Supreme Court dismisses appeal against labor court decision on wage calculation for hospital cleaners under collective agreements.

Απόφαση 1863 / 2008 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1863/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ηλία Γιαννακάκη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Αθανάσιο Θεμέλη, Ειρήνη Αθανασίου, Βαρβάρα Κριτσωτάκη και Παναγιώτη Κομνηνάκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 7 Οκτωβρίου 2008, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Χ, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Λεωνίδα Πανούση, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.

Του αναιρεσιβλήτου: Ν.Π.Δ.Δ. με την επωνυμία "Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής", που εδρεύει στο Χαϊδάρι Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Πολέμη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 16-6-1999 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 983/2000 του ίδιου Δικαστηρίου και 6788/2001 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 4-9-2003 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αθανάσιος Θεμέλης, διάβασε την από 18-4-2006 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση του Δικαστηρίου αυτού Αντιπροέδρου Εμμανουήλ Καλούδη, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή με την 42/1981 απόφαση του ΔΔΔΔ Πειραιώς, που κηρύχθηκε υποχρεωτική με την 18749/1981 απόφαση του Yπουργού Εργασίας, ρυθμίστηκαν οι όροι αμοιβής και εργασίας του προσωπικού των νοσηλευτικών κ.λ.π. ιδρυμάτων του Δημοσίου, ΝΠΔΔ και ΟΤΑ και με τον όρο 28 αυτής ορίστηκε ότι οι καθαριστές και καθαρίστριες των εν λόγω νοσηλευτικών ιδρυμάτων λαμβάνουν το εκάστοτε ισχύον κατώτατο όριο ημερομισθίου (ημερομίσθιο ασφαλείας) του εργατοτεχνίτη - εργατοτεχνίτριας για εξάωρη απασχόληση, αυξομειούμενο αναλόγως, ενώ με τον όρο 12 της 74/1982 αποφάσεως του ΔΔΔΔ Αθηνών προβλέπεται ότι το κατώτατο όριο βασικού μηνιαίου μισθού ή ημερομισθίου του πιο πάνω προσωπικού των νοσηλευτικών ιδρυμάτων δεν μπορεί να είναι μικρότερο από το κατώτατο όριο βασικού μηνιαίου μισθού ή ημερομισθίου της εθνικής γενικής συλλογικής συμβάσεως εργασίας (αριθ. 1/1982 απόφαση του ΔΔΔΔ Αθηνών).

Το νομικό καθεστώς τών ανωτέρω ΔΑ. μετέβαλε η από 22-12-1988 Ε.Σ.Σ.Ε. της ΠΟΕΔΗΝ που κηρύχθηκε υποχρεωτική με την Α.Υ.Ε. 17853/1989 και ίσχυσε από 1-7-1988. Με αυτή επεκτάθηκαν οι διατάξεις του Ν. 1505/1984, όπως τροποποιήθηκε με το Ν. 1810/1988. για το μισθολόγιο του προσωπικού της δημόσιας διοίκησης και στους εργαζομένους, πλην ιατρών, με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου στα δημόσια νοσοκομεία, νοσηλευτήρια κ.λ.π.

Η διάταξη του άρθρου 9 της εν λόγω Ε.Σ.Σ.Ε. που ορίζει ότι τυχόν καταβαλλόμενες ανώτερες αποδοχές από αυτές που καθορίζονται με τη συλλογική αυτή σύμβαση διατηρούνται, δεν εισάγει εξαίρεση από την εφαρμογή των διατάξεων του Ν. 1505/1984, αλλά έχει την έννοια της διατηρήσεως του ποσού των καταβαλλόμενων μέχρι της μεταβολής του νομικού καθεστώτος ανώτερων αποδοχών και όχι του προϊσχύοντος νομικού καθεστώτος (Ολ.

ΑΠ 10/2002). Εξάλλου, σε περίπτωση συρροής συλλογικών συμβάσεων εργασίας, εφαρμόζεται μεν η πιο ευνοϊκή για τον εργαζόμενο με βάση την αρχή της προστασίας (αρθρ. 10 παρ 1 του Ν. 1 876/1 990), αλλά η σύγκριση γίνεται πάντοτε στο σύνολο των αποδοχών και όχι επιμερισμένα ανά βασικό μισθό-ημερομίσθιο, επιδόματα πολυετιών, επίδομα γάμου κλπ.

Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο δέχτηκε, ότι οι αποδοχές της αναιρεσείουσας, η οποία είχε προσληφθεί με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου την 24-12-1986 από το αναιρεσίβλητο Νοσοκομείο και προσέφερε έκτοτε τις υπηρεσίες της σ' αυτό ως καθαρίστρια, ρυθμίζονται, μετά την ένταξη της στο μισθολογικό καθεστώς των Ν.1505/1984 και 1810/1988 από την από 22-12-1988 Ε.Σ.Σ.Ε.

της ΠΟΕΔΗΝ, και δεν επιτρέπεται η διάσπαση του με την παράλληλη εφαρμογή δύο ομάδων κανόνων δικαίου, ώστε να λαμβάνουν τις ευνοϊκότερες αποδοχές του παραπάνω καθεστώτος και επ, πλέον τα επιδόματα και τις προσαυξήσεις που ελάμβαναν με το προηγούμενο μισθολογικό καθεστώς των 74/1982 κα. 1/1982 αποφάσεων του ΔΔΔΔ Αθηνών, ακολούθως δε επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση, με την οποία είχε απορριφθεί η αγωγή της περί καταβολής μισθολογικών διαφορών για το χρονικό διάστημα από 1-1-1994 έως 31-5-1999. 'Ετσι όπως έκρινε το Εφετείο δεν παραβίασε τις προαναφερόμενες διατάξεις και αυτές των άρθρων 3 παρ. 2, 7 παρ.1. 8 παρ. 1 κα, 10 παρ.1 του Ν.1876/1990, 680 του ΑΚ, 7 της υπ' αριθ. 1/1982 αποφάσεως του ΔΔΔΔ Αθηνών, 7 παρ 1-4 του Ν.2019/1992 41 παρ.8 του Ν. 2065/92, 8 παρ.1 του Ν 2320/1995. 44 του Ν. 1193/1981, 8 παρ 3β του Ν. 2430/1996. 1 του Ν.Δ 1064/1971 και 1 και 2 της Υ.Α.

Α3β/Φ.15/Οικ./7823/28-6-1991, καθώς και τις σχετικές διατάξεις των Ε.Γ.Σ.Σ.Ε. των ετών 1994-1998. Επομένως, ο πρώτος, από το άρθρο 559 αριθ. 1 του ΚΠολΔ, λόγος της αναιρέσεως, με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια, ότι το Εφετείο δέχτηκε ότι δεν είχαν εφαρμογή οι προαναφερόμενες διατάξεις αλλά οι διατάξεις των Ν. 1505/1984 και Ν. 1810/1988, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

Επειδή με το δεύτερο λόγο της αναιρέσεως, από το άρθρο 559 αριθ. 8 του ΚΠολΔ, αποδίδεται η πλημμέλεια, ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη τον αγωγικό ισχυρισμό της αναιρεσείουσας. ότι δικαιούται τη διαφορά μεταξύ των αποδοχών και προσθέτων αμοιβών που εδικαιούτο με βάση τις Ε.Γ.Σ.Σ.Ε και τις διατάξεις που αναφέρονται στην προηγούμενη σκέψη, και των αποδοχών και προσθέτων αμοιβών που του κατέβαλε το αναιρεσίβλητο με βάση το μισθολογικό καθεστώς της από 22-12-1983 Ε.Σ.Σ.Ε.

της ΠΟΕΔΗΝ, με αποτέλεσμα να απορρίψει την αγωγή της. Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, διότι όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο έλαβε υπόψη τον ως άνω ισχυρισμό της αναιρεσείουσας και τον απέρριψε.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 4-9-2003 αίτηση της Χ για αναίρεση της 6788/2001 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου που ορίζει σε χίλια διακόσια (1.200) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 4 Νοεμβρίου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 2 Δεκεμβρίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ