Supreme Court dismisses appeal as inadmissible because the statute of limitations argument was not raised in the lower court.

Απόφαση 1857 / 2008 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1857/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Κολυβά, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρήστο Αλεξόπουλο, Αντώνιο Αθηναίο, Γρηγόριο Κουτσόπουλο και Δημήτριο Μουστάκα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 14 Οκτωβρίου 2008, με την παρουσία και της Γραμματέως Σουζάνας Κουφιάδου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος - καθού η κλήση: Ελληνικού Δημοσίου, όπως εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό Οικονομικών, το οποίο εκπροσώπησε η πληρεξούσια πάρεδρος του Ν.Σ.Κ Ιωάννα Λεμπέση με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ, χωρίς να καταθέσει προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων - καλούντων: 1) Ψ1, 2) Ψ2, 3) Ψ3, 4) Ψ4, 5) Ψ5, 6) Ψ6, 7) Ψ7, 8) Ψ8, 9) Ψ9, 10) Ψ10 και 11) Ψ11, τους οποίους εκπροσώπησε ο πληρεξούσιος δικηγόρος τους Βασίλης Πελαντάκης με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ., χωρίς να καταθέσει προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 23.12.1998 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Ρεθύμνου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 62/99 του ίδιου δικαστηρίου και 70/2000 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ρεθύμνου. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζήτησε το αναιρεσείον με την από 23.02.2002 αίτησή του, επί της οποίας εκδόθηκε η 1548/2006 απόφαση του παρόντος Δικαστηρίου, που κήρυξε τη συζήτηση απαράδεκτη. Την υπόθεση επαναφέρουν προς συζήτηση οι καλούντες-αναιρεσίβλητοι με την από 30.10.2007 κλήση τους.

Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Δημήτριος Μουστάκας ανέγνωσε την από 12.03.2006 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση του Δικαστηρίου αυτού τότε Αρεοπαγίτη Αναστασίου-Φιλητά Περίδη, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αιτήσεως.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, κατά το άρθρο 562 παρ. 2 Κ.Πολ.Δικ., είναι απαράδεκτος λόγος αναιρέσεως, που στηρίζεται σε ισχυρισμό, ο οποίος δεν προτάθηκε νόμιμα στο δικαστήριο της ουσίας, εκτός εάν πρόκειται: α) για παράβαση, που δεν μπορεί να προβληθεί στο δικαστήριο της ουσίας, β) για σφάλμα, που προκύπτει από την ίδια την απόφαση και γ) για ισχυρισμό, που αφορά τη δημόσια τάξη.

Η διάταξη αυτή, η οποία αποτελεί εκδήλωση της θεμελιώδους αρχής ότι ο Άρειος Πάγος ελέγχει τη νομιμότητα της αποφάσεως του δικαστηρίου της ουσίας με βάση την πραγματική και νομική κατάσταση, που όφειλε να λάβει υπόψη του ο ουσιαστικός δικαστής, καθιερώνει ειδική προϋπόθεση του παραδεκτού των λόγων αναιρέσεως, η συνδρομή της οποίας πρέπει να προκύπτει από το αναιρετήριο.

Πρέπει δηλαδή να αναφέρεται στο αναιρετήριο ότι ο ισχυρισμός που στηρίζει τον λόγο αναιρέσεως είχε προταθεί στο δικαστήριο, το οποίο εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, έστω και αν ο εν λόγω ισχυρισμός ερευνάται υπόψη αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο της ουσίας, όπως με τα άρθρα 90 και 94 του Ν. 2362|1995 "περί Δημοσίου Λογιστικού" ορίζεται, προκειμένου για την έναντι του Δημοσίου προβλεπόμενη διετή παραγραφή των αξιώσεων, που προέρχονται από τις κάθε είδους αποδοχές των υπαλλήλων του.

Επομένως, ο από το άρθρο 560 αριθμ. 1 Κ.Πολ.Δικ., πρώτος λόγος αναιρέσεως, σύμφωνα με τον οποίο το Πολυμελές Πρωτοδικείο Ρεθύμνου, που δίκασε ως Εφετείο, με την προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 70|2000 απόφασή του, παρά την υποχρέωσή του να εξετάσει αυτεπαγγέλτως την παραγραφή των αγωγικών αξιώσεων των αναιρεσιβλήτων, για λήψη οικογενειακού επιδόματος, καθόσον αφορά, ειδικότερα τη χρονική περίοδο 1-1-1996 μέχρι 31-12-1996 και, συνεπώς, να απορρίψει την αγωγή κατά το μέρος των παραγεγραμμένων απαιτήσεων, παρέλειψε να πράξει τούτο, είναι απορριπτέος ο, ως απαράδεκτος, αφού δεν διαλαμβάνεται στο αναιρετήριο ότι ο ως άνω περί παραγραφής ισχυρισμός προτάθηκε στο δικαστήριο της ουσίας.

Με τις παραγράφους 1 και 2 του άρθρου 12 Ν. 2298|1995, όπως αυτές αντικαταστάθηκαν, αντίστοιχα, με την παρ. 3 του άρθρου 28 Ν. 2579|1998 και 42 Ν. 2721|1999, ορίσθηκαν τα εξής: "1. Μέσα σε τριάντα ημέρες από την άσκηση αναίρεσης ενώπιον του Αρείου Πάγου, από μέρους του Δημοσίου ή Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου, του οποίου η νομική υπηρεσία και η δικαστική εκπροσώπηση διεξάγεται από το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους ή από μέλη του, το αναιρεσείον, με επιμέλεια του υπογράφοντο το αναιρετήριο δικαστικού πληρεξουσίου, αποστέλλει στο Ν.Σ.Κ.

αντίγραφο του αναιρετηρίου, των προσβαλλομένων αποφάσεων, των εισαγωγικών εγγράφων της κυρίας δίκης και των παρεμπιπτουσών δικών, καθώς και των προτάσεών των διαδίκων. 2. Το κατά την προηγούμενη παράγραφο αρμόδιο τμήμα του Ν.Σ.Κ, μέσα σε τρείς (3) μήνες από την άσκηση της αναίρεσης, αποφαίνεται αιτιολογημένα για το, κατά τη γνώμη του, παραδεκτό της και για το παραδεκτό και βάσιμο τουλάχιστον ενός από τους λόγους της, λαμβάνοντας πάντοτε υπόψη και τη νομολογία του οικείου δικαστηρίου.

Αν μέσα στην ανωτέρω προθεσμία των τριών μηνών, ο εξουσιοδοτημένος δικαστικός πληρεξούσιος του αναιρεσίοντος δεν καταθέσει στη Γραμματεία του Δικαστήριο, στο οποίο έχει κατατεθεί η αναίρεση, κυρωμένο αντίγραφο θετικής γνώμης, η αίτηση αναίρεσης θεωρείται ότι δεν ασκήθηκε και δεν διαβιβάζεται στο δικαστήριο, που απευθύνεται.

Η υπόθεση εισάγεται προς συζήτηση μόνον ως προς τους λόγους του αναιρετηρίου, ως και τους τυχόν προσθέτους λόγους, για τους οποίους υπάρχει ήδη θετική γνώμη του αρμοδίου τμήματος του Ν.Σ.Κ.". Στην προκειμένη περίπτωση αναιρεσείον είναι το Ελληνικό Δημόσιο. Όμως για το παραδεκτό της κρινόμενης από 23-2-2002 αιτήσεως αναιρέσεως προσκομίζεται η από 27-3-2002 γνωμοδότηση του Ν.Σ.Κ., η οποία κατατέθηκε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου την 9-4-2002, με την οποία, όμως, όπως από το περιεχόμενό της προκύπτει, το αρμόδιο τμήμα γνωμοδότησε θετικώς μεν για το παραδεκτό της αιτήσεως, καθόσον αφορά τον πρώτο λόγο αυτής (περί παραγραφής).

Για τον δεύτερο, όμως, λόγο της ένδικης αιτήσεως αναιρέσεως, στηριζόμενο στο άρθρο 560 περ. 1 Κ.Πολ.Δικ., σχετικό με την παραδοχή του δικαστηρίου της ουσίας, ότι δηλαδή οι ενάγοντες εδικαιούντο να λάβουν το επίδομα οικογενειακών βαρών, το Ν. Σ.Κ. γνωμοδότησε αρνητικά. Σύμφωνα , επομένως, με τα ανωτέρω, η αίτηση αναίρεσης, κατά τον δεύτερο και τελευταίο αυτόν λόγο της, είναι απορριπτέα, ως απαράδεκτη, καθόσον θεωρείται ότι δεν ασκήθηκε κατά τούτο.

Μετά από αυτά, πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση αναιρέσεως στο σύνολό της. Δικαστική δαπάνη δεν θα επιδικασθεί στους αναιρεσίβλητους, καθόσον δεν υπέβαλαν σχετικό αίτημα (176 Κ.Πολ.Δικ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Δικάζοντας αντιμωλία των διαδίκων.

Απορρίπτει την από 23-2-2002 αίτηση του Ελληνικού Δημοσίου, για αναίρεση της υπ' αριθμ. 70|2000 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ρεθύμνου.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 25 Νοεμβρίου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 2 Δεκεμβρίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ