1862/2011 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1862 / 2011 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1862/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βασίλειο Φούκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου Εμμανουήλ Καλούδη και του αρχαιοτέρου της συνθέσεως Αρεοπαγίτη Γεωργίου Γιαννούλη), Νικόλαο Λεοντή, Γεώργιο Γεωργέλλη, Δημήτριο Τίγγα και Δημήτριο Κράνη, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του στις 21 Νοεμβρίου 2011, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Σ. Κ. του Χ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Νικόλαο Κακαβέλα, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Του αναιρεσίβλητου: Δ. Μ. του Φ., κατοίκου ..., ο οποίος δεν παραστάθηκε.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 18.9.2003 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις:33717/2005 οριστική του ιδίου δικαστηρίου και 1548/2007 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 17.10.2008 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Δημήτριος Τίγγας ανέγνωσε την από 1 Σεπτεμβρίου 2010 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη του.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Όπως προκύπτει από τις 6922/2011 και 9388/20089 εκθέσεις επιδόσεως των δικαστικών επιμελητών των Πρωτοδικείων Θεσσαλονίκης ... και Αθηνών ... αντιστοίχως με βεβαιώσεις θυροκολλήσεως και ταχυδρομήσεως συστημένης επιστολής τις οποίες επικαλεί και προσκομίζει ο αναιρεσείων, ακριβή επικυρωμένα αντίγραφα της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως και της από 15-10-2010 κλήσης με την κάτω από αυτή πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση προς συζήτηση για την πιο πάνω αναφερόμενη δικάσιμο, επιδόθηκαν νομίμως και εμπροθέσμως προς τον αναιρεσίβλητο. Επομένως εφόσον ο τελευταίος δεν εμφανίσθηκε κατά την προαναφερόμενη δικάσιμο, κατά την οποία εκφωνήθηκε η υπόθεση από τη σειρά του πινακίου, ούτε εκπροσωπήθηκε με δήλωση πληρεξουσίου δικηγόρου του κατά το άρθρο 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δικ. πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί (άρθρο 576 παρ. 2 Κ.Πολ.Δικ. Ο εκ του άρθρου 559 αρ.10 του Κ.Πολ.Δικ. λόγος αναιρέσεως, ότι, το δικαστήριο δέχθηκε πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης ως αληθινά χωρίς απόδειξη, απορρίπτεται ως αβάσιμος, όταν από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι το δικαστήριο την κρίση του σχημάτισε από τα μνημονευόμενα στην απόφαση αποδεικτικά μέσα (Α.Π. 575/1978, 87/1994).

Στην προκείμενη περίπτωση η προσβαλλόμενη απόφαση, αφού έλαβε υπόψη τις ένορκες καταθέσεις των μαρτύρων και όλα τα έγγραφα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν, σχημάτισε την κρίση της και κατέληξε στο αποδεικτικό της πόρισμα. Επομένως η προσβαλλόμενη απόφαση δεν δέχθηκε ως αληθινό χωρίς απόδειξη τον ισχυρισμό του αναιρεσιβλήτου, ότι η από 22-11-1998 εξοφλητική απόδειξη αυτού, ποσού 6.300.000 δραχμών ήταν εικονική και χορηγήθηκε από αυτόν στον αναιρεσείοντα-εναγόμενο όχι προς πιστοποίηση της πληρωμής του οφειλομένου Τιμήματος αγοράς των ζώων εκείνου, αλλά για να τον διευκολύνει στην ισόποση (με το τίμημα) επιδότηση του από το Υπουργείο Γεωργίας, και ο πρώτος εκ του άρθρου 559 αρ.10 του Κ.Πολ.Δικ. αντίθετος λόγος της αναιρέσεως είναι αβάσιμος.

Κατά την έννοια της διατάξεως του άρθρου 559 αρ.8 περίπτωση β' του Κ.Πολ.Δικ., σύμφωνα με την οποία διάταξη "αναίρεση επιτρέπεται, όταν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης", σε προβολή των συνιστώντων πράγματα πραγματικών ισχυρισμών νομιμοποιείται μόνον ο διάδικος που είχε προτείνει τον ισχυρισμό, όχι ο αντίδικος του (ΑΠ 572/1984, 881/1988), διότι λείπει το έννομο συμφέρον που απαιτείται για την άσκηση της αναιρέσεως. Κατά συνέπεια ο δεύτερος, κατά το πρώτο μέρος του εκ του άρθρου 559 αρ. 8 του Κ.Πολ.Δικ. λόγος αναιρέσεως, ότι το Εφετείο, δεν έλαβε υπόψη τον προβληθέντα, κατά της ενστάσεως του αναιρεσείοντος-εναγομένου περί εξοφλήσεως της απαιτήσεως του αναιρεσιβλήτου-ενάγοντος, ισχυρισμό του τελευταίου περί πλαστότητας της εξοφλητικής αποδείξεως, είναι απορριπτέος, ελλείψει εννόμου συμφέροντος, ως απαράδεκτος. Επίσης απαράδεκτος για έλλειψη έννομου συμφέροντος είναι ο αυτός (2ος) κατά το δεύτερο μέρος του, εκ του άρθρου 559 αρ. 8 του Κ.Πολ.Δικ. λόγος αναιρέσεως, ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη (και δέχθηκε ως βάσιμο) ισχυρισμό (επωφελή για τον αναιρεσείοντα) περί μερικής εξοφλήσεως (κατά το ποσό των 1.000.000 δραχμών) της απαιτήσεως του αναιρεσιβλήτου-ενάγοντος με καταβολή από τον αναιρεσείοντα-εναγόμενο, χωρίς να έχει προταθεί τέτοιος ισχυρισμός από τους διαδίκους.

Από τις διατάξεις των άρθρων 118 αρ. 4, 566 παρ. 1 και 588 παρ. 3 ΚΠολΔ προκύπτει, ότι στο δικόγραφο της αναίρεσης πρέπει να εκτίθεται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο, η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται από τον αναιρεσείοντα στο δικαστήριο της ουσίας, ώστε να είναι δυνατό να διαπιστωθεί, αν και ποίο λόγο αναίρεσης από τους περιοριστικώς αναφερόμενους στο άρθρο 559 ΚΠολΔ θεμελιώνει η προβαλλόμενη αιτίαση.

Περαιτέρω, κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ, λόγος αναίρεσης για έλλειψη νόμιμης βάσης. ιδρύεται όταν από τις αιτιολογίες της απόφασης δεν προκύπτουν σαφώς τα περιστατικά που είναι αναγκαία για τη κρίση του δικαστηρίου, στη συγκεκριμένη περίπτωση, περί της συνδρομής των νομίμων όρων και προϋποθέσεων της ουσιαστικού δικαίου διάταξης που εφαρμόσθηκε η περί της μη συνδρομής τούτων, που αποκλείει την εφαρμογή της, καθώς και όταν η απόφαση έχει ανεπαρκείς ή αντιφατικές αιτιολογίες ως προς το νομικό χαρακτηρισμό των περιστατικών που έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επίδραση την έκβαση της δίκης (Ολ.ΑΠ 28/1997, 30/1997).

Για να είναι ορισμένος και άρα παραδεκτός ο από τη διάταξη αυτή λόγος αναίρεσης πρέπει να αναφέρεται στο αναιρετήριο α) ότι η απόφαση στερείται παντελώς αιτιολογιών ή έχει ανεπαρκείς ή αντιφατικές αιτιολογίας, στην περίπτωση δε της ανεπάρκειας των αιτιολογιών, ποίες επί πλέον αιτιολογίες έπρεπε να περιέχει, στη δε περίπτωση των αντιφατικών αιτιολογιών, πού εντοπίζεται η αντίφαση, β) ο πραγματικός ισχυρισμός (αγωγικός, ένσταση κλπ) και τα περιστατικά που προτάθηκαν προς θεμελίωση του και η σύνδεση του με το διατακτικό, γ) η νόμιμη βάση ήτοι η διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάστηκε και μάλιστα ενάριθμα και δ) οι παραδοχές του δικαστηρίου, με πληρότητα και όχι αποσπασματικά κατ' επιλογή, υπό τις οποίες συντελέστηκε η παραβίαση (βλ.

Ολ.ΑΠ 32/1996).

Στην προκείμενη περίπτωση με τον τελευταίο, εκ του άρθρου 559 αρ. 19 του Κ.Πολ.Δικ. λόγο αναιρέσεως, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια, ότι στερείται νόμιμης βάσης λόγω αντιφατικών αιτιολογιών, αφού δέχεται ότι η συμφωνία των διαδίκων ήταν να καταβληθεί το τίμημα μόλις η επιχείρηση του αναιρεσείοντος-εναγομένου απέδιδε κέρδη, ενώ δεν αποδείχθηκε η κερδοφορία, ώστε να καταστεί ληξιπρόθεσμο το τίμημα. Επομένως, εφόσον δεν προσδιορίζονται: οι αντιφατικές αιτιολογίες και ποιος κανόνας ουσιαστικού δικαίου παραβιάσθηκε, ο ως άνω εκ του άρθρου 559 αρ. 19 Κ.Πολ.Δικ. λόγος αναιρέσεως είναι αόριστος. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση αναιρέσεως.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 17-10-2008 αίτηση του Σ. Κ. για αναίρεση της 1548/2008 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 6 Δεκεμβρίου 2011.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 16 Δεκεμβρίου 2011.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ