Supreme Court dismisses appeal for vague legal grounds and uncontrollable factual assessment in traffic accident case.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's request to overturn the Second Instance Court's decision regarding a traffic accident. The appellant argued for exclusive liability of the motorcycle driver but failed to specify violated substantive law provisions, rendering the appeal vague. Furthermore, the court rejected the claim that the Second Instance Court erred in assigning equal fault percentages, ruling that such factual evaluation is uncontrollable on appeal.
Legislator headnote
AI generatedArticles 559(1), 562(4), 566(1), 576(2), 577(3) of the Code of Civil Procedure; An appeal is inadmissible if it fails to identify specific violated substantive law provisions, and a claim regarding the uncontrollable assessment of fault percentages by the court of first instance is rejected.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Απόφαση 1870 / 2006 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1870/2006
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Δ' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Αχιλλέα Νταφούλη, Ελένη Μαραμαθά, Πλαστήρα Αναστασάκη και Αντώνιο Παπαθεοδώρου, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 3 Νοεμβρίου 2006, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:
Του αναιρεσείοντος: ....., κατοίκου Αθηνών, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Βασίλειο Παπακωνσταντίνου, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.
Των αναιρεσιβλήτων: ....., ο οποίος δεν παραστάθηκε και 2. ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΦΟΙΝΙΞ - ΜΕΤΡΟΛΑΪΦ ΕΜΠΟΡΙΚΗ Α.Ε.", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Νικόλαο Πολίτη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 29 Μαρτίου 1999 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4533/2002 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 6078/2004 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 15 Σεπτεμβρίου 2005 αίτησή του.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όλοι πλην του 1ου αναιρεσιβλήτου, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αντώνιος Παπαθεοδώρου, ανέγνωσε την από 16 Οκτωβρίου 2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.
ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
I.- Επειδή κατά το άρθρο 576 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ, αν ο αντίδικος εκείνου που επέσπευσε τη συζήτηση δεν εμφανιστεί ή εμφανιστεί αλλά δεν λάβει μέρος με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, ο Άρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως αν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα και σε καταφατική περίπτωση προχωρεί στη συζήτηση παρά την απουσία του κλητευθέντος. Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την επικαλούμενη και προσκομιζόμενη υπ΄ αριθμ. 5000 Β΄/28-3-2006 έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Αθηνών Βασιλείου Βασιλακόπουλου, ακριβές αντίγραφο της κρινόμενης από 15-9-2005 αίτησης αναίρεσης, μετά της κάτωθι αυτής πράξης ορισμού δικασίμου για τη σημειούμενη στην αρχή της παρούσας συνεδρίαση, επιδόθηκε, με επιμέλεια του αναιρεσείοντος, νόμιμα και εμπρόθεσμα, στον πρώτο αναιρεσίβλητο ......
Συνεπώς, εφόσον ο αναιρεσίβλητος αυτός δεν εμφανίστηκε κατά την παρούσα συζήτηση, πρέπει να προχωρήσει αυτή παρά την απουσία του.
ΙΙ.- Από τις διατάξεις των άρθρων 118 αριθ. 4, 566 παρ. 1 και 577 παρ. 3 του Κ.Πολ.Δ προκύπτει ότι αν η αγωγή κρίθηκε κατ΄ ουσίαν βάσιμη ή αβάσιμη για να είναι ορισμένος και άρα παραδεκτός ο λόγος αναίρεσης με τον οποίο αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας ευθεία παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου (άρθρο 559 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δ), πρέπει να καθορίζονται η συγκεκριμένη διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που φέρεται ότι παραβιάστηκε και το κατά την εκδοχή του αναιρεσείοντος ερμηνευτικό ή υπαγωγικό σφάλμα, επιπλέον δε να αναφέρονται με πληρότητα και σαφήνεια τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε το δικαστήριο και ενόψει των οποίων, εξέφερε την κρίση του για τη βασιμότητα ή μη της αγωγής.
Στην προκείμενη περίπτωση ο αναιρεσείων με τον πρώτο λόγο αναίρεσης προσάπτει στο Εφετείο την αιτίαση ότι αν ερμήνευε και εφάρμοζε ορθά τις διατάξεις του ουσιαστικού δικαίου, θα κατέληγε στην κρίση περί αποκλειστικής υπαιτιότητας, στο τροχαίο ατύχημα, του πρώτου αναιρεσίβλητου οδηγού της μοτοσυκλέτας.
Ο λόγος αυτός αναίρεσης, που όπως συμπληρώθηκε από τον Εισηγητή είναι από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ (άρθρο 562 παρ. 4 Κ.Πολ.Δ), είναι απορριπτέος, προεχόντως, ως αόριστος, διότι δεν προσδιορίζονται οι ουσιαστικού δικαίου διατάξεις που φέρεται ότι παραβιάστηκαν, ώστε να μπορεί να ελεγχθεί, με βάση τις αναφερόμενες παραδοχές του Εφετείου, η ορθότητα ή μη του διατακτικού της προσβαλλόμενης απόφασης.
ΙΙΙ.- Κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθ. 19 Κ.Πολ.Δ λόγος αναίρεσης για έλλειψη νόμιμης βάσης της απόφασης ιδρύεται όταν δεν προκύπτουν σαφώς από το αιτιολογικό της τα περιστατικά που είναι αναγκαία για την κρίση στη συγκεκριμένη περίπτωση περί της συνδρομής των νόμιμων όρων και προϋποθέσεων για την εφαρμογή της διάταξης που εφαρμόστηκε ή της μη συνδρομής των όρων αυτών που αποκλείει την εφαρμογή της όπως και όταν η απόφαση έχει ελλιπείς ή αντιφατικές αιτιολογίες ως προς το νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών περιστατικών τα οποία έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης. Αντίθετα δεν υπάρχει έλλειψη νόμιμης βάσης όταν πρόκειται για ελλείψεις που ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων γιατί στην κρίση του αυτή το δικαστήριο προβαίνει ανέλεγκτα κατά το άρθρο 561 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ (Ολ. ΑΠ 1/1999 Ελλ Δνη 40 270).
Εν προκειμένω ο δεύτερος λόγος αναίρεσης, που όπως συμπληρώθηκε από τον Εισηγητή είναι από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ, με τον οποίο πλήττεται η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση για το ότι ενώ δέχθηκε ότι ο πρώτος αναιρεσίβλητος οδηγός της μοτοσυκλέτας εισήλθε ανεπίτρεπτα στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας, κατέληξε στην κρίση ότι βαρύνει τον τελευταίο και τον αναιρεσείοντα το ίδιο ποσοστό συνυπαιτιότητας (50%) στην επέλευση του ατυχήματος, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, γιατί ο καθορισμός του ποσοστού ανήκει στην ανέλεγκτη αναιρετικά κρίση του δικαστηρίου της ουσίας. Κατ΄ ακολουθίαν πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στη δικαστική δαπάνη της παριστάμενης δεύτερης αναιρεσίβλητης (άρθρα 176, 183 Κ.Πολ.Δ), η οποία κατέθεσε και προτάσεις.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 15 Σεπτεμβρίου 2005, αίτηση του ....., για αναίρεση της υπ΄ αριθ. 6078/2004 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Και
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη της παριστάμενης δεύτερης αναιρεσίβλητης ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΦΟΙΝΙΞ-ΜΕΤΡΟΛΑΪΦ ΕΜΠΟΡΙΚΗ Α.Ε" την οποία ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1.170) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 15 Νοεμβρίου 2006. Και
Δημοσιεύθηκε στο ακροατήριό του στις 1 Δεκεμβρίου 2006.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ