186/2006 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 186 / 2006 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 186/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Γκιάφη, Αντιπρόεδρο, Αλέξανδρο Κασιώλα, Χαράλαμπο Αντωνιάδη, Γεώργιο Φώσκολο και Β. Νικόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 7 Δεκεμβρίου 2005, με την παρουσία και της γραμματέως Γραμματικής Κονταξή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Κοινότητας Αμπελακίων της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Λάρισας που εδρεύει στα Αμπελάκια Λάρισας και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Παναγιώτη Παπατσίκη.

Των αναιρεσιβλήτων:1)Δ. Σ. του Β. και 2)Κ. Σ. του Β., ..., εκ των οποίων ο μεν 1ος παραστάθηκε με την πληρεξούσια δικηγόρο του Φανή Ζάχου, ο δε 2ος εκπροσωπήθηκε από την ανωτέρω πληρεξούσια δικηγόρο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 24 Οκτωβρίου 2002 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Κισσάβου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 29/2003 του ίδιου Δικαστηρίου και 72/2004 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λάρισας. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 31 Μαϊου 2004 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Αλέξανδρος Κασιώλας ανέγνωσε την από 17 Νοεμβρίου 2005 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινομένης αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, η πληρεξούσια των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή όπως προκύπτει από τις διατάξεις των άρθρων 48 παρ. 4, 566 παρ. 1 και 560 παρ. 1 του ΚΠολΔ, για να είναι ορισμένος ο λόγος αναιρέσεως με τον οποίο αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας παραβίαση κανόνων ουσιαστικού δικαίου, πρέπει, πλην άλλων, να καθορίζεται στο αναιρετήριο και σε τι συνίσταται η παραβίαση των ουσιαστικών κανόνων δικαίου (ΟλΑΠ 32/1996).

Στην προκειμένη περίπτωση η αναιρεσείουσα κοινότητα με το πρώτο μέρος του μοναδικού λόγου αναιρέσεως προβάλλει ότι το ως Εφετείο δικάσαν Πολυμελές Πρωτοδικείο, το οποίο με την προσβαλλομένη απόφασή του δέχθηκε κατ' ουσία την κατ' αυτής ένδικη αγωγή των αναιρεσιβλήτων, με το να δεχθεί, α) ότι σύμφωνα με το υπ' αριθ. ...

συμβόλαιο του συμβολαιογράφου Λάρισας Ιωάννη Τζίκια.....(με το οποίο) περιήλθε η κυριότητα του αναφερομένου σ' αυτό ακινήτου στους αδελφούς Α., Β. (πατέρα των εναγόντων) Ν. και Ι. Σ., κατά το 1/4 εξ αδιαιρέτου στον καθένα, (το ακίνητο) είχε επιφάνεια τριών (3) στρεμμάτων περίπου και β) ότι με την υπ' αριθ. 2406/20-9-1983 πράξη (συστάσεως) κάθετης ιδιοκτησίας μελλουσών και ανεγερθούν οικοδομών της συμβολαιογράφου Λάρισας Ευανθίας Ναούμ, μεταξύ των ίδιων ως άνω συγκυρίων και για το ίδιο ακίνητο, η οποία συντάχθηκε βάσει του επισυναφθέντος στο ανωτέρω συμβόλαιο (συστάσεως) καθέτου ιδιοκτησίας από μηνός Σεπτεμβρίου 1981 τοπογραφικού διαγράμματος του πολιτικού μηχανικού Δ.

Σ., η επιφάνεια του ως άνω ακινήτου, κατόπιν επακριβούς επιμετρήσεως, ανέρχεται σε 3.572,41 τ.μ., στη συνέχεια, εντελώς αυθαίρετα και αναιτιολόγητα δέχθηκε ότι η επιφάνειά του είναι 3737,43 τ.μ. βάσει του από Ιανουαρίου 1996 τοπογραφικού διαγράμματος, το οποίο συνετάγη μεταξύ των αναιρεσιβλήτων ως αντιδίκων με άλλους συγκυρίους, χωρίς να αιτιολογεί με ποιο τρόπο μεγάλωσε η έκταση της ιδιοκτησίας των αναιρεσιβλήτων κατά 165,02 τ.μ., όση δηλαδή είναι η έκταση της επίδικης εδαφικής λωρίδας, παραβίασε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 1 του Ν. 3741/1929, 1002 και 1117 ΑΚ, 1 έως 3 του Ν.Δ. 1024/1971 και 5 του Ν. 651/1977.

Ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι απορριπτέος προεχόντως ως απαράδεκτος λόγω αοριστίας του για το λόγο ότι δεν καθορίζεται στο αναιρετήριο σε τι συνίσταται η παραβίαση των παραπάνω διατάξεων, επικουρικά δε διότι υπό την επίκληση της παραβιάσεως των διατάξεων αυτών πλήττει την αναιρετικά ανέλεγκτη περί τα πραγματικά γεγονότα εκτίμηση του δικαστηρίου της ουσίας (άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ).

Επειδή, για να είναι ορισμένος ο λόγος αναιρέσεως για εσφαλμένη ερμηνεία του κανόνα ουσιαστικού δικαίου λόγω παραβιάσεως των διδαγμάτων της κοινής πείρας πρέπει, πλην άλλων, να αναφέρεται στο αναιρετήριο, α) η έννοια που προσδόθηκε στον κανόνα δικαίου από την προσβαλλομένη απόφαση, β) ο κανόνας του δικαίου για την αληθινή έννοια του οποίου χρησιμοποιήθηκαν ή όχι τα διδάγματα της κοινής πείρας, γ) αν τα διδάγματα της κοινής πείρας αφορούν την ερμηνεία κανόνων δικαίου ή την υπαγωγή σ' αυτόν των πραγματικών περιστατικών και δ) η συσχέτιση των διδαγμάτων της κοινής πείρας προς την ερμηνεία των κανόνων του δικαίου ή την υπαγωγή σ' αυτούς πραγματικών περιστατικών.

Στην προκειμένη περίπτωση η αναιρεσείουσα με το τρίτο μέρος του μόνου λόγου αναιρέσεως προβάλλει ότι με το να δεχθεί το ως Εφετείο δικάσαν Πολυμελές Πρωτοδικείο ότι οι αναιρεσίβλητοι ασκούσαν διακατοχικές πράξεις νομής επί του επιδίκου, παρέλειψε να εφαρμόσει τα διδάγματα της κοινής πείρας σύμφωνα με τα οποία εφόσον στην επίδικη έκταση έχουν τοποθετηθεί μπασκέτες, έχει γίνει εξομάλυνση και τσιμεντόστρωση από πολλών ετών (άνω της 30ετίας) και χρησιμοποιείται μαζί με την υπόλοιπη έκταση επί σειρά ετών ως παιδική χαρά και χώρος καλαθοσφαίρισης και αθλοπαιδιών, δεν είναι δυνατόν να γίνει δεκτό ότι οι αναιρεσίβλητοι ασκούσαν πράξεις νομής επ' αυτής, ενόψει μάλιστα και του ότι, αν ασκούσαν τέτοιες πράξεις, θα επέσειαν τη "μήνη" του τοπικού πληθυσμού, που θα εστερείτο αντίστοιχου χώρου αθλοπαιδιών.

Ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι απορριπτέοι προεχόντως ως απαράδεκτοι λόγω αοριστίας τους διότι δεν αναφέρονται στο αναιρετήριο τα παραπάνω στοιχεία, επικουρικά δε στηριζόμενος σε εσφαλμένη προϋπόθεση διότι, όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφαση το δικαστήριο δεν δέχθηκε ότι η επίδικη εδαφική λωρίδα τσιμεντοστρώθηκε πριν από τριάντα και πλέον χρόνια, αλλά ότι καταλήφθηκε από την αναιρεσείουσα και τσιμεντοστρώθηκε το έτος 1988.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 31 Μαΐου 2004 αίτησης της Κοινότητας Αμπελακίων για αναίρεση της υπ' αριθ. 72/2004 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λάρισας. Και

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, που παραστάθηκαν και κατέθεσαν προτάσεις, που ορίζει σε εξακόσια (600) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 10 Ιανουαρίου 2006.

Και

Δημοσιεύθηκε στο ακροατήριό του στην Αθήνα στις 1 Φεβρουαρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ