Supreme Court dismisses divorce appeal claiming Article 281 AC abuse due to 35-year marriage duration.

Απόφαση 1869 / 2014 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1869/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2 Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Γεράσιμο Φουρλάνο, Εμμανουήλ Κλαδογένη και Γεώργιο Κοντό, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 12 Μαΐου 2014, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Α. συζύγου Σ. Μ., το γένος Γ. Τ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Σταυρούλα Μαστραγγελοπούλου, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Του αναιρεσιβλήτου: Σ. Μ. του Χ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο Λαμπρινή Κουλούρη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ. .

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 24-3-2009 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 7510/2010 του ίδιου Δικαστηρίου και 4196/2013 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά η αναιρεσείουσα με την από 24-10-2013 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Χρυσόστομος Ευαγγέλου, ανέγνωσε την από 27-2-2014 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την προσβαλλόμενη απόφαση απορρίφθηκε κατ' ουσίαν η έφεση της αναιρεσείουσας κατά της υπ' αριθμ. 7510/2010 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία απαγγέλθηκε η λύση του μεταξύ των διαδίκων, γάμου λόγω διαστάσεως των διαδίκων για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο της διετίας.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 281 του Α.Κ., η οποία εφαρμογή έχει και επί δικαιωμάτων που στηρίζονται σε κανόνες δημοσίας τάξεως, η άσκηση του δικαιώματος απαγορεύεται αν υπερβαίνει προφανώς τα όρια που επιβάλλουν η καλή πίστη ή τα χρηστά ήθη ή ο κοινωνικός ή οικονομικός σκοπός του δικαιώματος. Για τη θεμελίωση τέτοιας ένστασης επί αγωγής διαζυγίου δεν αρκούν οι οποιεσδήποτε δυσμενείς επιπτώσεις του διαζυγίου σε βάρος των συζύγων ή των τέκνων τους, που άλλωστε επέρχονται από τη φύση του διαζυγίου αυτή καθ' εαυτήν, αλλά απαιτείται οι επιπτώσεις αυτές να εκφεύγουν των συνήθων και των αυτονοήτων και να οδηγούν, εξ αιτίας του εξαιρετικού χαρακτήρα και της σοβαρότητάς τους, στη δημιουργία καταστάσεως προφανώς υπέρμετρα σκληρής για τον εναγόμενο σύζυγο ή τα τέκνα των διαδίκων, ώστε να επιβάλλεται για την αποτροπή της η διατήρηση του γάμου (ΑΠ 1203/2005, ΑΠ 760/2004).

Στην προκειμένη περίπτωση, η εναγομένη προέβαλε πρωτοδίκως και επανέφερε στο Εφετείο με λόγο έφεσης, την από το άρθρο 281 ΑΚ ένσταση. Για τη θεμελίωση αυτής επικαλέστηκε ότι η λύση του γάμου ζητείται μετά από 35 έτη έγγαμης συμβίωσης, χωρίς ο ενάγων να λάβει υπόψη τον αιφνίδιο θάνατο του υιού τους Χ. και την ψυχική της κατάσταση εξ αιτίας του γεγονότος αυτού, συνεπεία του οποίου επιβαρύνθηκε η ψυχική και σωματική υγεία της ίδιας και της κόρης τους Ά., περαιτέρω δε, αν λυθεί ο γάμος, ούτε σύνταξη θα έχει, ούτε και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

Η ένσταση αυτή δεν είναι νόμιμη, διότι τα επικαλούμενα για τη θεμελίωσή της περιστατικά, αληθή υποτιθέμενα, δεν καθιστούν καταχρηστική της άσκηση από τον ενάγοντα του δικαιώματος να ζητήσει τη λύση του μεταξύ των διαδίκων γάμου. Το Εφετείο που έκρινε ομοίως δεν παραβίασε τη διάταξη ουσιαστικού δικαίου του άρθρου 281 Α.Κ.

και ο περί του αντιθέτου πρώτος από το άρθρο 559 αριθ.1 ΚΠολΔ λόγος του αναιρετηρίου είναι αβάσιμος.

Με τον δεύτερο από το άρθρο 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ λόγο του αναιρετηρίου προβάλλεται η αιτίαση ότι η προσβαλλόμενη απόφαση στερείται επαρκούς αιτιολογίας, όσον αφορά την παραδοχή της ότι η διάσταση των διαδίκων άρχισε τον μήνα Αύγουστο του έτους 2007, αφού δεν αναφέρει από ποια πραγματικά περιστατικά συνήγαγε το συμπέρασμα αυτό. Ο λόγος αυτός, υπαγόμενος, κατ' ορθή εκτίμηση στον αριθ. 10 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, είναι αβάσιμος, διότι από την απόφαση προκύπτει, ότι το αποδεικτικό ως άνω πόρισμα συνήγαγε το δικαστήριο από τις ένορκες καταθέσεις των μαρτύρων και τα έγγραφα που προσκομίστηκαν και ιδιαίτερα από την εξώδικη ομολογία της εναγομένης, που περιέχεται στην από 1-12-2009 αγωγή της, με την οποία, ισχυριζόμενη ότι από τον Αύγουστο του 2007 βρίσκεται σε διάσταση με το σύζυγό της, ζήτησε την επιδίκαση διατροφής.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, η κρινόμενη αίτηση πρέπει να απορριφθεί και να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο, αφού η αίτηση απορρίπτεται (άρθρο 495 παρ. 4 ΚΠολΔ, όπως η παρ. 4 προσετέθη με το άρθρο 12 παρ. 3 του ν.1055/2012).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 24-10-2013 αίτηση της Α. Μ., για αναίρεση της υπ' αριθμ. 4196/2013 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, την 1η Ιουλίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 23 Σεπτεμβρίου 2014 .

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ