1853/2006 · 1853/2006 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1853 / 2006 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1853/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Κολυβά, Αντιπρόεδρο, Ανδρέα Μαρκάκη, Ηλία Γιαννακάκη, Αθανάσιο Θεμέλη, Μάριο-Φώτιο Χατζηπανταζή, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 31 Οκτωβρίου 2006, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ...., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Λεωνίδα Πανούση.

Του αναιρεσίβλητου: Περιφερειακού Γενικού Νοσοκομείου Αθηνών "ΛΑΪΚΟ", (Ν.Π.Δ.Δ.), νομίμως εκπροσωπουμένου, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Νικόλαο Καλούδη, βάσει δηλώσεως του άρθρου 242§2 Κ.Πολ.Δ., ο οποίος δεν κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 6/12/1999 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2552/2000 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 8348/2001 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 14/10/2003 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ηλίας Γιαννακάκης, ανέγνωσε την από 26/9/2005 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κάθε αγωγή μπορεί να αναφέρεται σε δύο αιτήματα, ήτοι την αναγνώριση του δικαιώματος και την καταψήφιση του εναγομένου προς απόδοση του αντικειμένου της υποχρέωσης που τον βαρύνει. Επομένως, είναι επιτρεπτή, εφόσον δεν προσκρούει στο άρθρο 223 Κ.Πολ.Δ., μερική παραίτηση του ενάγοντος, μέχρι την πρώτη στον πρώτο βαθμό συζήτηση στο ακροατήριο, από το αρχικό καταψηφιστικό αίτημα, που έχει ως συνέπεια τη διάσπασή του σε δύο αιτήματα, ήτοι σε εν μέρει καταψηφιστικό και σε εν μέρει αναγνωριστικό. Εξάλλου, από το συνδυασμό της παραπάνω διάταξης και των διατάξεων των άρθρων 216 και 224 Κ.Πολ.Δ. προκύπτει ότι ο προαναφερόμενος περιορισμός της αγωγής, εάν το αίτημά της αφορά περισσότερα κονδύλια, πρέπει να γίνει κατά τον αυτό λόγο, δηλαδή κατά σύμμετρη ποσοστιαία αναλογία για κάθε ένα κονδύλιο, για να καθίσταται έτσι εφικτός ο καθορισμός των αποδείξεων και δυνατή η καταδίκη του εναγομένου στην πληρωμή του ζητούμενου και οφειλόμενου ποσού, αλλιώς αν ο περιορισμός του αιτήματος είναι γενικός, χωρίς ειδικότερο προσδιορισμό για τις επί μέρους αξιώσεις (κονδύλια). η αγωγή καθίσταται αόριστη. Στην προκείμενη περίπτωση, ο αναιρεσείων ισχυρίζεται στην αγωγή του, την οποία επισκοπεί ο Άρειος Πάγος, ότι, στις 2-1-1990 προσελήφθη από το αναιρεσίβλητο με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου, ως ελαιοχρωματιστής και ότι για το χρονικό διάστημα από 1-1-1997 έως 30-11-1999 το αναιρεσίβλητο του οφείλει 1757352 δραχμές για διαφορά αποδοχών και 1114593 δραχμές για υπερωριακή εργασία και συνολικά για τις δύο πιο πάνω αιτίες το ποσό των 2871945 δραχμών, των οποίων ζήτησε με την αγωγή την καταβολή. Όπως δέχθηκε το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του, ο αναιρεσείων με δήλωσή του, που καταχωρίσθηκε στα πρακτικά, κατά την πρώτη συζήτηση της αγωγής ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου και με τις έγγραφες προτάσεις του, περιόρισε το πέραν του ενός εκατομμυρίου δραχμών καταψηφιστικό αίτημα της αγωγής του σε αναγνωριστικό και συγκεκριμένα ζήτησε να υποχρεωθεί το αναιρεσίβλητο να του καταβάλει 1000000 δραχμές και να αναγνωρισθεί η υποχρέωσή του να καταβάλει σ' αυτόν 1871945 δραχμές. Έτσι όπως έγινε ο περιορισμός της αγωγής, της οποίας το αίτημα αφορά περισσότερα κονδύλια, δηλαδή όχι κατά σύμμετρη ποσοστιαία αναλογία για κάθε ένα κονδύλιο, αλλά γενικά χωρίς ειδικότερο προσδιορισμό για τις επί μέρους αξιώσεις, ήταν ανεπίτρεπτος και είχε ως συνέπεια να καταστεί η αγωγή αόριστη και ανεπίδεκτη δικαστικής εκτιμήσεως. Επομένως, το Εφετείο, που δέχθηκε τα ίδια με την προσβαλλόμενη απόφασή του, δεν έσφαλε και ο μοναδικός λόγος αναιρέσεως από τον αριθ. 14 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ., κατά το πρώτο σκέλος του, είναι αβάσιμος. Κατά την γνώμη όμως των μελών του Δικαστηρίου Ανδρέα Μαρκάκη και Μάριου - Φώτιου Χατζηπανταζή, ο περιορισμός του αιτήματος της αγωγής από το αρχικό καταψηφιστικό σε εν μέρει αναγνωριστικό, εάν το αίτημά της αφορά σε περισσότερα κονδύλια και δεν προσδιορίζονται τα κονδύλια στα οποία γίνεται περιορισμός, θα πρέπει σε κάθε περίπτωση να θεωρείται ότι γίνεται κατά τον αυτό λόγο, δηλαδή κατά σύμμετρη ποσοστιαία αναλογία για κάθε ένα κονδύλιο, και έτσι με τον περιορισμό αυτό, δεν καθίσταται αόριστη η αγωγή. Επομένως κατά την γνώμη αυτή, η ένδικη αγωγή δεν κατέστη αόριστη, μετά τον γενόμενο ως άνω περιορισμό του αιτήματός της και θα έπρεπε γι' αυτό να γίνει δεκτός ο παραπάνω από το άρθρο 559 αριθ. 14 του ΚΠολΔ λόγος της αναιρέσεως (κατά το πρώτο σκέλος του). Ενόψει όμως του ότι η παρούσα απόφαση λαμβάνεται με πλειοψηφία μιας ψήφου, πρέπει να παραπεμφθεί η υπόθεση, ως προς τον μοναδικό αυτό λόγο αναίρεσης, στην Ολομέλεια του Δικαστηρίου τούτου, σύμφωνα με το άρθρο 563 παρ. 2 στοιχ. β΄ Κ.Πολ.Δ.. ( το δικαστήριο επιφυλάσσεται να ερευνήσει, μετά την έκδοση της απόφασης της Ολομελείας, τον ίδιο λόγο αναιρέσεως, κατά το δεύτερο σκέλος του, με τον οποίο προβάλλεται η παρά το νόμο απόρριψη της αγωγής ως αόριστης, επειδή δεν αναφερόταν στο δικόγραφό της ο μισθός των συναδέλφων του αναιρεσείοντος).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Παραπέμπει στην Τακτική Ολομέλεια του Αρείου Πάγου τον ανωτέρω, από το άρθρο 559 αριθμ. 14 ΚΠολΔ, λόγο της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 21 Νοεμβρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στην Αθήνα στις 28 Νοεμβρίου 2006. Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ