185/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 185 / 2007 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 185/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ ΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Αχιλλέα Νταφούλη, Ελένη Μαραμαθά, Αντώνιο Παπαθεοδώρου και Παναγιώτη Παρτσιλίβα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 22 Σεπτεμβρίου 2006, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. ... και 2. .... , οι οποίοι παραστάθηκαν με τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Νικόλαο Σιάμο.

Της αναιρεσίβλητης: Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας, με την επωνυμία "ΕΘΝΙΚΗ Α.Ε.Ε.Γ.Α.", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Φλώρα Τριανταφύλλου, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις με αριθμούς έκθ. κατάθεσης 1455/2000, 12646/2000, 3807/2000, 114/2001 και 158/2001 αγωγές, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1235/2002 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 4822/2004 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 10 Ιουνίου 2005 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Παναγιώτης Παρτσιλίβας, ανέγνωσε την από 11 Σεπτεμβρίου 2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Με τους υπό στοιχ. Α1 και Α3 λόγους της αίτησης αναίρεσης προβάλλεται αιτίαση εκ της διατάξεως του άρθρου 559 αρ. 8 Κ.Πολ.Δ., εκ του ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη ουσιώδη πράγματα α) που προτάθηκαν από τους αναιρεσείοντες με την έφεσή τους και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, ήτοι ότι η δεύτερη εξ αυτών, οδηγός του υπ΄ αριθ. ...

Ι.Χ.Ε. αυτοκινήτου, ιδιοκτησίας του πρώτου αναιρεσείοντος και ασφαλισμένου στην αναιρεσίβλητη, το οποίο συγκρούστηκε με την έμπροσθεν αυτού κινούμενη δίκυκλη μοτοσυκλέτα ... , με συνέπεια να τραυματισθεί θανάσιμα ο οδηγός της τελευταίας .... και να υποστεί σωματικές βλάβες η συνεπιβαίνουσα σ΄ αυτή .... , δεν τελούσε σε κατάσταση μέθης κατά το χρόνο του επίδικου ατυχήματος, διότι, καίτοι ανευρέθη μετά από σχετική εξέταση αίματος σ΄ αυτή ποσοστό αλκοόλης 0,63 gr/lt, δεν προέκυπτε, από τα αποδεικτικά στοιχεία, ύπαρξη άλλων συμπτωμάτων, προκειμένου να στοιχειοθετηθεί πλήρης απόδειξη περί μέθης και β) την "υφιστάμενη ολισθηρότητα του οδοστρώματος, ως παράγοντα που έχει ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης", αντίστοιχα.

Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος : ως προς μεν τη δεύτερη αιτίαση προεχόντως ως αβάσιμος διότι ερείδεται επί εσφαλμένης προϋπόθεσης, γιατί η προσβαλλόμενη απόφαση, όπως από αυτή προκύπτει, δεν εδίκασε επί εφέσεως των αναιρεσειόντων αλλά επί εφέσεως της αναιρεσίβλητης ασφαλιστικής εταιρείας, με την οποία δεν επλήττετο η πρωτόδικη απόφαση ως προς την υπαιτιότητα της δεύτερης αναιρεσείουσας αλλά παραπονείτο εκείνη γιατί το πρωτόδικο δικαστήριο έκρινε ότι ο πρώτος των αναιρεσειόντων δεν έχει αποδεχθεί τους όρους του ασφαλιστηρίου συμβολαίου με αποτέλεσμα να μην δεσμεύεται από αυτούς και, κατ΄ ακολουθία της κρίσης του αυτής, απέρριψε την από 17-9-2001 παρεμπίπτουσα αγωγή της κατά των αναιρεσειόντων, ως προς δε την πρώτη αιτίαση ως απαράδεκτος γιατί ο προβληθείς από τους αναιρεσείοντες με τις προτάσεις κατά της εφέσεως της αναιρεσίβλητης ισχυρισμός ότι η αναιρεσείουσα οδηγός δεν τελούσε σε κατάσταση μέθης και επομένως δεν συνέτρεχε περίπτωση απαλλαγής της αναιρεσίβλητης ασφαλιστικής εταιρίας ως αρνητικός του αντίθετου λόγου εφέσεως της τελευταίας δεν αποτελεί "πράγματα" κατά την έννοια του αριθμού 8 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ..-

ΙΙ. Με τον υπό στοιχ. Α2 λόγο της αίτησης αναίρεσης προβάλλεται αιτίαση εκ της διατάξεως του άρθρου 559 αριθ. 19 Κ.Πολ.Δ., εκ του ότι η προσβαλλόμενη δεν περιέχει σαφή, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, διότι κατέληξε στο αποδεικτικό της πόρισμα ότι αποκλειστικά υπαίτια της ένδικης σύγκρουσης ήταν η δεύτερη των αναιρεσειόντων, απορρίπτοντας έτσι σχετικό λόγο έφεσής τους, χωρίς στην αιτιολογία της επί του ζητήματος αυτού να προβή σε "μνεία ή αναφορά" της κατάθεσης του ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου εξετασθέντος μάρτυρος .... , ο οποίος κατέθεσε περί εμπλοκής τρίτου οχήματος ΤΑΧΙ, προς αποφυγή του οποίου η δεύτερη των αναιρεσειόντων ενήργησε αποφευκτικό ελιγμό κι έτσι επήλθε η σύγκρουση του αυτοκινήτου, που οδηγούσε αυτή, με την πιο πάνω μοτοσυκλέτα. Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως αβάσιμος προεχόντως διότι στηρίζεται επί εσφαλμένης προϋπόθεσης γιατί το Εφετείο, όπως από την προσβαλλόμενη προκύπτει και αναφέρθηκε ανωτέρω, δεν εδίκασε επί εφέσεως των αναιρεσειόντων αλλά επί εφέσεως της αναιρεσίβλητης ασφαλιστικής εταιρείας με την οποία επλήττετο η πρωτόδικη απόφαση μόνο κατά το μέρος που απέρριψε την άνω αγωγή της για το λόγο που παραπάνω στην υπό στοιχ. Ι σκέψη εκτέθηκε και όχι η υπαιτιότητα της δεύτερης των αναιρεσειόντων.-

ΙΙΙ. Με τον υπό στοιχ. Β και τελευταίο λόγο της αίτησης αναίρεσης, αφού γίνεται επίκληση των άρθρων 25 παρ. 8 της Κ4/585/1978 ΑΥΕ, 6 παρ. παρ. 1 και 5 του Ν. 498/1976, 26 παρ. παρ. 1 και 2 και 42 παρ. 2 εδ. α΄ του Συντάγματος, 361, 173 και 200 του Α.Κ. και θεωρητική ανάπτυξη επ΄ αυτών, προβάλλεται αιτίαση από τις διατάξεις του άρθρου 559 αριθ. 1 και 19 Κ.Πολ.Δ., γιατί "το Εφετείο έκρινε ότι έσφαλε το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, το οποίο έκρινε ότι ο πρώτος των αναιρεσειόντων δεν έχει αποδεχθεί τους όρους του ασφαλιστηρίου συμβολαίου με αποτέλεσμα να μην δεσμεύεται από αυτούς", όπως επί λέξει αναφέρεται σ΄ αυτόν.

Ο λόγος αυτός της αίτησης αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί ως αόριστος, διότι δεν αναφέρεται σε τι συνίσταται η παραβίασή τους, δηλαδή ποιό είναι το αποδιδόμενο στο δικαστήριο της ουσίας νομικό σφάλμα ως προς την ερμηνεία και εφαρμογή τους και ποιές οι σχετικές επί της ουσίας παραδοχές του δικαστηρίου εκείνου, επιπρόσθετα δε καθόσον αφορά τους ερμηνευτικούς κανόνες των άρθρων 173 και 200 του Α.Κ. (διότι) ουδόλως επικαλούνται οι αναιρεσείοντες την διαπίστωση ύπαρξης κενού από το Εφετείο ως προς τους όρους του ασφαλιστηρίου συμβολαίου.

Κατά τα λοιπά οι προσαπτόμενες στο Εφετείο πλημμέλειες αναφέρονται στην ανέλεγκτη από τον Αρειο Πάγο εκτίμηση των αποδείξεων (άρθρο 561 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.). Κατ΄ ακολουθία όλων αυτών, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να καταδικαστούν οι αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης (άρθρ. 176 και 183 Κ.Πολ.Δ.), η οποία κατέθεσε και προτάσεις.-

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

-

Απορρίπτει την από 10-6-2005 αίτηση των ... και .... για αναίρεση της 4822/2004 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Και

-Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, την οποία ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1.170) ευρώ.-

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 17 Ιανουαρίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 30 Ιανουαρίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ