Supreme Court dismisses appeal as inadmissible due to failure to cite specific substantive law and detailed reasoning errors.

Απόφαση 1868 / 2019 (Ζ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Αριθμός 1868/2019

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Z'ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Αγγελική Αλειφεροπούλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δημήτριο Γεώργα, Ιωάννη Μαγγίνας, Ερωτόκριτο Ερωτοκρίτου και Μαρία Κουβίδου - Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 18 Σεπτεμβρίου 2019, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ιωάννη Αγγελή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Ευθυμίας Καλογεροπούλου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Κ. Τ. του Δ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αθανάσιο Κοντοθανάση, για αναίρεση της υπ'αριθ. 10/2019 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αιγαίου (Τριμελούς Πλημμελημάτων).

Το Τριμελές Εφετείο Αιγαίου (Τριμελές Πλημμελημάτων). με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και o αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 3 Απριλίου 2019 αίτηση του αναιρέσεως, η οποία ασκήθηκε με δήλωση που επιδόθηκε στην Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου στις 8 Απριλίου 2019 και έλαβε αριθμό πρωτοκόλλου 4272/2019, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 650/19.

Αφού άκουσε Τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση και να επιβληθούν τα έξοδα στον αναιρεσείοντα και τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η υπό κρίση από 3-4-2019 αίτηση αναίρεσης (ασκηθείσα με δήλωση, που επιδόθηκε στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου στις 8-4-2019) στρέφεται κατά της με αριθμό 10/9-1-2019 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Αιγαίου, που δίκασε σε δεύτερο βαθμό και με την οποία ο ήδη αναιρεσείων (τότε κατηγορούμενος), κηρύχθηκε ένοχος, με την ελαφρυντική περίσταση του άρθρου 84 αρ. 2 δ' ΠΚ, α) για ψευδή αναφορά στις αρχές και β) για παράβαση του άρθρου 22 παρ.6 του ν. 1599/1986 και καταδικάστηκε σε συνολική ποινή φυλάκισης επτά (7) μηνών, ανασταλείσα επί τριετία, αξιόποινες πράξεις, οι οποίες τελέστηκαν στις 25-6-2012, κατά την προβλεπόμενη από το ν.4014/2011 διαδικασία νομιμοποίησης αυθαίρετων κατασκευών ιδιοκτησίας του, που βρίσκεται στα ... Νάουσας Πάρου.

Με το άρθρο πρώτο του ν.4620/2019 (ΦΕΚ Α'96/11-6-2019) κυρώθηκε ο νέος Κώδικας Ποινικής Δικονομίας, ο οποίος άρχισε να ισχύει από 1η Ιουλίου 2019 (άρθρο δεύτερο του ανωτέρω νόμου και άρθρο 585 του νέου Κ.Ποιν.Δ.). Κατά το άρθρο 589 παρ. 3 του νέου Κ.Ποιν.Δ., "Αποφάσεις και βουλεύματα που εκδόθηκαν μέχρι την έναρξη ισχύος του παρόντος κώδικα υπόκεινται στα ένδικα μέσα και τις διατυπώσεις άσκησής τους που προέβλεπε ο καταργούμενος κώδικας ποινικής δικονομίας και εκδικάζονται σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος κώδικα".

Περαιτέρω από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 148 έως 153, 473 παρ. 2, 474 παρ. 2, 476 παρ. 1, 509 παρ. 1 εδ. α' και 510 του καταργηθέντος Κ.Ποιν.Δ., οι οποίες εφαρμόζονται στην προκείμενη περίπτωση, κατά το προπαρατεθέν άρθρο 589 παρ 3 του νέου Κ.Ποιν., ως ορίζουσες της διατυπώσεις άσκησης του ένδικου μέσου της αναίρεσης, αφού η προσβαλλόμενη απόφαση εκδόθηκε στις 9-1-2019, ήτοι πριν την 1-7-2019,οπότε άρχισε να ισχύει ο ν. 4620/2019, προκύπτει, ότι για το κύρος και, κατ' ακολουθία, το παραδεκτό της αίτησης αναίρεσης, πρέπει στη δήλωση άσκησής της να περιέχονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο οι λόγοι, για τους οποίους ασκείται.

Αν δεν περιέχεται σ' αυτήν ένας τουλάχιστον ορισμένος λόγος αναίρεσης, από τους αναφερόμενους περιοριστικά στο άρθρο 510 Κ.Ποιν.Δ., η αίτηση είναι απαράδεκτη και, ως τέτοια, απορρίπτεται (άρθρο 513 παρ. 1 εδ. α' του προϊσχύσαντος και ήδη 512 παρ.1 εδ.α'του νέου Κ.Ποιν.Δ.). Απλή παράθεση του κειμένου της σχετικής διάταξης, που προβλέπει το λόγο αναίρεσης, χωρίς αναφορά των περιστατικών, που θεμελιώνουν την επικαλούμενη πλημμέλεια, δεν αρκεί.

Ούτε μπορεί ο αορίστως διατυπούμενος στην έκθεση αναίρεσης λόγος να συμπληρωθεί με παραπομπή σε άλλα, εκτός της αίτησης αναίρεσης, έγγραφα ή με το υποβαλλόμενο μετά τη συζήτηση αυτής υπόμνημα, ούτε ακόμη και με την άσκηση προσθέτων λόγων, οι οποίοι προϋποθέτουν, σύμφωνα με το άρθρο 509 παρ. 2 του άνω προϊσχύσαντος Κώδικα και ήδη 509 του νέου Κ.Ποιν.Δ., την ύπαρξη παραδεκτής αίτησης αναίρεσης, έστω και αν πρόκειται για λόγους που λαμβάνονται και αυτεπαγγέλτως υπόψη κατά το άρθρο 511 Κ.Ποιν.Δ.

Ειδικότερα, για το ορισμένο του προβλεπόμενου από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' Κ.Ποιν.Δ. λόγου αναίρεσης για έλλειψη της, επιβαλλόμενης από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του Κ.Ποιν.Δ., ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, η οποία απαιτείται όχι μόνο για την απόφαση περί της ενοχής, δηλαδή την καταδικαστική ή απαλλακτική για την κατηγορία απόφαση του δικαστηρίου, αλλά για όλες τις αποφάσεις, ανεξαρτήτως αν αυτές είναι οριστικές ή παρεμπίπτουσες ή αν η έκδοση τους αφήνεται στη διακριτική, ελεύθερη ή ανέλεγκτη κρίση του δικαστή που τις εξέδωσε και, δεδομένου ότι ο λόγος αυτός δεν διαφοροποιείται ως προς το παραδεκτό του από τους άλλους λόγους αναίρεσης, πρέπει να προσδιορίζεται με το αναιρετήριο σε τί συνίσταται η έλλειψη αυτή και, εάν μεν δεν υπάρχει καθόλου αιτιολογία, πρέπει να προτείνεται η ανυπαρξία αυτής ως προς όλα ή ως προς συγκεκριμένα κεφάλαια της απόφασης, στα οποία αναφέρεται η εν λόγω αιτίαση, εάν δε υπάρχει αιτιολογία αλλά δεν είναι ειδική και εμπεριστατωμένη πρέπει να διευκρινίζεται σε τί συνίσταται η έλλειψή της και να προσδιορίζονται οι τυχόν ελλείψεις ή ασάφειες στην αιτιολογία της απόφασης ή οι αντιφατικές αιτιολογίες αυτής ή ποια αποδεικτικά μέσα δεν λήφθηκαν υπόψη ή δεν εκτιμήθηκαν από το δικαστήριο της ουσίας (Ολ.

Α.Π. 2/2002, 19/2001). Δεν αποτελούν, όμως, λόγο αναίρεσης η εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων και, ειδικότερα, η εσφαλμένη εκτίμηση και αξιολόγηση των μαρτυρικών καταθέσεων και των εγγράφων, η παράλειψη αναφοράς και αξιολόγησης κάθε αποδεικτικού στοιχείου χωριστά και η παράλειψη συσχέτισης των αποδεικτικών μέσων μεταξύ τους, καθόσον, στις περιπτώσεις αυτές, με την επίφαση της έλλειψης αιτιολογίας, πλήττεται η αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας.

Περαιτέρω, για το ορισμένο του προβλεπόμενου από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' Κ.Ποιν.Δ. λόγου αναίρεσης για εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή της ποινικής διάταξης που εφαρμόστηκε, πρέπει να γίνεται αναφορά της ουσιαστικής ποινικής διάταξης, η οποία φέρεται ότι παραβιάστηκε, καθώς και της αποδιδόμενης, σε σχέση προς τη διάταξη αυτή πλημμέλειας, δηλαδή σε τι συνίσταται η εσφαλμένη εφαρμογή ή ερμηνεία της εφαρμοσθείσας από την προσβαλλομένη απόφαση διάταξης.

Στην προκείμενη περίπτωση, με τους πρώτο και τρίτο λόγους της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια της έλλειψης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, συνισταμένης, σύμφωνα με το περιεχόμενο του αναιρετηρίου, σε κακή εκτίμηση των αποδείξεων και, ειδικότερα, σε εσφαλμένη αξιολόγηση των αποδεικτικών στοιχείων, με παράθεση ορισμένων αποδεικτικών μέσων (μηνυτήριες αναφορές, μαρτυρική κατάθεση), σκέψεων και συλλογισμών του αναίρεσείοντος, που, κατά την άποψή του, οδηγούν σε διαφορετικό συμπέρασμα από εκείνο, στο οποίο κατέληξε το Δικαστήριο της ουσίας, εκτιμήσεων της ίδιου, ότι από τα ερευνηθέντα αποδεικτικά μέσα δεν προκύπτει η ενοχή του για τις προαναφερόμενες αξιόποινες πράξεις, για τις οποίες καταδικάστηκε, καθώς και αιτιάσεων περί ελλιπούς αιτιολογίας σε σχέση με το χρόνο κατασκευής των προς νομιμοποίηση αυθαιρεσιών και την ύπαρξη αεροφωτογραφιών έτους 2011, που αφορούν την αξιολογική εκτίμηση των αποδείξεων και την επί της ουσίας κρίση του άνω Δικαστηρίου.

Οι αιτιάσεις, όμως, αυτές, που αναφέρονται σε διαφορετική αξιολόγηση των αποδεικτικών μέσων και αποτελούν απλώς επιχειρήματα προς απόσειση της ενοχής του αναιρεσείοντος και αμφισβήτηση των εις βάρος αυτού ουσιαστικών παραδοχών της προσβαλλόμενης καταδικαστικής απόφασης και της ορθότητας του αποδεικτικού πορίσματός της, δεν συνιστούν, κατά τα εκτεθέντα στην προηγηθείσα νομική σκέψη, λόγους αναίρεσης και απαραδέκτως προβάλλονται, διότι, με την επίφαση της έλλειψης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, που επιχειρείται να θεμελιωθεί στο άρθρ. 510 παρ. 1 στοιχ.

Δ' Κ.Ποιν.Δ., πλήττουν την ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του Δικαστηρίου της ουσίας, το οποίο, άλλωστε, δεν απαιτείται να διευκρινίζει στο σκεπτικό του από ποιο ή ποια αποδεικτικά μέσα αποδείχθηκε η κάθε παραδοχή του ούτε χρειάζεται να μνημονεύει τί προέκυψε από το καθένα από αυτά ή να προσδιορίζει την αποδεικτική βαρύτητα εκάστου.

Με το δεύτερο λόγο της αίτησης αναίρεσης, ο αναιρεσείων, πέραν της γενικά προβαλλόμενης αιτίασης για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας της προσβαλλόμενης απόφασης, παραπονείται και για παρά το νόμο απόρριψη του αιτήματος αναβολής που υπέβαλε ο δικηγόρος του, καθόσον, κατά πιστή αντιγραφή, η μη παρουσία του ήτο αποτέλεσμα εκτάκτου ανάγκης λόγω καιρικών συνθηκών κατέστη αδύνατον να μεταβεί στην έδρα του Δικαστηρίου καθόσον το απόγευμα της προηγούμενης ημέρας 8-1-2019 υπήρξε απαγόρευση απόπλου λόγω υπερβολικών μποφόρ από το Λιμένα Πειραιά, την δε επόμενη ημέρα η αεροπορική εταιρία που εκτελεί πτήσεις για το νησί δεν εκτέλεσε τοιαύτη πτήση με άμεσο αποτέλεσμα να υποχρεωθώ να ορίσω έτερο δικηγόρο χωρίς αυτός να έχει τα απαραίτητα στοιχεία προς υπεράσπισή μου στερηθείς ούτω του φυσικού μου υπερασπιστού".

Οι ανωτέρω αιτιάσεις, κατά τα εκτεθέντα στην προηγηθείσα νομική σκέψη, δεν μπορούν να θεμελιώσουν ορισμένο λόγο αναίρεσης από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε', Δ' Κ.Ποιν.Δ., καθόσον δεν εκτίθενται η ουσιαστική ποινική διάταξη, η οποία φέρεται ότι παραβιάστηκε, ούτε η αποδιδόμενη, σε σχέση προς τη διάταξη αυτή, πλημμέλεια, δηλαδή σε τί συνίσταται η εσφαλμένη εφαρμογή της εφαρμοσθείσας από την προσβαλλομένη απόφαση διάταξη για την απόρριψη του αιτήματος αναβολής, αλλά ούτε οι αιτιολογίες της προσβαλλόμενης απόφασης για την απόρριψη του αιτήματος αναβολής και σε τί συνίστανται οι ελλείψεις, όπως απαιτείται, αλλά αναφέρονται σε διαφορετική αξιολόγηση των αποδεικτικών μέσων που προβλήθηκαν για την απόδειξη του αιτήματος αναβολής, οπότε δεν συνιστούν λόγους αναίρεσης και απαραδέκτως προβάλλονται, διότι, με την επίφαση της εσφαλμένης εφαρμογής ουσιαστικής ποινικής διάταξης και της έλλειψης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, που επιχειρείται να θεμελιωθούν στο άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ.

Ε', Δ' Κ.Ποιν.Δ., πλήττουν την ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του Δικαστηρίου της ουσίας. Μετά από αυτά, εφόσον δεν υπάρχει άλλος λόγος προς έρευνα, η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης πρέπει να0απορριφθεί, ως απαράδεκτη, σύμφωνα με τα εκτεθέντα στην προηγηθείσα νομική σκέψη. Τέλος, μετά την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης, πρέπει να επιβληθούν στον αναίρεσείοντα τα δικαστικά έξοδα (άρθρ. 476 παρ.1 και 578 παρ.1 Κ.Ποιν.Δ.), κατά τα οριζόμενα ειδικότερα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 3-4 2019 αίτηση του Κ. Τ. του Δ., κατοίκου ..., για αναίρεση της με αριθμό 10/2019 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Αιγαίου. Και

Επιβάλλει στον αναιρεσείοντα τα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια πενήντα (250) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 30 Οκτωβρίου 2019.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 27 Νοεμβρίου 2019.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ