Supreme Court dismisses appeal against administrative decision on public land compensation due to lack of appealability under new law.

Απόφαση 1868 / 2017 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1868/2017

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ’ Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Κιουρκτσόγλου - Πετρουλάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χαράλαμπο Καλαματιανό, Ειρήνη Καλού, Σοφία Ντάντου και Κωστούλα Φλουρή - Χαλεβίδου, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 6 Οκτωβρίου 2017, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Δ. Σ. του Α., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Παναγιώτη Σαπουντζάκη.

Του αναιρεσιβλήτου: Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό Οικονομικών, που κατοικοεδρεύει στην … και εν προκειμένω από τον Προϊστάμενο της Κτηματικής Υπηρεσίας του Ν. Λακωνίας, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον Αναστάσιο Ράλλη, Πάρεδρο ΝΣΚ, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 9-8-2011 ανακοπή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Σπάρτης.

Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 853/2011 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 95/2014 του Μονομελούς Εφετείου Ναυπλίου.

Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 21-3-2016 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγήτρια την Αρεοπαγίτη Κωστούλα Φλουρή - Χαλεβίδου, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης αναίρεσης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την διάταξη του άρθρου 326 παρ. 3 του ν. 4072/2012, με την οποία αντικαθίστανται τα δέκατο και ενδέκατο εδάφια του άρθρου 115 του από 11/12-11-1929 διατάγματος "περί διοικήσεως δημοσίων κτημάτων" (που μεταξύ άλλων ορίζει τις προϋποθέσεις ασκήσεως ανακοπής κατά πρωτοκόλλου αποζημιώσεως για αυθαίρετη χρήση και κάρπωση δημοσίου κτήματος) ορίζεται ότι: "Αρμόδιο δικαστήριο προς εκδίκαση της ανακοπής είναι το μονομελές πρωτοδικείο της τοποθεσίας του κτήματος. Κατά των αποφάσεων που εκδίδονται δεν χωρεί ένδικο μέσο. Αν η απόφαση που εκδίδεται ακυρώνει το πρωτόκολλο για λόγους που αφορούν την κυριότητα ή τη νομή του κτήματος, ο ανακόπτων οφείλει να ασκήσει τακτική αγωγή εντός ενενήντα ημερών από την επίδοση της αποφάσεως, άλλως το πρωτόκολλο παραμένει σε ισχύ και εκτελείται...". Η πιο πάνω διάταξη δεν ορίζει αν η θεσπιζόμενη με αυτήν απαγόρευση ασκήσεως ενδίκων μέσων καταλαμβάνει ή όχι και τις υποθέσεις του ανωτέρω άρθρου 115 του από 11/12-11-1929 διατάγματος που ήσαν ήδη εκκρεμείς ενώπιον των δικαστηρίων κατά την έναρξη της ισχύος του ν. 4072/2012 (11-4-2012), όπως ορίζουν άλλες διατάξεις (π.χ. το ίδιο άρθρο 326 παρ. 1 για τις εκεί αναφερόμενες υποθέσεις).

Συνεπώς στην περίπτωση αυτή εφαρμόζεται η διαχρονικού δικαίου διάταξη του άρθρου 24 παρ. 1 εδ. α’ Εισ.Ν.Κ.Πολ.Δικ., κατά την οποία: "Το παραδεκτό των ενδίκων μέσων, το επιτρεπτό των προβαλλόμενων λόγων και ο χρόνος της άσκησης κρίνονται σύμφωνα με τον νόμο που ισχύει κατά το χρόνο που δημοσιεύεται η απόφαση".

Ως απόφαση κατά την διάταξη αυτή εννοείται η προσβαλλόμενη (Α.Π. 18/2016, Α.Π. 285/2016). Εξάλλου, κατά την διάταξη του άρθρου 577 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δικ., "αν η αναίρεση δεν ασκήθηκε νομίμως ή αν λείπει κάποια προϋπόθεση για να είναι παραδεκτή ο ‘ Άρειος Πάγος την απορρίπτει και αυτεπαγγέλτως". Απαράδεκτη, κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, είναι η αναίρεση, μεταξύ άλλων, περιπτώσεων, η οποία απευθύνεται κατά αποφάσεως που δεν υπόκειται ή δεν μπορεί πλέον να προσβληθεί με ένδικα μέσα και συνεπώς με αναίρεση κατά το χρόνο ασκήσεως της τελευταίας.

Το παραδεκτό της αναιρέσεως εξετάζει ο Άρειος Πάγος και αυτεπαγγέλτως, απορρίπτοντας της αναίρεση, αν ελλείπει η προϋπόθεση αυτή. Αντίθετη ερμηνεία δεν βρίσκει στήριγμα ούτε στην διατύπωση του άρθρου 570 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δικ., που ορίζει ότι "οι διάδικοι δεν είναι υποχρεωμένοι να καταθέσουν προτάσεις, εκτός αν προβάλλονται ενστάσεις ως προς το παραδεκτό και το εμπρόθεσμο της αίτησης αναίρεσης και των πρόσθετων λόγων.

Οι διάδικοι καταθέτουν τις προτάσεις τους είκοσι τουλάχιστον ημέρες πριν από την δικάσιμο", διότι η διάταξη αυτή δεν αποσκοπεί στο να αποκλείσει την από τον Άρειο Πάγο αυτεπάγγελτη έρευνα της συνδρομής του παραδεκτού της ασκήσεως της αιτήσεως αναιρέσεως. Παρέπεται ότι αρκεί να προκύπτει από τα στοιχεία της δικογραφίας η έλλειψη της άνω προϋποθέσεως του παραδεκτού της αναιρέσεως για την αυτεπάγγελτη έρευνα από τον Άρειο Πάγο, χωρίς να είναι απαραίτητο το από αυτήν απαράδεκτο να προτείνεται με προτάσεις που κατατίθενται στην προθεσμία του άρθρου 570 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δικ.

Στην προκειμένη περίπτωση με την υπό κρίση αίτηση ζητείται η αναίρεση της, εκδοθείσας κατά την διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων, υπ’ αριθμ. 95/2014 αποφάσεως του Εφετείου Ναυπλίου, με την οποία έγινε δεκτή κατ’ ουσίαν η από 27-7-2012 έφεση του ήδη αναιρεσιβλήτου κατά της 853/2011 οριστικής αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Σπάρτης, με την οποία είχε γίνει δεκτή η από 9-8-2011 ανακοπή του ήδη αναιρεσείοντος κατά του υπ’ αριθμ. .../14.7.2011 πρωτοκόλλου καθορισμού αποζημιώσεως για αυθαίρετη χρήση δημοσίου κτήματος του προϊσταμένου της Κτηματικής Υπηρεσίας Νομού Λακωνίας, μετά δε την εξαφάνιση της εκκαλουμένης αποφάσεως, την διακράτηση και εκδίκαση της υποθέσεως κατ’ ουσίαν απερρίφθη η ανακοπή.

Σύμφωνα όμως με τα προεκτεθέντα στην εν αρχή νομική σκέψη, η προσβαλλομένη απόφαση, δημοσιευθείσα στις 27-3-2014, ήτοι υπό την ισχύ του άρθρου 326 παρ. 3 του ν. 4072/2012, δεν υπόκειται σε αναίρεση. Συνακόλουθα η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως είναι απαράδεκτη και πρέπει να απορριφθεί αυτεπαγγέλτως ως τοιαύτη (απαράδεκτη), ανεξαρτήτως του ότι, η σχετική ένσταση προτείνεται από το αναιρεσίβλητο με τις έγγραφες, ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου, από 21.9.2017 προτάσεις του, τις οποίες, όπως από την επ’ αυτών βεβαίωση του γραμματέα του Δικαστηρίου τούτου προκύπτει, κατέθεσε την ίδια ημέρα (21.9.2017), δηλαδή όχι πριν από 20 ημέρες πριν από την δικάσιμο.

Ο αναιρεσείων, ως ηττηθείς διάδικος, πρέπει να καταδικαστεί στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσιβλήτου, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημα του τελευταίου (άρθρα 176, 183 και 191 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δικ.), μειωμένων κατά τα άρθρα 22 παρ. 1 και 3 του Ν. 3693/1957, που διατηρήθηκε σε ισχύ με το άρθρο 52 αρ. 18 Εισ.Ν.Κ.Πολ.Δικ.

Τέλος, πρέπει να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος από τον αναιρεσείοντα παραβόλου, λόγω της ήττας του, στο δημόσιο ταμείο (άρθρο 495 παρ. 3 εδ. ε’ του Κ.Πολ.Δικ., όπως ισχύει και εφαρμόζεται στην παρούσα υπόθεση μετά την αντικατάστασή του με το άρθρο 1 άρθρο τρίτο του ν. 4335/2015, που ισχύει, κατ’ άρθρο 1 άρθρο ένατο παρ. 2 και 4 αυτού, για τα ένδικα μέσα που κατατίθενται από 1.1.2016).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 21.3.2016 και με αριθμό εκθέσεως καταθέσεως …2016 αίτηση για αναίρεση της 95/2014 αποφάσεως του Εφετείου Ναυπλίου.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσιβλήτου, το ύψος των οποίων καθορίζει στο ποσό των τριακοσίων (300) ευρώ.

Και

Διατάσσει την εισαγωγή στο δημόσιο ταμείο του παραβόλου που κατατέθηκε από τον αναιρεσείοντα για την άσκηση της αιτήσεως.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 20 Οκτωβρίου 2017.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 15 Νοεμβρίου 2017.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ