Supreme Court dismisses appeal for lack of grounds under Article 559 of the Code of Civil Procedure.

Απόφαση 1869 / 2013 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1869/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο, Κωνσταντίνο Τσόλα, Ευφημία Λαμπροπούλου, Γεράσιμο Φουρλάνο και Εμμανουήλ Κλαδογένη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 24 Σεπτεμβρίου 2012, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Μ. Π. του Κ., κατοίκου ... , που παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Κωνσταντίνο Σταθακόπουλο.

Του αναιρεσιβλήτου: Ε. Κ. του Κ., κατοίκου ... , που παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Σωτήριο Λίβα.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 24/1/2007 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιώς. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2799/2009 του ίδιου Δικαστηρίου και 833/2010 του Εφετείου Πειραιώς. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 28/2/2001 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Εμμανουήλ Κλαδογένης ανέγνωσε την από 4/1/2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 559 αριθ.11 περ.α' ΚΠολΔ: "Αναίρεση επιτρέπεται, αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που ο νόμος δεν επιτρέπει" ενώ κατά τον αριθμό 14 του ιδίου άρθρου: "Αναίρεση επιτρέπεται, αν το δικαστήριο παρά τον νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο". Εξ άλλου, από τις διατάξεις των άρθρων 335 και 338 έως και 340 ΚΠολΔ προκύπτει ότι το δικαστήριο της ουσίας, προκειμένου να σχηματίσει την κρίση του για τους πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων, που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη του όλα τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία νόμιμα επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι, χωρίς να επιβάλλεται να γίνεται ειδική αναφορά και χωριστή αξιολόγηση του καθενός απ' αυτά, αρκεί να καθίσταται απολύτως βέβαιο από όλο το περιεχόμενο της απόφασης, ότι συνεκτιμήθηκαν όλα τα αποδεικτικά μέσα που με επίκληση προσκομίστηκαν νόμιμα από τους διαδίκους.

Περαιτέρω, στα αποδεικτικά μέσα που ορίζονται στο άρθρο 339 ΚΠολΔ, περιλαμβάνονται και τα δικαστικά τεκμήρια, δηλαδή τα συμπεράσματα, που μπορεί να βγάλει το δικαστήριο με βάση αποδεδειγμένα πραγματικά γεγονότα για άλλα γεγονότα (άρθρο 336 παρ.3 ΚΠολΔ). Όπως προκύπτει από τα άρθρα αυτά (339, 336 παρ.3), σε συνδυασμό με το άρθρο 395 ΚΠολΔ, το δικαστήριο μπορεί να λάβει υπόψη του, προς συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων, ένορκες καταθέσεις ή βεβαιώσεις μαρτύρων, οι οποίες ελήφθησαν στα πλαίσια προηγηθείσης άλλης πολιτικής δίκης και οι οποίες δεν αποτελούν ίδιο αποδεικτικό μέσο, διάφορο των εγγράφων και γι' αυτό δεν είναι απαραίτητο να μνημονεύονται ειδικώς στην απόφαση (ΑΠ 2245/2009), ούτε υπόκεινται στον αριθμητικό περιορισμό του άρθρου 270 παρ.2 εδ.γ' επ.

ΚΠολΔ (το πολύ τρείς ένορκες βεβαιώσεις για κάθε πλευρά και περαιτέρω, προς αντίκρουση ενόρκων βεβαιώσεων και άλλες, ίσες κατ' αριθμόν προς τις αντικρουόμενες).

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο διέλαβε στην προσβαλλομένη απόφασή του τα εξής: "Από την ένορκη κατάθεση του μάρτυρα του ενάγοντος, που περιλαμβάνεται στα ταυτάριθμα με την εκκαλούμενη απόφαση πρακτικά ... τα έγγραφα που οι διάδικοι νόμιμα επικαλούνται και προσκομίζουν, για να χρησιμεύσουν είτε ως αυτοτελή αποδεικτικά μέσα είτε ως δικαστικά τεκμήρια, μεταξύ των οποίων ένορκες βεβαιώσεις μαρτύρων των διαδίκων, που λήφθηκαν στα πλαίσια άλλων μεταξύ τους δικών ...

και συγκεκριμένα: 1) οι ένορκες βεβαιώσεις μαρτύρων του ενάγοντος, που λήφθηκαν μετά από νόμιμη κλήτευση του εναγομένου κατ' άρθρο 270 παρ. 2 εδ. γ' του ΚΠολΔ, δηλαδή : α) οι υπ' αριθμ. 13303/17-9-2003, 7512/29-4-2004, 20989/21-12-2004, 21054/22-12-2004, 4300/2-3-2005, 4313/3-3-2005, 12130/12-7-2005 ένορκες βεβαιώσεις ενώπιον του Ειρηνοδίκη Αθηνών, β) η υπ' αριθμ. .../17-12-2004 ένορκη βεβαίωση ενώπιον του Ειρηνοδίκη Θεσσαλονίκης, γ) η υπ' αριθμ. .../20-12-2004 ένορκη βεβαίωση ενώπιον του Ειρηνοδίκη Χανίων, (βλ.

τις από 15-9-2003, 26-4-2004, 13-12-2004, 15-12-2004, 25-2-20Ό5, 4-7-2005 κλήσεις και τις υπ' αριθμ. 10136/15-9-2003, 11513/26-4-2004, 1060Β/13-12-2004, 1107Β/17-12-2004, 1642Β/25-2-2005, 2580Β/5-7-2005 εκθέσεις επίδοσης, τα αποδεικτικά παραλαβής και τις βεβαιώσεις παράδοσης εγγράφων στα αρμόδια αστυνομικά τμήματα και καταστήματα ΕΛΤΑ του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Αθηνών ...), 2) η υπ' αριθμ. .../3-3-2005 ένορκη βεβαίωση μάρτυρα του εναγομένου ενώπιον του Ειρηνοδίκη Πειραιώς, που λήφθηκε μετά από νόμιμη κλήτευση του ενάγοντος κατ' άρθρο 270 παρ. 2 εδ.

γ' του ΚΠολΔ (βλ. την από 21-2-2005 κλήση, την υπ' αριθμ. 15536/23-2-2005 έκθεση επίδοσης και την από 23-2-2005 έκθεση εγχείρισης εγγράφων στο αρμόδιο αστυνομικό τμήμα και από 23-2-2005 βεβαίωση παράδοσης εγγράφου σε κατάστημα ΕΛΤΑ της δικαστικής επιμελήτριας του Πρωτοδικείου Αθηνών ...), αποδεικνύονται τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: ... ".

Από τα ανωτέρω προκύπτει, ότι το δικαστήριο εκτίμησε τις ως άνω υπό στοιχείον (1) απαριθμούμενες εννέα (9) πρώτες ένορκες βεβαιώσεις, οι οποίες είχαν ληφθεί στα πλαίσια άλλων μεταξύ των διαδίκων δικών, προς συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων και όχι ως ιδιαίτερα αποδεικτικά μέσα ως ισχυρίζεται ο αναιρεσείων.

Επομένως, δεν παρεβίασε το Εφετείο την διάταξη του άρθρου 270 παρ.2 εδ.γ' επ. ΚΠολΔ και δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ.11 περ.α' και 14 ΚΠολΔ. Ως εκ τούτου, οι πρώτος και δεύτερος λόγοι της αιτήσεως αναιρέσεως, με τους οποίους ο αναιρεσείων υποστηρίζει τα αντίθετα, είναι αβάσιμοι.

Ο εκ του άρθρου 559 αριθ.11γ'ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως, ιδρυόμενος αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα, τα οποία οι διάδικοι επεκαλέσθησαν και προσεκόμισαν, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, αν προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφαση, ότι ελήφθησαν υπόψη όλα τα από τους διαδίκους επικληθέντα και προσκομισθέντα αποδεικτικά μέσα.

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφαση, για να καταλήξει στο αποδεικτικά πόρισμά του, βεβαιώνει, ότι έλαβε υπόψη την κατάθεση του εξετασθέντος μάρτυρος και όλα τα με επίκληση προσκομισθέντα έγγραφα. Από την βεβαίωση αυτή, σε συνδυασμό με το όλο περιεχόμενο της αποφάσεως προκύπτει, ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε με τις λοιπές αποδείξεις τις από τον αναιρεσείοντα αναφερόμενες τρεις αποφάσεις, ήτοι τις: α1) Μ.Πρ.Πειραιώς 4876/2003, β1) Εφ.Πειραιώς 788/2005 και γ1) Α.Π. 880/2007, οι οποίες αφορούν άλλην μεταξύ των διαδίκων δίκη, μάλιστα δε, ειδικώς μνημονεύει την πρώτην εξ αυτών.

Συνεπώς, ο εκ του άρθρου 559 αριθ.11γ' ΚΠολΔ αντίθετος τρίτος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως είναι αβάσιμος.

Ο προβλεπόμενος από το άρθρο 559 αριθ.19 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως για έλλειψη νόμιμης βάσεως της αποφάσεως ιδρύεται, όταν δεν προκύπτουν σαφώς από το αιτιολογικό της τα περιστατικά τα οποία είναι αναγκαία για την κρίση του δικαστηρίου, στην συγκεκριμένη περίπτωση, περί της συνδρομής των νομίμων όρων και προϋποθέσεων της εφαρμοσθείσης διατάξεως ή περί της μη συνδρομής τούτων, η οποία αποκλείει την εφαρμογή της, καθώς και όταν η απόφαση έχει ανεπαρκείς ή αντιφατικές αιτιολογίες ως προς τον νομικόν χαρακτηρισμόν των περιστατικών τα οποία έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επίδραση την έκβαση της δίκης (Ολ.ΑΠ 28/1997, Ολ.ΑΠ 30/1997).

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφαση, διέλαβε σε αυτήν, μεταξύ των άλλων και τα εξής: "Την 7-11-2000 οι διάδικοι κατάρτισαν στον Πειραιά έγγραφη σύμβαση δανείου με το ακόλουθο περιεχόμενο: "Ο υπογράφων Μ. Π. του Κ., κάτοικος ..., έλαβα σήμερα, προς είσπραξη του ποσού των είκοσι εκατομμυρίων (20.000.000) δραχμών, λόγω δανείου, από τον (δανειστή) κ.

Ε. Κ. του Κ., την ανωτέρω εικονιζόμενη, σε διαταγή μου, επιταγή της Τράπεζας Πίστεως. Του παρέδωσα δε την επίσης εικονιζόμενη, σε διαταγή του, επιταγή της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος, δίγραμμη, την οποία και έλαβε. Υποχρεούμαι, τέλος για την εν λόγω εξυπηρέτηση μου να καταβάλω στον ανωτέρω δανειστή ένα εκατομμύριο (1.000.000) δραχμές, ετησίως μέχρι τις 31-12-2002, που πρέπει να επιστρέψω και όλο το κεφάλαιο.

Πειραιάς, 7 Νοεμβρίου 2000, ο δους υπογραφή, ο λαβών υπογραφή". Σε εκτέλεση της ανωτέρω σύμβασης ο εναγόμενος δανειολήπτης εισέπραξε την 8-11-2000 από την πληρώτρια τράπεζα το ποσό των 20.000.000 δραχμών ή 58.694,06 ευρώ, όπως συνομολογείται εκατέρωθεν. Ήδη ο εναγόμενος ισχυρίστηκε πρωτοδίκως κατ' ένσταση ότι η ανωτέρω σύμβαση είναι εικονική και ως εκ τούτου άκυρη, διότι το ποσό των 20.000.000 δραχμών ή 58.694,06 ευρώ αποτελούσε στην πραγματικότητα προκαταβολή του ενάγοντος έναντι ήδη οφειλομένων και μελλουσών (συμψηφιστέων) δικηγορικών αμοιβών αυτού (εναγομένου).

Όμως, από την κατάθεση του μάρτυρα του ενάγοντος στο ακροατήριο του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, με την οποία συμπορεύεται το περιεχόμενο των ενόρκων βεβαιώσεων μαρτύρων του ενάγοντος, προκύπτει ότι οι διάδικοι είχαν σοβαρή πρόθεση κατάρτισης της επίμαχης σύμβασης δανείου. Αντίθετη κρίση δεν συνάγεται από την ένορκη βεβαίωση μάρτυρα του εναγομένου και η ένσταση αυτού περί εικονικότητας της σύμβασης είναι ουσιαστικά αβάσιμη και απορριπτέα".

Από τα ανωτέρω προκύπτει, ότι το Εφετείο διέλαβε στην απόφασή του αιτιολογίες και μάλιστα επαρκείς ως προς την απόρριψη της ενστάσεως του αναιρεσείοντος περί εικονικότητας της μεταξύ των διαδίκων συναφθείσης συμβάσεως δανείου και ο εκ του άρθρου 559 αριθ.19 ΚΠολΔ αντίθετος τέταρτος λόγος αναιρέσεως είναι αβάσιμος.

Ακολούθως, πρέπει να απορριφθεί η κρινομένη αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 28-2-2011 αίτηση του Μ. Π. του Κ. για αναίρεση της υπ' αριθ. 833/2010 αποφάσεως του Εφετείου Πειραιώς.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 22 Μαΐου 2013.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 8 Οκτωβρίου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ