ΚΠολΔ, στη συζήτηση της αναίρεσης. Αλλιώς, σε περίπτωση μη εμφάνισης τούτων, κηρύσσεται απαράδεκτη η συζήτηση της αναίρεσης ως προς όλους, κατ` εφαρμογή της παρ. 3 του άρθρου 576 του ίδιου Κώδικα (AΠ 1230/2008, ΑΠ 1552/2007, ΑΠ 1145/2007).
ΙΙ. Στην προκειμένη περίπτωση, με την ένδικη αίτηση αναιρέσεως η αναιρεσείουσα ζητεί την αναίρεση της υπ` αριθμ. 597/2016 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλινίκης, με την οποία, αφού δικάσθηκαν αντιμωλία, κατά την τακτική διαδικασία, απορρίφθηκαν οι εφέσεις τόσο της ίδιας όσο και του συνεναγομένου της και τότε εκκαλούντος Σ. Μ. - Μ. κατά της, επίσης αντιμωλία και κατά την τακτική διαδικασία εκδοθείσας, υπ' αριθμόν 21/2012 οριστικής αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Χαλκιδικής, με την οποίαν είχε γίνει δεκτή η αγωγή της ήδη αναιρεσιβλήτου κατά της ήδη αναιρεσειούσης και του ως άνω συνεναγομένου της και επίσης εκκαλούντος στην έκκλητη δίκη, με αντικείμενο την διάρρηξη, ως καταδολιευτικών, των απαλλοτριωτικών δικαιοπραξιών, που μνημονεύονται στην εν λόγω αγωγή, γενομένων προς βλάβη της εναγούσης και ήδη αναιρεσιβλήτου από την ήδη αναιρεσείουσα, πρώτη εναγόμενη, προς τον, μη ασκήσαντα εν προκειμένω αίτηση αναιρέσεως, δεύτερο εναγόμενο. Επομένως, μεταξύ της αναιρεσειούσης και του άνω συνεναγομένου της υπάρχει σχέση αναγκαστικής ομοδικίας. Δεν προκύπτει, όμως, από τα στοιχεία της δικογραφίας, η κλήτευση του προαναφερθέντος αναγκαίου ομοδίκου της αναιρεσειούσης. Επομένως, η συζήτηση της ενδίκου αιτήσεως αναιρέσεως πρέπει να κηρυχθεί απαράδεκτη, ως προς όλους τους διαδίκους.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Κηρύσσει απαράδεκτη τη συζήτηση της ενδίκου αιτήσεως αναιρέσεως, ως προς όλους τους διαδίκους.
ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 13 Νοεμβρίου 2017.
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 16 Νοεμβρίου 2017.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ