Greek Supreme Court allows airline's appeal against compensation ruling while dismissing passenger's appeal.

Απόφαση 1858 / 2008 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1858/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Κολυβά, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρήστο Αλεξόπουλο, Αντώνιο Αθηναίο, Γρηγόριο Κουτσόπουλο και Δημήτριο Μουστάκα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 14 Οκτωβρίου 2008, με την παρουσία και της Γραμματέως Σουζάνας Κουφιάδου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Α. Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης Εταιρίας με την επωνυμία "ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ - ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ Α.Ε", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, την οποία εκπροσώπησε ο πληρεξούσιος δικηγόρος της Ιωάννης Πίκουλας με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ

Του αναιρεσιβλήτου: Ψ, τον οποίο εκπροσώπησε ο πληρεξούσιος δικηγόρος του Απόστολος-Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης, χωρίς να καταθέσει προτάσεις.

Β. Του αναιρεσείοντος : Ψ, τον οποίο εκπροσώπησε ο πληρεξούσιος δικηγόρος του Απόστολος-Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης, χωρίς να καταθέσει προτάσεις.

Της αναιρεσιβλήτου : Ανώνυμης Εταιρίας με την επωνυμία "ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ - ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΑΕ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, την οποία εκπροσώπησε ο πληρεξούσιος δικηγόρος της Ιωάννης Πίκουλας με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ., χωρίς να καταθέσει προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 02.06.2004 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου-αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1680/2005 του ίδιου δικαστηρίου και 2848/2006 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί η υπό στοιχείο (Α) αναιρεσείουσα με την από 20.06.2006 αίτησή της και τους από 05.12.2006 με ιδιαίτερο δικόγραφο πρόσθετους λόγους αυτής καθώς και ο υπό στοιχείο (Β) αναιρεσείων με την από 05.09.2007 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση των αιτήσεων αυτών, που συνεκφωνήθηκαν από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Δημήτριος Μουστάκας ανέγνωσε την από 04.10.2007 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση του Δικαστηρίου αυτού Αρεοπαγίτη Ζήση Βασιλόπουλου, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της από 20.06.2006 αίτησης αναίρεσης καθώς και την από 06.05.2008 έκθεση του ιδίου ως άνω Αρεοπαγίτη με την οποία εισηγήθηκε να γίνει δεκτή η από 05.09.2007 αίτηση αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου-αναιρεσείοντος ζήτησε την απόρριψη της από 20.06.2006 αιτήσεως και των προσθέτων λόγων αναιρέσεως και την καταδίκη του αντιδίκου στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Οι αντίθετες από 20-6-2006 και 5-9-2007 αιτήσεις αναίρεσης της "ΟΛΥΜΠΙΑΚΗΣ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑΣ ΑΕ" και του Ψ, αντίστοιχα, κατά της υπ` αριθμ. 2848/2006 οριστικής απόφασης του Εφετείου Αθηνών πρέπει να συνεκδικασθούν, κατά τα άρθρα 246 και 573 Κ.Πολ.Δ., αφού έτσι διευκολύνεται η διεξαγωγή της δίκης και επέρχεται μείωση των εξόδων.

Α) Επί της αιτήσεως αναιρέσεως της "ΟΛΥΜΠΙΑΚΗΣ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑΣ ΑΕ":

Επειδή, μετά το Ν.Δ. 1544|1942, σε περίπτωση μη καταβολής από τον ενάγοντα του οφειλομένου, κατά το άρθρο 2 του ν. ΓΠΝΟ|1912, τέλους δικαστικού ενσήμου, δεν επέρχεται απαράδεκτο της αγωγής, αλλά ο ενάγων θεωρείται ότι δικάζεται ερήμην και γι' αυτό, σε περίπτωση παράβασης των σχετικών διατάξεων, δεν ιδρύεται άλλος λόγος αναίρεσης, παρά μόνον αυτός, που προβλέπεται από το άρθρο 559 περ. 6 Κ.Πολ.Δικ. και μόνο για την περίπτωση, κατά την οποία ο διάδικος δικάσθηκε ερήμην και όχι για άλλη περίπτωση και μάλιστα, αν αυτός δεν δικάσθηκε ερήμην, αλλά κατ' αντιμωλία. Επομένως, ο εκ του άρθρου 559 περ. 14 Κ.Πολ.Δικ. λόγος και ο πρόσθετος εκ της περ. 14 του ίδιου άρθρου, με τους οποίους η αναιρεσείουσα παραπονείται ότι το Εφετείο παρά τον νόμο δεν απέρριψε την αγωγή, ως απαράδεκτη, καθόσον ο ενάγων δεν περιόρισε νόμιμα το καταψηφιστικό αίτημα της αγωγής του σε αναγνωριστικό και, συνεπώς, έπρεπε να δικασθεί ερήμην, είναι απορριπτέοι, ως απαράδεκτοι.

Επειδή, κατά το άρθρο 559 περ.14 Κ.Πολ.Δικ., επιτρέπεται αναίρεση, αν το δικαστήριο, παρά τον νόμο, κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από το δικαίωμα ή απαράδεκτο. Ο λόγος αυτός ιδρύεται μόνον όταν η πλημμέλεια της προσβαλλόμενης απόφασης αναφέρεται σε ακυρότητα, απαράδεκτο ή έκπτωση, που προέρχεται από παραβίαση δικονομικής διατάξεως.

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον δεύτερο λόγο της κρινόμενης αίτησης, η αναιρεσείουσα ισχυρίζεται τα ακόλουθα: Ότι το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, δέχθηκε ότι ο αναιρεσίβλητος υποστήριζε, ότι, για την απώλεια εισοδήματος, λόγω της υποχρεωτικής λύσης της εργασιακής σύμβασής του, που είχε με την αναιρεσείουσα, εδικαιούτο συνολικά το ποσό το ποσόν των 369.270, 15 ευρώ, ότι αναιρεσείουσα αναγνώρισε ότι του οφείλει, για την αιτία αυτή, το ποσό των 144.086, 60 ευρώ και ότι, με την αγωγή, ζητούσε τη διαφορά μεταξύ των δύο αυτών χρηματικών ποσών.

Στη συνέχεια, το Εφετείο δέχθηκε ότι αποζημίωση ανέρχεται στο ποσό των 159.191, 90 ευρώ και αφού από αυτό αφήρεσε το ποσό των 144.086, 60 ευρώ, που είχε αναγνωρίσει ότι οφείλει στον αναιρεσίβλητο η αναιρεσείουσα, αναγνώρισε ότι οφείλεται στον ενάγοντα το ποσό των 15.104, 90 ευρώ και υποχρέωσε την εναγομένη, να καταβάλει από αυτά, στον ενάγοντα το ποσό των 3.104, 90 ευρώ.

Ενόψει αυτών, η αναιρεσείουσα, με τον δεύτερο λόγο της αναίρεσής της, στηριζόμενο στο άρθρο 559 περ. 14 Κ.Πολ.Δικ., υποστηρίζει ότι το Εφετείο, παρά τον νόμο δεν εκήρυξε άκυρο το αίτημα αυτό της αγωγής και δεν απέρριψε την αγωγή, στο σύνολό της, δοθέντος ότι με αυτήν δεν είχε εισαχθεί προς εκδίκαση και το ποσό των 144.086, 60 ευρώ, που φέρεται ότι αναγνώρισε αυτή και που, κατά την αναιρεσείουσα, αποτελεί προϋπόθεση, για την δικαστική επιδίωξη και του πέραν αυτού χρηματικού ποσού.

Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος, ως απαράδεκτος, καθόσον, υπό τα ιστορούμενα στην αναίρεση, δεν συνέτρεχε περίπτωση ακυρότητας ή απαραδέκτου της αγωγής, αφού ο καθορισμός του αιτήματος της αγωγής, όπως προκύπτει από τις διατάξεις των άρθρων 106, 215 και 216 Κ.Πολ.Δικ., ανήκει στον ενάγοντα, ο οποίος δικαιούται να ζητήσει είτε ολόκληρη είτε μέρος της απαίτησης, την οποία με την αγωγή του ισχυρίζεται ότι έχει, κατά του εναγομένου.

Επειδή, σύμφωνα με το άρθρο 566 παρ. 1 Κ.Πολ.Δικ., ο λόγος αναίρεσης πρέπει να είναι σαφής και ορισμένος. Πρέπει, δηλαδή στο αναιρετήριο να καθορίζονται με σαφήνεια τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία στοιχειοθετούν την πλημμέλεια, που αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση και δεν επιτρέπεται η συμπλήρωση του λόγου αναίρεσης με παραπομπή σε άλλα διαδικαστικά έγγραφα, όπως είναι η αγωγή, η έφεση, ή οι προτάσεις του αναιρεσείοντος (Ολ.Α.Π. 57|1998 και 32|1996).

Επομένως, σε περίπτωση άσκησης αναίρεσης κατ' αποφάσεως, που δεν απέρριψε την αγωγή, ως αόριστη, πρέπει ο προβλεπόμενος από το άρθρο 559 περ. 14 Κ.Πολ.Δικ. λόγος αναίρεσης, να διαλαμβάνει ποιο ακριβώς ήταν το περιεχόμενο της αγωγής και ως προς ποιο σημείο ειδικότερα κρίθηκε πλήρης, ενώ δεν ήταν. Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 562 παρ. 2 Κ.Πολ.Δικ., είναι απαράδεκτος ο λόγος αναίρεσης, ο οποίος στηρίζεται σε ισχυρισμό, που δεν προτάθηκε νόμιμα στο δικαστήριο της ουσίας.

Ειδικότερα, ναι μεν η αοριστία ερευνάται αυτεπάγγελτα από το δικαστήριο της ουσίας, πλην αυτό δεν αφορά την δημόσια τάξη και, συνεπώς, ο περί αοριστίας της αγωγής κ.λπ. ισχυρισμός, για να στηρίξει λόγο αναίρεσης, πρέπει να έχει προταθεί στα εφετείο και να αναγράφεται στο αναιρετήριο ότι έγινε η σχετική πρόταση.

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον τρίτο λόγο της ένδικης αιτήσεως, προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, παρά το νόμο δεν απέρριψε την αγωγή, ως αόριστη, για το λόγο ότι δεν εκτίθεται σ' αυτήν ο ειδικός τρόπος υπολογισμού της αμοιβής υπερεργασίας, ώστε να ληφθεί αυτή υπόψη, για τον καθορισμό του τελικού χρηματικού ποσού, που, κατά τον ενάγοντα, του οφείλει η εναγομένη, λόγω διαφοράς απώλειας εισοδήματος.

Ο λόγος αυτός, προβλεπόμενος από το άρθρο 559 περ.14 Κ.Πολ.Δικ. και όχι και από τον αριθμό 19 του ίδιου άρθρου, δοθέντος ότι αυτός προϋποθέτει κρίση επί της ουσίας (Ολ.Α.Π. 3|1977), είναι απορριπτέος, ως αόριστος, αφενός μεν διότι στο αναιρετήριο δεν γίνεται αναφορά ότι προτάθηκε στο Εφετείο η επικαλούμενη αυτή αοριστία της αγωγής, αφετέρου δε διότι δεν αναφέρεται το ακριβές περιεχόμενο της αγωγής, σχετικά με την αοριστία αυτή.

Επειδή πλαίσια της διαδικασίας αποκρατικοποίησης της Ολυμπιακής Αεροπορίας και σχεδιαζομένης της μεταβίβασης (απόσχισης) του κλάδου που αφορά το πτητικό έργο αυτής, καταρτίσθηκε μετά από διαπραγματεύσεις μεταξύ αυτής (Ο.Α.) και της συνδικαλιστικής οργάνωσης των ιπταμένων χειριστών (ΕΧΠΑ), οι οποίες έλαβαν χώρα σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 8 του Π.Δ. 178/2002 "Μέτρα σχετικά με την προστασία των δικαιωμάτων των εργαζομένων σε περίπτωση μεταβίβασης επιχειρήσεως....", το από 16-7-2003 πρακτικό συμφωνίας, με το οποίο, υπό το κεφάλαιο ΚΙΝΗΤΡΑ, συμφωνήθηκε μεταξύ άλλων ότι οι ασφαλισμένοι στο ΙΚΑ για τον Κλάδο Συντάξεων Ιπτάμενοι Χειριστές του Ομίλου της ΟΛΥΜΠΙΑΚΗΣ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑΣ, που έχουν θεμελιώσει ή θα θεμελιώσουν σύμφωνα με τις κείμενες διατάξεις δικαίωμα συνταξιοδότησης μέχρι 31-12-2005 αποχωρούν προαιρετικά (και, στην περίπτωση που δεν συμπληρωθεί ο απαραίτητος αριθμός των 137 κατ' ελάχιστον ιπτάμενων χειριστών, υποχρεωτικά) από την υπηρεσία τους, λαμβάνοντας πλήρη σύνταξη, σαν να αποχωρούσαν με τη συμπλήρωση του 60ου έτους της ηλικίας τους και θα καταβληθεί σ' αυτούς η πλήρης (100%) και χωρίς κανένα περιορισμό αποζημίωση που προβλέπει ο ν. 2112/1920 (όπως συμπληρώθηκε με τον ν. 3198/1955), με βάση τα έτη υπηρεσίας μέχρι του 60ου έτους της ηλικίας τους, καθώς και ποσό, το οποίο θα είναι ίσο με την αποπληθωρισμένη (σύμφωνα με το ποσοστό αποπληθωρισμού που ακολουθεί το Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων) απώλεια εισοδήματος, που θα προκύπτει μεταξύ του ποσού της σύνταξης και του ποσού των καταβαλλομένων κατά την αποχώρηση τακτικών αποδοχών για το χρονικό διάστημα από της αποχωρήσεως μέχρι του 60ου έτους της ηλικίας τους, προς κάλυψη της απώλειας αυτής.

Η ισχύς του ανωτέρω πρακτικού συμφωνήθηκε ότι τελεί υπό την αίρεση της υλοποίησής του από το Ελληνικό Δημόσιο (Μέτοχο ΟΑ - ΝΟΑ) δια των αναγκαίων νομοθετικών και διοικητικών ρυθμίσεων και εφόσον λειτουργήσει η ΝΟΑ. Στη συνέχεια, με τις διατάξεις των παραγράφων 1 έως 8 του φέροντος τον τίτλο "Μετασχηματισμός Ομίλου Ολυμπιακής Αεροπορίας" άρθρου 27 του ν. 3185/2003, που άρχισε να ισχύει από 26-9-2003, ορίστηκαν, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα : 1.

Με απόφαση της Δ.Ε.Α. και των καταστατικών Οργάνων τους, οι εταιρείες του Ομίλου της ΟΛΥΜΠΙΑΚΗΣ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑΣ μετασχηματίζονται με απόσχιση των κλάδων ή τμημάτων ή λειτουργιών του πτητικού έργου με συγχώνευση ή απορρόφησή τους από υφιστάμενη εταιρεία του Ομίλου. Ο μετασχηματισμός γίνεται κατά παρέκκλιση των διατάξεων των άρθρων 1-5 του ν. 2166/1993 και 66-89 του κ.ν. 2190/1920, εφαρμοζομένων των διατάξεων του παρόντος.

Το σύνολο των μετοχών των εταιρειών που προέρχονται από τον μετασχηματισμό αυτό περιέρχονται χωρίς αντάλλαγμα, σε συνδυασμό με την παράγραφο 5 του παρόντος, στο Ελληνικό Δημόσιο, προκειμένου οι εταιρείες αυτές να ιδιωτικοποιηθούν. 2. Ως κλάδος, τμήμα ή λειτουργία για την εφαρμογή του παρόντος νοείται το σύνολο των στοιχείων ενεργητικού και παθητικού που περιλαμβάνονται στον ισολογισμό μετασχηματισμού, ως και οι εργαζόμενοι που αναφέρονται στην έκθεση που τον συνοδεύει. 3.

Η μεταβίβαση των στοιχείων του ενεργητικού και του παθητικού και των στοιχείων και δικαιωμάτων, που αναφέρονται στον ισολογισμό μετασχηματισμού και την έκθεση, συντελείται αυτοδικαίως και ατελώς, απαλλασσόμενη κάθε φόρου, τέλους, δικαιώματος του Δημοσίου, Ν.Π.Δ.Δ. ή Οργανισμού, με μόνη την καταχώριση της απόφασης της Γενικής Συνέλευσης των μετόχων της απορροφούσας εταιρείας περί εγκρίσεως των ισολογισμών μετασχηματισμού, ως τίτλου, στις κατά περίπτωση αρμόδιες Αρχές και Υπηρεσίες, χωρίς να απαιτείται για τον σκοπό αυτό οποιαδήποτε άλλη έγκριση, βεβαίωση, πιστοποιητικό, φορολογική δήλωση ή πράξη. 4.

Οι απορροφούσες εταιρείες αποκτούν το σύνολο των μεταβιβαζόμενων στοιχείων ενεργητικού και δικαιωμάτων, ελεύθερο παντός φόρου, τέλους, βάρους, χρέους ή δικαιώματος του Ελληνικού Δημοσίου ή Ν.Π.Δ.Δ. και κάθε βάρους, χρέους, αξίωσης τρίτου φυσικού ή νομικού προσώπου πέραν των υποχρεώσεων, οι οποίες ρητώς αναγράφονται στον ισολογισμό μετασχηματισμού και την έκθεση, εξαιρουμένων των εταιρειών αυτών από την εφαρμογή των άρθρων 479, 939 ΑΚ, 537 επ.

ΕΝ και του ν. 2190/1994. 5. Συστήνεται Ειδικός Λογαριασμός του Ελληνικού Δημοσίου με την ονομασία "Ελληνικό Δημόσιο - Λογαριασμός Αποκρατικοποίησης του Ομίλου της Ολυμπιακής Αεροπορίας". Τα διαθέσιμα του λογαριασμού θα τηρούνται στην Τράπεζα της Ελλάδος. Με αποφάσεις του Υπουργού Οικονομίας των Οικονομικών, που εκδίδονται σύμφωνα με τις ισχύουσες διατάξεις, μπορεί να καθορίζονται οι όροι και ο τρόπος λειτουργίας, ελέγχου και εμφάνισης του λογαριασμού.

Με αποφάσεις του Υπουργού Οικονομίας και Οικονομικών ο Ειδικός Λογαριασμός : α) πιστώνεται με τα έσοδα από την πώληση, στο πλαίσιο της διαδικασίας αποκρατικοποίησης, των εταιρειών του Ομίλου της Ολυμπιακής Αεροπορίας, οι μετοχές των οποίων περιέρχονται στο Ελληνικό Δημόσιο, σύμφωνα με την παράγραφο 1 του άρθρου αυτού.

Για την αντιμετώπιση των αναγκαίων δαπανών της παρακάτω παραγράφου β' μέχρι την πώληση των εταιρειών του Ομίλου, ο Ειδικός Λογαριασμός πιστώνεται με προκαταβολές του Ελληνικού Δημοσίου μέχρι της ονομαστικής αξίας των μετοχών της εταιρείας που θα αναλάβει το πτητικό έργο και οι οποίες θα περιέλθουν στο Ελληνικό Δημόσιο σύμφωνα με την παράγραφο 1 του άρθρου αυτού, β) χρεώνεται με τα αναγκαία ποσά για την καταβολή αποζημιώσεων και λοιπών δαπανών για τη με οποιοδήποτε τρόπο αποχώρηση των εργαζομένων καθώς και για την κάλυψη οικονομικών υποχρεώσεων της Ολυμπιακής Αεροπορίας και Ολυμπιακής Αεροπλοϊας κατά τη διαδικασία μετασχηματισμού και εκκαθάρισης και μέχρι συνολικού ποσού που αντιστοιχεί στις ονομαστικές αξίες των μετοχών των εταιρειών του Ομίλου, οι οποίες θα περιέλθουν στο Ελληνικό Δημόσιο σύμφωνα με την παράγραφο 1 του άρθρου αυτού, γ) ειδικά, χρέωση του Ειδικού Λογαριασμού, προκειμένου να καταβληθούν :

ι) κίνητρα στους δικαιούχους λόγω υποχρεωτικής συνταξιοδότησης, στις περιπτώσεις που συμφωνούνται σε εφαρμογή του άρθρου 8 του π.δ. 178/2002, και ιι) η πρόσθετη επιβάρυνση της παρ. 8 του παρόντος στους ασφαλιστικούς φορείς, επιτρέπεται μετά την ιδιωτικοποίηση της εταιρείας που θα αναλάβει το πτητικό έργο και την είσπραξη από το Ελληνικό Δημόσιο των σχετικών εσόδων από αυτή. 6.

Οι Ιπτάμενοι Χειριστές της Ολυμπιακής Αεροπορίας και Ολυμπιακής Αεροπλοϊας, κάτοχοι, κατά τη δημοσίευση του παρόντος σε ισχύ του πτυχίου τους, ασφαλισμένοι στο Ι.Κ.Α. για τον κλάδο σύνταξης, που συμπληρώνουν το 53ο έτος της ηλικίας τους και 4.500 ημέρες ασφάλισης ή 7.500 ημέρες ασφάλισης ανεξαρτήτως ορίου ηλικίας στην Ολυμπιακή Αεροπορία ή την Ολυμπιακή Αεροπλοϊα έως 31.12.2004, αποχωρούν υποχρεωτικά εντός του έτους 2003 από την εταιρεία που εργάζονται με την έκδοση διαπιστωτικής πράξης της εταιρείας, που τους επιδίδεται ατομικώς, και καταβολή της προβλεπόμενης από τις οικείες συλλογικές συμβάσεις εργασίας και τα Πρακτικά Συμφωνίας αυτών των συλλογικών συμβάσεων αποζημίωσης. 7.

Στο άρθρο 5 παρ. 1 του Ν. 1759/1988 προστίθεται εδάφιο γ' ως εξής : "Αν συμπληρώνουν, έως ένα έτος μετά τη δημοσίευση του παρόντος, 5.000 ημέρες ασφάλισης με την ειδικότητα αυτή στην Ολυμπιακή Αεροπορία και Ολυμπιακή Αεροπλοϊα ανεξαρτήτως του ορίου ηλικίας. Οι ανωτέρω εργαζόμενοι αποχωρούν από την εταιρεία το αργότερο μέχρι 31.12.2003 με διαπιστωτική πράξη της εταιρείας που τους επιδίδεται ατομικώς". 8.

Ο προστιθέμενος χρόνος ασφάλισης των παραγράφων 6 και 7 του παρόντος λογίζεται ως πραγματική συντάξιμη υπηρεσία και λαμβάνεται υπόψη μόνο για τη θεμελίωση του συνταξιοδοτικού δικαιώματος και τον υπολογισμό του ποσού της σύνταξης. Η πρόσθετη επιβάρυνση των ασφαλιστικών φορέων, που προκύπτει από τη συμπλήρωση των ως άνω αναφερόμενων στις παραγράφους 6 και 7 του παρόντος ορίων, καλύπτεται, κατά προτεραιότητα, από τον Ειδικό Λογαριασμό της παρ. 5 του παρόντος.

Το ύψος της επιβάρυνσης καθορίζεται με κοινή απόφαση των Υπουργών Οικονομίας και Οικονομικών, Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων και Μεταφορών και Επικοινωνιών, ύστερα από οικονομική μελέτη της Υπηρεσίας Αναλογιστικών Μελετών του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Μετά την έναρξη ισχύος του ανωτέρω νόμου, με το από 10-11-2003 παράρτημα του προαναφερόμενου από 16-7-2003 πρακτικού συμφωνίας, καθορίστηκαν οι λεπτομέρειες υλοποιήσεως των προβλεπομένων στο ως άνω πρακτικό και στις σχετικές διατάξεις του ν. 3185/2003.

Ειδικότερα, στο παράρτημα αυτό ορίστηκε ότι η υλοποίηση όσων προαναφερομένων συμφωνήθηκαν με το πρακτικό συμφωνίας, θα γίνει με βάση τα προβλεπόμενα στο άρθρο 27 παρ. 6 του ν. 3185/2003 και συμφωνήθηκαν, μεταξύ άλλων, και τα ακόλουθα : "Αναφορικά με τη χορήγηση της απώλειας εισοδήματος που θα προκύπτει μεταξύ του ποσού της σύνταξης του ΙΚΑ, που δικαιούται ο συνταξιοδοτούμενος με τον ν. 3185/2003 Ιπτάμενος Χειριστής και η οποία αντιστοιχεί στα πραγματικά χρόνια υπηρεσίας στον Ομιλο της ΟΑ και του ποσού των καταβαλλομένων κατά τον μήνα Οκτώβριο 2003 τακτικών αποδοχών για το χρονικό διάστημα από της αποχωρήσεως μέχρι του 60ου έτους της ηλικίας τους, προς κάλυψη της απώλειας αυτής θα ισχύσουν τα προβλεπόμενα στο ν. 3185/2003.

Το καταβλητέο λόγω απώλειας εισοδήματος ποσό θα μειωθεί κατά το ποσό της διαφοράς που προκύπτει μεταξύ της αποζημίωσης του ν. 2112/20, η οποία υπολογίζεται με βάση τις αποδοχές του μηνός Δεκεμβρίου 2003 και της αποζημίωσης του ν. 2112/20, η οποία υπολογίζεται με βάση τις αποδοχές του μηνός Οκτωβρίου 2003. Το ποσό που αντιστοιχεί στην ανωτέρω απώλεια εισοδήματος θα καταβληθεί στους δικαιούχους εντός εξαμήνου από της κοινοποιήσεως της διαπιστωτικής πράξης".

Εξάλλου η με τη δικαιοπραξία εξάρτηση των αποτελεσμάτων αυτής από γεγονός μελλοντικό και αβέβαιο αποτελεί αίρεση, ένεκα της οποίας έχουν εφαρμογή οι διατάξεις των άρθρων 201 επ. Α.Κ.. Διάφορη της αίρεσης αυτής και μη ρυθμιζόμενη από τις άνω διατάξεις είναι η αίρεση δικαίου η οποία συνίσταται σε γεγονός το οποίο δυνάμει νομικής διάταξης αποτελεί απαραίτητο στοιχείο ή προϋπόθεση για την ενέργεια της δικαιοπραξίας.

Από το περιεχόμενο του άνω πρακτικού συμφωνίας και παραρτήματος αυτού, που έχουν ισχύ ανάλογη ΣΣΕ, αφού προβλέπονται από το άρθρο 8 του Π.Δ. 178/2002 και καταρτίσθηκαν με την προβλεπομένη από το Ν. 1876/1990 διαδικασία και τις διατάξεις του άρθρου 27 του Ν. 3185/2003, κατά την αληθή έννοια αυτών προκύπτουν τα εξής : Οτι η ενόψει της σχεδιαζομένης απόσχισης του κλάδου του πτητικού έργου της Ο.Α.

αποχώρηση των ιπταμένων χειριστών αυτής και της Ολυμπιακής Αεροπλοϊας, οι οποίοι συγκέντρωναν τις οριζόμενες προϋποθέσεις θα γινόταν με την έκδοση σχετικής διαπιστωτικής πράξης της εταιρίας και την καταβολή σ' αυτούς της προβλεπόμενης από τις οικείες συμβάσεις και τα άνω πρακτικά συμφωνίας αποζημίωσης, δηλαδή της πλήρους αποζημίωσης του Ν. 2112/1920 με βάση τα έτη υπηρεσίας τους μέχρι του 60ου έτους της ηλικίας τους και της πρόσθετης αποζημίωσης που συμφωνήθηκε ως κίνητρο για την υποχρεωτική συνταξιοδότησή τους, για την απώλεια, του εισοδήματός τους εξαιτίας της πρόωρης αποχώρησής τους από την υπηρεσία.

Ότι λόγω αδυναμίας της Ο.Α. να καταβάλει τα αναγκαία για την αποζημίωση των αποχωρούντων χειριστών ποσά, προβλέφθηκε από το νόμο η σύσταση Ειδικού Λογαριασμού του Ελληνικού Δημοσίου, στο οποίο θα περιερχόταν, χωρίς αντάλλαγμα το σύνολο των μετοχών των εταιριών που επρόκειτο να περιέλθουν από τον άνω μετασχηματισμό, προκειμένου στη συνέχεια αυτό να προβεί στην ιδιωτικοποίησή τους.

Ότι ο εν λόγω Ειδικός Λογαριασμός που συστήθηκε στη συνέχεια με την υπ' αριθμ. 2|71992|Α0024|2003 απόφαση του Υπουργού Οικονομίας και Οικονομικών (ΦΕΚ Β 1967/31-12-2003), θα πιστωνόταν με τα έσοδα από την πώληση των εταιριών του Ομίλου της Ολυμπιακής Αεροπορίας, οι μετοχές των οποίων θα περιέρχονταν στο Ελληνικό Δημόσιο, καθώς και με προκαταβολές του τελευταίου και θα χρεωνόταν με τα αναγκαία ποσά για την καταβολή του συνόλου των αποζημιώσεων των εργαζομένων που θα αποχωρούσαν και με τις λοιπές δαπάνες για την κάλυψη των οικονομικών υποχρεώσεων της Ο.Α.

κατά τη διαδικασία μετασχηματισμού και εκκαθάρισης. Ότι ειδικότερα η καταβολή της πλήρους αποζημιώσεως του Ν. 2112/1920 στους αποχωρούντες θα γινόταν ταυτόχρονα με την επίδοση της διαπιστωτικής πράξης με χρέωση του άνω Ειδικού Λογαριασμού, ο οποίος θα πιστωνόταν για το σκοπό αυτό με αντίστοιχες προκαταβολές του Ελληνικού Δημοσίου.

Αντίθετα η καταβολή τόσο των κινήτρων στους αποχωρούντες δικαιούχους, στα οποία περιλαμβάνονται και η απώλεια εισοδήματος κατά τα ανωτέρω, όσο και της πρόσθετης επιβάρυνσης στους ασφαλιστικούς οργανισμούς θα γινόταν με αντίστοιχη χρέωση του Ειδικού Λογαριασμού, μετά την ιδιωτικοποίηση της εταιρίας που θα αναλάμβανε το πτητικό έργο και την είσπραξη από το Ελληνικό Δημόσιο των σχετικών εσόδων.

Εξαρτήθηκε δηλαδή η καταβολή της άνω πρόσθετης αποζημίωσης από την τεθείσα από τη σχετική διάταξη του άρθρου 27 Ν. 3125/2003 προϋπόθεση (αίρεση δικαίου) της προηγούμενης ιδιωτικοποίησης της παραπάνω εταιρίας και της είσπραξης των εσόδων εκποίησής της. Στο ερμηνευτικό αυτό πλαίσιο η περικοπή του από 10-11-2003 παραρτήματος του από Ιουλίου 2003 Πρακτικού Συμφωνίας με την ΕΧΠΑ, κατά την οποία "Το ποσό που αντιστοιχεί στην ανωτέρω απώλεια εισοδήματος θα καταβληθεί στους δικαιούχους εντός εξαμήνου από της κοινοποιήσεως της διαπιστωτικής πράξης", κατά την αληθή έννοια αυτής, συναγόμενη και από την αναφορά σε άλλο σημείο του άνω παραρτήματος ότι "προς κάλυψη της απώλειας αυτής θα ισχύσουν τα προβλεπόμενα στο ν. 3185/2003...." προϋποθέτει ότι η ιδιωτικοποίηση της άνω εταιρίας θα λάβει χώρα εντός του εξαμήνου από την κοινοποίηση της σχετικής διαπιστωτικής πράξης.

Υπό οιαδήποτε άλλη εκδοχή ο όρος του παραπάνω Παραρτήματος Συμφωνητικού είναι ανίσχυρος, χωρίς αποτέλεσμα, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 7 παρ. 3 του Ν. 1876/1990, διότι έρχεται σε αντίθεση με τους ορισμούς του άρθρου 27 του Ν. 3185/2003 σχετικά με το χρόνο πληρωμής της πρόσθετης αποζημίωσης των αποχωρούντων ιπταμένων χειριστών, το οποίο, ενόψει των λόγων δημοσίου συμφέροντος που επέβαλαν τη σχετική ρύθμιση, αποτελεί διάταξη με αμφιμερή ενέργεια.

Περαιτέρω από τη διάταξη του άρθρου 22 παρ. 2 του Συντάγματος σε συνδυασμό με το άρθρο 7 του Ν. 1876/1990, προκύπτει ότι οι κανονιστικοί όροι των ΣΣΕ και των διαιτητικών αποφάσεων έχουν ισχύ ουσιαστικού νόμου και επομένως δεν έχουν επ' αυτών εφαρμογή οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών των άρθρων 173 και 200 ΑΚ (ΑΠ 1426/1998, ΑΠ 2089|2007, 1674|2007 και 1668|2007).

Στην προκειμένη περίπτωση, με την από 2-6-2004 αγωγή του ο ενάγων και ήδη αναιρεσίβλητος-αναιρεσείων εκθέτει ότι την 22-3-1975 προσλήφθηκε από την εναγομένη "ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ ΑΕ", ως ιπτάμενος χειριστής αεροσκαφών και υηρέτησε με την ειδικότητα αυτή έως την 1-12-2003, οπότε και αποχώρησε, λόγω υποχρεωτικής λύσεως της συμβάσεώς του, κατ' εφαρμογή του άρθρου 27 του Ν. 3185|2003.

Ότι, στα πλαίσια των συμφωνιών, που έγιναν μεταξύ της εναγομένης και της συνδικαλιστικής του Οργάνωσης (ΕΧΠΑ) και συγκεκριμένα με το από 18-7-2003 Πρακτικό Συμφωνίας και το από 10-11-2003 παράρτημα αυτού, που καταρτίσθηκαν και τέθηκαν σε ισχύ, σύμφωνα με το Ν. 1876|1990, συμφωνήθηκε η καταβολή αποζημίωσης του Ν. 2112|1920 στους, με τον τρόπο αυτόν, αποχωρούντες χειριστές αεροσκαφών καθώς και η χορήγηση πρόσθετου ποσού, λόγω απώλειας εισοδήματος.

Ότι, με βάση τα ανωτέρω, η εναγομένη του επέδωσε την αποζημίωση απολύσεως και υπηρεσιακό σημείωμα, με βάση το οποίο του γνωστοποιούσε το τελικό ποσό, που του ώφειλε, λόγω διαφοράς απωλείας εισοδήματος, ανερχόμενο, κατά την εναγομένη, στο ποσό των 144.086, 60 ευρώ. Ότι, για τον υπολογισμό του ποσού αυτού, η εναγομένη δεν έλαβε υπόψη της και την αμοιβή του για υπερεργασία, κατά τα ειδικότερα στην αγωγή αναφερόμενα.

Ότι το ποσό, που από την αιτία αυτή του οφείλει η εναγομένη, ανέρχεται σε 225.183, 55 ευρώ, πέρα από το ποσό των 144.086, 60 ευρώ, που αναγνώρισε ότι του οφείλει, κατά τα άνω. Ζητεί δε να αναγνωρισθεί η πιο πάνω οφειλή και να υποχρεωθεί η εναγομένη να του καταβάλει από αυτό, το ποσό των 12.000 ευρώ. Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο απέρριψε την αγωγή, ως αβάσιμη.

Κατά της σχετικής αποφάσεως ασκήθηκε έφεση από τον ενάγοντα, επί της οποίας εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, με την οποία έγινε δεκτή κατά ένα μέρος η αγωγή και ειδικότερα κατά το ποσό των 15.104, 90 ευρώ. Ειδικότερα το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, αφού εκθέτει στη μείζονα σκέψη τις ως άνω βασικές νομικές διατάξεις, που διέπουν την επίδικη σχέση μεταξύ των διαδίκων, στη συνέχεια δέχεται ανελέγκτως, τα εξής:

Ότι , σε εκτέλεση των ως άνω διατάξεων και συμφωνιών, ο ενάγων, που ήταν ιπτάμενος χειριστής, διεγράφη από την δύναμη του προσωπικού της εναγομένης, λόγω υποχρεωτικής λύσης της συμβάσεώς του, κατ'εφαρμογή της διάταξης του άρθρου 27 του Ν. 3185|2003, η δε εναγομένη, με την από 10-12-2003 διαπιστωτική πράξη λύσης της σύμβασής του, επέδωσε σ' αυτόν και υπηρεσιακό σημείωμα, με το οποίο του γνωστοποιούσε το οφειλόμενο, λόγω απωλείας εισοδήματος ποσό, το οποίο, κατ' αυτήν , ανερχόταν σε 144.086, 90 ευρώ.

Στη συνέχεια, το εφετείο έκρινε, ότι ο ενάγων πραγματοποιούσε και υπερεργασία, που έπρεπε να υπολογισθεί στις τακτικές αποδοχές του και με βάση τις παραδοχές αυτές, αναγνώρισε ότι οφείλει η εναγομένη στον ενάγοντα το ποσό των 15.104, 90 ευρώ, πέρα από το ανωτέρω ποσό των 144.086, 60 ευρώ.Έτσι, όμως, που έκρινε το εφετείο, απορρίπτοντας σιωπηρά τον περί προώρου ασκήσεως της ένδικης αγωγής ισχυρισμό της αναιρεσείουσας-εναγομένης, κατά τον οποίο δεν είχε πληρωθεί ακόμη η κατά τα άνω αίρεση δικαίου, σύμφωνα με την οποία η καταβολή της πρόσθετης αποζημίωσης, για απώλεια εισοδήματος είχε ως προϋπόθεση, όπως με τα, κατά τα άνω, συμβαλλόμενα μέρη συμφωνήθηκε, την ιδιωτικοποίηση της εναγομένης, κατά το πτητικό της έργο και την είσπραξη από το Δημόσιο των σχετικών εσόδων, που θα προέρχονταν από την ιδιωτικοποίηση αυτή, γεγονός το οποίο, είναι πασίγνωστο, ώστε να μην υπάρχει αμφιβολία, ότι είναι αληθινό και το οποίο, άλλωστε, δεν αμφισβήτησε ούτε ο ενάγων, παρεβίασε τις ως άνω διατάξεις του άρθρου 27 Ν. 3185|2003 και τις συναφείς συμφωνίες και πρακτικά, όπως στη μείζονα σκέψη της παρούσας παρατίθενται, καθόσον έπρεπε να απορρίψει την αγωγή, αφού, με βάση αυτές, δεν είχε γεννηθεί ακόμη το ένδικο δικαίωμα του ενάγοντος.

Συνεπώς, η απόφαση, κατ' αποδοχή του εκ του άρθρου 559 περ. 1 Κ.Πολ.Δικ., 3ου λόγου της ένδικης αιτήσεως , είναι αναιρετέα.

Επειδή, μετά την παραδοχή του ως άνω λόγου αναιρέσεως, οι λοιποί, 5ος και 6ος λόγοι της κρινόμενης αιτήσεως, είναι απορριπτέοι, ως αλυσιτελώς προβαλλόμενοι, καθόσον αυτοί σχετίζονται με το ύψος της καταβλητέας στον ενάγοντα αποζημιώσεως.

Β): Επί της αιτήσεως αναιρέσεως του ενάγοντα:

Επειδή, μετά τα ανωτέρω δεκτά γενόμενα, η αίτηση του ενάγοντα, για αναίρεση της ως άνω εφετειακής αποφάσεως, σχετιζόμενη με το ύψος της αποζημιώσεως, που θα πρέπει να καταβληθεί σ' αυτόν και με την οποία παραπονείται ότι, παρά το νόμο, το δικαστήριο του επεδίκασε το ποσό των 15.104, 90 ευρώ μόνον, ενώ θα έπρεπε να κάνει δεκτή εξ ολοκλήρου την αγωγή του, στερείται πλέον αντικειμένου και, συνεπώς, είναι απορριπτέα, για έλλειψη εννόμου συμφέροντος.

Μετά από αυτά και αφού απορριφθεί η αίτηση του ενάγοντα, πρέπει να γίνει δεκτή, κατά τα άνω, η αίτηση της αναιρεσείουσας "ΟΛΥΜΠΙΑΚΗΣ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑΣ ΑΕ", να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση, προς περαιτέρω εκδίκαση, στο ίδιο δικαστήριο, που την εξέδωσε, το οποίο θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές, σύμφωνα με το άρθρο 580 παρ. 3 Κ.Πολ.Δικ. Επειδή, ο αναιρεσίβλητος-αναιρεσείων, λόγω ήττας, πρέπει να καταδικασθεί στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσείουσας, και ειδικότερα, μόνον καθόσον αφορά την αίτηση αναιρέσεως, που άσκησε η ίδια, όχι, όμως και για την απορριφθείσα αίτηση του αναιρεσείοντος-ενάγοντος, για την οποία δεν έχει υποβληθεί σχετικό αίτημα.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Συνεκδικάζοντας τις ως άνω αιτήσεις αναιρέσεως,

Απορρίπτει την από 5-9-2007 αίτηση αναίρεσης του Ψ κατά της υπ' αριθμ. 2848|2006 οριστικής αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Δέχεται την από 20-6-2006 αίτηση αναίρεσης, με τους προσθέτους αυτής λόγους, της εταιρίας "ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ - ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΑΕ", κατά της υπ' αριθμ. 2848|2006 οριστικής αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Αναιρεί την ως άνω απόφαση.

Παραπέμπει την υπόθεση, προς περαιτέρω εκδίκαση, στο ίδιο Εφετείο, που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές και

Καταδικάζει τον αναιρεσίβλητο στη δικαστική δαπάνη της αναρεσείουσας, εκ χιλίων τριακοσίων (1300) ευρώ.-

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 25 Νοεμβρίου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 2 Δεκεμβρίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ