Supreme Court dismisses appeal against regional government's rejection of school housing compensation claim.

Απόφαση 1858 / 2017 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1858/2017

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2’ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Σακκά, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, ο οποίος ορίστηκε με την υπ’ αριθμ. 98/2017 Πράξη της Προέδρου του Αρείου Πάγου, κωλυομένης της Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Δήμητρας Παπαντωνοπούλου, Ιωσήφ Τσαλαγανίδη, Γεώργιο Κοντό, Αβροκόμη Θούα και Γεώργιο Παπανδρέου - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 15 Μαΐου 2017, με την παρουσία και της γραμματέως, Θεοδώρας Παπαδημητρίου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Περιφέρειας Θεσσαλίας, καθολικής διαδόχου ως προς τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Τρικάλων, σύμφωνα με το άρθρο 283 παρ.2 του Ν. 3.852/2010, η οποία εδρεύει στη Λάρισα και εκπροσωπείται νόμιμα από τον ... Κ. Α., εκπροσωπήθηκε δε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Αντώνιο Τίγκα, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του Κ.Πολ.Δ.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Ε., χήρας Β. Κ., το γένος Κ. Χ., 2) Κ. συζύγου Χ. Τ., θυγατέρα Ι. Χ., 3) Π. συζύγου Π. Π., θυγατέρα Ι. Χ., 4) Μ. Χ. του Ι. και 5) Κ. Χ. του Ι., απάντων κατοίκων .... Οι πρώτη, δεύτερη, τρίτη και τέταρτος εκπροσωπήθηκαν από τους πληρεξουσίους δικηγόρους τους: α) Ν. Κ. και β) Κ. Χ., ήδη πέμπτο αναιρεσίβλητο, ενώ ο πέμπτος αναιρεσίβλητος παραστάθηκε αυτοπροσώπως με την ιδιότητα του δικηγόρου.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 22-10-2008 και 2-6- 2009 αγωγές των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Τρικάλων και συνεκδικάσθηκαν.

Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 404/2009 του ίδιου Δικαστηρίου, 445/2014 μη οριστική και 337/2015 οριστική του Τριμελούς Εφετείου Λάρισας.

Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 12-1-2016 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Οι πληρεξούσιοι των αναιρεσιβλήτων ζήτησαν την απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

I). Με την από 12-1-2016 αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η αντιμωλία των διαδίκων εκδοθείσα 337/2015 τελεσίδικη απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Λαρίσης, η οποία απέρριψε αντίθετες εφέσεις των διαδίκων κατά της 404/2009 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Τρικάλων, που συνεκδίκασε και δέχθηκε ως ουσιαστικά βάσιμες δυο αγωγές των αναιρεσιβλήτων κατά της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Νομού Τρικάλων, στη θέση της οποίας ως καθολικός διάδοχος υπεισήλθε η αναιρεσείουσα Περιφέρεια Θεσσαλίας, με τις οποίες ζητούσαν να υποχρεωθεί η εναγομένη να τους καταβάλει αποζημίωση από σύμβαση χρησιδανείου που έληξε και αφορά ακίνητο των εναγόντων που παραχωρήθηκε στην εναγομένη για τις ανάγκες στέγασης δημόσιου εκπαιδευτηρίου. Η αίτηση ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρ. 552, 553, 556, 558,564, 566§1 Κ.Πολ.Δ). Είναι συνεπώς παραδεκτή (άρθρ. 577§1 Κ.Πολ.Δ) και πρέπει να ερευνηθεί ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρ. 577§3 Κ.Πολ.Δ).

II) Από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ προκύπτει, ότι λόγος αναίρεσης για ευθεία παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου ιδρύεται, αν αυτός δεν εφαρμόστηκε, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή αν εφαρμόστηκε, ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν το δικαστήριο προσέδωσε στον εφαρμοστέο κανόνα έννοια διαφορετική από την αληθινή.

III) Το άρθρο 94 παρ. Ν.3852/2010 ορίζει τα εξής: "Στο άρθρο 75 παρ. I του Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων, υπό τον τομέα στ’ ("Παιδείας, Πολιτισμού και Αθλητισμού"), προστίθενται οι ακόλουθες Αρμοδιότητες:

"13. Η εκτέλεση προγραμμάτων δια βίου μάθησης στο πλαίσιο του αντίστοιχου εθνικού και περιφερειακού σχεδιασμού, σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία.

"14. Η συγκρότηση επιτροπής καταλληλότητας και επιλογής οικοπέδου για την ανέγερση διδακτηρίου, καθώς και επιλογής οικοπέδου μετά κτιρίου κατάλληλου να χαρακτηρισθεί ως διδακτήριο. Η εκτίμηση της αξίας του οικοπέδου γίνεται από την επιτροπή του άρθρου 186 του ν. 3463/2006." Τα ανωτέρω ισχύουν και για μισθώσεις κτηρίων προς στέγαση σχολείων Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης από τους Δήμους. Σχετικές αποφάσεις συγκρότησης της επιτροπής καταλληλότητας για μίσθωση σχολικών ακινήτων που εκδόθηκαν μετά την έναρξη ισχύος του ν. 3852/2010 μέχρι τη δημοσίευση του παρόντος είτε από τον οικείο Περιφερειακό Διευθυντή Εκπαίδευσης είτε από τον Δήμαρχο, θεωρούνται νόμιμες.

15. Η απαλλοτρίωση οικοπέδων για τις ανάγκες της σχολικής στέγης, καθώς και η ανέγερση σχολικών κτιρίων.

16. Η μίσθωση ακινήτων για τη στέγαση δημόσιων σχολικών μονάδων, η στέγαση και συστέγαση αυτών και σε περίπτωση συστέγασης ο καθορισμός της αποκλειστικής χρήσης ορισμένων χώρων του διδακτηρίου, από κάθε σχολική μονάδα, καθώς και της κοινής χρήσης των υπολοίπων χώρων και των ωρών λειτουργίας της κάθε συστεγαζόμενης σχολικής μονάδας.

17. Η διάθεση διδακτηρίου για άλλες χρήσεις κοινής ωφέλειας ή για την πραγματοποίηση εκδηλώσεων, κοινού ενδιαφέροντος, σε συνεργασία με τη Σχολική Επιτροπή.".

Το άρθρο 283 παρ.2 ν.3852/2010 ορίζει ότι:"2. Από την έναρξη λειτουργίας των περιφερειών καταργούνται οι ενιαίες νομαρχιακές αυτοδιοικήσεις, οι νομαρχιακές αυτοδιοικήσεις και τα νομαρχιακά διαμερίσματα. Οι περιφέρειες υπεισέρχονται, αυτοδικαίως, μετά την έναρξη ασκήσεως των αρμοδιοτήτων τους, σε όλα τα δικαιώματα, περιλαμβανομένων και των εμπραγμάτων, καθώς και στις υποχρεώσεις, των Νομαρχιακών Αυτοδιοικήσεων. Οι εκκρεμείς δίκες των πρώην Νομαρχιακών Αυτοδιοικήσεων, εκτός από αυτές που αφορούν πράξεις ή παραλείψεις των πολεοδομικών γραφείων που συνεχίζονται από τις αρμόδιες υπηρεσίες για τα θέματα αυτά, συνεχίζονται, αυτοδικαίως, από ης ιδρυόμενες περιφέρειες, χωρίς να διακόπτονται και χωρίς να απαιτείται ειδική διαδικαστική πράξη συνέχισης για την καθεμία από αυτές.

"Οι δήμοι και οι περιφέρειες υπεισέρχονται αυτοδικαίως σε πάσης φύσεως υποχρεώσεις και δικαιώματα, εξαιρουμένων των εμπραγμάτων, που βάσει διατάξεων νόμων και κανονιστικών πράξεων συνδέονται με Αρμοδιότητες που μεταφέρονται σε αυτούς. Όταν οι υποχρεώσεις, που προέρχονται από τη μεταφορά αρμοδιοτήτων αφορούν στην πληρωμή δαπανών, οι δήμοι και οι περιφέρειες είναι υπόχρεοι για την καταβολή τους στην περίπτωση που δεν έχει εκδοθεί το προβλεπόμενο από τον Κώδικα Βιβλίων και Στοιχείων σχετικό παραστατικό από τους δικαιούχους ή δεν έχει εκδοθεί τελεσίδικη δικαστική απόφαση μέχρι 31.12.201Θ για τους δήμους ή 30.6.2011 για τις περιφέρειες.

Ομοίως οι δήμοι και οι περιφέρειες είναι δικαιούχοι απαιτήσεων που συνδέονται με τις μεταφερόμενες Αρμοδιότητες, για τις οποίες δεν έχουν αποσταλεί οι χρηματικοί κατάλογοι προς ταμειακή βεβαίωση μέχρι τις ανωτέρω προθεσμίες. Στις περιπτώσεις αυτές, οι σχετικές εκκρεμείς δίκες της πρώην Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης ή της πρώην κρατικής περιφέρειας συνεχίζονται, αυτοδικαίως, από το δήμο ή την περιφέρεια που αφορά το αντικείμενο της δίκης, χωρίς να διακόπτονται και χωρίς να απαιτείται ειδική διαδικαστική πράξη συνέχισης τους.

Οι δήμοι και οι περιφέρειες από την έναρξη άσκησης των μεταφερόμενων σε αυτούς αρμοδιοτήτων υπεισέρχονται αυτοδικαίως στις συμβάσεις μίσθωσης ακινήτων που είχαν συναφθεί για τη στέγαση των υπηρεσιών που συνδέονται με τις Αρμοδιότητες αυτές, εφόσον οι οικείες υπηρεσίες εξακολουθούν να στεγάζονται στα μισθωμένα ακίνητα.

Σε περίπτωση που στο ακίνητο στεγάζονται από κοινού και υπηρεσίες άλλων φορέων, η υπεισέλευση πραγματοποιείται κατ’ αναλογία των χρησιμοποιούμενων ανά φορέα τετραγωνικών μέτρων. Ομοίως, αναλογικά επιμερίζονται και οι λοιπές λειτουργικές δαπάνες".

Από το συνδυασμό των παραπάνω διατάξεων συνάγεται ότι οι περιφέρειες υπεισέρχονται αυτοδικαίως μετά την έναρξη ασκήσεως αρμοδιοτήτων τους σε όλα τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των Νομαρχιακών Αυτοδιοικήσεων. Οι εκκρεμείς δίκες των πρώην Νομαρχιακών Αυτοδιοικήσεων, εκτός από αυτές που αφορούν πράξεις ή παραλείψεις των πολεοδομικών γραφείων συνεχίζονται αυτοδικαίως από τις ιδρυόμενες περιφέρειες και όχι από τους δήμους ,εφόσον η διαφορά δεν αναφέρεται σε σύμβαση μίσθωσης ακινήτου αλλά από σύμβαση χρησιδανείου.

Στην προκείμενη περίπτωση, από την παραδεκτή επισκόπηση της προσβαλλόμενης εφετειακής απόφασης [άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ] προκύπτει ότι, το αντικείμενο της δίκης αφορά αποζημίωση από σύμβαση χρησιδανείου ακινήτου των εναγόντων-αναιρεσιβλήτων προς την αρχικά εναγομένη-εκκαλούσα Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Τρικάλων και με την προσβαλλόμενη απορρίφθηκε ο ισχυρισμός της αναιρεσείουσας Περιφέρειας Θεσσαλίας περί ελλείψεως νομιμοποίησής της να συνεχίσει ως εναγομένη τη δίκη γιατί κατά τους ισχυρισμούς της, νομιμοποιείται ο Δήμος Τρικκαίων με την εξής αιτιολογία: "Σημειώνεται ότι στη θέση της αρχικώς εναγομένης -εκκαλούσας και εφεσίβλητης υπεισήλθε αυτοδικαίως η Περιφέρεια Θεσσαλίας, η οποία και μόνον νομιμοποιείται σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 283 παρ.2 εδ.

γ του ν. 3852/2010 να συνεχίσει τις εκκρεμείς δίκες που ανοίχθηκαν με τις αγωγές επί των οποίων εκδόθηκε η εκκαλούμενη απόφαση, καθόσον, παρά τα όσα αντίθετα υποστηρίζει η ίδια με τις προτάσεις της, οι συγκεκριμένες υποθέσεις δεν αφορούν μίσθωση ακινήτου για τη στέγαση δημόσιου σχολείου, αλλά απαιτήσεις των εναγόντων που φέρονται να πηγάζουν από την καταρτισθείσα μεταξύ των αυτών και της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Τρικάλων σύμβαση χρησιδανείου ,η οποία δεν εμπίπτει στις περιπτώσεις που ρυθμίζονται από τις διατάξεις των άρθρων 94 παρ.4,95 και 283 παρ.2 εδ.

δ, ε, στ και ζ του ανωτέρω νόμου, ώστε να γίνει λόγος για υπεισέλευση στη θέση της αρχικώς εναγομένης εκκαλούσας και εφεσίβλητης του Δήμου Τρικκαίων". Με την ανωτέρω παραδοχή ότι η διαφορά προέρχεται από σύμβαση χρησιδανείου και όχι από σύμβαση μίσθωσης ακινήτου για στέγαση δημόσιου σχολείου και συνεπώς σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 283 παρ.2 εδάφ.

γ’ ν. 3852/2010 υπεισήλθε στα δικαιώματα και υποχρεώσεις της αρχικής εναγομένης η Περιφέρεια Θεσσαλίας ως καθολική διάδοχος της, η προσβαλλόμενη απόφαση ορθά εφάρμοσε τις προαναφερθείσες νομικές διατάξεις των άρθρων 94 παρ.4 και 283 παρ.2 ν.3852/2010 και πρέπει να απορριφθεί ο πρώτος εκ του άρθρου 559 αριθμ. 1 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης.

ΙΙΙ) Κατά την έννοια των διατάξεων των άρθρων 321, 322 και 324 ΚΠολΔ, η τελεσίδικη απόφαση αποτελεί δεδικασμένο που δεν επιτρέπει να αμφισβητηθεί και να καταστεί αντικείμενο νέας δίκης το δικαίωμα που κρίθηκε και η δικαιολογική σχέση από την οποία αυτό έχει παραχθεί. Η απαγόρευση αυτή ενεργεί τόσο θετικά, με την έννοια ότι το δικαστήριο, ενώπιον του οποίου ανακύπτει εξ αφορμής άλλης δίκης, είτε ως κύριο είτε ως προδικαστικό ζήτημα, το δίκαιο που κρίθηκε με τελεσίδικη απόφαση οφείλει να θέσει ως βάση της απόφασής του το δεδικασμένο, που προκύπτει από την απόφαση αυτή, λαμβάνοντάς το ως αμάχητη αλήθεια, όσο και αρνητικά, για την έννοια ότι απαγορεύεται η συζήτηση νέας αγωγής για το ίδιο δικαίωμα για την ύπαρξη ή μη του οποίου υπάρχει δεδικασμένο.

Το δεδικασμένο αυτό εκτείνεται στο ουσιαστικό ζήτημα για έννομη σχέση που προβλήθηκε με αγωγή, ανταγωγή, κυρία παρέμβαση ή ένσταση συμψηφισμού. Έννομη σχέση κατά την έννοια των ανωτέρω διατάξεων είναι το σύνολο των έννομων συνεπειών που κρίθηκε τελεσίδικα και τα πραγματικά γεγονότα που γέννησαν ή απέσβησαν τις έννομες συνέπειες.

Εξάλλου ο από το πρώτο μέρος της διατάξεως του άρθρου 559 αρ. 16 Κ.Πολ.Δ. λόγος αναίρεσης ιδρύεται όταν το δικαστήριο, το οποίο προέβη αυτεπαγγέλτως ή κατά πρόταση κάποιου από τους διαδίκους σε έρευνα για τη συνδρομή ή όχι των προϋποθέσεων του δεδικασμένου, κατά παράβαση του νόμου δέχτηκε ότι υπάρχει ή ότι δεν υπάρχει δεδικασμένο.

Στον έλεγχο του Αρείου Πάγου υπόκειται η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας τόσο για το αν τα πραγματικά περιστατικά που έγιναν δεκτά συνιστούν την έννοια του δεδικασμένου και για το αν αυτό έχει την έκταση και τα αποτελέσματα, τα οποία προσέδωσε σ" αυτό η απόφαση, όσο και η κρίση της συνδρομής ή μη των κατά το άρθρο 324 ΚΠολΔ προϋποθέσεων του δεδικασμένου, εφόσον η κρίση αυτή στηρίζεται σε διαδικαστικά έγγραφα, όπως είναι η αγωγή και οι δικαστικές αποφάσεις, η εκτίμηση του περιεχομένου των οποίων, κατά το άρθρο 561 παρ. 2 του ίδιου Κώδικα ελέγχεται από τον Άρειο Πάγο.

Ο Άρειος Πάγος ελέγχει μόνο την "παράβαση νόμου", δηλαδή την ψευδή ερμηνεία ή εσφαλμένη εφαρμογή των περί δεδικασμένου διατάξεων σε σχέση με όσα ανελέγκτως γίνονται δεκτά, αν επομένως αυτά συνιστούν την έννοια του δεδικασμένου και αν αυτό έχει την έκταση και τα αποτελέσματα που του προσέδωσε η απόφαση, ενώ διαφεύγει του ελέγχου, ως κρίση περί τα πράγματα (άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ), η συνδρομή ή όχι των περιστατικών ως προς την ταυτότητα της διαφοράς και των διαδίκων ΑΠ 560/2009.

Στην προκείμενη περίπτωση, από την παραδεκτή επισκόπηση της προσβαλλόμενης εφετειακής απόφασης [άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ] προκύπτει ότι, το αντικείμενο της δίκης αφορά αποζημίωση από σύμβαση χρησιδανείου ακινήτου των ενάγοντων - αναιρεσιβλήτων προς την αρχικά εναγομένη και με την προσβαλλόμενη απορρίφθηκε ο τρίτος λόγος έφεσης της αναιρεσείουσας με την οποία αρνείτο την αγωγή αποζημίωσης για απωλεσθέντα εισοδήματα ,επειδή το ακίνητο κατά το επίδικο χρονικό διάστημα έφερε πολεοδομικό βάρος(ρυμοτομική απαλλοτρίωση) που παρεμπόδιζε την εκμετάλλευσή του από τους ενάγοντες, με τις ακόλουθες παραδοχές:

"Το τμήμα της ιδιοκτησίας τους των 2.000 τ.μ. που είχαν μισθώσει, όπως προαναφέρθηκε στη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Τρικάλων κατά το χρονικό διάστημα από 01.08.2006 έως 31.01.2007, είχε καθοριστεί ως χώρος τοπικού εμπορικού και πολιτιστικού κέντρου, ενώ το υπόλοιπο τμήμα της ιδιοκτησίας τους, ήτοι αυτό των 1.698,03 τ.μ., το οποίο είχαν χρησιδανείσει στη Ν.Α.

Τρικάλων και αυτό των 367,86 τ.μ., είχαν καθοριστεί ως χώρος βρεφικού σταθμού και νηπιαγωγείου (βλ. το αριθμ. πρωτ. …2007 έγγραφο της Διεύθυνσης Πολεοδομίας Τρικάλων με το συνημμένο διάγραμμα, που απεικονίζει την ιδιοκτησία των εναγόντων με την αναγραφή των επιτρεπόμενων χρήσεων). Ο καθορισμός αυτός είχε ως συνέπεια την απαγόρευση της διάθεσης του ακινήτου των εναγόντων για άλλο σκοπό.

Επειδή έκτοτε δεν ακολούθησε κάποια ενέργεια της διοίκησης για την προώθηση της απαλλοτριωτική διαδικασίας, οι ενάγοντες υπέβαλαν προς τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Τρικάλων αίτηση με την οποία ζητούσαν την άρση της νομικής και οικονομικής δέσμευσης της ιδιοκτησίας τους, τον αποχαρακτηρισμό της έκτασης αυτής ως χώρου για την ανέγερση κοινωφελών κτιρίων και την τροποποίηση του ρυμοτομικού σχεδίου.

Η αίτηση αυτή απορρίφθηκε σιωπηρώς μετά την άπρακτη παρέλευση της τρίμηνης προθεσμίας από την υποβολή της, ήτοι την 09- 01-2004. Κατά της σιωπηρής αυτής άρνησης της Διοίκησης να αποφανθεί στην αίτησή της οι ενάγοντες άσκησαν την από 01-03-2004 προσφυγή ενώπιον του Διοικητικού Πρωτοδικείου Τρικάλων, επί της προσφυγής δε αυτής εκδόθηκε η υπ’ αριθμ. 377/2005 απόφαση με την οποία κρίθηκε ότι από την επιβολή της δέσμευσης του ακινήτου των εναγόντων μέχρι την υποβολή της αίτησής τους για άρση της δέσμευσης αυτής παρήλθε χρονικό διάστημα 15 ετών, που υπερβαίνει τα εύλογα όρια εντός των οποίων θα ήταν συνταγματικά ανεκτή η δέσμευση της ιδιοκτησίας των και συνεπώς η άρση του επιβληθέντος βάρους ήταν υποχρεωτική για τη Διοίκηση και ακυρώθηκε η άρνηση της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Τρικάλων να αποχαρακτηρίσει το δεσμευμένο ακίνητο των εναγόντων ως χώρου για την ανέγερση κτιρίων κοινής ωφέλειας, η υπόθεση δε αναπέμφθηκε στη Διοίκηση προκειμένου να άρει τον χαρακτηρισμό αυτό με τροποποίηση του οικείου ρυμοτομικού σχεδίου.

Σημειωτέον ότι κατά της προαναφερομένης απόφασης ασκήθηκε εκ μέρους του εναγομένου η από 13-02-2006 έφεση, η οποία όμως απορρίφθηκε ως απαράδεκτη με την υπ’ αριθμ. 314/22-05-2007 απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Λάρισας. Μετά την έκδοση της τελευταίας αυτής απόφασης το δημοτικό συμβούλιο του Δήμου Τρικκαίων με την υπ’ αριθμ. ...-03-2008 απόφασή του αποφάσισε την κήρυξη της έκτασης των 2.000 τ.μ., την οποία οι ενάγοντες είχαν εκμισθώσει κατά τα ανωτέρω στη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Τρικάλων, ενώ το υπόλοιπο τμήμα της ιδιοκτησίας των εναγόντων, στο οποίο περιλαμβάνεται η προπεριγραφείσα χρησιδανεισθείσα έκταση, με την ίδια απόφαση αποχαρακτηρίστηκε από χώρος Νηπιαγωγείου, Βρεφικού Σταθμού, Τοπιού Εμπορικού και Πολιτιστικού Κέντρου.

Η απόφαση αυτή εγκρίθηκε με την υπ’ αριθμ. ...-02-2009 απόφαση του Νομάρχη Τρικάλων με την οποία πλέον τροποποιήθηκε το σχέδιο πόλεως Τρικάλων προς συμμόρφωση με την προαναφερόμενη με αριθμό 377/2005 απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου Τρικάλων. Ωστόσο, η έκδοση της ως άνω δικαστικής απόφασης του πρωτοβαθμίου διοικητικού δικαστηρίου Τρικάλων την 30-11-2005, που βεβαιώνει την άρση της δέσμευσης της ιδιοκτησίας των εναγόντων, είχε ως συνεπεία την αποδυνάμωση του ρυμοτομικού σχεδίου κατά το μέρος αυτό που έθιγε την ιδιοκτησία των ενάγοντων.

Κατά συνέπεια μετά και την έκδοση της ως ανω δικαστικής απόφασης το ρυμοτομικό σχέδιο δεν ήταν δυνατό πλέον να εφαρμοσθεί κατά το μέρος που καθόριζε το ακίνητο των εναγόντων ως χώρο για την ανέγερση κτιρίων κοινής ωφέλειας (βλ. και ΣτΕ 2663/2000).

Συνεπώς ορθώς το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο με την εκκαλούμενη απόφασή του έκρινε ότι κατά το επίδικο χρονικό διάστημα, ήτοι από 01-07-2007 έως 31.05.2009 δεν υφίστατο πολεοδομική δέσμευση, για την ανέγερση εντός του ακινήτου των εναγόντων κτιρίων κοινής ωφέλειας, γι’ αυτό και ο περί του αντιθέτου τρίτος λόγος της από 16-02-2010 και με αριθμ.

καταθ. ...-02-2010 (αριθμ. καταθ. ...-02-2014) έφεσης της εκκαλούσας Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Τρικάλων είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί". Με το δεύτερο λόγο αναίρεσης η αναιρεσείουσα επικαλείται παραβίαση του άρθρου 559 αρ. 16 ΚΠολΔ διότι απέδωσε στο δεδικασμένο της αμετάκλητης απόφασης του Διοικητικού Πρωτοδικείου Τρικάλων έκταση και αποτελέσματα που αυτό δεν είχε, αφού εσφαλμένα δέχτηκε ότι κατά το επίδικο χρονικό διάστημα είχε δήθεν συντελεστεί η άρση της ρυμοτομικής απαλλοτρίωσης που εμπόδιζε την εμπορική εκμετάλλευση του ακινήτου ιδιοκτησίας των αναιρεσιβλήτων , έκρινε περί της δήθεν υπάρξεως δεδικασμένου.

Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος καθόσον από την παραδεκτή επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης δεν προκύπτει καμία κρίση της θετική ή αρνητική περί δεδικασμένου και με τον επικαλούμενο λόγο υπό την επίφαση πλημμέλειας του άρθρου 559 αριθμ. 16 Κ.Πολ.Δ. πλήττεται η εκτίμηση των πραγματικών γεγονότων από το Εφετείο και η σχετική επιχειρηματολογία η οποία δεν ελέγχεται από τον Άρειο Πάγο (άρθρ. 561 παρ. 1 Κ.

Πολ. Δ. ΑΠ 1054/2010).

IV) Κατά τη διάταξη του άρθρου 342 ΑΚ ορίζεται ότι "ο οφειλέτης δεν γίνεται υπερήμερος αν η καθυστέρηση της παροχής οφείλεται σε γεγονός για το οποίο δεν έχει ευθύνη". Η προσβαλλόμενη απέρριψε την προβληθείσα νομοτύπως ένσταση της αναιρεσείουσας ότι η μη έγκαιρη απόδοση του χρησιδανεισθέντος ακινήτου από τους αναιρεσίβλητους δεν οφείλεται σε υπαιτιότητα της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Τρικάλων αλλά σε λόγους αντικειμενικής αδυναμίας εξεύρεσης άλλου χώρου κατάλληλου για τη στέγαση του Δημοτικού Σχολείου (παρά τις προσπάθειες της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης και του Δήμου Τρικκαίων) για εξεύρεση κατάλληλου ακινήτου αναιρεσείουσας με τις ακόλουθες παραδοχές: "Αποδείχτηκε περαιτέρω ότι η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Τρικάλων κατέχοντας και χρησιμοποιώντας το ανωτέρω ακίνητο των 1.698,03 τ.μ., μετά τη λήξη του χρησιδανείου κατέστη υπερήμερη περί την απόδοση του και η καθυστέρηση αυτή οφείλεται σε πταίσμα των αρμοδίων οργάνων της, τα οποία μολονότι γνώριζαν το χρόνο λήξης του χρησιδανείου αυτού και ότι οι ενάγοντες πριν από τη λήξη του είχαν εναντιωθεί στην εξακολούθηση της παραμονής της στο χρησιδανεισθέν ακίνητο, αφού της είχα επιδώσει την από 01-06-2007 εξώδικη πρόσκληση προς απόδοσή του κατά τη λήξη του ορισθέντος με τη σύμβαση χρόνου (βλ.

προσκομιζόμενη με ημερομηνία 19- 06-2007 εξώδικη δήλωση και πρόσκληση και την υπ’ αριθμ. .../20-06- 2007 έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Τρικάλων Ν. Τ.) δεν μερίμνησαν έγκαιρα ως όφειλαν για την μεταστέγαση του δημοτικού σχολείου που εξυπηρετούσε το συγκεκριμένο οικοπεδικό τμήμα και την απόδοση αυτού στους ενάγοντες.

Με τον τρόπο αυτόν οι ενάγοντες στερήθηκαν από υπαιτιότητα της εναγομένης Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης τη χρήση της ιδιοκτησίας τους, αφού κατά τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων, θα εκμίσθωναν το συγκεκριμένο οικοπεδικό τμήμα μετά του επ’ αυτού κτιρίου του σε τρίτους λαμβάνοντας μισθώματα μετά τη λήξη του χρησιδανείου.

Συνεπώς, ορθώς το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο με την εκκαλουμένη απόφασή του απέρριψε τον ισχυρισμό της εναγομένης Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης, περί ελλείψεως πταίσματος στην καθυστέρηση απόδοσης του χρησιδανεισθέντος ακινήτου, γι’ αυτό και ο περί του αντιθέτου τέταρτος λόγος της από 16.02.2010 και με αριθμ. καταθ. ....02.2019 (αριθμ. καταθ. ....02.2014) έφεσης της εκκαλούσας Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Τρικάλων είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί".

Έτσι κρίνοντας η προσβαλλόμενη δεν παραβίασε τη διάταξη του άρθρου 342 ΑΚ, την οποία ορθά εφάρμοσε και ορθά υπήγαγε τα πραγματικά της υπόθεσης στη διάταξη αυτού του άρθρου και πρέπει να απορριφθεί ο τρίτος λόγος της αναίρεσης με τον οποίο, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια παραβίασης του άρθρου 559 αριθμ, 1 ΚΠολΔ.

V) Κατά τη διάταξη του αρθρ. 559 αριθ. 1 του Κ.Πολ.Δ. αναίρεση επιτρέπεται μόνο αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών (άρθρα 173 και 200 του ΑΚ). O κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (Ολ.

ΑΠ 7/2006 και Ολ.ΑΠ 4/2005). Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 19 του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες, ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Από την υπόψη διάταξη, που αποτελεί κύρωση της παράβασης του άρθρου 93 παράγραφος 3 του Συντάγματος προκύπτει ότι ο προβλεπόμενος απ αυτή λόγος αναίρεσης ιδρύεται όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά (έλλειψη αιτιολογίας), ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται βάσει του πραγματικού του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου για την επέλευση της έννομης συνέπειας που απαγγέλθηκε ή την άρνησή του (ανεπαρκής αιτιολογία), ή όταν αντιφάσκουν μεταξύ τους (αντιφατική αιτιολογία (Ολ.

ΑΠ 1/1999). Δεν υπάρχει όμως ανεπάρκεια αιτιολογιών, όταν η απόφαση περιέχει συνοπτικές αλλά πλήρεις αιτιολογίες. Εξάλλου, το κατά νόμο αναγκαίο περιεχόμενο της ελάσσονος πρότασης προσδιορίζεται από τον εκάστοτε εφαρμοστέο κανόνα ουσιαστικού δικαίου, του οποίου το πραγματικό πρέπει να καλύπτεται πλήρως από τις παραδοχές της απόφασης στο αποδεικτικό της πόρισμα, και να μην καταλείπονται αμφιβολίες.

Ελλείψεις δε αναγόμενες μόνο στην ανάλυση και στάθμιση των αποδεικτικών μέσων και γενικότερα ως προς την αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος, αν αυτό διατυπώνεται σαφώς, δεν συνιστούν ανεπαρκείς αιτιολογίες (Ολ. ΑΠ 861/1984). Δηλαδή, μόνο το τι αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε είναι ανάγκη να εκτίθεται στην απόφαση πλήρως και σαφώς, και όχι γιατί αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε.

Τα επιχειρήματα δε του δικαστηρίου, που σχετίζονται με την εκτίμηση των αποδείξεων δεν συνιστούν παραδοχές επί τη βάσει των οποίων διαμορφώνεται το αποδεικτικό πόρισμα και ως εκ τούτου δεν αποτελούν "αιτιολογία" της απόφασης, ώστε στο πλαίσιο της ερευνώμενης διάταξης του άρθρου 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ να επιδέχεται αυτή μομφή για αντιφατικότητα ή ανεπάρκεια, ενώ δεν δημιουργείται ο ίδιος λόγος αναίρεσης του αριθμού 19 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ ούτε εξαιτίας του ότι το δικαστήριο δεν αναλύει ιδιαιτέρως και διεξοδικά τα μη συνιστώντα αυτοτελείς ισχυρισμούς επιχειρήματα των διαδίκων, οπότε ο σχετικός λόγος αναίρεσης απορρίπτεται ως απαράδεκτος.

ΑΠ 1054/2010.

Περαιτέρω από τη διάταξη του άρθρου 561 παράγραφος 1 του ΚΠολΔ προκύπτει ότι η εκτίμηση από το δικαστήριο της ουσίας των πραγματικών περιστατικών, εφόσον δεν παραβιάστηκαν με αυτά κανόνες ουσιαστικού δικαίου, στους οποίους περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί, ή εφόσον η εκτίμησή τους δεν ιδρύει λόγους αναίρεσης από τους αριθμούς 19 και 20 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, είναι από τον Αρειο Πάγο ανέλεγκτη, ο δε αντίστοιχος λόγος αναίρεσης, εκ του περιεχομένου του οποίου προκύπτει ότι δεν συντρέχει καμία από τις προαναφερθείσες εξαιρετικές περιπτώσεις απορρίπτεται ως απαράδεκτος, εφόσον πλέον πλήττεται η ουσία της υπόθεσης που δεν υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο.

Στη προκείμενη περίπτωση το Εφετείο δέχθηκε κατά την ανέλεγκτη αυτού κρίση τα εξής:

"Αποδείχτηκε περαιτέρω ότι η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Τρικάλων κατέχοντας και χρησιμοποιώντας το ανωτέρω ακίνητο των 1.698,03 τ.μ., μετά τη λήξη του χρησιδανείου κατέστη υπερήμερη περί την απόδοσή του και η καθυστέρηση αυτή οφείλεται σε πταίσμα των αρμοδίων οργάνων της, τα οποία μολονότι γνώριζαν το χρόνο λήξης του χρησιδανείου αυτού και ότι οι ενάγοντες πριν από τη λήξη του είχαν εναντιωθεί στην εξακολούθηση της παραμονής της στο χρησιδανεισθέν ακίνητο, αφού της είχα επιδώσει την από 01-06-3007 εξώδικη πρόσκληση προς απόδοσή του κατά τη λήξη του ορισθέντος με τη σύμβαση χρόνου (βλ. προσκομιζόμενη με ημερομηνία 19-06-2007 εξώδικη δήλωση και πρόσκληση και την υπ’ αριθμ. .../20-06-2007 έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Τρικάλων Ν. Τ.) δεν μερίμνησαν έγκαιρα ως όφειλαν για την μεταστέγαση του δημοτικού σχολείου που εξυπηρετούσε το συγκεκριμένο οικοπεδικό τμήμα και την απόδοση αυτού στους ενάγοντες. Με τον τρόπο αυτόν οι ενάγοντες στερήθηκαν από υπαιτιότητα της εναγομένης Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης τη χρήση της ιδιοκτησίας τους, αφού κατά τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων, θα εκμίσθωναν το συγκεκριμένο οικοπεδικό τμήμα μετά του επ’ αυτού κτιρίου του σε τρίτους λαμβάνοντας μισθώματα μετά τη λήξη του χρησιδανείου.

Συνεπώς, ορθώς το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο με την εκκαλουμένη απόφαση του απέρριψε τον ισχυρισμό της εναγομένης Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης περί ελλείψεως πταίσματος στην καθυστέρηση απόδοσης του χρησιδανεισθέντος ακινήτου, γι’ αυτό και ο περί του αντιθέτου τέταρτος λόγος της από 16-02-2010 και με αριθμ. καταθ. ...-02-2010 (αριθμ. καταθ. ...-02-2014) έφεσης της εκκαλούσας Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Τρικάλων είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί". Έτσι που έκρινε το Εφετείο δεν παραβίασε τις διατάξεις των άρθρων 342Α.Κ. ούτε τα διδάγματα της κοινής πείρας κατά την υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σ αυτούς, διέλαβε δε στην απόφαση του σαφείς επαρκείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο για την ορθή η μη εφαρμογή των αναφερθεισών διατάξεων. Ειδικότερα τα ως ανω γενόμενα δεκτά πραγματικά περιστατικά καταφάσκουν την υποχρέωση της εναγομένης για την καταβολή στους ενάγοντες ως αποζημίωσή τους για τη ζημία (διαφυγόν κέρδος) που αυτοί υπέστησαν από την μη επιστροφή του χρησιδανεισθεντος ακινήτου κατά την ορισθείσα ημέρα λήξης του (30.6.2007) και την καθυστερημένη επιστροφή του (19.6.2007) λόγω υπερημερίας της που οφείλεται σε υπαιτιότητα των αρμοδίων οργάνων της εναγομένης κατά τον συμφωνηθέντα χρόνο απόδοσης του χρησιδανείου.

Είναι επομένως αβάσιμοι οι τρίτος και τέταρτος λόγοι της αναίρεσης αυτής από τους αριθ. 1 και 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. με τους οποίους υποστηρίζονται τα’ αντίθετα. Οι ίδιοι λόγοι κατά το λοιπό μέρος τους είναι απαράδεκτοι, διότι υπό την επίφαση πλημμέλειας από τις ίδιες διατάξεις (1 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ) πλήττεται η εκτίμηση των πραγματικών γεγονότων από το Εφετείο και η σχετική επιχειρηματολογία η οποία δεν ελέγχεται από τον Άρειο Πάγο (αρθρ 561 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ). απ 1054/2010.

VI). Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 11 περιπτ. γ του ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται και εάν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν. Εξάλλου από τις διατάξεις των άρθρων 335, 338 έως 340 και 346 του ιδίου Κώδικα συνάγεται ότι το δικαστήριο της ουσίας, προκειμένου να διαγνώσει την αλήθεια των πραγματικών ισχυρισμών που ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λάβει υπόψη του όλα τα αποδεικτικά μέσα που νόμιμα επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι.

Δεν επιβάλλεται όμως η διενέργεια ειδικής μνείας ή ξεχωριστής αξιολόγησης ενός εκάστου αποδεικτικού στοιχείου στην δικαστική απόφαση. Δεν αποκλείεται βεβαίως το δικαστήριο της ουσίας να μνημονεύσει και εξάρει μερικά από τα αποδεικτικά μέσα, λόγω της κατά την ελεύθερη κρίση του μεγαλύτερης σημασίας τους, αρκεί για τον αναιρετικό έλεγχο να προκύπτει με βεβαιότητα το ότι από τη γενική, κατ’ είδος αναφορά στα αποδεικτικά μέσα, καθίσταται βέβαιο ότι συνεκτιμήθηκαν όλα τα αποδεικτικά μέσα που υποβλήθηκαν στη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, χωρίς κανένα να παραληφθεί (Ολ ΑΠ 8/2016, Ολ ΑΠ 42/2002).

Για να ιδρυθεί ο ανωτέρω λόγος αρκεί, παρά τη βεβαίωση του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου ότι λήφθηκαν όλα τα αποδεικτικά μέσα, να καταλείπονται με βάση το όλο περιεχόμενο της προσβαλλομένης απόφασης αμφιβολίες για το αν το συγκεκριμένο αποδεικτικό μέσο λήφθηκε και συνεκτιμήθηκε μαζί με τις υπόλοιπες αποδείξεις για το σχηματισμό δικανικής πεποίθησης επί ενός ουσιώδους ισχυρισμού (Ολ ΑΠ 2/2008, ΑΠ 322/2011, ΑΠ 371/2009, ΑΠ 319/2017).

Στη προκειμένη περίπτωση με τον πέμπτο λόγο αναίρεσης η αναιρεσείουσα προβάλλει την αιτίαση ότι καταλείπονται αμφιβολίες και δισταγμοί για το αν όντως για το σχηματισμό της κρίσης του το δευτεροβάθμιο δικαστήριο έλαβε υπόψη του και συνεκτίμησε με τα λοιπά αποδεικτικά μέσα τα αναγραφόμενα στο λόγο αυτό δέκα (10) συνολικά αποδεικτικά έγγραφα, τα οποία είχε επικαλεσθεί με τις προτάσεις της και ειδικότερα:

α) τις από 15- 11 -2007,7-12-2007,9-12-2008,2-6-2009,16-9-2010,3-6-2010,διακηρύξεις μειοδοτικής δημοπρασίας μισθώσεως ακινήτου της Νομαρχιακής Επιτροπής Τρικάλων οι οποίες αποδεικνύουν περίτρανα τις τεράστιες ,αλλά δυστυχώς ανεπιτυχείς ,προσπάθειες που κατέβαλε η Ν.Α. Τρικάλων για τη μεταφορά του σχολείου σε άλλο χώρο, β) Τις ...2006 και ...08 αποφάσεις του Δημοτικού Σχολείου Τρικκαίων με θέμα την αναγκαστική απαλλοτρίωση του ακινήτου των αναιρεσιβλήτων και γ) την με αριθμ.

Κατάθ....2008 αίτηση ακυρώσεως των αναιρεσιβλήτων κατά της με αριθμ. ...08 απόφασης του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Τρικκαίων και την με αριθμ. 150/2010 απόφαση της Επιτροπής του ΣΤ’ Τμήματος του ΣτΕ με την οποία ανεστάλη η πρόοδος της συντέλεσης της απαλλοτρίωσης, έγγραφα από το επί μέρους περιεχόμενο των οποίων, όπως αυτό διαλαμβάνεται στον ανωτέρω λόγο, αποδεικνύεται η προβληθείσα ένστασή της εκ του άρθρου 342 ΑΚ ότι δηλαδή δεν είναι υπερήμερη γιατί η καθυστέρηση απόδοσης του χρησιδανεισθέντος ακινήτου οφείλεται σε γεγονός για το οποίο δεν έχει ευθύνη και ειδικότερα σε λόγους αντικειμενικής αδυναμίας εξεύρεσης άλλου χώρου κατάλληλου για τη στέγαση του ...

παρά τις επίμονες προσπάθειες τόσο των Υπηρεσιών της Νομαρχιακής Αυτοδοιοίκησης και των υπηρεσιών του Δήμου Τρικκαίων καθόσο για τη μεταστέγαση ενός σχολείου όπου φοιτούν πέραν των 200 μαθητών απαιτείτο και κατάλληλο κτίριο αλλά και οικοπεδική έκταση τουλάχιστον δύο στρεμμάτων.

Από τη βεβαίωση όμως που περιέχεται στη προσβαλλομένη απόφαση (φύλλο 3ο σελ. β και φύλλο 4ο σελ α. αυτής) ότι λήφθηκαν υπόψη όλα ανεξαιρέτως τα έγγραφα που νόμιμα προσκόμισαν και επικαλέσθηκαν οι διάδικοι, "για μερικά των οποίων γίνεται ειδική αναφορά παρακάτω, χωρίς όμως να έχει παραλειφθεί κάποιο για την ουσιαστική διάγνωση της παρούσας διαφοράς και τα οποία λαμβάνονται υπόψη είτε προς άμεση απόδειξη, είτε για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων," σε συνδυασμό με το πλήρες και χωρίς αντιφάσεις και κενά περιεχόμενο της προσβαλλομένης απόφασης, δεν καταλείπεται καμιά αμφιβολία ότι το δευτεροβάθμιο δικαστήριο έλαβε υπόψη του τα ανωτέρω έγγραφα που συνεκτίμησε με τις λοιπές αποδείξεις, προκειμένου να καταλήξει στην κρίση του για απόρριψη του σχετικού ισχυρισμού.

Ειδικότερα η προσβαλλόμενη δέχθηκε ότι συνήφθη σύμβαση χρησιδανείου ακινήτου από 1.8.2006 έως 30.6.2007 κατά τη λήξη του δεν αποδόθηκε το ακίνητο στους ενάγοντες και η καθυστέρηση οφείλεται σε πταίσμα των αρμοδίων οργάνων της εναγομένης, τα οποία μολονότι γνώριζαν το χρόνο λήξης του χρησιδανείου αυτού και ότι οι ενάγοντες πριν τη λήξη του είχαν εναντιωθεί στην εξακολούθηση της παραμονής της στο χρησιδανεισθέν ακίνητο, αφού τους είχαν επιδώσει την από 19.6.2017 εξώδικη πρόσκληση προς απόδοσή του κατά τη λήξη του ορισθέντος με τη σύμβαση χρόνου δεν μερίμνησαν έγκαιρα ως όφειλαν για την μεταστέγαση του δημοτικού σχολείου που εξυπηρετούσε το συγκεκριμένο οικοπεδικό τμήμα και την απόδοσή του στους ενάγοντες.

Συνεπώς δεν καταλείπεται καμία αμφιβολία ή δισταγμός ότι ελήφθησαν υπόψη τα ανωτέρω έγγραφα (τα οποία, σημειωτέον, πλην ...2006 απόφασης του Δήμου Τρικκαίων, ανάγονται σε μεταγενέστερους χρόνους από τον κρίσιμο χρόνο λήξης της σύμβασης και απόδοσης του χρησιδανείου, 30.6.2007) και αξιολογήθηκαν προσηκόντως με την προσβαλλόμενη απόφαση. Επομένως ο από τον αριθμό 11 περ. γ του άρθρου 559 του ΚΠολΔ πέμπτος λόγος αναίρεσης είναι απορριπτέος ως αβάσιμος. Μη υπάρχοντος άλλου λόγου, πρέπει να απορριφθεί στο σύνολο της η αναίρεση. Τέλος πρέπει να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα, λόγω της ήττας της(άρθρα 176 και 183 του ΚΠολΔ), στη πληρωμή των δικαστικών εξόδων των αναιρεσιβλήτων μειωμένων σύμφωνα με το άρθρο 22 παρ.1 Ν.3693/1957 και την κατ’ εξουσιοδότηση αυτού υπ’ αριθμ. 134423 Οικ/8.12.1992/20.1.1993 κοινή απόφαση των Υπουργών Οικονομικών και Δικαιοσύνης ,σε συνδυασμό με τα άρθρα 38 παρ.2 του Ν.2218/1994 και 283 παρ.2 εδ. β’ του Ν.3852/2010,όπως ορίζεται ειδικότερα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 12-1-2016 αίτηση αναίρεσης της υπ’ αριθ. 337/25.11.2015 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Λάρισας.

Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη πληρωμή των δικαστικών εξόδων των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων (1.000) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 24 Οκτωβρίου 2017.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 14 Νοεμβρίου 2017.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ