Supreme Court allows appeal against health organization's lease payment ruling due to unclear allocation of premises between tenants.

Απόφαση 185 / 2021 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 185/2021

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Καλού, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωστούλα Φλουρή - Χαλεβίδου, Μαρία Τζανακάκη, Αικατερίνη Βλάχου και Ευστάθιο Νίκα, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 2 Οκτωβρίου 2020, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΕΥΡΩΜΕΣΟΓΕΙΑΚΗ ΚΤΗΜΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑΚΗ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Γλυκερία Σιούτη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Του αναιρεσιβλήτου: ΝΠΔΔ με την επωνυμία "ΕΘΝΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΠΑΡΟΧΗΣ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΥΓΕΙΑΣ", που εδρεύει στο Μαρούσι Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Ολυμπία Παναγιωτοπούλου με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 22-9-2015 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3621/2016 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 661/2018 του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 7-8-2018 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγήτρια την Αρεοπαγίτη Αικατερίνη Βλάχου, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με το άρθρο 17 παρ. 1 του ν. 3918/2011 συνεστήθη ως φορέας κοινωνικής ασφάλισης το νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου με την επωνυμία Εθνικός Οργανισμός Παροχής Υπηρεσιών Υγείας (Ε.Ο.Π.Υ.Υ.), στον οποίο, κατά την παρ. 2 του ίδιου άρθρου, μεταφέρθηκαν και εντάχθηκαν ως υπηρεσίες, αρμοδιότητες και προσωπικό ο Κλάδος Υγείας του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ με τις μονάδες υγείας του.

Κατά το άρθρο 2 παρ. 3 του ν. 4238/17-2-2014 οι Μονάδες Παροχής Υπηρεσιών Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας (Π.Φ.Υ.) του Εθνικού Οργανισμού Παροχής Υπηρεσιών Υγείας (Ε.Ο.Π.Υ.Υ.) μεταφέρονται και εντάσσονται στην οργανωτική δομή των Διοικήσεων Υγειονομικών Περιφερειών (Δ.Υ.Πε.) ως αποκεντρωμένες μονάδες τους, εξαιρουμένων των Φαρμακείων του Ε.Ο.Π.Υ.Υ., τα οποία παραμένουν και λειτουργούν στον Οργανισμό.

Κατά το άρθρο 21 παρ. 4, 5 και 7 του ίδιου νόμου (4238/2014) οι πάσης φύσεως λειτουργικές δαπάνες των Κέντρων Υγείας και Περιφερειακών Ιατρείων αυτών, καθώς και των Μονάδων Παροχής Υπηρεσιών Π.Φ.Υ. που εντάσσονται στις Δ.Υ.Πε. και αποτελούν αποκεντρωμένες μονάδες αυτών, σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος, βαρύνουν τις πιστώσεις του προϋπολογισμού των κλειστών-σφαιρικών προϋπολογισμών εσόδων-εξόδων των Δ.Υ.Πε..

Οι αντίστοιχες πιστώσεις που είναι εγγεγραμμένες στον προϋπολογισμό του Υπουργείου Υγείας, καθώς και στον προϋπολογισμό του Ε.Ο.Π.Υ.Υ. για το σκοπό αυτόν από 1.1.2015 μεταφέρονται και εγγράφονται στους προϋπολογισμούς των Δ.Υ.Πε.. Οι αρμόδιες υπηρεσίες των Δ.Υ.Πε. αναλαμβάνουν τη σύνταξη και εκτέλεση του προϋπολογισμού, οικονομικού έτους 2015, λαμβάνοντας υπόψη ιδίως τα απολογιστικά στοιχεία των ανωτέρω μονάδων για τα έτη 2013 και 2014, την κατάρτιση του ετήσιου προγράμματος προμηθειών και υπηρεσιών, τη διενέργεια των σχετικών διαγωνιστικών διαδικασιών για τη σύναψη των σχετικών συμβάσεων, σύμφωνα με τις κείμενες διατάξεις και την ευθύνη ενταλματοποίησης και εκκαθάρισης των δαπανών αυτών (παρ. 4).

Για λόγους εύρυθμης λειτουργίας και διασφάλισης του δημοσίου συμφέροντος τα Κέντρα Υγείας, τα περιφερειακά Ιατρεία, καθώς και οι μονάδες παροχής υπηρεσιών Π.Φ.Υ. που μεταφέρονται σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος και αποτελούν αποκεντρωμένες μονάδες των Δ.Υ.Πε., εξακολουθούν με την υφιστάμενη διαδικασία έως και τις 31.12.2014, να εφοδιάζονται με πάσης φύσεως φαρμακευτικό, υγειονομικό και λοιπό υλικό, καθώς και κάθε είδους παροχή υπηρεσιών, αντιστοίχως από τα νοσοκομεία διασύνδεσης και τις υπηρεσίες του Ε.Ο.Π.Υ.Υ..

Οι δαπάνες αυτές, επιβαρύνουν τους προϋπολογισμούς των νοσοκομείων και του Ε.Ο.Π.Υ.Υ., από τους οποίους εξακολουθεί να διενεργείται η ενταλματοποίηση και εκκαθάριση των δαπανών αυτών, σύμφωνα με τα σχετικά παραστατικά, που θα εκδοθούν έως την ως άνω αναφερόμενη ημερομηνία. Μετά από γνώμη των Δ.Υ.Πε., εκτελούνται κανονικά, υφιστάμενες συμβάσεις, καθώς επίσης και τυχόν διαγωνιστικές διαδικασίες, που βρίσκονται σε εξέλιξη, οι οποίες συνεχίζουν έως την ολοκλήρωση τους (παρ. 5).

Συμβάσεις μίσθωσης ακινήτων που έχουν συναφθεί από τον Ε.Ο.Π.Υ.Υ. και τους φορείς των οποίων ο κλάδος εντάχθηκε στον Οργανισμό στα οποία στεγάζονται Υγειονομικές Μονάδες ισχύουν έναντι των Δ.Υ.Πε στις οποίες εντάσσονται οι Μονάδες. Εντός τριών μηνών από την ισχύ του παρόντος νόμου, ο Διοικητής της οικείας Δ.Υ.Πε.

μετά από έγγραφη δήλωση επαναδιαπραγματεύεται το καταβαλλόμενο μηνιαίο μίσθωμα. Σε περίπτωση μη συμφωνίας μεταξύ των δυο μερών, παρέχεται η δυνατότητα στις Δ.Υ.Πε. της μονομερούς καταγγελίας. Σε περίπτωση συγχώνευσης ή κατάργησης υγειονομικών μονάδων που μεταφέρονται στις Δ.Υ.Πε. η μίσθωση καταγγέλλεται αυτοδίκαια και αζημίως για το Δημόσιο (παρ. 7).

Από το συνδυασμό των προαναφερόμενων διατάξεων προκύπτει ότι από 17-2-2014 (ημερομηνία έναρξης ισχύος του ν. 4238/2014) οι μονάδες παροχής υπηρεσιών Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας του Εθνικού Οργανισμού Παροχής Υπηρεσιών Υγείας (Ε.Ο.Π.Υ.Υ.) μεταφέρθηκαν και εντάχθηκαν στην οργανωτική δομή των Διοικήσεων Υγειονομικών Περιφερειών (Δ.Υ.Πε.).

Οι μισθωτικές συμβάσεις που έχουν καταρτιστεί από τον Ε.Ο.Π.Υ.Υ. για τη στέγαση των Υγειονομικών αυτών Μονάδων ισχύουν έναντι των Δ.Υ.Πε. , οι οποίες από 1.1.2015 βαρύνονται με την καταβολή των μισθωμάτων. Για λόγους εύρυθμης λειτουργίας των Μονάδων για το διάστημα έως 31-12-2014 οι λειτουργικές τους δαπάνες καλύπτονται από τον Ε.Ο.Π.Υ.Υ.

στον προϋπολογισμό του οποίου έχουν εγγραφεί (ΑΠ 465/2019, ΑΠ 343/2018), στις δαπάνες δε αυτές περιλαμβάνονται και τα μισθώματα, ενώ από 1-1-2015 οι πιστώσεις που έχουν εγγραφεί για το σκοπό αυτό στον προϋπολογισμό του Ε.Ο.Π.Υ.Υ. μεταφέρονται και εγγράφονται στον προϋπολογισμό των Δ.Υ.Πε., οι οποίες είναι εφεξής υπόχρεες για την κάλυψη των λειτουργικών δαπανών και την καταβολή των μισθωμάτων.

Περαιτέρω, από τις διατάξεις των άρθρων 574, 489 και 495 του ΑΚ, οι οποίες, κατ' άρθρο 44 του π.δ. 34/1995, εφαρμόζονται και επί των εμπορικών μισθώσεων, προκύπτει ότι με τη σύμβαση της μίσθωσης πράγματος ο εκμισθωτής έχει υποχρέωση να παραχωρήσει στο μισθωτή τη χρήση του πράγματος για όσο χρόνο διαρκεί η σύμβαση και ο μισθωτής να καταβάλει το συμφωνημένο μίσθωμα.

Η παροχή της χρήσης του μισθίου που οφείλεται από τη σύμβαση αυτή ως ενιαίου ακινήτου είναι αδιαίρετη, γιατί δεν επιδέχεται κατάτμηση (ΑΠ 936/2010, ΑΠ 885/2006). Έτσι, επί περισσότερων συμμισθωτών δημιουργείται, λόγω του αδιαίρετου της χρήσης, ενοχή εις ολόκληρον. Η αποχώρηση από το μίσθιο κάποιου από τους συμμισθωτές δεν ωφελεί ούτε βλάπτει αυτόν που παραμένει ούτε επηρεάζει τη θέση του εκμισθωτή, ο οποίος εξακολουθεί να έχει την υποχρέωση να παράσχει ολόκληρη τη χρήση του μισθίου στους μισθωτές που απομένουν, ενώ οι παραμένοντες στο μίσθιο θα είναι υποχρεωμένοι να καταβάλουν ολόκληρο το συμφωνημένο μίσθωμα (ΑΠ 1863/2006, ΑΠ 464/1998).

Κατά το άρθρο 480 του ΑΚ, αν περισσότεροι οφείλουν διαιρετή παροχή ή αν περισσότεροι έχουν δικαίωμα σε διαιρετή παροχή, σε περίπτωση αμφιβολίας, κάθε οφειλέτης έχει την υποχρέωση να καταβάλει και κάθε δανειστής έχει το δικαίωμα να λάβει ίσο μέρος. Η παροχή του μισθώματος είναι διαιρετή τόσο ενεργητικά όσο και παθητικά.

Αυτό σημαίνει ότι, αν υπάρχουν περισσότεροι μισθωτές, αυτοί, σε περίπτωση αμφιβολίας, υποχρεούνται να καταβάλουν συμμέτρως το μίσθωμα, ο δε εκμισθωτής μπορεί να απαιτήσει από το μισθωτή την αναλογία του. "Περίπτωση αμφιβολίας" που στηρίζει την υποχρέωση των περισσότερων οφειλετών να καταβάλει ο καθένας ίσο μέρος της παροχής, υπάρχει, αν δεν συνάγεται κάτι άλλο, είτε άμεσα, λόγω ρητής ρύθμισης, είτε έμμεσα, από τη δικαιοπραξία που δημιουργεί ή από το νόμο που προβλέπει την πολυπρόσωπη ενοχή (ΑΠ 526/2017, ΑΠ 235/2016).

Τέλος, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 19 του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Από τη διάταξη αυτή, που αποτελεί κύρωση της παράβασης του άρθρου 93 παράγραφος 3 του Συντάγματος, προκύπτει ότι ο προβλεπόμενος απ' αυτή λόγος αναίρεσης ιδρύεται όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά (έλλειψη αιτιολογίας) ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται βάσει του πραγματικού του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου για την επέλευση της έννομης συνέπειας που απαγγέλθηκε ή την άρνησή της (ανεπαρκής αιτιολογία) ή όταν αντιφάσκουν μεταξύ τους (αντιφατική αιτιολογία).

Ανεπάρκεια και ασάφεια αιτιολογιών υπάρχει όταν από το αιτιολογικό της αποφάσεως δεν προκύπτουν τα πραγματικά περιστατικά που είναι αναγκαία για τη δικαιολόγηση της εφαρμοσθείσας διάταξης ουσιαστικού δικαίου, καθιστώντας έτσι ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο (ΑΠ 91/2019, ΑΠ 49/2019). Στην προκείμενη περίπτωση, από την παραδεκτή, κατ' άρθρο 561 παρ. 2 του ΚΠολΔ, επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης και των διαδικαστικών εγγράφων, προκύπτουν τα ακόλουθα:

Η αναιρεσείουσα, με την από 22-9-2015 αγωγή της κατά του αναιρεσιβλήτου ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, ισχυρίστηκε ότι με μισθωτική σύμβαση που καταρτίστηκε μεταξύ αυτής και του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ το έτος 2001 εκμίσθωσε (υπεκμίσθωσε) στο τελευταίο ένα πολυώροφο κτίριο στη …, προκειμένου να χρησιμοποιηθεί για στέγαση των υγειονομικών υπηρεσιών του.

Ότι από το έτος 2012 οι στεγαζόμενες στο μίσθιο Μονάδες Υγείας μεταφέρθηκαν στον εναγόμενο Ε.Ο.Π.Υ.Υ., ο οποίος υπεισήλθε στη μισθωτική σχέση. Ότι ο Ε.Ο.Π.Υ.Υ. καθυστερεί από δυστροπία την καταβολή των μισθωμάτων των μηνών Ιανουαρίου 2014 έως και Μαϊου 2015, ποσού 11.873,78 ευρώ το καθένα και ότι για το λόγο αυτό με εξώδικη δήλωσή της που επιδόθηκε στον εναγόμενο στις 12-5-2015 κατήγγειλε την παραπάνω μισθωτική σύμβαση.

Με αυτό το ιστορικό ζήτησε να υποχρεωθεί ο εναγόμενος ασφαλιστικός οργανισμός να της καταβάλει 205.488,05 ευρώ για οφειλόμενα μισθώματα των παραπάνω μηνών και 71.242,68 ευρώ ως αποζημίωση χρήσεως του διαστήματος από τον Ιούνιο του έτους 2015 έως τη συζήτηση της αγωγής της. Η αγωγή έγινε δεκτή ως προς το πρώτο κονδύλιο (των καθυστερούμενων μισθωμάτων) με την 3621/2016 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, ενώ απορρίφθηκε ένσταση του εναγομένου περί ελλείψεως παθητικής νομιμοποίησης της ενάγουσας λόγω υπεισέλευσης στη μίσθωση της 3ης Διοίκησης Υγειονομικής Περιφέρειας Μακεδονίας.

Κατά της απόφασης αυτής ο εναγόμενος μισθωτής άσκησε έφεση επαναφέροντας την προαναφερόμενη ένστασή του και εκδόθηκε η προσβαλλομένη, 661/2018 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, με την οποία έγινε δεκτή η έφεση, εξαφανίστηκε η εκκληθείσα απόφαση, απορρίφθηκε η αγωγή ως προς τα μισθώματα των μηνών Μαρτίου 2014 έως και Μαϊου 2015 και έγινε δεκτή ως προς εκείνα των μηνών Ιανουαρίου και Φεβρουαρίου 2014, συνολικού ύψους 23.747,56 ευρώ.

Ειδικότερα το Εφετείο δέχτηκε, κατά την ανέλεγκτη αναιρετικά περί των πραγμάτων κρίση του, τα ακόλουθα: "Δυνάμει του από 18-9-2001 ιδιωτικού συμφωνητικού, η εταιρία με την επωνυμία "I. και Γ. Κ. ΕΠΕ", της οποίας καθολική διάδοχος τυγχάνει η ενάγουσα, μισθώτρια πολυώροφου οικήματος που βρίσκεται στην … στη συμβολή των οδών ..., αποτελούμενο από έξι (6) ορόφους και ισόγειο, συνολικού εμβαδού 1.254 τμ, υπεκμίσθωσε το ως άνω ακίνητο στο ΝΠΔΔ με την επωνυμία "ΙΚΑ-ΕΤΑΜ", νόμιμα εκπροσωπούμενο κατά την κατάρτιση της σύμβασης από τον Διευθυντή του Περ/κου Υποκ/τος ΙΚΑ Θεσσαλονίκης, Δ.

Τ., προκειμένου να χρησιμοποιηθεί για την εγκατάσταση των Υπηρεσιών της Ν.ΜΎ Ι.Κ.Α Θεσσαλονίκης. Η διάρκεια της υπομίσθωσης ορίστηκε σε εννέα (9) έτη, αρχόμενη από την επομένη της παραλαβής του κτιρίου με πρωτόκολλο (19-9-2001), το δε μηνιαίο μίσθωμα ορίσθηκε στο ποσό των 16.140,87 ευρώ για τα πρώτα τρία (3) έτη της μίσθωσης, καταβλητέο την πρώτη εκάστου μήνα, αναπροσαρμοζόμενο στο ύψος του τιμαρίθμου για κάθε επόμενο έτος, κατά δε τον 17° όρο του ανωτέρω συμφωνητικού, όλα γενικά τα τέλη χαρτοσήμου βαρύνουν αποκλειστικά και εξ ολοκλήρου τον αντισυμβαλλόμενο εκμισθωτή.

Ακολούθως, δυνάμει του από 13-10-2010 ιδιωτικού συμφωνητικού, συμφωνήθηκε αναδρομική μείωση του μισθώματος σε ποσοστό 20%, οπότε διαμορφώθηκε στο ποσό των 15.431,7*1 ευρώ για χρονική διάρκεια τριών ετών χωρίς αναπροσαρμογές ενώ στη συνέχεια, κατ εφαρμογή του άρθρου 2 του ν. 4081/2012 και μετά την από 28-1-2013 σχετική δήλωση του εναγομένου, το μηνιαίο μίσθωμα μειώθηκε στο ποσό των 11.873,78 ευρώ για το χρονικό διάστημα από 1-10-2012 μέχρι την 31-12-2014.

Από την ισχύ του νόμου 3918/2011 και εφεξής, το ΙΚΑ-ΕΤΑΜ διαδέχθηκε το νεοσυσταθέν, κατά τις προαναφερόμενες διατάξεις, εναγόμενο ΝΠΔΔ με την επωνυμία ΕΟΠΥΥ. Όπως ρητά προβλέπεται στον άνω ιδρυτικό νόμο το τελευταίο υπεισήλθε στα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ ως καθολικός διάδοχος κατά το μέρος που αφορά στον τομέα της υγειονομικής περίθαλψης.

Από την δημοσίευση του ν. 4238/17-2-2014 η στεγαζόμενη στο μίσθιο Υγειονομική Μονάδα εντάχθηκε στην οικεία Διοίκηση της 3ηζ ΔΥΠε Μακεδονίας σύμφωνα με τα προαναφερόμενα στις προπαρατεθείσες νομικές διατάξεις, στην επίδικη δε μίσθωση υπεισήλθε η ως άνω ΔΥΠε. Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι μέσα στο μίσθιο και δη στον πρώτο όροφο αυτού στεγάζεται το Φαρμακείο του ΕΟΠΥΥ και σε ένα γραφείο του τρίτου ορόφου αυτού στεγάζεται η Επιτροπή Φαρμάκων, τα οποία αμφότερα-κατά την ρητή διατύπωση της διάταξης του άρθρου 21 παρ.6 του ν. 4238/2014-εξαιρούνται της ex lege παραχώρησης στην οικεία ΔΥΠε και εξακολουθούν έτσι να υπάγονται στην αρμοδιότητα του εναγομένου Οργανισμού, ενώ στους υπόλοιπους ορόφους του μισθίου στεγάζονταν οι λοιπές υγειονομικές υπηρεσίες του ΙΚΑ που εντάχθηκαν αρχικά στον ΕΟΠΥΥ και πλέον με τον ανωτέρω νόμο 4238/2014 στην αρμοδιότητα της ΔΥΠε.

Την 12-1-2015 εκκενώθηκαν από την ΔΥΠε οι λοιποί αυτοί όροφοι (δηλαδή πλην του πρώτου ορόφου που στεγάζονταν το Φαρμακείο και ενός γραφείου του τρίτου ορόφου της Επιτροπής Φαρμάκων), μετά από σχετική απόφαση μεταστέγασηΓ του Διοικητή της (βλ. σχ. το με αρ. πρωτ. 262/12-2-2015 έγγραφο της 3ης ΔΥΠε Μακεδονίας προς τον ΕΟΠΥΥ).

Ωστόσο τόσο το εναγόμενο ΕΟΠΥΥ όσο και η οικεία ΔΥΠε, μολονότι χρησιμοποιούσαν ακώλυτα το μίσθιο-κατά τις προαναφερθείσες διακρίσεις των χώρων αυτών-το μεν εναγόμενο μέχρι και την άσκηση της αγωγής εναντίον του, η δε ΔΥΠε οπωσδήποτε μέχρι την 12-1-2015, εν τούτοις δεν κατέβαλαν τα αντίστοιχα μισθώματα των μηνών από τον Ιανουάριο 2014 μέχρι τον Μάιο 2015.

Κατά συνέπεια η αγωγή της εφεσίβλητης που στρέφεται μόνον εις βάρος του εκκαλούντος ΕΟΠΥΥ από τον οποίο ζητεί την καταβολή χωρίς κανένα διαχωρισμό του συνόλου των μισθωμάτων για το χρονικό διάστημα από Μάρτιο 2014 μέχρι και Μάιο 2015, εφόσον για τους μήνες Ιανουάριο και Φεβρουάριο 2014 αποκλειστικά υπεύθυνο για την καταβολή του μισθώματος ήταν το εναγόμενο, πάσχει από έλλειψη παθητικής νομιμοποίησης όσον αφορά τους προαναφερόμενους χώρους στους οποίους στεγάζονταν οι υγειονομικές υπηρεσίες και πλέον εντάχθηκαν στην αρμοδιότητα των ΔΥΠε, ενώ όσον αφορά τον πρώτο όροφο του μισθίου όπου στεγάζονταν το φαρμακείο του ΕΟΠΥΥ και του γραφείου του πρώτου ορόφου όπου στεγάζονταν η Επιτροπή φαρμάκων, τα οποία αμφότερα, ως προαναφέρθηκε, κατά την ρητή διατύπωση της διάταξης του άρθρου 21 παρ.6 του ν. 4238/2014, εξαιρούνται της ex lege παραχώρησης στην οικεία ΔΥΠε και εξακολουθούν έτσι να υπάγονται στην αρμοδιότητα του εναγομένου Οργανισμού, η αγωγή έπρεπε να απορριφθεί ως αόριστη εφόσον δεν προσδιορίζεται για τους συγκεκριμένους χώρους η αναλογούσα μισθωτική αξία με βάση τον επιμερισμό του ποσού του συνολικού μισθώματος σε σχέση με τους επιμέρους χώρους του μισθίου (αξία κατά ορόφους και κατ ιδίαν γραφείων)".

Με αυτά που δέχτηκε το Εφετείο παραβίασε εκ πλαγίου τις προπαρατεθείσες ουσιαστικού κανόνα δικαίου διατάξεις των άρθρων 21 του ν. 4238/2014 και 574 του ΑΚ, καθόσον διέλαβε ανεπαρκείς αιτιολογίες που καθιστούν ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο για το αν αυτές εφαρμόστηκαν ορθά ή όχι και ως εκ τούτου στέρησε την απόφασή του από νόμιμη βάση.

Ειδικότερα το Εφετείο, ενώ δέχεται ότι το μίσθιο εκμισθώθηκε (υπεκμισθώθηκε) από την αναιρεσείουσα ως ενιαίο ακίνητο για στέγαση υγειονομικών υπηρεσιών του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ, στη θέση του οποίου υπεισήλθε ο αναιρεσίβλητος Ε.Ο.Π.Υ.Υ. και ότι από τη δημοσίευση του ν. 4238/17-2-2014 η στεγαζόμενη στο μίσθιο Υγειονομική Μονάδα, πλην του φαρμακείου που παρέμεινε στον Ε.Ο.Π.Υ.Υ., εντάχθηκε στην 3η Δ.Υ.Πε.

Μακεδονίας, στη συνέχεια δέχεται ότι η τελευταία υπεισήλθε ως μισθώτρια στη μισθωτική σχέση και στη χρήση του μισθίου μόνον κατά τους χώρους που στεγάζονταν οι Υγειονομικές υπηρεσίες του Ε.Ο.Π.Υ.Υ. και ότι ο Ε.Ο.Π.Υ.Υ. παρέμεινε ως μισθωτής στη χρήση του μισθίου μόνον κατά τους χώρους του φαρμακείου, χωρίς όμως να διευκρινίζει πώς έγινε η διαίρεση της χρήσης του μισθίου, πώς καθορίστηκε ότι κάθε μισθωτής βαρύνεται (για το επίδικο διάστημα από Μάρτιο 2014 έως και Μάιο 2015) με μίσθωμα ανάλογο προς το εμβαδόν των ορόφων και γραφείων του όλου κτιρίου (μισθίου) που καταλάμβανε κάθε στεγαζόμενη υπηρεσία του και ποιος μισθωτής βαρύνεται με το μίσθωμα για τους μη χρησιμοποιούμενους από τις ίδιες υπηρεσίες χώρους του μισθίου.

Κατά συνέπεια, είναι βάσιμος ο σχετικός δεύτερος λόγος αναίρεσης από τον αριθμό 19 (κατ' εκτίμηση του νοηματικού περιεχομένου του) του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, που επιτρεπτά προτάσσεται κατά την έρευνα, καθόσον ο Άρειος Πάγος δεν δεσμεύεται από τη σειρά των αναιρετικών λόγων που καθορίζουν οι διάδικοι, με τον οποίο η αναιρεσείουσα προβάλλει τις αιτιάσεις αυτές.

Μετά δε την παραδοχή του πιο πάνω λόγου, παρέλκει η έρευνα των λοιπών λόγων, γιατί η αναιρετική εμβέλεια του λόγου που έγινε δεκτός καθιστά αλυσιτελή την εξέτασή τους, αφού η παραδοχή τους οδηγεί στο ίδιο αποτέλεσμα, δηλαδή την αναίρεση της εφετειακής απόφασης κατά το προσβληθέν με την αναίρεση κεφάλαιο.

Μετά απ' αυτά πρέπει να γίνει δεκτή η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης και να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση ως προς κεφάλαιο που προαναφέρθηκε. Ακολούθως, η υπόθεση πρέπει να παραπεμφθεί για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Δικαστήριο, αφού είναι δυνατή η σύνθεσή του από άλλον Δικαστή, εκτός από εκείνον που δίκασε προηγουμένως (άρθρο 580 παρ. 3 του ΚΠολΔ).

Πρέπει, επίσης, να διαταχθεί η επιστροφή του παραβόλου που έχει καταθέσει η αναιρεσείουσα στην ίδια (άρθρο 495 παρ. 3 εδάφ. ε' του ΚΠολΔ) και να καταδικαστεί ο αναιρεσίβλητος στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας, που κατέθεσε προτάσεις, κατά το νόμιμο αίτημά της (άρθρα 176, 183, 189 παρ. 1 και 191 παρ. 2 του ΚΠολΔ), μειωμένα όμως κατά τη διάταξη του άρθρου 21 παρ. 9 του ν. 1902/1990 σε συνδ.

με τη διάταξη του άρθρου 22 παρ. 1 του ν. 3693/1957, γιατί ο αναιρεσίβλητος αποτελεί φορέα κοινωνικής ασφάλισης που τελεί υπό την εποπτεία και του Υπουργείου Υγείας και έχει όλα τα δικαστικά και δικονομικά προνόμια του Δημοσίου.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 661/2018 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση, κατά το αναιρούμενο μέρος της, στο παραπάνω Δικαστήριο, το οποίο θα συγκροτηθεί από άλλον Δικαστή, πλην αυτού που εξέδωσε την εν λόγω απόφαση.

Διατάσσει την επιστροφή στην αναιρεσείουσα του παραβόλου που έχει καταθέσει.

Καταδικάζει τον αναιρεσίβλητο στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας, τα οποία ορίζει σε τριακόσια (300) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 18 Δεκεμεβρίου 2020.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 10 Φεβρουαρίου 2021.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ