Supreme Court dismisses appeal on Article 559 grounds for failure to consider material facts affecting case outcome.

Απόφαση 1862 / 2006 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1862/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Αχιλλέα Νταφούλη, Ελένη Μαραμαθά, Πλαστήρα Αναστασάκη και Αντώνιο Παπαθεοδώρου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 6 Οκτωβρίου 2006, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: ... η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Βασίλειο Βουρτζούμη, χωρίς να καταθέσει προτάσεις.

Του αναιρεσίβλητου: .... ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Πέτρο Κωνσταντόπουλο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 2 Ιουλίου 2002 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 654/2004 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 733/2005 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 8 Μαϊου 2005 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ελένη Μαραμαθά, ανέγνωσε την από 15 Σεπτεμβρίου 2006 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Ο προβλεπόμενος από το άρθρο 559 αριθμός 8 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως ιδρύεται αν το δικαστήριο της ουσίας δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως "πράγματα" νοούνται οι πραγματικοί ισχυρισμοί που τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του ασκουμένου με την αγωγή, ένσταση ή αντένσταση δικαιώματος.

Στην προκειμένη περίπτωση με τον πρώτο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως προσάπτεται στην απόφαση του Εφετείου η αιτίαση, ότι υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθμός 8 ΚΠολΔ, γιατί δεν έλαβε υπόψη πραγματικά περιστατικά που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και συγκεκριμένα: 1) την ένσταση καταχρηστικής ασκήσεως του ασκηθέντος με την αγωγή δικαιώματος του ήδη αναιρεσιβλήτου 2) τον ισχυρισμό της ότι η κατασκευή στη βεράντα της ιδιοκτησίας της εκ μέρους του ήδη αναιρεσιβλήτου ήταν κακότεχνη και αποξηλώθηκε 3) ότι δεν κατέστη αδικαιολογήτως πλουσιώτερη από τη σχετική και αποξηλωθείσα κατασκευή και 4) ότι ο πλουτισμός της δεν εσώζετο αφού αποξηλώθηκε η κατασκευή.

Ο ως άνω λόγος πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος αφού όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση το Εφετείο ερεύνησε τους ισχυρισμούς της αναιρεσείουσας και δέχθηκε τον πρώτο περί καταχρηστικής ασκήσεως κατά ένα μέρος στην ουσία του, τους δε λοιπούς απέρριψε εκ του πράγματος μετά την απόρριψη ως ουσία αβασίμου του δεύτερου ισχυρισμού της περί αποξηλώσεως της γενομένης επί της βεράντας της ιδιοκτησίας της, κατασκευής του ήδη αναιρεσιβλήτου.

ΙΙ. Με τον δεύτερο και τέταρτο λόγους της αιτήσεως αναιρέσεως αποδίδονται στην προσβαλλομένη απόφαση οι πλημμέλειες από το άρθρο 559 αριθμός 10 και 12 ΚΠολΔ για το λόγο ότι δέχθηκε πράγματα ως αληθή χωρίς απόδειξη και παραβίασε τους ορισμούς του νόμου σχετικά με τη δύναμη των αποδεικτικών μέσων. Αμφότεροι οι ως άνω λόγοι πρέπει να απορριφθούν. Ο πρώτος ως αβάσιμος, γιατί, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο για τη μόρφωση του αποδεικτικού του πορίσματος στηρίχθηκε στα μνημονευόμενα αποδεικτικά στοιχεία (μάρτυρες, έγγραφα). Ο δεύτερος ως απαράδεκτος, διότι ο σχετικός λόγος δεν ιδρύεται στην ειδική διαδικασία των άρθρων 648 έως 657 ΚΠολΔ κατά την οποία δικάσθηκε η αγωγή για το λόγο ότι στη διαδικασία αυτή λαμβάνονται υπόψη και αποδεικτικά μέσα που δεν πληρούν τους όρους του νόμου.

ΙΙΙ. Με τον τρίτο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση η πλημμέλεια από το άρθρο 559 αριθμός 11 ΚΠολΔ για το λόγο ότι δεν έλαβε υπόψη τις νομίμως επικληθείσες και προσκομισθείσες υπ' αριθμόν 5459 και 5460/11-3-2005 ένορκες βεβαιώσεις ενώπιον της Συμβολαιογράφου Αθηνών Θεμελίνας Ζαϊρη των μαρτύρων ... και .... που λήφθηκαν μετά από νόμιμη κλήτευση του αντιδίκου. Ο λόγος αυτός πρέπει ν' απορριφθεί ως αβάσιμος, αφού, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, οι ως άνω ένορκες βεβαιώσεις λήφθηκαν υπόψη από το Εφετείο.

IV. Ο λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθμός 19 ΚΠολΔ για έλλειψη νόμιμης βάσεως της αποφάσεως ιδρύεται όταν δεν προκύπτουν σαφώς από το αιτιολογικό της τα αναγκαία περιστατικά για την κρίση στη συγκεκριμένη περίπτωση ως προς την συνδρομή των νομίμων όρων και προϋποθέσεων της διατάξεως που εφαρμόσθηκε ή για τη μη συνδρομή τους που αποκλείει την εφαρμογή της, καθώς και όταν η απόφαση έχει ελλιπείς ή αντιφατικές αιτιολογίες στο νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών περιστατικών που έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης.

Αντίθετα δεν υπάρχει έλλειψη νόμιμης βάσεως, όταν πρόκειται για ελλείψεις αναγόμενες στην εκτίμηση των αποδείξεων και μάλιστα στην ανάλυση, στάθμιση και αιτιολόγηση του εξαγομένου από αυτές πορίσματος, γιατί στην κρίση του αυτή το δικαστήριο προβαίνει ανέλεγκτα κατά το άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ, εκτός αν δεν είναι σαφές το πόρισμα και για το λόγο αυτό γίνεται αδύνατος ο αναιρετικός έλεγχος.

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον πέμπτο, από το άρθρο 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ όπως εκτιμήθηκε, λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως προσάπτεται στην ίδια προσβαλλομένη απόφαση η πλημμέλεια ότι αυτή διέλαβε ασαφείς, ανεπαρκείς και αντιφατικές αιτιολογίες επί ζητήματος που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, ήτοι επί του ζητήματος της καταχρηστικής ασκήσεως της αγωγής όσον αφορά το κλείσιμο της βεράντας του ισογείου ορόφου και την επέκταση του κοινόχρηστου χώρου της ταράτσας του δευτέρου ορόφου.

Το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του δέχθηκε ανελέγκτως τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: Αποδείχθηκε ότι η εναγομένη, κατά παράβαση των διατάξεων του ν. 3741/1929 το έτος 1996 προέβη στο κλείσιμο ολόκληρης της υπερυψωμένης βεράντας της οριζόντιας ιδιοκτησίας της του ισογείου ορόφου και προς τις δύο ανοικτές πλευρές τις προς τις οδούς Βότση και Ελευθερίου Βενιζέλου, διαστάσεων 1,80Χ2,50μ.

με αλουμινοκατασκευή μέχρι την οροφή, με σκοπό να επεκτείνει τον ωφέλιμο χώρο του χωλλ με την προσθήκη σ' αυτό της βεράντας και αύξησε έτσι την επιφάνειά του κατά 4,5 μέτρα, αν και από τη φύση της και τον προορισμό της πρέπει να παραμείνει ελεύθερη, με αποτέλεσμα να μεταβάλλεται ο συνήθης προορισμός της.

Ακόμη η εναγομένη το έτος 1986 κατά τις εργασίες επεκτάσεως της οικοδομής στον δεύτερο όροφο, στις οποίες προέβη δυνάμει της υπ' αριθ. 1830/1983 οικοδομικής αδείας της Διευθύνσεως Πολεοδομίας Αθηνών επεξέτεινε το διαμέρισμά της καθ' υπέρβαση της άνω οικοδομικής αδείας, καταλαμβάνοντας τμήμα της ελεύθερης οροφής του διαμερίσματος του ενάγοντος διαστάσεων 3 Χ 6,80 μ., το οποίο διεμόρφωσε σε λουτρό και υπνοδωμάτιο και επίσης ενσωμάτωσε στην ιδιοκτησία της τον κοινόχρηστο ακάλυπτο χώρο πάνω από το κλιμακοστάσιο, με αποτέλεσμα να εμποδίζεται ο ηλιασμός των κάτω από την κατασκευή αυτή χώρων του διαμερίσματος του ενάγοντος.

Η εναγομένη, συνομολογώντας ρητώς τις ως άνω ενέργειές της και μη αμφισβητώντας την δυνατότητα καθαιρέσεώς τους, προβάλλει προς αντίκρουση των αγωγικών αξιώσεων την καταχρηστική άσκηση αυτών για το λόγο ότι ο ενάγων γνώριζε την διαμορφωθείσα κατάσταση από το έτος 1986 και ανέχθηκε αυτή χωρίς ποτέ να εναντιωθεί.

Στη συνέχεια, το Εφετείο, με βάση τις ως άνω παραδοχές απέρριψε την εκ του άρθρου 281 ΑΚ ένσταση της εναγομένης για το λόγο ότι η μακρά αδράνεια του δικαιούχου του δικαιώματος δεν αρκεί για την εφαρμογή της ως άνω διατάξεως του άρθρου 281 ΑΚ. Κρίνοντας ως άνω το Εφετείο διέλαβε στην απόφασή του πλήρεις και σαφείς αιτιολογίες, καθόσον αφορά την από την ήδη αναιρεσείουσα προβληθείσα ένσταση καταχρηστικής ασκήσεως της αγωγικής αξιώσεως.

Συνεπώς, πρέπει ν' απορριφθεί ως αβάσιμος ο σχετικός από το άρθρο 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως. Ο ίδιος λόγος κατά τα λοιπά πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος για το λόγο ότι με την επίκληση της ως άνω πλημμέλειας από το άρθρο 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ πλήττει την εκτίμηση της ουσίας της υποθέσεως, η οποία είναι ανέλεγκτη από τον Άρειο Πάγο, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 561 παρ. 1 ΚΠολΔ. Περαιτέρω, ο ίδιος λόγος, όπως από την αναιρεσείουσα φέρεται, από το άρθρο 559 αριθ. 17 ΚΠολΔ πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος, αφού οι προβαλλόμενες αντιφάσεις αναφέρονται στην αιτιολογία της αποφάσεως και όχι στο διατακτικό αυτής.

Κατ' ακολουθίαν των παραπάνω πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα, η οποία ηττάται, στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 08.05.05 αίτηση της ... για αναίρεση της 733/2005 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 8 Νοεμβρίου 2006.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, την 1η Δεκεμβρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ