Supreme Court dismisses appeal against state as non-opposing party under Greek Civil Procedure Code Article 559.

Απόφαση 1862 / 2009 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1862/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές:Δημήτριο Δαλιάνη, Αντιπρόεδρο, Ρένα Ασημακοπούλου, Ιωάννη Ιωαννίδη, Χαράλαμπο Ζώη και Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 27 Απριλίου 2009, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ, ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Γεωργαντά.

Των αναιρεσιβλήτων: 1.Ψ1, 2.Ελληνικού Δημοσίου που εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό Οικονομία και Οικονομικών, που εδρεύει στην Αθήνα, και 3. του Υπουργού Οικονομίας και Οικονομικών ακούντος την εποπτεία επί των σχολαζουσών κληρονομιών, κατοικοεδρεύοντος στην Αθήνα που εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκαν η πρώτη από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Χριστοφιλόπουλο, και οι 2ος και 3ο από τον πληρεξούσιο Κωνσταντίνο Λαϊνά, πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 22-5-1997 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, και με την από 7-12-1998 ανταγωγή της ήδη 1ης αναιρεσίβλητης και με την από 9-1-1998 παρέμβαση του Ελληνικού Δημοσίου ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 46440/1999 προδικαστική, 2183/2006 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 880/2007 (μαζί με την 7356/2007 διορθωτική της) του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της εφετειακής απόφασης ζητά ο αναιρεσείων με την από 1-6-2007 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Αθανάσιος Κουτρομάνος ανέγνωσε την από 16-4-2009 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της πρώτης αναιρεσίβλητης την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως απαραδέκτως απευθύνεται κατά του Ελληνικού Δημοσίου και του Υπουργού Οικονομίας και Οικονομικών, διότι οι αναιρεσίβλητοι αυτοί δεν υπήρξαν αντίδικοι του αναιρεσείοντος στα ουσιαστικά δικαστήρια, αλλά άσκησαν πρόσθετη υπέρ αυτού παρέμβαση ζητώντας να γίνει δεκτή η αγωγή του.

Κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθμ. 8 περ. β' και 19 Κ.Πολ.Δ., ιδρύονται, αντιστοίχως λόγοι αναιρέσεως: αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψιν πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης και αν η απόφαση δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης.

Στην προκειμένη περίπτωση, ο αναιρεσείων Χ, με την ιδιότητά του ως κηδεμόνος της σχολαζούσης κληρονομίας της Ζ, η οποία απεβίωσε την 13-1-1985, ζήτησε, με την από 22-5-1997 αγωγή του, να του επιδικασθεί (νομιμοτόκως) χρηματικό ποσό 11.292.011 δραχμών. Το ποσό αυτό φερόταν να έχει λάβει από την Ζ, και δη από τραπεζικό λογαριασμό, η πρώτη των αναιρεσιβλήτων Ψ1, στις 16-12-1983, ως εντολοδόχος της, και δεν της το απέδωσε όσο ζούσε.

Το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών, με την 2183/2006 απόφασή του, δέχθηκε σχεδόν στο σύνολό της την αγωγή, και δη για ποσό (κεφάλαιο) 11.032.715 δραχμών (32.377,74 €) με τον νόμιμο επ' αυτού τόκο από 1-1-1991. Στη συνέχεια το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, απέρριψε ως αβάσιμη την έφεση του ενάγοντος και δέχθηκε μερικώς την έφεση της εναγομένης, εξαφανίζοντας δε την πρωτοβάθμια απόφαση μερικώς, και δη "μόνο ως προς τη διάταξη που αφορά τον χρόνο έναρξης των νομίμων τόκων", όρισε ως χρονική αφετηρία της τοκοφορίας την 1-1-1992.

Σχετικά με το ύψος του χρηματικού ποσού που έλαβε η εναγομένη ως εντολοδόχος της Ζ, το Εφετείο έκρινε ως αποδεδειγμένο ότι αυτό ανερχόταν (όχι στο αιτηθέν δια της αγωγής ποσό αλλά) σε 11.032.715 δραχμές. Κατά λέξη το Εφετείο δέχθηκε για το ζήτημα αυτό τα ακόλουθα (σελ. 21-22) : "Η εναγομένη, κατά την 16-12-1983, δηλαδή την επομένη του θανάτου της ..., ανέλαβε ολόκληρο το ποσό του κοινού λογαριασμού.....που ήταν στο όνομα της αποβιωσάσης και της ιδίας (της εναγομένης) εκ 11.032.715 δραχμών, ανήκον όμως στην Ζ και δεν το απέδωσε σ' αυτήν κατά παράβαση του άρθρου 719 ΑΚ ....

Επομένως, κατόπιν των ανωτέρω, η εναγομένη οφείλει στον ενάγοντα το ποσό αυτό.... Επομένως, το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, δέχθηκε την ένδικη αγωγή κατά ένα μέρος υποχρεώνοντας την εναγομένη να καταβάλει στον ενάγοντα το παραπάνω ποσό....δεν έσφαλε.....και συνεπώς οι σχετικοί λόγοι της έφεσης της εναγομένης και του ενάγοντος είναι αβάσιμοι".

Υπό τις παραδοχές αυτές το Εφετείο, αφενός μεν διέλαβε στην απόφασή του σαφείς, επαρκείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες σχετικά με το ύψος του, οφειλομένου ως κεφαλαίου, από την αναιρεσίβλητη στον αναιρεσείοντα χρηματικού ποσού, πράγμα που καθιστά εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο ως προς την ορθότητα ή μη της υπαγωγής των οικείων περιστατικών στις εφαρμοσθείσες περί εντολής διατάξεις, αφετέρου δε έλαβε υπόψη (και απέρριψε ως αβάσιμους) τους συναφείς λόγους εφέσεως του αναιρεσείοντος.

Κατά συνέπεια, αμφότεροι οι περί του αντιθέτους, εκ του άρθρου 559 αρ. 8 και 19 απορρέοντες, λόγοι του αναιρετηρίου, είναι αβάσιμοι. Κατόπιν τούτων, πρέπει, η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως να απορριφθεί.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 1-6-2007 αίτηση του Χ για αναίρεση της 88/2007 απόφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Επιβάλλει στον αναιρεσείοντα τα δικαστικά έξοδα της πρώτης αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε τριακόσια πενήτα (350) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 12 Ιουνίου 2009.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 20 Ιουλίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ H ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ