Supreme Court dismisses appeal regarding statute of limitations application in insurance contract dispute between municipality and insurer.

Απόφαση 186 / 2022 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 186/2022

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Κωστούλα Φλουρή - Χαλεβίδου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ευστάθιο Νίκα, Μαρία Βάρκα, Άννα Αγγελάτου - Βασιλείου και Γεωργία Κατσιμαγκλή, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 19 Νοεμβρίου 2021, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "...", που εδρεύει στη ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Παπαδόπουλο με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Του αναιρεσιβλήτου: ΝΠΔΔ με την επωνυμία "Δήμος Νεάπολης - Συκεών", που εδρεύει στις Συκιές Θεσσαλονίκης και εκπροσωπείται νόμιμα, ως καθολικού διαδόχου του "Δήμου Συκεών", το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Μακρή με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 8-1-2015 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 7019/2015 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 4577/2019 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 18-6-2019 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγήτρια την Αρεοπαγίτη Άννα Αγγελάτου - Βασιλείου, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η κρινόμενη από 18-6-2019 (αρ. κατ.11889/1300/2019) αίτηση αναίρεσης κατά της υπ' αρ. 4577/2019 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, που εκδόθηκε κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημιές από αυτοκίνητο καθώς και από την σύμβαση ασφάλισης (άρθρο 681Α Κ.Πολ.Δ. όπως ισχύει πριν την ισχύ του ν.4335/2015) έχει ασκηθεί νόμιμα και εμπρόθεσμα (άρθρα 553, 556, 558, 564 παρ. 3, 566 παρ. 1 ΚΠολΔ) και είναι παραδεκτή (άρθρο 577 παρ. 1 ΚΠολΔ). Επομένως, πρέπει να ερευνηθεί ως προς τη νομική και ουσιαστική βασιμότητα των κατ'ιδίαν λόγων αυτής (άρθρο 577 παρ. 3 ΚΠολΔ).

Από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης και των λοιπών διαδικαστικών εγγράφων της δίκης (άρθρο 561 αρ. 2 ΚΠολΔ) αναφορικά με το διαδικαστικό ιστορικό της υπόθεσης προκύπτουν τα ακόλουθα: Με την από 8-1-2015 και με αρ. κατάθεσης 313/2015 αγωγή, ενώπιον του Ειρηνοδικείου Θεσσαλονίκης, ο Δήμος Νεάπολης - Συκεών, ήδη αναιρεσίβλητος, ισχυρίστηκε, ότι δυνάμει της εκεί αναφερομένης σύμβασης ασφάλισης, που είχε συνάψει με την εναγόμενη και ήδη αναιρεσείουσα ασφαλιστική εταιρεία, είχε ασφαλίσει, έναντι του κινδύνου της εκδήλωσης σε αυτό πυρκαγιάς, το με αριθμό κυκλοφορίας ...

Δ.Χ.Φ αυτοκίνητο, ιδιοκτησίας του, στο οποίο, την 8-3-2010, εκδηλώθηκε, λόγω τυχαίου βραχυκυκλώματος της ηλεκτρικής εγκατάστασης του ηλεκτρικού μοτέρ του καλοριφέρ, πυρκαγιά, με αποτέλεσμα την ολοσχερή καταστροφή του. Με βάση αυτό το ιστορικό ζήτησε να υποχρεωθεί η εναγόμενη, ήδη αναιρεσείουσα, να του καταβάλει το ποσό των 15.000 ευρώ, ως αποζημίωση, λόγω επέλευσης της ασφαλιστικής περίπτωση και σύμφωνα με την μεταξύ τους συναφθείσα ως άνω σύμβαση ασφάλισης.

Για την αγωγή αυτή εκδόθηκε η με αρ.7019/2015 απόφαση του Ειρηνοδικείου Θεσσαλονίκης, με την οποία αυτή απορρίφτηκε κατ' αποδοχή της προταθείσης από την εναγόμενη ένστασης τετραετούς εκ του άρθρου 10 του ν.2496/1997 παραγραφής. Κατά της παραπάνω απόφασης ασκήθηκε από τον ενάγοντα - εκκαλούντα έφεση, επί της οποίας εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, με την οποία, αφού απορρίφτηκε η προταθείσα νομίμως και στην κατ' έφεση δίκη από την εφεσίβλητη ως άνω ένσταση παραγραφής, έγινε μερικά δεκτή η αγωγή.

Ο Ν. 4270/2014 "Αρχές δημοσιονομικής διαχείρισης και εποπτείας (ενσωμάτωση της Οδηγίας 2011/85/ΕΕ) - δημόσιο λογιστικό και άλλες διατάξεις", ο οποίος άρχισε να ισχύει, κατά το άρθρο 183 παρ.1 και 2γ αυτού, από 1-1-2015, ορίζει, ως προς την παραγραφή των απαιτήσεων του Δημοσίου, επαναλαμβάνοντας κατ' αρχήν παρόμοιες ρυθμίσεις, που περιείχοντο στο Ν 2362/1995 "περί Δημοσίου Λογιστικού, ελέγχου των δαπανών του Κράτους και άλλες διατάξεις", τα εξής: "Άρθρο 136" παρ.1.

Χρηματική απαίτηση του Δημοσίου δεν παραγράφεται πριν να βεβαιωθεί πράγματι προς είσπραξη ως δημόσιο έσοδο στην αρμόδια Δ.Ο.Υ. ή το αρμόδιο Τελωνείο (βεβαίωση με στενή έννοια), με την επιφύλαξη των διατάξεων περί επιβολής φόρων και λοιπών δημοσίων εσόδων που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας (ν. 4174/2013, Α' 170).

Η ρύθμιση αυτή παραμένει σε ισχύ και στην περίπτωση που καθυστερεί η βεβαίωση με στενή έννοια. 2. Η χρηματική απαίτηση του Δημοσίου μαζί με τα πρόστιμα, τους τόκους και τις προσαυξήσεις που έχουν βεβαιωθεί παραγράφονται μετά την παρέλευση πενταετίας από τη λήξη του οικονομικού έτους μέσα στο οποίο βεβαιώθηκε με στενή έννοια και κατέστη αυτή ληξιπρόθεσμη. 3.

Χρηματική απαίτηση του Δημοσίου που: α) απορρέει από σύμβαση που αυτό έχει καταρτίσει, στην οποία περιλαμβάνεται και η σύμβαση εκείνη που βασίζεται σε πρακτικό του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους περί εξωπτωχευτικής ρύθμισης του τρόπου καταβολής πτωχευτικών προς το Δημόσιο χρεών και η οποία εξομοιώνεται πλήρως με την μεταπτωχευτική έννομη σχέση του πτωχού, β)....γ)...

παραγράφεται μετά εικοσαετία από τη λήξη του έτους μέσα στο οποίο έγινε η με στενή έννοια βεβαίωση αυτής. 4. Χρηματική απαίτηση του Δημοσίου, που περιήλθε σε αυτό με οποιονδήποτε τρόπο και οποιαδήποτε αιτία, υπόκειται στην προβλεπόμενη από τις κείμενες διατάξεις παραγραφή, που δεν δύναται όμως, σε κάθε περίπτωση, να συμπληρωθεί στο πρόσωπο του Δημοσίου προ της παρόδου πέντε ετών από τη λήξη του οικονομικού έτους μέσα στο οποίο έγινε η με στενή έννοια βεβαίωση αυτής.

Εξάλλου, κατά το άρθρο 3 του Ν.Δ 31/1968 "περί προστασίας της περιουσίας των οργανισμών τοπικής αυτοδιοικήσεως και ρυθμίσεως ετέρων τινών θεμάτων" οι υπό των αστικών εν γένει νόμων και των ουσιαστικών διατάξεων επί δικών του δημοσίου αναγνωριζόμενες στο Δημόσιο προνομίες ή θεσπισμένες ειδικές προστατευτικές διατάξεις εφαρμόζονται αναλόγως και επί των Ο.Τ.Α., εφόσον οι τυχόν υφιστάμενες αντίστοιχες για τους οργανισμούς αυτούς προνομίες εν γένει δεν είναι ευρύτερες ή ευνοϊκότερες από εκείνες που ισχύουν για το Δημόσιο.

Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι οι περί παραγραφής διατάξεις του κοινού δικαίου, εφόσον είναι ευνοϊκότερες, εφαρμόζονται υπέρ των οργανισμών τοπικής αυτοδιοικήσεως, ασχέτως δηλ. της κατ` αρχήν ισχύος για τους οργανισμούς αυτούς της νομοθεσίας περί δημοσίου λογιστικού. Τέλος, κατά το άρθρο 304 του Π.Δ 410/1995 "Δημοτικός και Κοινοτικός Κώδικας" και ήδη άρθρο 276 §§ 1 εδ. 2, 2 του ν.3463/2006 "Κώδικας Δήμων και Κοινοτήτων", με χρόνο ενάρξεως της ισχύος του από 1.1.2007 (ακροτελεύτιο άρθρο αυτού) ο Δήμος έχει όλα τα δικαστικά, διοικητικά και δικονομικά προνόμια που παρέχονται στο δημόσιο.

Από τις προεκτεθείσες διατάξεις προκύπτει ότι καθιερώνεται κατ' αρχάς η πενταετής παραγραφή για τις αξιώσεις του Δημοσίου και των Ο.Τ.Α. (επί των τελευταίων έχει εφαρμογή σύμφωνα με τα παραπάνω ο νόμος περί δημοσίου λογιστικού),εφόσον δεν περιλαμβάνονται στις αναφερόμενες στην διάταξη του άρθρου 136 παρ.3 περιπτώσεις της κατ' εξαίρεση οριζόμενης δι' αυτές εικοσαετούς παραγραφής, στις οποίες περιλαμβάνονται οι απαιτήσεις που απορρέουν από σύμβαση.

Οι ανωτέρω ρυθμίσεις, που εισάγονται με τις διατάξεις, που προαναφέρθηκαν, είναι ειδικές ως προς την παραγραφή των ενοχικών αξιώσεων του Δημοσίου και των Ο.Τ.Α. με βάση τις οποίες, εφόσον πρόκειται γι' αυτές του άρθρου 86 παρ. 3 του Ν. 2362/1995, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 136 παρ.3 του Ν. 4270/2014, (στις οποίες περιλαμβάνονται αξιώσεις από σύμβαση) ο χρόνος παραγραφής, κατά τη νομοθετική βούληση που εκφράστηκε σαφώς, είναι εικοσαετής (Α.Π.231/2009).

Η εικοσαετής παραγραφή που θεσπίζεται με τις παραπάνω διατάξεις, δεν αντίκειται στην αρχή της (δικονομικής) ισότητας του άρθρου 4 παρ. 1 του Συντάγματος, κατά το οποίο "Οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου", αφού η διαφορετική ρύθμιση δικαιολογείται από λόγους γενικότερου δημόσιου συμφέροντος και την ανάγκη προστασίας της περιουσίας του του Δημοσίου (ΑΕΔ 1/2012), ούτε και στη διάταξη του άρθρου 20 παρ. 1 του Συντάγματος (για το δικαίωμα παροχής έννομης προστασίας και ακρόασης από τα δικαστήρια).

Εξάλλου, η θέσπιση διαφορετικού χρόνου παραγραφής, κατά κατηγορία αξιώσεων ή δικαιούχων και υποχρέων, δεν προσκρούει στο άρθρο 6 παρ. 1 α' της ΕΣΔΑ (που εξασφαλίζει σε κάθε πρόσωπο το δικαίωμα να δικάζεται η υπόθεσή του δίκαια και αμερόληπτα) ούτε αντίκειται στις διατάξεις του άρθρου 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ (με τις οποίες κατοχυρώνεται η αρχή του σεβασμού της περιουσίας, τάσσονται συγκεκριμένες προϋποθέσεις για τη στέρηση της ιδιοκτησίας και αναγνωρίζεται η εξουσία των κρατών μελών να ρυθμίζουν με νόμο τη χρήση των αγαθών σύμφωνα με το δημόσιο συμφέρον), αφού οι διατάξεις αυτές παρεμποδίζουν τον νομοθέτη να καταργεί ακόμη και ενοχικά δικαιώματα (ενδεχομένως και με τη μέθοδο της αναδρομικής παραγραφής), αλλά όχι να θεσπίζει κανόνες που καθορίζουν διαφορετικό, κατά περίπτωση, χρόνο παραγραφής των αξιώσεων που θα γεννηθούν μετά τη θέση τους σε ισχύ (ΑΕΔ 9/2009, Ολ.

Α.Π. 38/2005). Ειδικότερα, ενόψει της ευρείας ευχέρειας που παρέχει η επιφύλαξη νόμου του άρθρου 20 παρ. 1 του Συντάγματος, ο κοινός εθνικός νομοθέτης μπορεί να προβλέπει διαφορετικούς κανόνες για τις δίκες στις οποίες διάδικος είναι και το Δημόσιο ή άλλος φορέας δημόσιας εξουσίας, εφόσον οι εισαγόμενες εξαιρέσεις από τις γενικές ρυθμίσεις υπηρετούν σκοπούς δημοσίου συμφέροντος.

Έτσι, στο πεδίο των δικών του Δημοσίου (και των Ο.Τ.Α.) με βάση την ίδια επιφύλαξη νόμου, ο νομοθέτης έχει την ευχέρεια να προβλέψει διαφορετική προθεσμία και αφετηρία παραγραφής διαφορετικών αξιώσεων του Δημοσίου και των Ο.Τ.Α., με σκοπό, λόγω της ιδιαίτερης θέσης και οργάνωσης αυτών, την προστασία της περιουσίας τους και την διασφάλιση των αξιώσεών τους έναντι των αντισυμβαλλομένων τους, οι διαδικασίες είσπραξης των οποίων πολλάκις κινούνται βραδέως, λόγω της αυξημένης τυπικότητας που τις διακρίνει, προς αποφυγή ανατροπής των οικονομικών δεδομένων, κατά συνεκτίμηση των οποίων οι Ο.Τ.Α.

προβαίνουν στον σχεδιασμό της οργάνωσης και του τρόπου λειτουργίας τους και των εξ αυτών δυσμενών επιπτώσεων και εν όψει του ότι η περιουσία είναι αναγκαία, για να είναι οι Ο.Τ.Α. σε θέση να εκπληρώνουν απρόσκοπτα τους προέχοντες σκοπούς τους και να εξυπηρετούν το γενικότερο κοινωνικό και δημόσιο συμφέρον (Α.Π. 996/2018 Α.Π.634/2013).

Περαιτέρω, του νόμου μη διακρίνοντος οι ως άνω διατάξεις εφαρμόζονται γενικά για χρηματικές απαιτήσεις των Ο.Τ.Α. και όχι μόνο για απαιτήσεις που απορρέουν από έννομες σχέσεις δημοσίου δικαίου. Ακόμη, κατά το άρθρο 10 ν.2496/1997 αξιώσεις που πηγάζουν από την ασφαλιστική σύμβαση παραγράφονται, στις ασφαλίσεις ζημιών μετά από τέσσερα (4) χρόνια και στις ασφαλίσεις προσώπων μετά από πέντε (5) χρόνια, από το τέλος του έτους μέσα στο οποίο γεννήθηκαν.

Τέλος, κατά τη διάταξη του άρθρου 560 αριθμ. 1 ΚΠολΔ (ταυτόσιμη με αυτή του άρθρου 559 αρ.1) αναίρεση επιτρέπεται για ευθεία παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου αν το δικαστήριο της ουσίας, με βάση τα αναιρετικώς ανέλεγκτα γενόμενα δεκτά από εκείνο, ως αποδειχθέντα, πραγματικά περιστατικά, δεν εφαρμόσει τον συγκεκριμένο κανόνα ουσιαστικού δικαίου, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή εφαρμόσει αυτόν, ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν εφαρμόσει αυτόν εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται, είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη ή μη υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών στον κανόνα δικαίου (Ολ.

Α.Π. 36/88, Ολ Α.Π. 4/2006). Στην ερευνώμενη περίπτωση, το Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης, με την προσβαλλόμενη παραπάνω 4577/2019 απόφασή του, δέχθηκε, τα ακόλουθα σε σχέση με το ενδιαφέρον, εν προκειμένω, ζήτημα της παραγραφής της ένδικης αξίωσης: "Με το υπ' αρ. .../20-9-2009 συμβόλαιο που εξέδωσε η εφεσίβλητη ασφαλιστική εταιρία και αποδέχτηκε ο Δήμος Συκεών, στα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του οποίου υπεισήλθε ο εκκαλών Δήμος, η εφεσίβλητη ανέλαβε την κάλυψη για το χρονικό διάστημα από 20-9-2009 έως 20-9-2010 μεταξύ άλλων και του κινδύνου καταστροφής από πυρκαγιά του με αριθμό κυκλοφορίας ...

και αριθμό πλαισίου ... δημοσίας χρήσης φορτηγού αυτοκινήτου - απορριμματοφόρου ιδιοκτησίας του δικαιοπαρόχου του εκκαλούντος. Το αυτοκίνητο αυτό ήταν τύπου 18S26/P39/4X2012, εργοστασίου κατασκευής STEYR, με χρόνο πρώτης κυκλοφορίας την 13-1-2003. Στις 8-3-2010 και περί ώρα 5.35 π.μ., ενώ το όχημα αυτό εκτελούσε υπηρεσία αποκομιδής απορριμμάτων εντός της περιφέρειας του Δήμου Συκεών και συγκεκριμένα στην οδό Μεσολογγίου αρ. 44, εκδηλώθηκε πυρκαγιά σε αυτό με αποτέλεσμα να υποστεί εκτεταμένες ζημιές ... "κατά το χρόνο επέλευσης της ασφαλιστικής περίπτωσης η αξία του καταστραφέντος οχήματος ανερχόταν, κατά την κρίση του Δικαστηρίου, στο ποσό των 14.000 ευρώ, ενόψει του είδους αυτού και της παλαιότητάς του και, επομένως, η ζημία που υπέστη ο εκκαλών ανέρχεται στο ποσό των 8.600 ευρώ, μετά από αφαίρεση κατ' αποδοχή ως βάσιμου κατ'ουσία του σχετικού ισχυρισμού της εφεσίβλητης που προτάθηκε στο πρωτοβάθμιο Δικαστήριο και επαναφέρεται και στο παρόν δευτεροβάθμιο Δικαστήριο του ποσού των 5.400 ευρώ στα οποία ανέρχονται τα σώστρα ...". "Επομένως ο εκκαλών Δήμος δικαιούται το προαναφερόμενο ποσό των 8.600 ευρώ η αξίωση δε αυτή δεν έχει υποπέσει στην παραγραφή του άρθρου 10 του Ν. 2496/1997, όπως αβάσιμα ισχυρίζεται η εφεσίβλητη, η οποία δεν εφαρμόζεται στην προκειμένη περίπτωση, λόγω της ειδικότερης σχετικής διάταξης του άρθρου 136 παρ. 3 περ.

α' του Ν.4270/2014 (ΦΕΚ Α 143/28-6-2014) "Αρχές δημοσιονομικής διαχείρισης και εποπτείας (ενσωμάτωση της Οδηγίας 2011/85/ΕΕ) - δημόσιο λογιστικό και άλλες διατάξεις", η οποία εφαρμόζεται και για τον εκκαλούντα Δήμο, δυνάμει της διάταξης του άρθρου 3 του ΝΔ 31/1968 και του άρθρου 276 παρ. 2 του Ν.3463/2006 ..........., που προβλέπει την εικοσαετή παραγραφή των αξιώσεων του δημοσίου, που απορρέουν από οποιαδήποτε σύμβαση που αυτό έχει καταρτίσει".

Έτσι που έκρινε το δικαστήριο δεν παραβίασε ευθέως τις περί παραγραφής διατάξεις του δημόσιου λογιστικού, τις οποίες ορθά εφάρμοσε, καθώς ήταν εφαρμοστέες επί της ένδικης αξίωσης ως ειδικές από άποψη υποκειμένου και φορέως τους έναντι της διάταξης του άρθρου 10 ν.2496/1997, μη αντικείμενες στο Σύνταγμα και ανεξαρτήτως του ότι η αξίωση αυτή προερχόταν από έννομη σχέση ιδιωτικού δικαίου, σύμφωνα με τα στην αρχή της παρούσας αναφερθέντα, ενώ ορθά δεν εφάρμοσε την ως άνω διάταξη του άρθρου 10 του ν.2496/1997, η οποία δεν ήταν εφαρμοστέα.

Επομένως, ο μοναδικός λόγος αναίρεσης, με τον οποίο η αναιρεσείουσα αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια του άρθρου 560 αριθμός 1 Κ.Πολ.Δ. όπως ορθά εκτιμάται, (καίτοι η αναιρεσείουσα αναφέρεται στην αντίστοιχη πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθμός 1) ισχυριζόμενη, ότι το δικαστήριο εσφαλμένα εφάρμοσε ως αντισυνταγματικές τις ως άνω περί παραγραφής διατάξεις του δημοσίου λογιστικού, οι οποίες άλλωστε εφαρμόζονται μόνο για χρηματικές απαιτήσεις των Ο.Τ.Α.

απορρέουσες από έννομες σχέσεις δημοσίου δικαίου και όχι από έννομες σχέσεις ιδιωτικού δικαίου ως εν προκειμένω, αντί να εφαρμόσει ως ειδική την διάταξη του άρθρου 10 ν.2496/1997 και να απορρίψει την αγωγή κατ' αποδοχή της νομίμως από αυτήν προταθείσης στα δικαστήρια της ουσίας εκ του προαναφερθέντος άρθρου 10 του ν.2496/1997 ένσταση παραγραφής ,είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Επομένως, μετά από αυτά, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης και να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου στο δημόσιο ταμείο. Τέλος, η αναιρεσείουσα που νικήθηκε στη δίκη πρέπει να καταδικαστεί στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσίβλητου, που κατέθεσε προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημά του (άρθρα 176, 183, 189 παρ.1, 191 παρ.2 ΚΠολΔ), όπως ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 18-6-2019 (με αύξοντα ειδικό αριθμό κατάθεσης 11889/1300/2019) αίτηση για αναίρεση της 4577/2019 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης.

Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος από την αναιρεσείουσα για την άσκηση της αίτησης αναίρεσης παραβόλου στο δημόσιο ταμείο.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 16 Δεκεμβρίου 2021.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 4 Φεβρουαρίου 2022.

H ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ