Supreme Court dismisses appeal against second instance judgment for failure to consider prior judgments.

Απόφαση 1870 / 2009 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1870/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές:Δημήτριο Δαλιάνη, Αντιπρόεδρο, Ρένα Ασημακοπούλου, Ιωάννη Ιωαννίδη, Χαράλαμπο Ζώη και Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 11 Μαϊου 2009, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος:..., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Ρεκκέ.

Του αναιρεσιβλήτου: ..., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Μιχαλόπουλο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 12-3-2004 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4219/2005 του ίδιου Δικαστηρίου και 8977/2006 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά ο αναιρεσείων με την από 7-6-2007 αίτησή του και με τους από 7-4-2009 πρόσθετους λόγους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης Ιωαννίδης ανέγνωσε την από 27-4-2009 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και των προσθέτων λόγων, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή τους, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή ο 1ος λόγος της αίτησης αναίρεσης εκ του αριθμού 10 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με τον οποίο ψέγεται το Εφτείο ότι δέχθηκε την ένδικη αγωγή ως ουσία βάσιμη χωρίς αποδείξεις, είναι αβάσιμος, διότι, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο σχημάτισε την αποδεικτική του κρίση, ως προς την αλήθεια των θεμελιωτικών της αγωγής πραγματικών γεγονότων, από τα μνημονευόμενα στην απόφασή του αποδεικτικά μέσα και δη από την κατάθεση της μάρτυρος του ενάγοντος και από τα έγγραφα που προσκόμισαν οι διάδικοι.

Επειδή, κατά την παράγραφο 2 του άρθρου 562 ΚΠολΔ, εκτός των αναφερόμενων σε αυτή περιπτώσεων περί των οποίων δεν πρόκειται εν προκειμένω, είναι απαράδεκτος λόγος αναίρεσης στηριζόμενος σε ισχυρισμό ο οποίος δεν προτάθηκε νομίμως ενώπιον του δικαστηρίου της ουσίας. Εξάλλου, καίτοι το από τελεσίδικη απόφαση απορρέον δεδικασμένο λαμβάνεται υπόψη και αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο σύμφωνα με το άρθρο 332 ΚΠολΔ, ωστόσο, για τη διαδικασική πληρότητα του εκ του άρθρου 559 αρ. 16 ΚΠολΔ απορρέοντος λόγου αναιρέσεως, θα πρέπει να αναφέρεται στο αναιρετήριο ότι ο περί υπάρξεως δεδικασμένου ισχυρισμός έχει προταθεί στο δικαστήριο της ουσίας. Επομένως, ο 2ος λόγος της αίτησης αναίρεσης, με τον οποίο αποδίδεται στο Εφετείο η αιτίαση ότι παρά τον νόμο παρέλειψε να δεχθεί την ύπαρξη δεδικασμένου από δύο (2) διαταγές πληρωμής του Ειρηνοδικείου και Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, που έχουν εκδοθεί με αίτηση του ... σε βάρος του ..., ... και ..., και για τις οποίες έχει παρέλθει άπρακτη η προθεσμία ασκήσεως της ανακοπής του άρθρου 633 παρ. 2 ΚΠολΔ και των άλλων ενδίκων μέσων, είναι προεχόντως αόριστος και εντεύθεν απαράδεκτος, διότι, ανεξαρτήτως της μη συνδρομής εν προκειμένω των προϋποθέσεων της δημιουργίας δεδικασμένου (ταυτότητα διαδίκων και διαφοράς), ο αναραισείων δεν αναφέρει στο αναιρετήριο ότι τον περί δεδικασμένου ισχυρισμό είχε προτείνει στην έκκλητη δίκη.

Επειδή, ο περί μη λήψεως υπόψη από το Εφετείο παρά τον νόμο, κατά τον αριθμό 11γ' του άρθρου 559 ΚΠολΔ, των επικληθέντων και προσκομισθέντων υπό του αναιρεσείοντος εγγράφων και δη α)των υπ' αριθμ. 3242/1998 και 640/1997 αμετάκλητων βουλευμάτων του συμβουλίου Πλημ/κών Αθηνών, με τα οποία αυτό αποφάνθηκε να μη γίνει κατηγορία κατά του αναιρεσείοντος και του εντολέως του ...

για τις πράξεις της απάτης επί δικαστηρίου και της ψευδορκίας μάρτυρος και για ηθική σ' αυτές αυτουργία, καθόσον η απαίτηση του άνω εντολέως του δεν είχε εξοφληθεί, ως αναληθώς κατέθεσε ο αναιρεσίβλητος και β)της υπ' αριθμ. 1194/2000 αμετακλήτου αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών για πλημμελήματα, εκδοθείσης επί μηνύσεως του ...

κατά του αναιρεσείοντος και του άνω εντολέως του, με την οποία εκηρύχθηκαν αυτοί αθώοι για υπεξαίρεση των αποδείξεων και για καταπίεση, πράξεις αφορώσες το χρέος του άνω μηνυτού προς τον εντολέα του αναιρεσείοντος, ..., δεχθέντος του δικαστηρίου ότι ο μηνυτής δεν κατέβαλε το χρέος προς τον εντολέα του, μοναδικός λόγος του πρόσθετου αναιρετηρίου είναι αβάσιμος, διότι το Εφετείο βεβαιώνει στην απόφασή του ότι έλαβε υπόψη, προς μόρφωση της κρίσεώς του επί της ουσίας της υποθέσεως, την κατάθεση της μάρτυρος και όλα τα έγγραφα που οι διάδικοι επικαλούνται και προσκομίζουν, από τη βεβαίωση δε αυτή και από το όλο περιεχόμενο της προσβαλλόμενης απόφασης δεν καταλείπεται καμία αμφιβολία ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη του και συνεκτίμησε με τις λοιπές αποδείξεις και τα ως άνω έγγραφα, παρόλο που στην απόφασή του δεν γίνεται ειδική μνεία και χωριστή αξιολόγησή τους.

Επομένως, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 7-6-2007 αίτηση του ..., για αναίρεση της υπ' αριθμ. 8977/2006 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, οριζόμενα σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 26 Μαΐου 2009.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 20 Ιουλίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ H ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ